အတိတ် ခရီးသည်

“ ရထားလမ်းအတိုင်း ခြေလျင်ခရီးနှင် ချင်တယ်ဗျာ” ။ ကျွန်တော့်စကားကို ကြားတော့ ဒေသခံ ဧည့်လမ်းညွှန်က နားမလည်နိုင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြန်ကြည့်တယ်။ သူက သာစည်ကနေ ကလော ကိုရထားနဲ့လာတဲ့။ ဒါမှမဟုတ် ညောင်ရွှေကနေ ဆင်တောင်ကို ရထားနဲ့သွား၊ ဆင်တောင် မှညအိပ် ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကျေးရွာတွေကို ခရီးလှည့်တဲ့နိုင်ငံခြားခရီးသွားတွေကိုပဲ ကြုံဖူးတာကိုး။

ကျွန်တော်ကတော့ မြင်းဒိုက် ဘူတာ ကနေ ခွေးရုပ်ဘူတာအထိ ရထားလမ်းအတိုင်း လမ်းလေ ျှာက် ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ။ ကျွန်တော်ငယ်ငယ်က အဖေ အောင်ပန်းမှာ တာဝန်ကျတော့ သာစည်- ရွှေညောင် ရထားကို အကြိမ်ကြိမ်စီးခဲ့ဖူးတယ်။ တောင်တက်လမ်းကို အသံကုန် အော်ပြီးတက်နေတဲ့ စက်ခေါင်းကြီးကို သနားဖူးတယ်။ လွန်းထိုးတွေမှာ ရထားကြီးကို ရှေ့နောက် အတက်အဆင်းတွေလုပ်နိုင်ဖို့ သံလမ်းတွေအပြောင်းအလဲလုပ်တာကို အံ့သြမဆုံး၊ မေးခွန်း မေး လို့ မဆုံးဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ခွေးရုပ်ဘူတာက ထမင်းပူပူ၊ ဟင်းပူပူ ၊ ချပါတီ၊ ပူရီနဲ့ အာလူး ဟင်း မက် မက်မောမော စားခဲ့ဖူးတယ်။ ရထားပြူတင်းပေါက်က ခေါင်းထွက်ပြီး တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း ကွေ့ ကွေ့ကောက်ကောက်မောင်းနေတဲ့ ရထားတွဲ အစအဆုံးကို ကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဥမင် လှိုဏ်ခေါင်းတွေကို ဖြတ်တဲ့အခါ အသံကုန်အော်ခဲ့ဖူးတယ်။

အခု အချိန်မှာ ငယ်ငယ်က အံ့သြခဲ့၊ စွဲလမ်း ခဲ့တဲ့ ရထားလမ်းတစ်လေ ျှာက်က မြင် ကွင်းတွေကို ခြေလျင်ခရီးနှင် ပြီး ကြည့်ချင်တယ်။ လှိုဏ်ဂူတွေကို ခြေလျင်ဖြတ်လေ ျှာက်ချင် တယ်။ ခွေးရုပ်ဘူတာမှာ နေ့လယ်စာ စားချင်တယ်။ ဒ့ါကြောင့် ဘယ်သူမှ မသွားတဲ့ ခရီးကို သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ဇရာအိုရဲ့ အိပ်မက်လို့လည်း ဆိုနိုင်ပါတယ်။ အတိတ်ကို ခြေရာ ပြန်ကောက်ခြင်းလို့လည်း ပြောလို့ရတယ်။

သာစည်- ရွှေညောင်ရထားလမ်းက အရင်ကဆိုရင် အတက်သုံးစီး၊ အဆင်းသုံးစီးရှိတယ်။ နောက် တော့ အတက်နှစ်စီး၊ အဆင်းနှစ်စီးဖြစ်သွားတယ်။ ၂၀၂၀ ကိုဗစ်လှိုင်းတွေလာတော့ တစ်နေ့ အတက်တစ်စီး၊ အဆင်းတစ်စီး ဖြစ်သွားတယ်။ ၂၀၂၁ ဖေဖော်ဝါရီ ၁ နောက်ပိုင်းမှာ ရထား ခရီးစဉ် တွေရပ်သွားတယ်။ အခု ပြန်စတာ နှစ်လလောက်ပဲရှိသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် နေ့စဉ် မရှိတော့ဘူး။ တစ်ပတ်မှာ တစ်ရက်တက်၊ တစ်ရက်ဆင်း နှစ်စင်းပဲရှိတယ်။ ကျွန်တော်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ တနင်္လာနေ့ မှာ အတက် ရထား၊ အင်္ဂါနေ့မှာ အဆင်းရထား လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်။

ရထားခရီးစဉ်တွေရပ်သွားတာနဲ့ အတူ မြင်းဒိုက်၊ ခွေးရုပ်ဘူတာတွေက ထမင်းဆိုင်လေးတွေ လည်း မီးခိုးတိတ်သွားခဲ့တယ်။ ဒီတော့ ခွေးရုပ်ဘူတာမှာ နေ့လယ်စာဝယ်စားချင်တယ်ဆို ရင် ရထားခရီးစဉ်ရှိတဲ့နေ့သွားမှရတယ်။ ဒါ့ကြောင့် အဆင်းရထားရှိတဲ့ အင်္ဂါနေ့ ( ဇန်နဝါရီ ၁၈) မှာ ခရီးစဉ်စဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။

ကလောကနေ မြင်းဒိုက်ဘူတာအထိ ကားနဲ့ သွားတယ်။ မြင်းဒိုက်ဘူတာကစပြီး ရထားလမ်း အတိုင်းလေ ျှာက်တယ်။ မြင်းဒိုက်ဘူတာက ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ၄၄၅၇ ပေရှိတယ်။ မြင်းဒိုက်ဘူတာကနေ အထက်ဆန်ရင် ကလော၊ အောက်စုန်ရင် ဆင်တောင်ဘူတာ။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်စဉ်က မင်းသားကြီး ဦးအောင်လွင်ရဲ့ “ ကလောအလွန်တစ်ဘူတာ” ဆိုတဲ့ လိ ျှု့ဝှက်သည်းဖိုကား ပြတော့ ကလော အလွန်တစ်ဘူတာ ဆိုတာ မြင်းဒိုက်လား၊ အောင်ပန်းလားဆိုပြီး ငြင်းခဲ့ဖူးတယ်။ အခုလည်း ကျွန်တော်က ကလောအလွန် တစ်ဘူတာ ကနေ ဆင်တောင်ကို ခြေလျင်ခရီးနှင်မှာဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရောက်သွားတော့ ဘူတာလေးက အိပ်ပျော်နေတုန်း၊ ပါလာတဲ့လမ်းညွှန်က သူနဲ့ သိတဲ့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို နှိုးပြီးဖွင့်ခိုင်းတယ်။ ဒီဆိုင်က မြင်းဒိုက်ဘူတာမှာ ရောင်းလာတာ နှစ် လေးဆယ်ကျော်ပြီ၊ ဒုတိယမျိုးဆက်သမီးက ဆက်တာဝန်ယူနေတာပေါ့။ အရင်က ထမင်းရောင်း ပေမယ့် ရထားခရီးစဉ်တွေရပ်သွားထဲက ထမင်းမရောင်းတော့ဘူး။ ဆိုင်မှာ နွားနို့သောက် တယ်။ ညနေပြန်လာရင် ချပါတီနဲ့ အာလူးဟင်း စားဖို့ ကြိုမှာတယ်။ ဆိုင်နံရံမှာ ထူးထူးခြားခြား Half Tea / လက်ဖက်ရည်တစ်ဝက်မရောင်းပါလို့ ရေးထားတာတွေ့ရတယ်။ ချွေတာရေး သမားတွေများလာ တဲ့ သဘောများလား။

