မဲခေါင် ခရီးသည် (၉ )


Hongsa မြို့က နေ့လည်စာစားမယ့် စားသောက်ဆိုင်ရှေ့မှာ သစ်သားအဆောက်အဦကြီးတစ်ခု ရှိတယ်။ အမိုး နဲ့ ပန်းဆွဲတွေအနေအထားအရ ဘုန်းကြီးကျောင်းလို့ ထင်မိတယ်။ မုခ်ဦး၊ ခြံစည်း ရိုး က အစ အဆောက်အဦတစ်ခုလုံး သစ်လုံးကြီးတွေနဲ့ဆောက်ထားတဲ့အတွက် ရှေးလက်ရာ များ လားလို့လည်း တွေးမိတယ်။
ဒါ့ကြောင့် ခရီးဖော်တွေတွေ စားသောက်ဖို့ပြင်ဆင်နေဆဲမှာပဲ အဲဒီဘက်ကို သွားခဲ့တယ်။ ခြံတံခါး နှစ်ခုရှိတယ်။ မုခ်ဦးကို လူတစ်ဖက်စာမကတဲ့ ကျွန်းတိုင်ကြီးတွေ နဲ့လုပ်ထားတဲ့ အိမ်ရှေ့ အဝင် တံခါးက ပိတ်ထားတယ်။ အိမ်ဘေးကို ဝင်တဲ့ နောက်တံခါးတစ်ခုက တော့ ဖွင့်ထားတယ်။ အဲဒီက နေ ကြည့်လိုက်တော့ ဘုန်းကြီးကျောင်းမဟုတ်ဘဲ လူနေအိမ်ဖြစ်နေတာတွေ့လိုက်ရ တယ်။
ခြံဝင်းကျယ်ကြီး၊ အိမ်ရှေ့မှာ မြက်ခင်းနဲ့ မြေယာအလှပြင်ထားတယ်။ ကျန်တဲ့နေရာအားလုံး ကွန်ကရစ်ခင်း ထားတယ်။ အုတ်အလှစီထားတယ်။ ခြံဝဘေးမှာ အိမ်တစ်လုံးရှိတယ်။ အိမ် ဘေး မှာ အဖီချထားတယ်။ အလုပ်သမားတွေ နေတာဖြစ်မယ်။ အဲဒီမှာ လူလေးငါးယောက်ရှိတယ်။ အိမ် ဘေးက ကားဂိုဒေါင်မှာ ကားနှစ်စီးရပ်ထားတယ်။ နံပါတ်မရှိဘူး။ ကားဂိုဒေါင်ကလည်း အိမ်မ ကြီးလိုပဲ ကျွန်းတိုင်ကြီးတွေနဲ့၊ ပန်းဆွဲတွေနဲ့။ အိမ်မကြီးနောက်ဘက်မှာ နောက်ထပ် ဂိုဒေါင် နှစ်လုံးရှိတယ်။
အိမ်မကြီးပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူရိပ်လူယောင်မတွေ့ရဘူး။ ခြံဝမှာတွေ့တဲ့လူတွေကို ကင်မရာ ထောင်ပြပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်လို့ရမလားလို့ နိုင်ငံတကာ ဘာသာစကားနဲ့ပြောလိုက်တော့ ခေါင်း ငြိမ့် ပြတယ်။ ဒါနဲ့ အိမ်အပြင်ကနေပဲ လှည့်ပတ်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ရတယ်။
အိမ်က လာအို ရိုးရာအိမ်ပုံစံ၊ မြန်မာကျေးလက်အိမ်တွေလိုပဲ ခြေတံရှည်။ အိမ်အောက်မှာ ပန်းပု ရုပ်တွေ၊ ပိတောက်ပွေးအတုံးကြီးတွေ၊ ကျွန်းစားပွဲတွေချထားတယ်။ အားကစားလုပ်ဖို့ ခုံအမြင့် လေးလုပ်ထားတယ်။ အဲဒီမှာ သဲအိတ်နှစ်ခုတွဲလောင်းဆွဲထားတယ်။ အားကစား လေ့ကျင့်တဲ့ စက်ကရိယာတစ်ချို့ရှိတယ်။ ထူးထူးခြားခြား မိုးကာတဲလေးတစ်လုံး လည်း ချထားတယ်။
အနောက်တိုင်းပုံစံ အဆောက်အဦလေးတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါက အိမ်သာ။ ကျား/မ ခွဲထားတယ်။ ဟိုတယ်တွေမှာလိုပဲ ပြင်ထားတယ်။ ဧည့်သည်တွေသုံးဖို့လုပ်ထားတာဖြစ်မှာပါ။ ဒီတစ်အိမ်လုံး မှာ သစ်သားမသုံးတာ ဒီတစ်နေရာပဲရှိတယ်။ အိမ်ရှေ့ တံခါးက ဝင်လာရင် ညာဘက်မှာ နတ် ကွန်းတစ်ခုရှိတယ်။ ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသား၊အမျိုးသမီး ရုပ်တုလေးနှစ်ခုကို နတ်စင်ပေါ်မှာတွေ့ရ တယ်။
ကျွန်း၊ ပိတောက် တွေနဲ့ဆောက်တဲ့အိမ်တွေတွေ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလောက် ထုထယ် ကြီးတဲ့ အိမ်မတွေ့ဖူးဘူး။ အိမ်ဆိုင်းဘုတ်မှာရေးထားတဲ့စာအရဆိုရင်တော့ ဒီအိမ်ကို ၂၀၁၆ ခုနှစ်မှာ မှ ဆောက်တာပါ။ ဒီခေတ်မှာ ဒီလို ထုထည်ကြီးတဲ့ အိမ်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ ခြံဝကလူတွေကို စကားပြန်နဲ့မေးတော့ သူတို့က အလုပ်သမားတွေ မသိဘူး လို့ ပြောတယ်။ စားသောက်ဆိုင်ကလူတွေကို မေးတော့လည်း မသိဘူးလို့ဖြေတယ်။ မသိတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဖြေချင်တာပဲဖြစ်မယ်။ ထိုင်းဧည့်လမ်းညွှန်ကတော့ ဆိုင်းဘုတ်မှာရေးထားတဲ့ “ Ou Dom Phon” ဆိုတာ မြို့တော် ဗီယန်ကျန်းဘက်က ခရိုင်နာမည်လို့ ပြောတယ်။
Hongsa မြို့ ရှိတဲ့ Sainyabuli ပြည်နယ်ဆိုတာက သစ်လုပ်ငန်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး နာမည်ကြီး တဲ့ နေရာပါ။ သစ်မှောင်ခို လုပ်ငန်းတွေလည်း အကြီးအကျယ်ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါကပဲ ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ အဖြေဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။

မဲခေါင်ခရီးသည် (၈)

၂၀၂၀ ဖေဖော်ဝါရီလ ၃ ရက်နေ့မှာ ထိုင်း နိုင်ငံကနေ လာအိုနိုင်ငံကို သွားနိုင်ဖို့အတွက် ခရီးဆက် ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်မယ့် ထိုင်းဘက် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ဂိတ်က Huay Kon လို့ခေါ်တယ်။ Huai Kon လို့လည်း ရေးတယ်။ ဒီဂိတ်က နန်မြို့ကနေ ၁၃၀ ကီလိုလောက်ဝေး တယ်။ လမ်း ကတော့ လေးလမ်းသွားလမ်းမကြီးဖြစ်ပြီး လမ်းထပ်ချဲ့တာ တွေ၊ ပြုပြင်တာ တွေ လည်းတွေ့တယ်။ နယ်စပ်ဂိတ်က ထိုင်း-လာအိုနယ်စပ်တောင်ထိပ် မှာရှိတဲ့အတွက် နယ်စပ်မရောက်ခင် ကီလို ၃၀ လောက်ကစပြီး တောင်တက်လမ်းဖြစ်သွားတယ်။

အဲဒီအပိုင်းမှာတော့ ကားလမ်းကနှစ်လမ်းသွားဖြစ်သွားတယ်။ အတက်နေရာတစ်ချို့မှာ ၈% အတက်ဖြစ်ပါတယ်။ ၈% အတက်ဆိုတာကတော့ ပေ ၁၀၀ သွားတိုင်း တစ်ပေတက်တယ်။ တစ်မိုင် မှာ အမြင့်ပေ ၄၂၂ ပေကျော်တက်တယ်ဆိုတဲ့သဘောပါ ။ လမ်းကွေ့တွေများ၊ အတက်လည်း ကြီး တဲ့အတွက် အတော်သတိထားမောင်းရတယ်။ ဒါပေမယ့် ခရီးသွားအေဂျင်စီရဲ့ ရှေ့ပြေးကားက လမ်း အခြေအနေနဲ့ ကားရှင်း မရှင်းကို တောက်လေ ျှာက်အသိပေးသွားတဲ့အတွက် မောင်းရတာ အဆင် ပြေတယ်။ ကားသမားတွေကလည်း စည်းကမ်းရှိတယ်။ အတက်ကားတွေကို ဦးစားပေးပြီ း လမ်း ဖယ်ပေးသလို ကားချင်းကျော်တက်မယ်ဆိုရင်လည်း လမ်းအခြေအနေပေးတာနဲ့ ချက်ခြင်းဖယ်ပေး တယ်။

