သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ဆွေးနွေးခန်း (၁၉)

 

ကျွန်တော် – အလို ၊ ဒီတစ်ခါ မျက်နှာမသာမယာနဲ့ ဘာဖြစ်လာတာတုန်း။

သူငယ်ချင်း- တက်လို့ဟေ့၊ တက်လို့။ ငါ လေးသောင်းနဲ့ ဝယ်နေရတဲ့ မျက်စဥ်းက တစ်ပတ်အတွင်း ခုနှစ်သောင်း ဖြစ်သွားတယ်၊ ဆံပင်ဝင်ညှပ်တော့ ဆံပင်ညှပ်ခ နှစ်ထောင်ထပ်တက်တယ်၊ ဆေးဆိုး တာ ငါးထောင်ထပ်တက်တယ်၊ ခေါင်းလျှော်တာ တစ်ထောင့်ငါးရာထပ်တက်တယ်။ မိန်းမကတော့ ဈေးကပြန်လာရင် ပွစိပွစိနဲ့ ဘယ်သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေလဲ မသိဘူး။ 

ကျွန်တော်- အောင်မာ၊ မင်းတောင်အသံထွက်လာပါလား။ အခြေခံလူတန်းစားတွေ၊ လစာနည်း ဝန် ထမ်း တွေဆို ညည်းရလွန်းလို့ အသံတောင်ဝင်နေပြီ။   ဒီတော့ ညည်းမနေနဲ့ ကိုယ့်လူ၊ မင်းတို့ မိုးနတ်မင်း ကြီး ကြားအောင် ဆုတောင်းပေါ့။

သူငယ်ချင်း- မင်းအတော်ညံ့ပါလား၊ မိုးနတ်မင်းလို  နတ်မျိုးက တစ်သက်လုံး ပူဇော်ပသတာပဲ စားလာတာကွ၊ ဝယ်မစားဘူး။ ဒီတော့ ကုန်ဈေးနှုန်းအကြောင်းပြောလို့ ကိုယ်ချင်းမစာတတ်ဘူး၊ ပူဇော်ရမယ့်အချိန်မပူဇော်ရင် ပြဿနာရှာမယ်၊ ပူဇော်တာတောင် အုန်းသီးကြွက်မြီးမတန်းလို့၊ ငှက် ပျောပွဲမလှလို့ ဆိုပြီး ရန်လုပ်သေးတာ။ ဒါပေမဲ့  စောင်မကြည့်ရှုဖို့ ဆိုရင်တော့ သိုက်ဆက်၊ ဘာဆက်  ညာဆက်ဆိုပြီး ဆွေတော်မျိုးတော်တွေပဲ မစတာကွ။ ဆက်ပြောရင် လွန်ကုန်မယ်။ 

ကျွန်တော်-  မင်းမိုးနတ်မင်းက “မစ” ရင်သာ လူရွေးတာပါကွာ၊ ဒုက္ခရောက်အောင်လုပ်ရင်တော့ အစိမ်း အကျက်မရွေး လူအားလုံး စိတ်ညစ်အောင် မူးအောင် မော်အောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ အခု မင်းတောင် အော်နေရပြီမဟုတ်လား။  

ဤတွင်တစ်ခန်းရပ်