မြင်းဒိုက်ဘူတာနဲ့ ဆင်တောင်ဘူတာက လေးမိုင်နီးပါးဝေးတယ်။ ရထားလမ်းအတိုင်း သွားရ တဲ့ အတွက် အတက်အဆင်းမကြမ်းဘူး။ ဒါပေမယ့် ရထားဇလီဖားတုံးတွေအတိုင်း နင်းလေ ျှာက် ရတဲ့အတွက် ခြေထောက်ညောင်းတယ်။ မြန်မြန်လေ ျှာက်လို့မရဘူး။ ရထားလမ်းအတိုင်း လေ ျှာက်နေရင်း မျဉ်းပြိုင်ဖြစ်နေတဲ့ သံလမ်း နှစ်ခုက ရထားကြီး ခရီးရောက်အောင်ပို့ ဆောင် ပေးနိုင်တဲ့အကြောင်းပြန်တွေးမိတယ်။ ၂၀၁၂ မေ ျှာ်လင့်ချက်တွေ ရောင်နီသန်းချိန်မှာ ရထား သံလမ်းနှစ်ခုကို ဥပမာပေးပြီး “ ကွဲပြားခြင်း၏ တန်ဖိုး” ဆိုတဲ့ အက်ဆေးတစ်ပုဒ်ရေးခဲ့ဖူးတယ်။

မြင်းဒိုက်ဘူတာနဲ့ ဆင်တောင်ဘူတာကြားမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ နေရာသုံးခုရှိတယ်။ ပထမ တစ်ခုက သာစည်- ရွှေညောင်ရထားလမ်းရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာ ၄၆၀၈ ပေ အမှတ်အသားပြ ဆိုင်းဘုတ်၊ နောက်နှစ်ခုက မီးရထားလှိုဏ်ဂူ နှစ်ခု၊ မြင်းဒိုက်ကလာရင် အမြင့်ဆုံးနေရာကို ကျော်လာတာနဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ရမှာ က လှိုဏ်ဂူအတို ၂၁၀ ပေ၊ လှိုဏ်ဂူအပေါ်မှာ DEC 1913 လို့ရေးထားတယ်။ ဒုတိယတွေ့ရ မှာက လှိုဏ်ဂူအရှည် ၈၂၃ ပေ ၉ လက်မ၊ မြင်းဒိုက်ဘက်က အဝင်မှာ JAN 1913 လို့ရေးထားတယ်။ ဆင်တောင်ဘက်က အဝင်မှာ ကမ်းပါးနီ လှိုဏ်ဂူ KAMBANI TUNNEL လို့ရေးထားတယ်။ ကမ်းပါးနီဆိုတာက လှိုဏ်ဂူဖြတ်ဖောက်ထားတဲ့ တောင်ကြောပေါ်မှာရှိတဲ့ ရွာနာမည်ဖြစ် ပါတယ်။ ကမ်းပါးနီက တောင်ရိုးနဲ့ ဓနု တိုင်းရင်း သားရွာဖြစ်ပြီး နနွင်းကို အဓိကစိုက်ပျိုးပါတယ်။

မြင်းဒိုက်ကနေ ဒုတိယ လှိုဏ်ဂူအထိက နှစ်မိုင်နီးပါးလောက်ပဲဝေးတယ်။ ဒါ့ကြောင့် မြင်းဒိုက်အထိ ကားနဲ့လာ၊ ရထားလမ်းအတိုင်း လမ်းလေ ျှာက် လှိုဏ်ဂူတွေကြည့်၊ ပြီးရင် မြင်းဒိုက်ဘူတာကို ပြန် ဆိုပြီး သွားလို့လည်း ရပါတယ်။ လှိုဏ်ဂူတွေကြည့်ရင် သတိထားရမှာက ရထားအချိန်ဖြစ်ပါ တယ်။ ကိုယ်လှိုဏ်ဂူထဲဖြတ်နေချိန်နဲ့ ရထားလာတဲ့အချိန်ဆုံရင်တော့ အန္တရာယ်ရှိတယ်။ ဒ့ါကြောင့် ကလောဘူတာမှာ ရထားအခြေအနေစုံစမ်းပြီးမှ သွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ နောက်ပြီးတော့ လှိုဏ်ဂူအရှည်ကို ဖြတ်လေ ျှာက်ဖို့အတွက် ဓာတ်မီးလိုတယ်။

ဒုတိယလှိုဏ်ဂူဖြတ်ပြီးသွားရင် ဆင်တောင်အထိ ကတော့ သဘာဝရှုခင်းကလွဲရင် ထူးထူး ခြားခြား ကြည့်စရာမရှိဘူး။ ကျောက်တောင်ကြားထဲကို ရထားလမ်း ဖြတ်သွားတဲ့နေရာတွေကတော့ အလှဓာတ်ပုံ ရိုက် လို့ကောင်းတဲ့နေရာတွေဖြစ်ပါတယ်။

ဆင်တောင်ရောက်တော့ ၁၀နာရီကျော်နေပြီ။ သုံးနာရီနီးပါး လမ်းလေ ျှာက်လိုက်ရတဲ့ သဘောပဲ။ ရထားက ခွေးရုပ်ဘူတာကို ၁၂ နာရီကျော်ကျော် ရောက်မှာဆိုတော့ ဆင်တောင်ကနေ ခွေးရုပ် ဘူတာ ငါးမိုင်ကျော်ခရီးကို ရထားလမ်းအတိုင်းသွားလို့ အချိန်မမီတော့ဘူး။ ဒ့ါကြောင့် ဖြတ်လမ်းကနေ သွားခဲ့ရတယ်။ ဖြတ်လမ်းဆိုတာကတော့ ရွာလူထု အစီအစဉ်နဲ့ဖောက်ထားတဲ့ ကားလမ်းကြမ်းပါပဲ။