ဒီခရီးစဉ်မစခင် ထိုင်းမှာကားမောင်းရင် လိုက်နာရမယ့် ကျင့်ဝတ်တွေကို ရှင်းပြတဲ့အခါ ဟွန်း မတီး ဖို့ဆိုတဲ့အချက်လည်းပါတယ်။ လက်တွေ့မောင်းတဲ့အခါမှာလည်း မလိုအပ်တာကိုတွေ့ရပါ တယ်။ ကိုယ်က ကျော်တက်မယ်ဆိုပြီး ကားခေါင်းကို ဘေးထွက်လိုက်ရင် ရှေ့ကားက အလိုက်သိသိ လမ်း ဖယ်ပေးတယ်။ ကိုယ့်အလှည့်ဆိုရင် လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းညွှန် က တော့ နောက်ကြည့်မှန်နဲ့ ဘေးမှန်ကို မပြတ်ကြည့်ပြီး ကျော် တက် မယ့်ကားကို လမ်းပေးဖို့၊ ယာဉ်ကြောပြောင်းမယ်ဆိုရင် အချက်ပြမီး မပျက်မကွက်ပြဖို့ သတိပေးတယ်။

ထိုင်းနယ်စပ် ဂိတ်နဲ့လာအိုနယ်စပ်ဂိတ်က မီတာနှစ်ရာလောက်ခြားတယ်။ ထိုင်းဘက် အခြမ်း မှာတော့ ဈေးဆိုင်တန်းတွေရှိတယ်။ လာအိုဘက်မှာတော့ ဘာမှမရှိဘူး။ ထိုင်းနယ်စပ်ကို မဖြတ် ခင် နန်မြို့မှာ လာအိုကနေ ထိုင်းထဲကိုပြန်ဝင်ဖို့အတွက် Re Entry Visa လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ထိုင်း ဘက် မှာ တုံးထုပြီးတော့ ခရီးသည်တွေက လမ်းလေ ျှာက်၊ ကားတွေကမောင်းဝင်ရ တယ်။ လာအိုဘက် ပထမဂိတ်မှာ ကားကို အစစ်ဆေးခံရတယ်။ အစစ်ဆေးခံတယ်ဆိုတာလည်း မှန်လေးဘက် ချပေး တာပါပဲ။ ကားဖြတ်သန်းခွင့်ကတော့ ထိုင်းအေဂျင်စီက ကြိုလုပ်ထားပြီးသားပါ။ ကားဖြတ်ပြီးတဲ့ အခါ လာအိုဘက်မှာ တုံးထုရတယ်။

ဒီဂိတ်က အသွားအလာနည်းတဲ့အတွက် ထိုင်းဘက်မှာ လဝက အရာရှိနှစ်ယောက်၊ လာအိုဘက် မှာ တစ်ယောက်ဘဲရှိတယ်။ လဝက ဂိတ်ကျော်ရင်တော့ ကုန်ကားတွေ အစစ်ဆေးခံဖို့အတွက် သီး ခြားကွင်းတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီနေရာမှာပဲ ခရီးသွားအာမခံနဲ့ ကားအာမခံလုပ်ချင်ရင် ဆောင် ရွက်ပေးမယ့်အကြောင်း ဆိုင်းဘုတ်ထောင်ထားတာတွေ့တယ်။ သူများနိုင်ငံတွေများ ခရီးသွားတွေ ဆီက ဝန်ဆောင်မှုနဲ့ငွေရှာတာ နမူနာယူဖို့ကောင်းတယ်။

ထိုင်းဘက်မှာရော၊လာအိုဘက်မှာရော နယ်စပ်နီးလာတာနဲ့ လမ်း ဝဲယာမှာ တောင်ယာခုတ်ထား တာတွေတွေ့ရတယ်။ ဒီဒေသတွေမှာနေထိုင်နေတဲ့တောင်ပေါ်တိုင်းရင်းသားတွေကတော့ ရိုးရာ စိုက်ပျိုးနည်းစနစ်တွေကို မစွန့်နိုင်သေးဘူး။ တောင်ယာမှာ ပလောပီနံ ၊ စပါးနဲ့ ပြောင်းကို အများ ဆုံးစိုက်ကြတယ်လို့ဆိုတယ်။

လာအိုဘက်ရောက်တော့ ကားလမ်းက လက်ယာကပ်မောင်းပြန်ဖြစ်သွားတယ်။ လမ်းကတော့ တောင်ကြောအတိုင်းသွားပြီး Hongsa မြို့ဆီကို နိမ့်ဆင်းသွားတယ်။ Hongsa မြို့ တောင်ကြား လွင်ပြင်ထဲမှာ။ ကားလမ်း ဘယ်ဘက်မှာ လ ျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်ရုံတစ်ခုတွေ့တယ်။ ဒီစက်ရုံက ကျောက်မီးသွေးလောင်စာကို သုံးတဲ့ စက်ရုံဖြစ်ပြီး ထိုင်းရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ၈၀% နဲ့ လာအို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ၂၀% ပါတယ်။ ၂၀၁၆ ခုနှစ်မှာ စတင်လည်ပတ်တယ်။ လ ျှပ်စစ်ဓာတ်အား ၁၈၇၈ မဂ္ဂါဝပ်ထွက်ပြီး ၁၅၀၀ မဂ္ဂါဝပ်ကို ထိုင်း ကိုရောင်းတယ်။ ကျန်တာက ပြည်တွင်းသုံးပေါ့။

အဲဒီစက်ရုံ က လာအိုနိုင်ငံမှာ အကြီးဆုံးကျောက်မီးသွေးသုံး ဓာတ်အားပေးစက်ရုံဖြစ်ပါတယ်။ ဒီစက်ရုံကို အမှီပြုပြီး စက်မှုဇုံတစ်ခု တည်ဆောက်နေတယ်လို့သိရတယ်။ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ထိခိုက်မှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး မေးတော့အစပိုင်းမှာ ဒေသခံတွေကစိုးရိမ်မှုရှိတယ်။ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာ့ ဘဏ် က သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကျောက်မီးသွေးသုံးစက်ရုံတွေလိုက ်နာရမယ့် စံချိန်၊စံညွှန်းတွေအတို င်း ဆောင် ရွက်မယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြတာရယ်၊ စက်ရုံကြောင့်ဒေသတွင်းမှာ အလုပ်အကိုင် အခွင့် အလမ်းတွေ၊ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတွေပေါ်လာမှာရယ်ကြောင့် အများစု က လက်ခံပါတယ်လို့ဆိုတယ်။

Hongsa လွင်ပြင်ထဲရောက်တော့ လမ်းက ဆိုးသွားတယ်။ ချိုင့်တွေ၊ ကျင်းတွေနဲ့ ကတ္တရာလမ်း၊ လူ ကြီး၊ ကလေး အရွယ်စုံ ဦးထုတ်မဆောင်းပဲ စီးနေတဲ့ ဆိုင်ကယ်များ၊ လမ်းဘေးမှာ ဖုန်အလိမ်းလိမ်းတက်နေ တဲ့ သစ်ပင်တွေ၊အိမ်တွေက ကိုယ့်နိုင်ငံကိုတောင်ပြန်သတိရသွားစေတယ်။

Hongsa မှာနေ့လည်စာစားတယ်။ စားသောက်ဆိုင်နာမည်က “ Hongsawadee” လို့ခေါ်တယ်။ ရုတ်တရက်ဆိုရင်တော့ “ ဟံသာဝတီ” လို့ ထင်ရတယ်။ တကယ်ကတော့ ဟောင်ဆာဝတီပါ။ စားသောက်ဆိုင်ရှေ့မှာ အလွန်ထူးခြားတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံးရှိတယ်။ အဲဒီအိမ်အကြောင်းကတော့ သီးခြားရေးပါ့မယ်။ ထမင်းစားပြီးပြန်ထွက်လာတော့ လမ်းဘေးမှာ ရွာတွေပိုများ လာတယ်။ မြန်မာပြည်ကရွာတွေမှာလိုပဲ ခြေလျင်သွားနေတဲ့ကျောင်းသားလေးတွေ တွေ့တယ်။ စက်ဘီးနဲ့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ သွားသူလည်း ရှိတယ်။ ။ သူတို့ကျောင်းဝတ်စုံက အပေါ် အဖြူ၊ အောက်က အနက်။ ကျောင်းသားလေး တွေက ဘောင်းဘီအနက် ၊ ကျောင်းသူလေးတွေက လာအိုပုံစံလုံချည်အနက်မှာ အဖြူအနားနဲ့။ လွင်ပြင် ထဲမှာ ဆယ်ကီလိုမီတာလောက်သွားတော့ လမ်းကောင်းတဲ့ နေရာကိုရောက်တယ်။

ဒီလမ်းကထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများစီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုပူးပေါင်းဆောင်ရွက် ရေး အေဂျင်စီ (Neighbouring Countries Economic Development Cooperation Agency) က ဖောက်ပေးထားတာ။ ကျွန်တော်တို့သွားမယ့် လွန်ပရာဘွန်မြို့အထိ ၁၁၄ ကီလိုမီတာရှည်တယ်။ လမ်းက Hongsa အထွက် ၉ ၃ ကီလိုမီတာကနေ လွန်ပရာဘွန် မရောက် ခင် ၈ ကီလိုမီတာအထိ က အတက်အဆင်းများတယ်။ တစ်ချို့ အဆင်း၊အတက်နေရာတွေက ၁၅% အထိ မတ်စောက်ပြီး နှစ်ကီလို မီတာ၊ နှစ်ကီလိုမီတာခွဲလော က်အထိ အဆင်း၊ အတက်ရှည်တယ်။

မြဝတီ-ကော့ကရိတ်လမ်းမှာ အန္တရာယ်အကြီးဆုံးဆိုတဲ့ အဆင်းနေရာက ၁၁% နဲ့ တစ်ကီလိုမီတာပဲ ရှည်တယ်ဆိုတာ့ အခုလမ်းအခြေအနေကို စဉ်းစား ကြည့်လို့ရပါတယ်။ ဒီနေရာမှာတော့ ကျွန် တော်တို့ကားတွေအားလုံး Auto ကနေ Manual ပြောင်းရတယ်။ ဒီလမ်းက ၂၀၁၉ ဇွန်လကမှ ဖွင့် တာဆိုတော့ လမ်းဘေးမှာ နားစရာနေရာတွေမရှိသေးဘူး။ ဆီဆိုင်မရှိဘူး။ ကားအသွားအလာလည်း နည်းတယ်။
ဒါ့ကြောင့် နန်မြို့ ထွက်လာထဲက ဆီ အပြည့်ဖြည့်၊ စားစရာနဲ့ ကော်ဖီ၊အအေးတွေကို ကိုယ့်အစီအစဉ်နဲ့ကိုယ်ယူလာပြီး အဆင်းအရမ်းရှည်တဲ့ နေရာ၊ အတက်အရမ်းရှည်တဲ့နေရာတွေဖြတ်ပြီးရင် ခဏနားရတယ်။ အဲဒီ လိုနေရာကလည်း တစ်နေရာ၊ နှစ်နေရာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ဒါဇင်လောက်ရှိတယ်။ ဒီလမ်းအပိုင်းက တော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ ကားတွေရဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှုကို မှတ်ကျောက်တင်တဲ့နေရာပါပဲ။

နန်မြို့ကနေ မနက် ၈ နာရီထွက်လာတာ လွန်ပရာဘန်မြို့တစ်ဖက်ကမ်းကို ညနေ ငါးနာရီမှာ ရောက်တယ်။ အဲဒီကနေ မဲခေါင်မြစ်ကို ဇက်နဲ့ကူးရတယ်။ ဇက်နှစ်စီးရှိပြီး တစ်စီး ကို ကားလေးစီးနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့က နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီးကူးခဲ့တယ်။ လွန်ပရာဘန် ကမ်းနားမှာ တော့ စားသောက်ဆိုင်တွေ တန်းစီပြီး ဥရောပတိုက်သာ းခရီးသွားတွေနဲ့ ပြည့်နေ တယ်။ တရုတ်ခရီးသွားတွေကတော့ ဗိုင်းရပ်စ်ကြောင့် မရှိသလောက်ပဲ။

မဲခေါင် ခရီးစဉ်


၂၀၂၀ ပြည့်နှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၁ ရက်နေ့မှ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၃ ရက်နေ့ထိ

မြန်မာ – ထိုင်း – လာအို သုံးနိုင်ငံ ကို မိတ်ဆွေတစ်စု ကားခုနှစ်စီးနဲ့ ကိုယ့်ကားကိုယ်မောင်းရင်း ခရီးနှင်ခဲ့တယ်။

မြန်မာ နိုင်ငံက မြို့ နှစ်မြို့၊ ထိုင်းနိုင်ငံက မြို့ငါးမြို့၊ လာအိုနိုင်ငံက မြို့ သုံးမြို့မှာ ညအိပ်ရပ်နား ခဲ့ပြီးရန်ကုန် – နေပြည်တော် အမြန်လမ်း ၃၉ မိုင်ကနေ ခရီးစလို့ ၃၉ မိုင်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အထိ လမ်းပေါ်မှာခရီးနှင်ချိန် ၇၄ နာရီ ခရီးမိုင်ပေါင်း ၁၉ ၇၇ မိုင် အောင်အောင်မြင်မြင်ခရီးနှင်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒေသန္တရ ဗဟုသုတတွေ ရခဲ့သလို ခရီးရှည်ကားမောင်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ခံနိုင်ရည်နဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုကိုလည်း စမ်းသပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ခရီးစဉ် အစ၊ အဆုံး ကူညီစောင့်ရှောက်ခဲ့သူ အားလုံး၊ အချင်းချင်း ရိုင်းပင်းကူညီရင်း ခရီးဆက်ခဲ့သော ခရီးသွားဖော်အားလုံးကို ကျေးဇူး တင် ပါတယ်။

မဲခေါင်ခရီးသည်ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ဆက်ရေးပါဦးမယ်။

မဲခေါင်ခရီးသည် (၇)