ဆင်တောင် ဘူတာက ၃၉ ၃၄ ပေ၊ ခွေးရုပ်ဘူတာက ၃၀၃၁ ပေ ဆိုတော့ လမ်းက အဆင်းလမ်း သက်သက်ပဲ။ ခွေးရုပ်ဘူတာအထိ တစ်နာရီကျော်လေ ျှာက်ရတယ်။ ခွေးရုပ်ဘူတာတော့ ရထား ခရီးစဉ်ရှိတဲ့နေ့ဖြစ်လို့ အသက်ဝင်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် အရင်အခြေအနေလို မဟုတ် တော့ဘူး။ ထမင်းရောင်းသူတစ်ယောက် ၊ အကြော်သည်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ပူရီ ဆိုင်ကတော့ ရွာထဲကလူတွေအတွက်ပဲ လုပ်ရောင်းတော့ ကျွန်တော်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကုန်ပြီ။ ဘူတာကနေ တင်မယ့် ကုန် ကလည်း ပလတ်စတစ်အဟောင်းတွေ၊ သံထည်အတိုအစတွေထည့်ထားတဲ့ အိတ်တွေပဲ ရှိတယ်။ သားအမိသုံးယောက် ဆင်တောင်၊ ခွေးရုပ် နဲ့လယ်ပြင် ဘူတာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလိုက်ကောက်ထား တာတဲ့။ ရထားနဲ့လိုက်မယ့် ခရီးသည်ကလည်း သုံးလေးယောက်ပဲရှိတယ်။ နေ့စဉ်ရထားမလာ နိုင်တော့ လူတွေက ဆိုင်ကယ်အားကိုးပြီး သွားနေ ကြပြီ။

ရထားမလာခင် ထမင်းဝယ်စားတယ်။ ပဲဟင်းရည်၊ ကြက်သားဟင်း၊ နှမ်းဖတ်ချဉ် ၊ ငြုပ်သီး တောင့် ပွကြော်၊ တစ်ပွဲ တစ်ထောင်။ အရင်လို ရထားပေါ်က ပြေးဆင်း၊ ဆိုင်မှာတိုးဝှေ့ဝယ် ပြီး စားရတာ မဟုတ်တော့ တစ်ခုခု လိုနေသလိုပဲ။ ထမင်းရောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးနာမည်က ဒေါ်မိုးဆွေ တဲ့။ သူလည်း တစ်ပတ်မှ နှစ်ရက်ပဲ ထမင်းရောင်းနေရတာပျော်ပုံမရဘူး။ အခုကာလကတော့ မပျော် နိုင်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ ဆိုတဲ့သူက အများစုပါပဲ။ ၂၀၂၀ မှာ လူချင်းတွေ့ရင် “နေကောင်းရဲ့လား” မေးရ တယ်။ ၂၀၂၁ မှာတော့ “အခြေအနေကောင်းရဲ့လား” မေးရတယ်။ ၂၀၂၂ မှာ လူချင်း တွေ့ရင် မချိပြုံး ပြုံးပြရတဲ့ အဖြစ်မရောက်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းနေရတာပဲ။

၁၂ နာရီခွဲကျော်ကျော်မှာ ဆင်တောင်ကလာတဲ့ အစုန်ရထားဝင်လာတယ်။ ခွေးရုပ်ဘူတာရဲ့ ထူးခြား ချက်က လွန်းထိုးနေရာမှာရှိတဲ့အတွက် ရထားက နောက်ပြန် ကုန်တွဲတွေဘက်က စ ဝင်လာ ရတာပဲ။ တကယ်တော့ ပထမ လွန်းထိုးကနေ ဆင်တောင်ဘူတာကြား ရထားလွန်းထိုး သွားရ တာကို စောင့်ကြည့်လေ့လာနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ ၂၀၂၀ ဇန်နဝါရီလအတွင်းမှာ ဂျပန် NHK ရုပ်သံဌာနက လွန်းထိုးတွေနဲ့ ရထားဘူတာရုံတွေအကြောင်း မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်ရိုက် သွား ဖူးတယ်လို့ ပြောတယ်။

ရထားက ရိုးရိုးတန်း လူစီးတွဲ နှစ်တွဲ၊ ကုန်တွဲ နှစ်တွဲပဲပါတယ်။ စက်ခေါင်းရှေ့မှာ ပက်လက်တွဲ တစ်တွဲ ပါပြီး ငှက်ပျောခိုင်တွေနဲ့ ပစ္စည်းအိတ်တစ်ချို့တင်ထားတယ်။ ရထားရပ်သွားတာနဲ့ ခရီး သည်တစ်ချို့ဆင်းတယ်။ တစ်ချို့တက်တယ်။ အောင်ပန်း၊ ကလောဘက်က တင်လာတဲ့ စားဆီပုံးတွေ၊ ကြက်ဥဖာ တွေ၊ လူသုံးကုန်ပစ္စည်းတစ်ချို့ချတယ်။ ခွေးရုပ်ဘူတာက တင်ရမယ့် ပစ္စည်းအိတ်တွေတင် တယ်။ ကုန်တွဲထဲမှာ ပန်းစည်းတွေ၊ ကြက်သွန်ဖြူအိတ်တွေနဲ့ အခြားကုန်ပစ္စည်းအိတ်တွေ လှမ်းမြင် နေရတယ်။ ခရီးသည်တစ်ချို့ဆင်းပြီး ထမင်းဝယ်တယ်။ တစ်ချို့က တွဲပေါ်ကနေပြီးလှမ်း မှာတယ်။ အကြော်သည်ကတော့ လူစီးတွဲတွေနားကို သွားပြီးရောင်းတယ်။ ကိုယ်ကြုံခဲ့ဖူး တဲ့ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဆင်း၊ တက်၊ ဝယ်၊ စား ဆိုတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။

ကလောက ပြန်လာတဲ့ ကုန်သည် အမျိုးသမီးကြီးကတော့ သူ့ကို လာကြိုတဲ့သူ တွေကို ပစ္စည်းတွေဈေးတက်တဲ့အကြောင်း ငြီးတွားနေတယ်။ သူ သုံးသောင်းနှစ်ထောင်နဲ့ ရောင်း လိုက်တဲ့ တရုတ်စောင်ထူကြီးက အခု ပြန်ဝယ်တော့ ငါးသောင်း ရှစ်ထောင်ဖြစ်နေပြီတဲ့။ စားဆီ လည်း တစ်ထောင်ကျော်တက်သွားပြန်ပြီ။ ရွာကလူတွေက ဘာမှမသိဘူး။ ငါကတက်ဈေးနဲ့ ပြန် ရောင်းတဲ့အခါ ငါ့ကို လောဘ တက်တယ်ပဲထင်မှာ လို့ပြောနေလေရဲ့။

ကုန်သည်အမျိုးသမီးကြီး ပြောတာတွေနားထောင်ပြီးတော့ ကုန် ဈေးနှုန်းက တက်လည်း မတက်၊ ကျလည်းမကျ အမြင့်ဘက်မှာ တန်းနေပါတယ်လို့ ပြောတတ်တဲ့ နဝတ အစိုးရခေတ်က သက် တော်ရှည် ဘိုးဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို သတိရမိတယ်။ တိုင်းပြည် နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး ဆိုတာက တရုတ်နဂါးက သလိုပဲလေ။ ခေါင်းက နည်းနည်း လှည့်တာနဲ့ အမြီး ဘက်က တစ်ပတ်ကြီး ပတ်ပြေးရတာကိုး။ နဂါးခေါင်းလှည့်မှားရင်တော့ သေပြီ ဆရာပဲ။

ကုန်တွဲပေါ် ပစ္စည်းတွေတင်ပြီးတော့ ဂတ်ဗိုလ်က ခရာမှုတ်ပြီး အလံစိမ်းပြတယ်။ ဂတ်ဗိုလ် က လည်း ဂတ်ဗိုလ်တွဲဆိုပြီးတောင် သီးသန့်မပါတော့ပါဘူး၊ ကုန်တွဲထဲက ပစ္စည်းတွေကြားမှာ ထိုင်ခုံ တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနဲ့ စံမြန်းပြီးလိုက်လာရတာ။

ခဏနေတော့ ရထားထွက်တယ်။ ရထားထွက်သွားတာနဲ့ ဘူတာလေးလည်း ပြန်အိပ် ပျော် သွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဆင်တောင်ဘူတာဘက်ကိုအ ပြန်ခရီးဆက်ခဲ့တယ်။ အပြန်ခရီး က တောင်တက်လမ်းဆိုတော့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံလို့၊ စိတ်တွေက ထိုင်းမှိုင်းလို့။ အတိတ် ခြေရာကို ပြန်ကောက်တိုင်း ပျော်ရတာတော့မဟုတ်ဘူး။

အရှေ့မြင် အနောက်မြင်တောင် (၂)

တောင်တက်လမ်းက လီဆူစခန်းကျော်တာနဲ့ တောင်စောင်းအတိုင်းတက်သွားတယ်။ ဒီနေရာမှာ လမ်းက ခြေတစ်ဖဝါးစာကျော်ကျော်လေးပဲရှိတယ်။ တစ်ဖက်မှာ တောင်နံရံ၊ တစ်ဖက်မှာ ချောက် ဆိုတော့ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ ခရီးသွားတွေ ၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးတွေ အခက်အခဲဖြစ် တဲ့ နေရာလို့ လမ်းပြတွေက ပြောပြတယ်။

တောင်စောင်းအတိုင်းတက်တဲ့လမ်းဆုံးတော့ အရှေ့မြင် အနောက်မြင်တောင်ထိပ်ကို သွားတဲ့ တောင်ကြောပေါ်ရောက်သွားတယ်။ တောင်ကြောပေါ်တက်ပြီး နည်းနည်းလေ ျှာက်လိုက် တာနဲ့ ရပ်စောက်၊ ပင်းတယ နဲ့ ရွာငံ မြို့နယ်သုံးခု ဆုံတဲ့ အမှတ်အသား ကျောက်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့ရ တယ်။ ကျောက်ပုံကို မျက်နှာမူပြီး ကြည့်လိုက်ရင် ညာဘက်က ရပ်စောက်မြို့နယ်၊ ဘယ် ဘက်က ပင်းတယ မြို့နယ် ၊ ရှေ့တူရူက ရွာငံမြို့နယ်လို့ ဆိုတယ်။

ကျွန်တော်တို့ တက်တဲ့နေ့က တောင်ပေါ်မှာ ရာသီဥတု အတော်ဆိုးတယ်။ မိုးအုံ့ မြူတွေ မှိုင်းဝေနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းကို ကောင်းကောင်းမမြင်ရဘူး။ လမ်းပြတွေကတော့ မိုးရွာရင် ပြန်လှည့်ဆင်းရမယ်လို့ သတိပေးတယ်။ ၂၀၁၉ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ မှာ မိုးရွာ လေပြင်းကျ မြူ တွေ ပိတ်လို့ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ခရီးသွားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ကြံခင်းမြှောင် ရွာသားတွေက တောင်ပေါ်တက် ပြီး ကယ်ထုတ်ခဲ့ရဖူးတယ်။ ဒါ့ကြောင့် တောင်တက်မယ်ဆိုရင် ရာသီဥတု ကြောင့် ဖြစ်ဖြစ်၊ အခြားအခြေအနေတစ်ခုခုကြောင့်ဖြစ်ဖြစ် အရေးပေါ်အခြေအနေနဲ့ ကြုံလာရင် အဆင်သင့် ဖြစ် နိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ်နဲ့ အတူ ရေဘူးတစ်ဘူး၊ စားစရာမုန့်၊ မီးခြစ်၊ Power Bank အပို တွေ ဆောင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။

ဒီတောင်ကြောပေါ်ရောက်တာနဲ့ တောင်ဇလပ်ပင်တွေကို စတွေ့ရပြီ။ တောင်ပေါ်မှာ တောင်ဇလပ် ပန်း နီနီတွေ ပင်လုံးကျွတ်ပွင့်နေတယ်။ အပင်အောက်မြေပြင်မှာလည်း ကြွေကျ နေတဲ့ တောင်ဇလပ် ပန်းနီနီတွေ နဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ အထပ်ထပ် လွှမ်းနေတဲ့ ရေညှိတွေ အောက်က ကြွက်သားတွေ လို ဖုထစ်နေတဲ့ သစ်ခေါက်တွေ ၊ လေပြင်းဒဏ်ကြားကနေ ထိုးထွက် ထောင်မတ်နေတဲ့ အကိုင်းအခက် တွေနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ရာသီဥတုဒဏ်၊ လေပြင်းဒဏ် ကို ကြံ့ကြံ့ခံပြီး ရှင်သန်နိုင်၊ ပန်းတွေဝေပြီး တောင်တန်းကို အလှဆင်နိုင်တာ တောင်ဇလပ်ပင်တွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရည်အသွေးပဲ။

“ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ခိုင်ခိုင်ခန့်ခန့်ရပ်တည်ခဲ့တဲ့ ဒို့ရဲ့ သမိုင်းဒီအစဉ်အလာကောင်းတွေ၊ ထိန်းသိမ်းရင်း သာယာတော့မယ့် ဘဝသစ်ဆီကို ကြားယောင်နေ၊ မြင်ယောင်နေမိတယ် ”

သွှအောင်၊ ဂျွန်သင်ဇမ်း၊ သ ျှမ်းလန်တို့ ရေးဖွ့ဲ သီဆိုထားတဲ့ “အရိုင်းမြေမှ တောင်ပံလေးများ” အခွေ ထဲက တောင်ဇလပ်မြေ၏ ရင်ခုန်သံ သီချင်းလေးကို နားထောင်ခဲ့ဖူးတာ နှစ်သုံးဆယ် ကျော်ခဲ့ပြီလေ။ ခုတော့ သီချင်းလေးတွေလည်း သံစဉ်မချိုနိုင်တော့ပြီပဲ။

သုံးမြို့နယ် နယ်နမိတ်အမှတ်အသားကျောက်တိုင်ကို ရောက်တာနဲ့ တောင်တက်လမ်းက တောင် ကြောအတိုင်း နိမ့်လိုက်၊ မြင့်လိုက်နဲ့ အရှေ့မြင် အနောက်မြင် တောင်ခြေအထိ ခရီးဆက် သွား တယ်။ တောင်ကြောပေါ်မှာ တောင်ဇလပ်ပင်တွေရှိသလို အခြား အမြဲစိမ်း အပင်ကြီးတွေလည်း ရှိတယ်။ ရာသီဥတု အေးမြပြီး မြူတွေဆိုင်းနေလေ့ရှိတဲ့အတွက် သစ်ပင်ကြီးတွေရဲ့ ပင်စည် တွေ မှာ ရော၊ ကျောက်ဆောင်တွေမှာပါ ရေညှိတွေတက်နေ တယ်။