မဲခေါင်ခရီးသည်တွေရဲ့ ထိုင်း – လာအို ခရီးစဉ်အတွေ့အကြုံတွေကို ဆက်ပြီးမရေးခင် ဒီခရီးစဉ်ကို ဘယ်လိုသွားလို့ရသလဲဆိုတာလေးကို မ ျှဝေလိုပါတယ်။
ဘယ်လိုသွားရလဲ
ပထမဆုံးပြောချင်တာကတော့ ဒီခရီးစဉ်ဟာ မဲခေါင်ဒေသနိုင်ငံများအကြားမှာသဘော တူညီ ထားတဲ့ CBTA (Greater Mekong Subregion (GMS) Cross- Border Transport Facilitation Agreement သဘောတူညီချက်ဘောင်ထဲက ဆောင်ရွက်တာဖြစ်တဲ့အတွက် မြန်မာနိုင်ငံကူး လက်မှတ်ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံသားမှန်သမ ျှ သွားလို့ရပါတယ်။ အဲဒီမူဘောင်အတွင်း မှာအာဆီယံအဖွဲ့ဝင်တစ်နိုင်ငံချင်းရရှိထားတဲ့သဘောတူညီချက်အပေါ်မူတည်ပြီး အပြောင်းအလဲ နည်းနည်းပဲရှိပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ဒီခရီးစဉ်မှာ
၁။ ထိုင်း နိုင်ငံကို နိုင်ငံတကာလေကြောင်းလိုင်းနဲ့ရောက်လာရင် ဗီဇာမလိုပေမယ့် ကုန်းလမ်းခရီးက ဝင်ရင် ဗီဇာလိုပါတယ်။ ထိုင်းသံရုံးမှာ ဗီဇာသီးခြားလေ ျှာက်ထားရပါတယ်။
၂။ လာအိုနိုင်ငံအတွက်တော့ ကုန်းလမ်းက ဝင်ရောက်တဲ့အတွက် သီးခြားဗီဇာလေ ျှာက်ဖို့မလို ဘူး။
၃။ သို့သော် လာအိုကနေ ထိုင်းနိုင်ငံကို ပြန်ဝင်ဖို့အတွက် ဗီဇာပြန်လိုတယ်။ ဒါ့ကြောင့် နန်မြို့ ကို ရောက်တဲ့အခါ ထိုင်းထဲကို ပြန်ဝင်နိုင်ဖို့အတွက် Re-entry Visa လုပ်ထားရပါတယ်။
၄။ ကားတွေကတော့ လာအို အဝင် အတွက် သီးခြားလေ ျှာက်ထားရတယ်။
ဘာတွေလိုသလဲ
မြန်မာနိုင်ငံ ယာဉ်မှတ်ပုံတင်နဲ့ ကားတွေ ထိုင်း ၊ လာအိုကို ဖြတ်ကျော်ဖို့အတွက် အောက်ပါ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ခရီးသွားအေဂျင်စီ ကိုပေးရပါတယ်။
၁။ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်
၂။ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် (ပြည်တွင်း) (ယာဉ်မောင်းသူအတွက်သာ)
၃။ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ( နိုင်ငံတကာ) (ယာဉ်မောင်းသူအတွက်သာ) ( နေပြည်တော် ကညန ရုံးချုပ်တွင်လေ ျှာက်ထားရမည်။ )
၄။ ယာဉ်ပိုင်ရှင်စာအုပ်
၅။ ယာဉ်မှတ်ပုံတင်သက်သေခံလက်မှတ် ( နှစ်ဘက်လုံးဓာတ်ပုံရိုက်ရန်)
၆။ ကားလေကာမှန်တွင်ကပ်ထားသည့် vehicle inspection sticker။
၇။ ကားက မိမိ အမည်ပေါက်မဟုတ်ပါက အမည်ပေါက်ပိုင်ရှင်၏ ယာဉ်အသုံးပြုခွင့် ကိုယ်စားလှယ် လွဲစာ
၈။ ယာဉ် ရှေ့ ၊ နောက် ၊ ဝဲ ၊ ယာ ဓာတ်ပုံ
ဘယ်သူကလုပ်ပေးသလဲ
ကျွန်တော်တို့ခရီးစဉ်ကိုတော့ ဘန်ကောက်အခြေစိုက် MAHA TOURTONGTEAW COMPANY က ဆောင်ရွက်ပေးတယ်။ အသံထွက်က မဟာ တိုးထောင့်ထိယို့ လို့ ခေါ်တယ်။ မြန်မာလိုဆို ရင် တော့ “ ခမ်းနားသော အလည်အပတ်ခရီးစဉ်” လို့ ဆိုလိုပါတယ်။ ဆက်သွယ်တဲ့ အီးမေးလ် က kkmg7979@gmail.com ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုင်းအခြေစိုက် မြန်မာနိုင်ငံသားများတည်ထောင်ထား တာဖြစ်တဲ့အတွက်ပြောဆို ဆက်ဆံရတာအဆင်ပြေပါတယ်။
ခရီးစဉ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ မော်တော်ယာဉ် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ခွင့် မြန်မာ- ထိုင်း – လာအို ကို သူတို့ကပဲဆောင်ရွက်ပေးပါတယ်။ နယ်စပ်ဂိတ်တွေမှာ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်စစ်ဆေးတာတွေ အတွက် အဆင်ပြေအောင်သူတို့ပဲဆောင်ရွက်ပေးပါတယ်။ မြဝတီရောက်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့ ကြိုစောင့်နေပြီး တာဝန်ယူသွားပါတယ်။
ထိုင်းနိုင်ငံအတွက်ဗီဇာလေ ျှာက်တာတော့ ကာယကံရှင်ကပဲဆောင်ရွက်ရပါတယ်။ လာအို ကနေ ပြန်ဝင်ဖို့အတွက် Re-entry Visa ကိုတော့ သူတို့လုပ်ပေးပါတယ်။ ကိုယ်က လိုအပ်တဲ့စာရွက် စာတမ်းတွေပေးဖို့ပဲလိုပါတယ်။
အခုလို ယာဉ်တန်းနဲ့သွားမယ်ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး ကား ငါးစီး ၊ လူဦးရေ ၁၅ ဦးပါဝင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
ဘယ်လောက်ကုန်သလဲ
ခရီးစဉ် ကုန်ကျစရိတ်ကို ဗီဇာကြေး၊ တည်းခို စားသောက်စရိတ်နဲ့ စက်သုံးဆီဆိုပြီး သုံးပိုင်းခွဲ လို့ရပါတယ်။
ဗီဇာကြေးကတော့ ထိုင်းဗီဇာအတွက်လူတစ်ယောက်ကို ဒေါ်လာ ၄၀ ပေးရပါတယ်။ Re-entry Visa ကတော့ ဘတ်တစ်ထောင်ပါ။
တည်းခို စားသောက် စရိတ်ကတော့ ဘယ်လိုဟိုတယ်မှာတည်းချင်သလဲ၊ ဘယ်လိုစားသောက် ဆိုင်မျိုးမှာ စား ချင်လဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာမူတည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကတော့ တစ်နေရာ မှာ ဒေသခံတွေက ဖိတ်ကြားတဲ့အတွက် ဟိုတယ်အကောင်းမှာ အိမ်ရှင်တွေအစီအစဉ်တွေနဲ့တည်းခို တာကလွဲရင် သာမန် ကြယ်သုံးပွင့်ဟိုတယ်တွေနဲ့ အလယ်အလတ်စားသောက်ဆိုင်တွေ ကိုပဲရွေးပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁ ရက်နေ့ကနေ ၁၂ ရက်နေ့အထိ ခရီးသွားတဲ့အတွက် လူတစ်ဦးကို တည်းခိုခနဲ့ စားစရိတ် ၁၃၇၅ ဒေါ်လာ ကျသင့်ပါတယ်။ အစားအသောက် ကတော့ ခရီးသွားတဲ့နေ့ နေ့လည်စာ နဲ့ ညစာကို သူတို့ကျွေးပါတယ်။ ဘယ်မှမသွားပဲ နားတဲ့နေ့ဆိုရင် တော့ ကိုယ့်အစီအစဉ်နဲ့ကိုယ်စားရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခရီးစဉ်မှာတော့ နားတဲ့ ရက်က သုံးရက်ပဲရှိတဲ့အတွက် ၉ ရက်စာကို သူတို့ကျွေးပါတယ်။ နံနက်စောစာကို တော့ ဟိုတယ်က ကျွေးပါတယ်။ သူတို့ကျွေးတဲ့နေ့လည်စာ၊ ညစာက ဟင်းလေးငါးမျိုးနဲ့ စားလို့အဆင်ပြေပါ တယ်။ စားသောက်ဆိုင်တွေကလည်း အဆင့်ရှိပါတယ်။
ဆီဖိုးကတော့ ကိုယ့်ကားအမျိုးအစားအပေါ်မူတည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ယာဉ်တန်းရဲ့ ဆီစား အနည်းဆုံးကားက ၁၀ ရက် ခရီးမိုင် ကီလို နှစ်ထောင့်သုံးရာကျော်အတွက် ဆီဖိုး ဘတ် ၄၅၀၀ ကုန်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့ နှစ်ရက် အတွက် သုံးမှာနဲ့ ဆိုရင် စုစုပေါင်း ဘတ် ၅၀၀၀ ( ဒေါ်လာ ၁၆၀) လောက်ကုန်မယ် လို့ ခန့်မှန်းထား ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ကိုယ့်ကားကိုယ်မောင်းသွားတဲ့အတွက် ဆီဖိုးကပိုကုန်တယ်။ တကယ်လို့ အံစာ တုံးကား ငါးစီးနဲ့ လူ ၂၅ ယောက် လောက်သွားရင် လူတစ်ဦးချင်းအတွက် ဆီဖိုးကုန်ကျစရိတ်က အများကြီး လျော့သွားမှာဖြစ်ပါတယ်။
သုံးသပ်ချက်
ကျွန်တော်တွက်ပြထားတဲ့ကုန်ကျစရိတ်ကို များတယ်၊ လက်လှမ်းမမီဘူးလို့ပြောသူလည်းရှိနိုင်ပါ တယ်။ ဒါပေမယ့် သင်္ကြန်၊ သီတင်းကျွတ်၊ နှစ်သစ်ကူးရုံးပိတ်ရက်တွေမှာ မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း မှာ၊ ဘန်ကောက်၊ စင်္ကာပူမှာ ရက်ရှည်သွားရောက်လည်ပတ်နေသူတွေအများကြီးရှိပါတယ်။
အဲဒီသူတွေအနေနဲ့ အထက်ပါခရီးစဉ်တွေမှာ လူတစ်ယောက်ချင်းအတွက် ကုန်ကျခဲ့တဲ့ လေယာဉ်ခ၊ ဟိုတယ်ခတွေနဲ့ တွက် လိုက်ရင် ၁၂ ရက်၊ ကီလိုမီတာ နှစ်ထောင် ကျော်ခရီးအတွက်ကုန်ကျတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က အများ ကြီးသက်သာနေတာကိုတွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကိုယ့်ကားနဲ့ ကိုယ်ခရီးသွားတဲ့အတွက် ကိုယ်စိတ်ကြိုက်အချိန်ဇယားဆွဲပြီး လည်ပတ်နိုင် တယ်။ လမ်းမှာ လိုအပ်သလို နားလို့၊ လေ့လာလို့ရပါတယ်။
ဒါ့အပြင် နိုင်ငံခြားမှာ ကိုယ့်ကားကိုယ်မောင်း ပြီးသွားရတဲ့အရသာကလည်း အင်မတန်ကောင်းပါတယ်။ ကားမောင်းဝါသနာပါတဲ့၊ ကားကို အလှဆင်ထားတဲ့ လူငယ်တွေအတွက်ဆိုရင်တော့ ဒီလိုခရီးစဉ်မျိုးဟာ အလွန်ကောင်းတဲ့ ခရီး ပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ ယာဉ်တန်း လာအိုကနေ ထိုင်းနိုင်ငံထဲ ပြန်ဝင်တော့ ထိုင်းနိုင်ငံကို ဖြတ်မောင်းတဲ့ ပထမဆုံး မြန်မာယာဉ်တန်းဖြစ်တဲ့အတွက် ထိုင်းနိုင်ငံက ပြိုင်ကားမောင်းတဲ့အဖွဲ့က သူတို့ ပြိုင် ကားတွေနဲ့အတူလာတွေ့ပြီး ညစာနဲ့ ဧည့်ခံပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံက ကားဝါသနာရှင်လူငယ်တွေ နဲ့ ဆို ဘာပြောကောင်းမလဲ။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ သူတို့ပြိုင်ကားတွေနဲ့ တွဲပြီး ဓာတ်ပုံရိုက် တာကလွဲရင် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ဒ့ါကြောင့် ကျွန်တော်ကတော့ မြန်မာတွေအနေနဲ့ ဘန်ကောက်၊ စင်္ကာပူ မှာပဲ လည်ပတ်နေမယ့် အစား အခုလို ကားနဲ့ ဒေသန္တရဗဟုသုတရှာဖွေဖို့တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။
သွားပါများခရီးရောက်၊ မေးပါများစကားရပေါ့လေ။