တောင်ကြောပေါ်က တစ်ချို့နေရာတွေမှာတော့ အောက်ခံမြေသားက ကျောက်ဖြစ်နေတဲ့ အတွက် သစ်ပင်ကြီးတွေမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အချိန်အတော်များများကတော့ နေပြောက်မထိုးတဲ့ သစ်ပင် ကြီးတွေအောက်က သွားရတာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီတောင်ကြောမှာ ပရဆေးပင်တွေလည်း ပေါက် တယ်။ လမ်းပြတွေက ရှင်းပြပေမယ့် အပင်နာမည် အများစုက ပလောင်ဘာသာနဲ့ ဖြစ်နေ တဲ့ အတွက် အမျိုးအစား သေသေချာချာမသိခဲ့ရဘူး။ မြန်မာဘာသာနဲ့ ခေါ်တဲ့ ကျောက်ချင်း ( ဂျင်း)၊ ကရဝေး၊ ကွမ်းအရိုင်း လောက်ပဲ သိရတယ်။ သစ်ကိုင်းတွေမှာ ပေါက်နေတဲ့ ရေညှိပင်တွေကြားက တွဲလောင်းကျနေတဲ့ ဆံချည်မ ျှင်လို အနက်ရောင်နွယ်တွေကလည်း ဆေးဖက်ဝင်တယ်လို့ ပြော တယ်။

တောင်ကြောပေါ်ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ နောက်ဘက်က အသံတွေကြားရပြီး လူငယ်လေး ဆယ် ယောက် သီချင်းတကြော်ကြော်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ကျော်တက်သွားကြတယ်။ သူတို့ကတော့ ဆိုင်ကယ်နဲ့လာပြီး ဆိုင်ကယ်တွေကို မိုးလုံးဟိန်းတောင်ထိပ်မှာ ထားခဲ့တယ်လို့ ပြော တယ်။ ကောင်လေး ငါးယောက်၊ ကောင်မလေး ငါးယောက်၊ ကောင်းဘို ဘက်က လာတဲ့ ဒေသခံတွေဆိုတော့ လမ်းပြမလိုဘူး။ ကျွန်တော့်လမ်းပြက ဖြေးဖြေး တက်ကြလေ လို့ ပြောတာတောင် မရဘူး။ သုတ်ခြေတင်သွားကြတယ်။

တောင်ကြောအတိုင်း နှစ်နာရီနီးပါးလောက်လေ ျှာက်လိုက်တော့ အရှေ့မြင် အနောက်မြင် တောင်ခြေကို ရောက်တယ်။ တောင်ခြေမရောက်ခင် ပြန့်လေးမှာ ခုနတုန်းက ကျွန်တော် တို့ကို ကျော်တက်သွားတဲ့ လူငယ်လေးအုပ်စု နားနေတာတွေ့တယ်။ အမြန်လေ ျှာက်ပြီးတက်လိုက်တဲ့ အတွက် ခြေကုန်လက်ပန်းကျသွားပုံပေါ်တဲ့ ဒီအဖွဲ့ဟာ ကျွန်တော်တို့ တောင်ထိပ်ရောက်ပြီး အတော်ကြာမှ ရောက်လာတယ်။

ဘဝမှာ တာတိုပြေးတာနဲ့တူတဲ့ အားသွန်ခွန်စိုက် ချက်ခြင်း ထလုပ် ရတဲ့ အလုပ်တွေရှိသလို မာရသွန်ပြေးတာနဲ့တူတဲ့ စိတ်ရှည် သည်းခံ ဇွဲသန် ပြီး အခြေအနေနဲ့ အညီ အနှေး အမြန် ချိန်ဆ လုပ်ရတဲ့ အလုပ်တွေလည်း ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာကို သူတို့ သင်ယူ လိုက်နိုင်ပြီလို့ မေ ျှာ် လင့်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် အသက်သာကြီးတယ် အဲဒီသင်ခန်းစာကို မသင်ယူ နိုင်၊ မသိ နိုင် သေးတဲ့ သူတွေကိုလည်း မြင်နေရတော့ ဒီလူငယ်လေးတွေရော သင်ခန်းစာ ယူနိုင်ပါ့ မလားလို့ တွေးပူမိပြန်ရော။

အရှေ့မြင် အနောက်မြင်တောင်ခြေကနေ တောင်ထိပ်ကို တက်ရတဲ့ ခရီးက ၄၅ မိနစ်လောက် ကြာတယ်။ တောင်တက်ခရီးရဲ့ အပင်ပန်းဆုံးအပိုင်းပဲ။ မတ်စောက်သလို ကျောက်တုံး ကျောက် ဆောင်တွေကို နင်းတက်ရလို့ အတက်ရော၊ အဆင်းပါ သတိထားရတဲ့ အပိုင်းဖြစ်ပါတယ်။ တောင်ခြေကနေ တောင်ထိပ်အထိ တိမ်တွေဖုံး၊ နှင်းမိုးဖွဲဖွဲလေးတွေကျနေတော့ ပတ်ဝန်းကျင် ကိုလုံးဝမမြင်ရဘူး။ မြင်ရရင်တောင်မှ ခြေတစ်လှမ်း ခြင်း ကို အားထည့်ပြီး တက်၊ လူကလည်း မောလို့ သက်ပြန်ရှုနေရတဲ့အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်အလှကို ခံစားနိုင်မယ်မထင်ဘူး။

ဒါပေမယ့် တောင်တက်လမ်းအဆုံး တောင်ထိပ်ပေါ် ရောက်သွားတာနဲ့ ပင်ပန်းခဲ့သမ ျှ အားလုံး မေ့သွားတော့တာပဲ။ ရာသီဥတု ဆိုးတဲ့အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်း အလှအပကိုတော့ ခံစားလို့ မရဘူး။ ဒါပေမယ့် ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို အောင်မြင်ပြီးမြောက်အောင်ဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့ ပီတိ ကို တော့ အပြည့်အဝခံစားလို့ရတယ်။ ဘယ်သူ့အမိန့်နဲ့မှ တက်တာမဟုတ်ဘူး။ ပြိုင်ပွဲ ဝင် တာ လည်း မဟုတ်ဘူး။ ပြန်လှည့်လို့လည်း အပြစ်တင်မယ့်သူမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ကို မဖြစ်မနေ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်တဲ့ ပီတိကို ခံစားဖို့ အတွက် တောင်ထိပ်ရောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ တောင်တက်ခြင်းရဲ့ အနှစ်သာရက ဒါပါပဲ။

တောင်ထိပ်မှာ အပူချိန်က ၅ ဒီဂရီ ဆယ်လ်စီးရပ် ( 5 ံC) ပဲရှိပြီး လေပြင်းတိုက်နေတဲ့အတွက် ကြာကြာမနေနိုင်ဘူး။ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲနေပြီး လေကွယ်တဲ့ တောင်စောင်းမှာ နေ့လယ်စာ စားပြီး ပြန်ဆင်းခဲ့တယ်။ အပြန်လမ်းမှာတော့ မြင်ကွင်းကောင်းလာလို့ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းတွေကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ ဓာတ်ပုံရိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။