ဆူခိုထိုင်း ကနေ နန်မြို့ ကို အသွားလမ်းမှာတွေ့ခဲ့တဲ့ တစ်ကိုယ်တော် စက်ဘီးသမား

ပြင်သစ်နိုင်ငံသား အသက် ၆၅ နှစ်။ ထိုင်းနိုင်ငံမြောက်ပိုင်းမှာ စက်ဘီးစီးနေတာ နှစ်လ ရှိပြီ။ ၂၀၁၉ ခုနှစ်က မြန်မာနိုင်ငံ အလယ်ပိုင်းမှာလည်း စီးခဲ့တယ်။ ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်းကို သွားချင်ပေမယ့် နယ်မြေမအေးချမ်းလို့ မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး။

ထိုင်းနိုင်ငံမှာ စက်ဘီးစီးခရီးသွားရတာ

၁။ လမ်းတွေကောင်းတယ်။
၂။ ဟိုတယ်ခ၊အစားအသောက် ထိုင်းစားရင်လည်း ဒီဈေး၊ နိုင်ငံခြားသားစားရင်လည်း ဒီဈေးပဲ။
၃။ အင်တာနက်ကောင်းတယ်။
၄။ လုံခြုံစိတ်ချရတယ်။
၅။ ထိုင်းရဲတွေက နိုင်ငံခြားသားတွေ့ရင် ကူညီဖို့ အသင့်ရှိတယ်။ ( မြန်မာနိုင်ငံမှာ ငါ့ကိုတွေ့တာနဲ့ ရဲက ဘယ်သွားမှာလဲ၊ ဘာလုပ်မှာလဲ၊ ပတ်စ်ပို့ပြ ဆိုပြီး စစ်ဆေးတယ်။ )

သူ့စကားက မြန်မာ့ခရီးသွားလုပ်ငန်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် လိုအပ်ချက်တစ်ချို့ကို ပြောပြနေ သလိုပဲ။

စိတ်မပူကြနဲ့

ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာန က ဝူဟန်ဗိုင်းရပ်စ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြည်သူတွေ စိတ်မပူအောင် အသိပညာပေးတဲ့ ဆောင်းပါး

“ ကိုရိုနာ ဗိုင်းရပ်စ် ၂၁ ရာစု အစောပိုင်းက ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ရောဂါတွေလောက် ကြောက်စရာမကောင်းသေး”

( မြန်မာ့အလင်းသတင်းစာမှ )

မဲခေါင်ခရီးသည် (၆)

ဖေဖော်ဝါရီ ၁ ရက်နေ့မှာ မဲဆောက် – ဆူခိုထိုင်း ခရီးစဉ်ပြီးတဲ့နောက် ဖေဖော်ဝါရီလ ၂ ရက်နေ့ မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ယာဉ်တန်းဟာ နန်မြို့ ( Nan City ) ကို ခရီးဆက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ က မဲဆောက် ကနေ ထိုင်း – လာအို နယ်စပ်ကို သွားနေတာဖြစ်တဲ့အတွက် ဆူခိုထိုင်းကနေ အရှေ့ မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်ပြီးသွားရပါတယ်။

ဆူခိုထိုင်းကနေ နန်မြို့ကို သွားတဲ့ကားလမ်းကတော့ အာရှလမ်းမကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်တဲ့ အတွက် လေးလမ်းသွားပါ။ လမ်းကောင်းတယ်။ မြို့တွေကိုရှောင်ပြီး ဖောက်ထားတဲ့အတွက် ကား ရှင်းတယ်။ ဒီလမ်းမှာ ထူးထူးခြားခြားသတိထားမိတာကတော့ ကီလိုမီတာ ၈၀ လောက်က လေး လမ်းသွားမဟုတ်ဘဲ နှစ်လမ်းသွားဖြစ်နေတာပဲ

စုံစမ်းကြည့်တဲ့အခါကျတော့ ကားလမ်းဖြတ်တဲ့နေရာက သစ်တောကြိုးဝိုင်းဖြစ်နေတယ်။ ဒီကားလမ်းက အာရှ လမ်းမကြီး၊ အရှေ့- အနောက်စီးပွားရေးစင်္ကြန်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ် လာတဲ့ အချိန်ကျတော့ ပို့ဆောင်ရေးဝန်ကြီးဌာန (Transportation ministry of Thailand) က မူလ နှစ်လမ်းသွား လမ်းကို လေးလမ်းသွားအဖြစ်တိုးချဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သစ်တော ဦးစီးဌာန က သစ်တောကြိုးဝိုင်းကို ဖြတ်သန်းနေတဲ့ လမ်းကို နောက်ထပ် တိုးချဲ့တာကို လက်မခံဘူး။ လမ်းချဲ့ လို့ ရမယ့် အကျိုးထက် သစ်တောနဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ပျက်စီးမယ့် အပြစ်က ပိုများတယ်ဆို ပြီး ကန့်ကွက်တယ်။ ဒါ့ကြောင့်တိုးချဲ့ခွင့်မရတော့ဘဲ ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေ လေးလမ်းသွားဖြစ်ချိန် မှာ ဒီအပိုင်းက နှစ်လမ်းသွားအဖြစ်ပဲ ကျန်နေခဲ့တယ်။

သစ်တောနဲ့ပတ်သက်ရင် သစ်တောဦးစီးဌာနရဲ့ သဘောထားက နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ပဲ ဆိုတာ နမူနာယူဖို့ကောင်းတယ်။ ကျွန်တော့် အတွေ့အကြုံ အရတော့ ၁၉ ၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေအထိတော့ သစ်တောထိန်းသိမ်းရေးနဲ့ပတ်သက်ရင် သစ်တော ဦးစီးဌာနက လုပ်ပိုင်ခွင့်၊ ပြောပိုင်ခွင့်အတော်ရှိခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ သစ်တော ဦးစီးဌာနက ဌာနတိုင်း၊ အာဏာရှိသူတိုင်း၊ စီးပွားရေးသမားတိုင်းကို အလျော့ပေးနေရတာ အခု အချိန်ထိပါပဲ။