အရှေ့မြင် အနောက်မြင် တောင်တက်ခရီးဟာ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်အခြေခံ ခရီးသွားလုပ်ငန်း အတွက် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမယ့် ခရီးသွားတွေများလာတာနဲ့ အမ ျှ သစ်တော ထိန်းသိမ်းရေး နဲ့ စွန့်ပစ်အမှိုက် ပြဿနာ တွေကို ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့လည်း ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ ကျွန်တော့်ခရီးစဉ်အတွင်းမှာတော့ အမှိုက်စွန့်ပစ်တာနဲ့ပတ်သက်ပြီး စနစ်တကျ ဆောင် ရွက် ထားတဲ့ အစီအစဉ်တွေမတွေ့ခဲ့ရဘူး။ တစ်ဦးချင်းတာဝန်သိမှုနဲ့ လုပ်နေတဲ့ သဘောပဲ။

ကျွန်တော် ဟာ ၂၀၁၉ ခုနှစ် ဇွန်လထဲမှာ မလေးရှားနိုင်ငံ ကင်မရွန်းဒေသရဲ့ အမြင့် ဆုံး တောင်ကုန်းဖြစ်တဲ့ အီရွန်တောင် ( Mount Irau) ( ပေ ၆၉ ၂၃ ) ကို တက်ခဲ့တယ်။ အီရွန်တောင်ဟာ အမျိုးသားသဘာဝကာကွယ်တော ကြိုးဝိုင်းထဲမှာရှိတယ်။ ရာသီဥတု ကလည်း အရှေ့မြင်အနောက်မြင်တောင်နဲ့တူတယ်။ သစ်တောကလည်း မုတ်သုံသစ်တောကြီး။ အမြင့်ပေ ခြောက်ထောင်လောက် မှာ ရှိတော့ အမြဲစိုစွတ်နေပြီး သစ်ပင်တွေမှာ ၊ မြေပြင်မှာ ရေညှိတွေ အထပ်ထပ်နဲ့ဖြစ်နေပါတယ်။ တောင်တက်လမ်းကတော့ အရှေ့မြင် အနောက်မြင် တောင်ထက် ပိုကြမ်းတယ်။

အဲဒီ အီရွန်တောင်ကို ကျွန်တော် တက်တဲ့အချိန်မှာ မလေးရှား အစိုးရက တောင်တက်သမား များ လိုက်နာ ရမယ့် စည်းကမ်းချက်တွေကို အခုလို သတ်မှတ်ထားတာတွေ့ခဲ့ရတယ် –

၁။ တစ်နေ့ကို လူ ၆၀ ပဲ တက်ခွင့်ရှိတယ်။ ဦးရာလူ စနစ်ပဲ။ အွန်လိုင်းက စာရင်းပေးလို့မရဘူး။

၂။ ဝင်ကြေးပေးရတယ်။ မလေးရှားနိုင်ငံသားဆိုရင် ရင်းဂစ် ၂၀၊ နိုင်ငံခြားသားဆိုရင် ရင်းဂစ် ၃၀။

၃။ တောင်ထိပ်ကနေ မွန်းလွဲ ၂ နာရီမတိုင်ခင်ပြန်ဆင်းရတယ်။ နောက်ကျရင် မှောင်ပြီး လမ်း ပျောက်တတ်တယ်။ ၂၀၁၈ ခုနှစ်မှာ လမ်းပျောက်လို့ ရဲတပ်ဖွဲ့က လိုက်ရှာကယ်တင်ရတဲ့ ဖြစ်စဉ် ငါးခု ရှိခဲ့တယ်။

၄။ သစ်တောထဲမှာ မီးမမွှေးရဘူး။ လမ်းရှင်းတဲ့အနေနဲ့ သစ်ပင်၊ သစ်ကိုင်းခုတ်တာမျိုး မလုပ် ရဘူး။ သစ်တောထဲက သစ်ပင်၊ ပန်းပင်၊ သစ်ဥ၊ သစ်ဖု မယူရဘူး။ အမဲလိုက်ခြင်းမလုပ်ရဘူး။ အဲဒီ တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်ရင် ဒဏ်ငွေ ရင်းဂစ် တစ်သောင်း နဲ့ ထောင်ဒဏ် သုံးနှစ် အထိ အပြစ် ပေးလို့ရတယ်။

၅။ တောင်တက်လမ်းနဲ့ တောင်ထိပ်မှာ ကိုယ့်အမှိုက်ကိုယ်ပြန်သိမ်းရတယ်။ လမ်းမှာ ရေသောက် စရာ၊ အပေါ့အပါးသွားစရာနေရာတွေမရှိဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေသန့်ဘူး သယ်ရမယ်။ လိုအပ်ရင် တောတိုးပြီးဖြေရှင်းရမယ်။

၆။ တောင်တက်လမ်း အစကနေ တောင်ထိပ်အထိ လူလုပ်အဆောက်အဦ၊ လှေကားထစ် ၊ လက်ရန်း လုံးဝမရှိဘူး။ အတက်အဆင်း အလွန်ခက်တဲ့နေရာမှာ ကြိုးချပေးထား တယ်။ ဒါမှ မဟုတ် အလူမီနီယံလှေကားထောင်ပေးထားတယ်။ ချောက်ကမ်းပါးနေရာတွေ၊ လမ်းမှား နိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ အဝါရောင်ကြိုးတွေ တားပြီး သတိပေးထားတယ်။

၇။ ဒေသခံတွေကို တောအုပ်၊ တောခေါင်းအဖြစ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးပြီး တောင်တက် လမ်း တစ် လေ ျှာက် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဆောင်ရွက်ခိုင်းတယ်။

၈။ တောင်တက်လမ်းတစ်လေ ျှာက်မှာ စစ်ဆေးရပ် Check Point ဆယ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီနေရာတွေမှာ အဝါ ရောင်ဆိုင်းဘုတ်နဲ့ နေရာအမှတ်စဉ်၊ အမြင့်ပေ၊ လတ္တီကျူ့၊ လောင်တီကျူ့၊ အရေးပေါ် ဆက်သွယ်ရမယ့် ဖုန်း နံပါတ်တွေဖော်ပြထားတယ်။ တောင်ထိပ်အထိ ဖုန်းအဆက်အသွယ် ကောင်းကောင်းရတယ်။

အခုလို ပြောပြတော့ မလေးရှားနိုင်ငံက အတိုင်းပုံတူကူးချလို့တော့မရဘူးလို့ ပြောသူလည်း ရှိနိုင်ပါတယ်။ သို့သော် မလေးရှားနိုင်ငံဟာ သဘာဝအခြေခံ ခရီးသွားလုပ်ငန်းတွေကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဆောင်ရွက် နေတဲ့ နိုင်ငံဆို တဲ့ အချက်ကိုလည်း ပစ်ပယ်မထားသင့်ဘူး။