ထိုင်းနိုင်ငံမှာလည်း ၁၉ ၈၀ လောက်အထိ စီးပွားရေး နဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက သစ်တော ထိန်းသိမ်း ရေးထက် ဦးစားပေးခံခဲ့ရတယ်။ ၁၉ ၈၁ ခုနှစ်ရောက်တော့ အစိုးရက သစ်တော ပြုန်းတီးမှု ပြဿ နာကို မြင်လာပြီး collaborative forest management စနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်လာတယ်။ သစ်တောထိန်းသိမ်းရေးမှာ ဒေသခံပြည်သူတွေရဲ့ ပါဝင်မှုကိုမြှင့်တင်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစလို့ သစ်တောဦးစီးဌာနနဲ့ ဒေသခံပြည်သူတွေက လုပ်ပိုင်ခွင့်ပိုရလာတယ်၊ ပြောရေးဆိုခွင့် ပိုရှိလာ တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

နန်မြို့ကို မရောက်ခင် ဖရဲ့ ( Phare) ဆိုတဲ့မြို့ရှိတယ်။ ဒီမြို့က ပရိဘောဂ နဲ့ပတ်သက်လို့နာမည် ကြီးတယ်။ ကျွန်းသစ်ကောင်းကောင်းထွက်တယ်။ စည်းမရှိ ကမ်းမရှိ ထုတ်ယူခဲ့လို့ ကျွန်းတော တွေ ပျောက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ၁၉ ၈၀ နောက်ပိုင်းမှာ သစ်တောထိန်းသိမ်းရေးနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုုကို စနစ်တကျလုပ်ခဲ့လို့ ကျွန်းစိုက်ခင်းတွေ ကို စနစ်တကျ ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်။

ဒီဒေသက စိုက်ပျိုးရေးအဓိကပဲ။ စပါး၊ ပလောပီနံ၊ စိမ်းစားဥနဲ့ ဆေးရွက်ကြီးတွေစိုက်တယ်။ နောက်ထင်ရှားတဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုကတော့ ဆေးဆိုးပန်းရိုက်လုပ်ငန်းပဲ။ ဒီဒေသရဲ့ ရိုးရာ ဆေး ဆိုးနည်းက အစကို ကြိုးချည်ပြီးဆေးဆိုးတယ်။ ကြိုးပြန်ဖြေလိုက်ရင် ချည်ထားတဲ့နေရာက ဆေး မဝင်ပဲ ကွက်ပြီးကျန်နေခဲ့တဲ့အတွက် ဒီဇိုင်းပုံစံဖြစ်သွားတယ်။ များသောအားဖြင့် အပြာရောင်နဲ့ ဆိုးတယ်။ ကြိုးကို ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ချည်နိုင်တဲ့အတွက် အဆင်ထပ်တူ တူညီဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီ လိုဆေးဆိုးထားတဲ့ အထည်စတွေ၊ အကျီ ၤ တွေရောင်းတဲ့ဆိုင်လေးတွေ လမ်းဘေးမှာ မြင်ခဲ့ရ တယ်။ အဖွဲ့လိုက်သွားတာဖြစ်တဲ့အတွက် ရပ်ပြီးလေ့လာဖို့ အခွင့်အရေးမရခဲ့ဘူး။

လမ်းဘေးဆိုင်လေးတွေမှာ တံမြက်စည်းအမျိုးမျိုးရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေလည်းတွေ့တယ်။ ကျွန်တော် တို့ ဆီမှာ တံမြက်စည်းပင်လို့ခေါ်တဲ့ အလေ့ကျပေါက်နေတဲ့အပင်တွေကနေ ချိုးပြီး လုပ်ပေမယ့် ဒီဒေသမှာတော့ အဲဒီအပင်တွေကို စနစ်တကျစိုက်ပြီး ထုတ်လုပ်တယ်လို့သိရတယ်။

နန်မြို့ကတော့ ၁၄ ရာစုနှစ်မှာတည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ထိုင်းမြို့တော်ဖြစ်တယ်။ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အဆောက်အဦတွေကြောင့်ထင်ရှားတယ်။ လာအိုနိုင်ငံလွန်ပရာဘွန်မြို့တော်နဲ့ ခေတ်ပြိုင် ထွန်းကားခဲ့တဲ့မြို့ဖြစ်ပါတယ်။ ချင်းမိုင် နဲ့ လွန်ပရာဘွန်ကြားမှာရှိတဲ့အတွက် Chiang Klang (‘middle city’) လို့လည်းခေါ်ခဲ့တယ်။

နန်မြို့မှာ ထင်ရှားတဲ့စေတီကတော့ Wat Phra That Chae Haeng လို့ခေါ်တဲ့ ဆံတော်ရှင် စေတီ ပါ။ ဒီစေတီမှာ ဗုဒ္ဓရဲ့ ဆံတော်ခုနှစ်ဆူ ဌာပနာထားတယ်၊ ၁၃၂၆-၁၃၅၉ ခုနှစ်ကြားမှာ တည်တယ်
။ ထူးခြားတာက တရုတ်လူမျိုးတွေက ဒီစေတီဟာ ယုန်နှစ်မှာ မွေးတဲ့သူတွေကိုစောင့်ရှောက် တယ်လို့ ယုံကြည်တာပဲ။ ဒါ့ကြောင့်လည်း စေတီ ရင်ပြင်မှာ ယုန်ရုပ် အကြီးအသေးမျိုးစုံ နဲ့ ပူဇော် ထားတာတွေ့နိုင်သလို ယုန်ရုပ်တွေ ရှေ့မှာလည်း ဆုတောင်းနေသူတွေတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဘုရားရင် ပြင်တော်မှာ ဆုတောင်းစာလေးတွေရေးထားတဲ့ ပေရွက်ပုံချည်ထည်လေးတွေချိတ်ထားတာလည်း တွေ့တယ်။ လေတိုက်လို့လှုပ်တိုင်း ဆုတောင်းပေးသလိုဖြစ်တယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်တဲ့။

တန်ဆောင်းတစ်ခုမှာတော့ ရွှေချထားတဲ့ ရုပ်တုတစ်ခုရှိတယ်။ အဝေးက ကြည့်တော့ ဆင်းတု တော်လို့ထင်ပေမယ့် အနီးကပ်ကြည့်တော့ အိန္ဒိယ ဆာဒူးလို့ထင်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံဖြစ်နေတယ်။ ရုပ်ပုံအောက်ခြေမှာလည်း ဆုတောင်းစာတစ်ခုရေးထား တယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က ထိုင်းနိုင်ငံကို ယောဂကျင့်စဉ်နဲ့ အာယုဗေဒဆေးပညာကို စတင်သယ်ဆောင်လာ သူဖြစ်တယ်၊ ရိုးရာဆေးပညာနဲ့ အနှိပ်ပညာကို လေ့လာလိုက်စားသူတွေက ကိုးကွယ်ကြတယ် လို့ ဆိုတယ် ။

နောက်ထင်ရှားတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းကတော့ Wat Sripanton ဖြစ်ပါတယ်။ အရင်ကတော့ Wat Saleepanton လို့ခေါ်တယ်။ Salee ဆိုတာက ထိုင်းဘာသာနဲ့ ညောင်ပင်လို့ ဆိုတယ်။ အရင်က ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဗောဓိညောင်ပင်ကြီးရှိလို့ ခေါ်တာဆိုတော့ ရွှေညောင်ပင် ကျောင်း လို့ မြန်မာလိုခေါ်ရမယ်ထင်တယ်။

ကျွန်တော်ရောက်သွားတော့ မနက်အစောကြီးဖြစ်နေလို့ ပင်မကျောင်းဆောင်ကြီးမဖွင့်သေး ဘူး။ အပြင်ဘက်က ပဲဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ရတယ်။ ရွှေပိန်းချထားတဲ့လက်ရာတွေအတော်ကောင်းတယ်။

နန်မြို့မှာ ညဈေးလည်းရှိတယ်။ ညဈေးမှာထူးခြားတာကတော့ စားပွဲဝိုင်းလေးတွေနဲ့ ခုံလေးတွေ ချထားတဲ့ ရင်ပြင်နေရာတွေလုပ်ပေးထားတယ်။ ကိုယ်ဝယ်လာ ဒါမှမဟုတ် ယူလာ တဲ့အစားအစာတွေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ထိုင်စား၊ ပြီးရင် အမှိုက် တွေကို စနစ်တကျစွန့်ပစ်ရတယ်။ စားဖို့နေရာလုပ်ပေးထားတာကလည်း အတော်စနစ်ကျတယ်။ မီးအလင်းရောင်က အစ မိသားစု တွေ၊ မိတ်ဆွေတွေ သက်တောင့်သက်သာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်စားသောက်နိုင်အောင် လုပ်ထားပေးတာကို တွေ့ရတယ်။

ကျွန်တော့်က သူများနိုင်ငံတွေက သပ်ယပ်လှပ စနစ်ကျတဲ့ ညဈေးတန်းလေးတွေ မြင်တိုင်း ရန်ကုန် ကမ်းနားလမ်းညဈေးတန်းကို သတိရမိတော့တာပဲ။

မဲခေါင်ခရီးသည် (၅)

ဆူခိုထိုင်းမှာ တည်းခိုတဲ့ဟိုတယ်က လေယာဉ်ကွင်းကို သွားတဲ့လမ်းဘက်မှာ။ မြို့ထဲနဲ့ နည်းနည်း လှမ်းတယ်။ ဟိုတယ်နဲ့ ဆယ်ကီလိုမီတာလောက်ဝေးတဲ့နေရာမှာ မြို့လေးတစ်မြို့ရှိတယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် မနက်အစောကြီး အဲဒီမြို့ဈေးဘက်ကို ကားတစ်စီးနဲ့ ထွက်ခဲ့ တယ်။ ခရီးသွားအေဂျင်စီက စကားပြန်တစ်ယောက်လိုက်လာတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ရောက်တော့ မြို့လေးက အိပ်ပျော်နေတုန်း။ မြို့လယ်လမ်းမကြီး ဘေးက ဆိုင်တွေ မဖွင့်သေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ဈေးလေးကတော့ အသက်ဝင်နေပြီ။ ဈေးက လမ်းမကြီးကနေ တစ်ကွက် ငုတ်နေရာမှာရှိတယ်။ ဈေးရုံကြီးတစ်ခုရှိတယ်။ ဈေးရုံလေးဘက် လေးတန်က လမ်းကြားမှာ ဈေး ဗန်းခင်းရောင်းသူတွေရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာလို ပျံကျဈေးသည်တွေကို ရန်မရှာ ဘူး။ ပစ်မထားဘူး။ ရာသီမရွေးရောင်းလို့ရအောင် လမ်းကြားလေးတွေကို သံတန်းတွေနဲ့ အမိုး လုပ်ထားပေးတယ်။ ဈေးရုံမျက်နှာစာနဲ့ ပျံကျဈေးသည်တွေကြားမှာ ဆိုင်ကယ်ရပ်ဖို့နေရာလုပ် ထားပေးတယ်။

ဈေးလေးအဝင် ဘယ်ညာ တိုက်ခန်းနှစ်ခုမှာ အထည်ဆိုင်တစ်ခုနဲ့ သံထည်ပစ္စည်းတွေ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ရှိတယ်။ အခင်းအကျင်းက ၁၉ ၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေက ပုံစံအတိုင်းပဲ။ အဲဒီဆိုင် တွေမှာ တရုတ်နွယ်ဖွားလို့ ယူဆရတဲ့ အဖိုးကြီးနှစ်ယောက်တွေ့တယ်။ အထည်ဆိုင်ရှေ့မှာ ခေတ်ဟောင်း ဆင်းဂါး အပ် ချုပ်စက်တစ်လုံးရှိတယ်။ ဆိုင်က အိုဟောင်းနေပေမယ့် ဆိုင်ရှင်တွေကတော့ အို ဟောင်းမသွားဘူး။ အပ်ချုပ်ဆိုင်က အဖိုးကြီးက ဗီယက်နမ်မြေပုံကို ကြည့်နေတယ်။ မတ်လ မှာ ခရီးသွားဖို့လေ့လာနေတာတဲ့။ မြန်မာနိုင်ငံလည်းရောက်ပြီးပြီ၊ ကျိုက်ထီးရိုးလည်း ဖူးခဲ့တယ်တဲ့။ သံဆိုင်ထဲက အဖိုးကြီးကတော့ စားပွဲတင်ကွန်ပြူတာတစ်လုံးနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတယ်။

အပြင်တန်းကဈေးသည်တွေက ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ မုန့်တွေရောင်းတာများတယ်။ ငရုတ်သီး မျိုးစုံ ကို ခြင်းလေးတွေနဲ့ထည့်ရောင်းတဲ့ဆိုင်လည်းရှိတယ်။ ညာဘက် အစွန်ဆုံးက အစပ်ဆုံးတဲ့။ ရှေ့ တန်းက ငရုတ်သီးအကြီးတွေက ငရုတ်ချိုတွေတဲ့။ မုန့်အုပ်ကလေး လုပ်ရောင်းတဲ့ဆိုင်လည်းရှိ တယ်။ တစ်နေရာမှာတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်သည် အမကြီးက သတင်းစာတစ်စောင်ကို စိတ်ဝင် တစားဖတ်နေတယ်။

ကွမ်းရွက်လေးတွေထုတ်နေတဲ့ဆိုင်တွေ့တယ်။ ကွမ်းယာဆိုင်လို့ထင်ပေမယ့် မဟုတ်ဘူး။ ထန်း လျက်ရည်၊ မြေပဲ၊ အုန်းသီးဆံ တွေနဲ့ ထုတ်တာ။ စိတ်ပါရင် သံပုရာသီးစိတ်၊ ကြက်သွန်နီလည်း ထည့်လိုရတယ်။ အဲဒီကွမ်းရွက်ထုတ်လေးသုံးထုတ်ကို သီတံနဲ့ သီထားတယ်။

အပြင်ဘက်တန်းမှာ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာလိုပဲ ဟင်းတွေရောင်းတယ်။ ငါးပိချက်ကိုပဲ အမျိုးမျိုးချက် ပြီးရောင်းတာလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်။ ဈေးအတွင်းဘက်မှာ သားငါး ဆိုင်တွေရှိတယ်။ ကုန်စုံဆိုင်တွေ ရှိတယ်။ ငါး ၊ ငါးပိ၊ မျစ်ချဉ်ဆိုင်တွေရှိတယ်။ ဈေးရုံထဲမှာ တော်တော်သန့်ရှင်းတယ်။ အသားဆိုင် တွေက ဝက်နဲ့ ကြက်ပဲတွေ့တယ်။ ငါးဆိုင်ကတော့ အပြင်တန်းမှာ တစ်ဆိုင်ပဲတွေ့တယ်။ ဒါ တောင် များများစားစားမဟုတ်ဘူး။ ငါးခူဆယ်ကောင်လောက်ကို ပုံးနဲ့ထည့်ရောင်းတာပါ။

သားငါးဆိုင်တွေမှာ ဝက်ခေါင်းသက်သက်ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တွေလည်းရှိတယ်။ ဝက်ခေါင်းကို ကိုင်ပြီး၊ ပြုတ်ပြီးရောင်းတာ။တစ်ခေါင်းကိုဘတ် ငါးရာတဲ့။ ကြက်ကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ ကိုင်ပြီး ပြုတ်ပြီးရောင် း တာတွေ့တယ်။ ဘတ် ၂၀၀ တဲ့။ အကြီးအသေး ပေါ်မူတည်ပြီး ဈေးတော့နည်းနည်းကွာတယ်။ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ကြက်သွန်နီ နဲ့ အခြားဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင်တွေ၊ အချိုမှုန့် တွေကို ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တွေကတော့ မြန်မာနိုင်ငံမှာလိုပဲ အထုတ်လေး တွေအသင့်ထုတ်ထားတယ်။အချိုမှုန့်စားရင် အန္တရာယ်မရှိဘူးလားဆိုတော့ အာဂျီနိုမိုတို အချိုမှုန့် ကို ဂျပန်နိုင်ငံက ထုတ်တာ၊ ဂျပန်က အန္တရာယ်ရှိရင် ထုတ်ပါ့မလား။ နည်းနည်းပဲသုံးဘာမှမဖြစ်ဖူး တဲ့။ အများကြီးထည့်ရင်တော့ ဆား တို့ ၊ သကြားတို့လည်း အန္တရာယ်ရှိတာပဲတဲ့။ သူပြောတာ လည်း ဟုတ်တာပဲလေ။

ငါးပိဆိုင်တွေမှာ ရေကျိုငါးပိသုံးလေးမျိုးရောင်းတယ်။ ဟိုအကောင်တွေမပေါက်ဘူးလားဆိုတော့ သဘာဝအလျောက်နည်းနည်းတော့ပါတာပေါ့တဲ့။ အဲဒါမပါရင် ဆေးသုံးထားလို့ပဲလို့ပြောတယ်။ ငါးခြောက်ဆိုင်လည်းရှိတယ်။မ ျှစ်ချဉ်ရောင်းတဲ့ဆိုင်လည်းမြင်ခဲ့ရတယ်။လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ် ဆိုင် ရှိတယ်။ အီကြာကွေး ကြော် နေတာလည်းမြင်ခဲ့ရတယ်။ သူတို့ အီကြာကွေးကကျွန်တော်တို့ ဆီမှာလို အရှည်ကြီးမဟုတ်ဘူး။ ပုတိုတိုလေးတွေ။အချိုပွဲရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေလည်းရှိတယ်။