ဒါ့အပြင် အရှေ့မြင်အနောက်မြင်တောင်ရဲ့ ထူးခြားချက်က ပင်းတယ၊ ရွာငံ နဲ့ ရပ်စောက် မြို့နယ် သုံးခုလုံးနဲ့ဆက်စပ်နေတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ပင်းတယနဲ့ ရွာငံက ဓနုကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ဒေသ အစိုးရရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာရှိပြီး ရပ်စောက်က ရှမ်းပြည်နယ်အစိုးရ ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု အောက်မှာ ရှိတယ်။

ဒ့ါကြောင့် အရှေ့မြင် အနောက်မြင်တောင် သဘာဝအခြေခံခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်ရေးအတွက် အားလုံးပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါ့ထက် အရေး ကြီး တာကတော့ တောင်ပတ်ဝန်းကျင်က ကျေးရွာလူထု အနေနဲ့ သဘာဝအခြေခံခရီးသွား လုပ်ငန်း ကနေ အကျိုးခံစားခွင့်ရရှိနိုင်ဖို့၊ စီမံခန့်ခွဲရေးမှ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပါဝင်နိုင်ခွင့်ရဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

အရှေ့မြင် အနောက်မြင်တောင် (၁)

“ တောင်တက် တယ်ဆိုတာ တောင်ကို အနိုင်ယူသိမ်းပိုက်တာမဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်တယ်”

( Sir Edmund Hillary ဧဝရတ်တောင်ထိပ်ကို ပထမဆုံးတက်ရောက်နိုင်ခဲ့သူ)

တောင်တက်တယ်ဆိုတာနဲ့ ထိပ်ဆုံးရောက်ဖို့အတွက် အခက်အခဲတွေ၊ ပင်ပန်း မှု တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်၊ လမ်းတစ်ဝက်မှာပဲ လက်မြှောက်အရှုံးပေးပြန်လှည့်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာ မယ်။ ဒီလို ရုပ်ပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ အခက်အခဲတွေကို ကျော်လွှားနိုင်မှ တောင်ထိပ်ကို ရောက် နိုင်မယ်။ ဒါ့ကြောင့်လည်း Hillary က ကိုယ့်ကိုကိုယ် အောင်နိုင်ခြင်း လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။

တစ်နည်းအားဖြင့် တောင်တက်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို ဆန်းစစ် ခြင်း လည်း ဖြစ်တယ်။ ဒါ့ကြောင့်လည်း ၂၀၂၂ ခုနှစ်ကို တောင်တက်ခြင်းတွေနဲ့ ဖြတ်သန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

တောင်တက်ခြင်းကို ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်းက ပေ ၇၇၅၂ ပေမြင့်တဲ့ အရှေ့မြင် အနောက်မြင် တောင် နဲ့ စတင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက်ပြင်ဆင်တဲ့အနေနဲ့ ၂၀၂၁ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာ လ ထဲမှာ ပင်းတယ မြို့နယ် ယာစကျီ ကျေးရွာကို တောင်ပေါ်ခရီးကြမ်းလမ်းလေ ျှာက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ အတွေ့အကြုံပေါ်မူတည်ပြီး အရှေ့မြင် အနောက်မြင်တောင်ကို တက်နိုင်ဖို့ပြင်ဆင်တယ်။ ထိပ် ဆုံးကို ရောက်ချင်တယ်ဆိုရင် ထိပ်ဆုံးကို ရောက်နိုင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ဖြည့်ဆည်းမှု၊ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ရမှာပဲ။ အဲဒီလို မဟုတ်ဘဲ ရောက်ချင်တဲ့ လောဘစိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ တောင်တက်ရင်တော့ အရှုံး နဲ့ အဆုံးသတ်ရမှာသေချာသလို ခရီးဖော်တွေကို ပါ ဒုက္ခပေး သလိုဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

တောင်တက်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ပြင်ဆင်မှုတွေ ပြည့်စုံပြီလို့ ယူဆတဲ့အချိန်မှာ ပင်းတယ ကို ခရီး ထွက်ဖို့ စီစဉ်တယ်။ ပင်းတယ Golden Cave ဟိုတယ် မှာတည်းတယ်။ ဟိုတယ်ကပဲ တောင် တက်ခရီးအတွက်လိုအပ်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ စီစဉ်ပေးတယ်။ ပင်းတယ ကနေ အရှေ့မြင် အနောက်မြင်တောင်ကို တက်နိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းနှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ပင်းတယ မြို့ နဲ့ နီးတဲ့ ကြံခင်းမြှောင်ဘက်က တက်တဲ့လမ်းကြောင်း၊ အဲဒီလမ်းကြောင်းက လေး နာရီ လောက်သွားရတယ်။ ဒုတိယတစ်ခုက ရပ်စောက်မြို့နယ် ကောင်းဘို ရွာကတဆင့် ရွာမ ရွာ အထိ ကားနဲ့သွားပြီး မှ တက်တဲ့လမ်းကြောင်း၊ သုံးနာရီကျော်သွားရတယ်။ ဒုတိယ လမ်းကြောင်း က ပထမ လမ်းကြောင်း ထက် လမ်းပိုသာတဲ့အတွက် ကျွန်တော်က ဒုတိယ လမ်းကြောင်း ကိုပဲရွေးလိုက်တယ်။

တောင်တက်ဖို့ အတွက် မနက်ခြောက်နာရီမှာ ဟိုတယ်က ထွက်တယ်။ ပင်းတယ- ကောင်းဘို က ၁၆ မိုင်ဝေးတယ်။ ပင်းတယ – ရပ်စောက်ကားလမ်းအတိုင်းသွားရတယ်။ လမ်းကောင်းတယ်။ ကောင်းဘို-ရွာမ လမ်း ၇ မိုင် က တောင်ပေါ်လမ်း ဖြစ်တဲ့အပြင် ရွာဟောင်း – ရွာမ အပိုင်းမှာ လမ်းကျဉ်း လမ်းဆိုးတဲ့အတွက် လေးဘီးယက် ယာဉ်နဲ့မှ သွားလို့ရတယ်။ လမ်းကြော မသိရင် ကိုယ့်ကားနဲ့ ကိုယ်သွားလို့ မရဘူး။

ဒါ့ကြောင့် ရွာမ ကနေ ကားနဲ့လာကြိုဖို့ ဟိုတယ်က စီစဉ်ပေးတယ်။ ကားပိုင်ရှင် ပလောင် တိုင်းရင်းသား မိုင်းလှအောင် ( ဦးလှအောင်ပေါ့)၊ နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို တောင်ထိပ်အထိ လိုက်ပို့မယ် မိုင်းဆန်းအောင် လာကြို တယ်။ ကောင်းဘို အထိက ကတ္တရာလမ်း၊ ကောင်းဘို ရောက်တော့ ကောင်းဘိုဈေးကို ဖြတ်ပြီး တောင်ပေါ်ခရီးစတယ်။