ဒီဈေးမှာ အထူးခြားဆုံးကတော့ ဗာဂျီးနီးယားဆေးရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေပါ။ ဒီဒေသထွက် ဗာဂျီးနီး ယားဆေးက နာမည်ကြီးတယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါးလှီးဆေး၊ ဆေးမှုန့်မျိုးစုံကို အိတ်ကြီးတွေနဲ့ ထည့် ရောင်းသလို၊ ကိုယ်တိုင်စီးကရက်လိပ်သောက်နိုင်ဖို့အတွက် စက္ကူ၊ အစီခံ စတဲ့ ဆက်စပ်ပစ္စည်း မျိုးစုံရောင်းတယ်။ ဒါတွေကိုမြင်တော့ စီးကရက်ကို ကိုယ်တိုင်လိပ်သောက်နေတဲ့ ရန်ကုန်က မိတ် ဆွေကြီးကို သတိရတယ်။

နေထွက်လာတော့ ဈေးဝယ်တွေလည်းများလာတယ်။ ဆိုင်ကယ်တွေက လမ်းကြားထဲကို ဝင်လာ တယ်။ ဆိုင်ကယ်နဲ့ ဈေးဝယ် မေတ္တာနဲ့ရှောင်ရင်း အဆင်ပြေအောင်လုပ်နေကြတယ်။ တစ်ချို့ ကတော့ ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကနေ လှမ်းဝယ်ပြီးဆက်ထွက်သွားတယ်။ ထရပ်ကားတစ်ချို့ လမ်းထိပ် မှာ ရပ်ပြီး ပစ္စည်းတွေချနေတယ်။ ကားတန်းက မနက်ကိုးနာရီထွက်မှာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း ပြန်ချိန်တန်ပြီပေါ့။

ဈေးမြင်ကွင်းဟာ သူ့မြို့ရဲ့ လူမှုစီးပွားအခြေအနေကို ထင်ဟပ်တယ်တဲ့။ ဈေးလေးက ပြန်တော့ ကိုယ့်နိုင်ငံက ဆူညံရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ရပ်ကွက်ဈေး၊ မြို့ဈေးတွေအကြောင်းတွေးနေမိတယ်။

ကျောင်းသားသမဂ္ဂ မရှိသင့်ဘူး၊ မလိုဘူး စသည် စသည်ဖြင့် ဝေဖန်နေသူများအတွက် ၂၀၁၂ ခုနှစ် မေလအတွင်းမှာ အဲဒီအချိန်က အတိုက်အခံ ပါတီခေါင်းဆောင်ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က

“ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဒီမိုကရေစီစနစ်တည်ဆောက်နေပြီဆိုရင် ကျောင်းသား သမဂ္ဂဆိုတာ ရှိရမှာဖြစ်တယ်“ လို့ ပြောခဲ့တဲ့ သတင်းကို အမှတ်တရ မ ျှဝေလိုက်ပါတယ်။

ပြောမှ သိ ၊ ထိမှ နာ

ဝန်ကြီးဌာနတွေ အသစ်ဖွဲ့၊ ဒုဝန်ကြီးတွေ အသစ်တိုးခန့်တဲ့သတင်းတွေကို ဖတ်ရတိုင်း ၂၀၁၆ ခုနှစ် မတ်လ ၂၁ ရက်နေ့မှာ နိုင်ငံတော်သမ္မတ ဦးထင်ကျော်ပြောတဲ့မိန့်ခွန်းကို ပြန်ပြန် နားထောင်မိတယ်။

အဲဒီမိန့်ခွန်းမှာ သမ္မတ ဦးထင်ကျော်က ဝန်ကြီးဌာနတွေလျော့ချတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး အခုလို ပြောခဲ့တယ် —

အခုလို ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီးဌာန အရေအတွက်နဲ့ ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီးဦးရေ လျော့နည်းသွား ခြင်းအားဖြင့် နိုင်ငံတော်နဲ့ နိုင်ငံသူ နိုင်ငံသားများအတွက် စီမံကိန်းလုပ်ငန်းများဆောင်ရွက်ရာ မှာဖြစ်စေ၊ အစိုးရရဲ့ မူဝါဒများကို ဖော်ဆောင်ရာမှာဖြစ်စေ အချိန်နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုတွေ၊ မလိုအပ်ဘဲ ငွေကုန်ကြေးကျများမှုတွေ များစွာလျော့နည်းသွားမှာဖြစ်ပါတယ်။ xx

ဒါ့အပြင်လျော့နည်းသွားတဲ့ ဝန်ကြီးများရဲ့ လစာငွေ နဲ့ အဆောင်အယောင်အသုံးစရိတ်ဟာ အစိုးရ ငါးနှစ်သက်တမ်းအတွင်း သန်းပေါင်းငါးထောင်ခန့် နိုင်ငံအတွက် ချိုးခြံချွေတာပြီးလည်း ဖြစ်ပါ လိမ့် မယ်။ xx

ဒါ့ကြောင့်ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အရေအတွက်ထက် အရည်အချင်းကို ဦးစားပေးရေး ၊ အဂတိကင်းစင်သော လူ့အသိုင်းအဝိုင်းဖော်ဆောင်ရေး၊ အမျိုးသားအကျိုးစီးပွားကို ရှေ့ရှုရေး၊ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာငွေများချိုးခြံချွေတာရေးနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ပြည့်ဝ၍ ကျစ်လစ် ခိုင်မာသော ပြည်ထောင်စုအစိုးရတစ်ရပ် ဖွဲ့စည်းနိုင်ရေး ကိစ္စ တို့ကို ဦးတည်၍ ဆောင်ရွက်ပါမယ် xxx

( ရုပ်သံလင့်ခ် https://www.facebook.com/v.o.jamesmint/videos/489342275286683/)

အင်န်အယ်လ်ဒီအစိုးရသစ်တာထွက်တော့ ဝန်ကြီးဌာနတွေ ချုံ့လိုက်တာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ကိုယ်တိုင်တောင်ဝန်ကြီးဌာနလေးခု တာဝန်ယူတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ အစိုးရ လုပ်ငန်းတွေပိုမိုသွက်လက်အောင်၊ ထိရောက်အောင်လို့ အကြောင်းပြပြီး ဝန်ကြီး၊ ဒုတိယဝန်ကြီးတွေ ထပ်မံခန့်အပ်ခဲ့တယ်။ ဝန်ကြီးဌာနတွေအသစ်ဖွင့်ခဲ့ရတယ်။

ဒီတော့ ဝန်ကြီး၊ ဒုဝန်ကြီးတွေမခန့်တဲ့အတွက် လစာ၊စရိတ်သန်းငါးထောင်လောက် ချွေတာနိုင် တယ်လို့ ဆိုပေမယ့် ဝန်ကြီးတစ်ယောက်ထဲက ဌာန တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို တာဝန်ယူရ၊ မနိုင်မနင်းတွေဖြစ်လို့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာတွေ ဘယ်လောက်များခဲ့လဲ။ ဝန်ကြီးဌာန တွေက အဆုံးအဖြတ်မပေးနိုင်လို့ လန်ထွက်သွားတဲ့ နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ ဆိုတာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် ချွေတာနိုင်တာထက် ဆုံးရှုံးတာက ပိုများနေမှာ သေချာပါ တယ်။

ဝန်ကြီးအဖွဲ့အနေနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ထက်မြက်ပြီး ကျစ်လစ်ခိုင်မာနေပြီလို့ ပြောဖို့ ကလည်း အခုအချိန်ထိ ဝန်ကြီးဌာနတွေ ပေါင်းလိုက် ခွဲလိုက်လုပ်နေတုန်း၊ ဒုဝန်ကြီးတွေ ထပ်ခန့်နေတုန်းဆိုတော့ ပြောရခက်ပါတယ်။ ဒီအထဲမှာ ပြည်တွင်း ၊ ပြည်ပ က အံ့အား သင့်ရတဲ့ စီမံ၊ဘဏ္ဍာ နဲ့ စက်မှု လို့ သဘာဝမတူတဲ့ ဝန်ကြီးဌာနတွေကို ပေါင်းလိုက်တာမျိုးလည်းပါတယ်။

ပညာရှိတွေက အခြားသူတွေရဲ့ အမှားက နေ သင်ခန်းစာယူတယ်။ လူမိုက်တွေက ကိုယ်တိုင် လုပ်ကြည့်ပြီး မှားမှန်းသိမှ သင်ခန်းစာယူတတ်တယ်လို့ ပြောတဲ့စကားကြားဖူးတယ်။