ကောင်းဘို- ရွာမ လမ်းက ကျေးလက်လမ်းဖွံ့ဖြိုးရေးဦးစီးဌာနက ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့လမ်း၊ ၂၀၁၉ ခုနှစ်ထဲက အပိုင်းလိုက်ပြင်လာတာ၊ ပြင်ပြီးတဲ့အပိုင်းတွေမှာတော့ အတက်အဆင်းပြေပြီး လမ်းကျယ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရွာမအထိမရောက်သေးတဲ့အတွက် ရွာဟောင်း – ရွာမ အပိုင်းမှာ အရင်လမ်းဟောင်းအတိုင်းသွားရတဲ့ လမ်းက ကားတစ်စီးစာပဲရှိတဲ့အပြင် အကွေ့ အကောက်လည်းများတယ်။ သွားနေကျ၊ မောင်းနေကျ ယာဉ်မောင်းမဟုတ်ရင် မလွယ်ဘူး။ ( ကားလမ်းကြောင်းကို ဓာတ်ပုံနဲ့ ပြထားပါတယ်။ ) ။ ဒီလ ကုန်ရင်တော့ ရွာမ အထိ လမ်းပေါက် ပြီ လို့ ပြောတယ်။ အဲဒါဆိုရင်တော့ ကိုယ့်အစီအစဉ်နဲ့ ကိုယ် မောင်းတက်လို့ရပါပြီ။

ကားလမ်းနဲ့ အပြိုင် လ ျှပ်စစ်ဓာတ်အားလိုင်းဆွဲထားတာလည်း တွေ့ ရတယ်။ ဒီတောင်ပေါ်ဒေသရွာအတော်များများက လ ျှပ်စစ်မီးရနေပါပြီ။ တစ်ချို့ရွာတွေက တော့ မီးလိုင်းဆွဲနေဆဲပဲ။ ဦးလှအောင်က သူတို့ရွာမှာ လ ျှပ်စစ်မီးရတဲ့အတွက် လ ျှပ်စစ်မီး သုံးပြီး ထမင်းဟင်းချက်တဲ့သူတွေတောင်ရှိနေပြီလို့ ဆိုတယ်။ နောက်ပြီးတော့ “ အခု မီးခဏ ခဏ ပျက်တယ်ဗျ၊ ဆရာတို့ဘက်ရော” လို့မေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း “မြို့အုပ်မင်း” အက်ဆေး ကို သတိရ ပြီး ပြုံးမိတယ်။ “မြို့အုပ်မင်း ဘုန်း မိုးသို့ချုန်း၊ တောရော မြို့ပါ မနေသာ” တော့ဖြစ်နေပြီ။

ကောင်းဘိုက တက်လာပြီး ကျောက်တစ်လုံးရွာကျော်လာတာ့ လမ်းညာဘက်မှ ယမ်းတွင်း ရွာကို လှမ်းမြင်ရတယ်။ ရွာ ပတ်ဝန်းကျင်တောင်ကြော တွေမှာ ချယ်ရီတွေပွင့်နေတယ်။ ဒီနေရာမှာ တောင်ဇလပ်ပင်တွေကိုတော့ မတွေ့ရသေးဘူး။ တောင်ဇလပ်ပင်တွေက အရှေ့မြင် အနောက်မြင် တောင်ကြောပေါ်ရောက်မှတွေ့ရမယ်။

ရွာမ ရွာရောက်တော့ ဦးလှအောင်နေခဲ့တယ်။ မိုင်းလှထွန်းက လမ်းပြအကူအဖြစ်လိုက်တယ်။ ကားကို ဦးဆန်းအောင်က ဆက်မောင်းတယ်။ ကားလမ်းက မိုးလုံးဟိန်းတောင်( ၇၃၀၀ ပေ) အခြေထိရောက်တယ်။ ဒီလမ်းကတော့ ဒေသအစီအစဉ်နဲ့ ဖောက်ထားတဲ့လမ်း၊ ကားတစ်စီး စာပဲရှိတယ်။ အတက်အဆင်းဆုံရင် ရှောင်ဖို့ အလွန်ခက်တဲ့လမ်း။ ဒါ့ကြောင့် ဒီလမ်းကို သွား မယ် ဆိုရင် ရှေ့က ဘယ်ကားတက်သွားလဲ၊ ဘယ်အချိန်ပြန်ဆင်းလာနိုင်လဲဆိုတာ စုံစမ်းပြီးမှ တက် ရတယ်။ အရေးပေါ်တက်ရရင် ရှေ့က ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ကြိုသွားပြီး အပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ ကား ကို ရှောင်လို့ရမယ့်နေရာမှာ တားထားပေးရတယ်။

မိုးလုံးဟိန်းတောင် ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်တောတွေကို ဒေသခံရွာတွေက ဝိုင်းဝန်း ထိန်းသိမ်း ပေး ထားတဲ့အတွက် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်မပျက်သေးဘူး။ ဒီလိုပဲ ရေထွက်ရှိတဲ့နေရာတွေ ပတ်ဝန်းကျင်က တော တွေကိုလည်း စနစ်တကျထိန်းသိမ်းထားတာတွေ့ရတယ်။ မိုးလုံး ဟိန်း တောင်ခြေကို သွားတဲ့ကားလမ်းဆိုရင် သစ်ပင်ကြီးတွေကို မခုတ်ရအောင် တတ်နိုင်သမ ျှ ရှောင် ကွင်း ဖောက်ထားတဲ့အတွက် လမ်းကျဉ်းပြီး အကွေ့အကောက်များတယ်။ အရှေ့မြင် အနောက် မြင်တောင် နဲ့ တောင်တက်လမ်း တစ်လေ ျှာက် က သစ်တောတွေလည်း သဘာ၀ အတိုင်း ရှိ နေ သေးတယ်။

ဒီအခြေအနေကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့သူတွေကတော့ ဒေသခံတွေက “ ပန်းတက်သမား” လို့ခေါ် တဲ့ သစ်ခွပန်းရှာတဲ့သူတွေပဲ။ ဒီလူတွေက သစ်ခွရှိတဲ့ အကိုင်းတွေကို ခုတ်ချပြီး သစ်ခွယူ လေ့ရှိသလို အပင် ကိုလှဲပြီး သစ်ခွ ယူတာလည်း ရှိတယ်။ ဒေသခံတွေက တောထဲမှာ တစ်ယောက်ထဲ နှစ်ယောက်ထဲ သွားတုန်းတွေ့ရင်လည်း ဟိုက အုပ်စုနဲ့ဆိုတော့ တားဆီးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သစ်တော ဦးစီးဌာန ကို တိုင်ရင်လည်း ဒီလူတွေကို တားဆီးဖို့က ဦးစားပေး အစီအစဉ်ထဲမှာ ပါပုံ မရဘူး။

ကျွန်တော့် ခရီးစဉ်မှာတောင် ပန်းတက်သမားတွေ ( ကျွန်တော်ကတော့ သစ်ခွ သူခိုးတွေလို့ ခေါ် ချင်တာပဲ) ခုတ်လှဲထားတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သစ်ပင်ကြီးတွေပင်စည်ကို ဓားနဲ့ထစ် အပေါ်တက်ပြီး အကိုင်းတွေ ခုတ်ချထားတာလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအဖွဲ့တွေ စခန်း ချသွားတဲ့ သစ်ခက်တဲအဟောင်းတွေလည်း တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သစ်ခက်တဲတွေက ပုံဖျက်ထား တဲ့ အတွက် ရှာတွေ့ဖို့ခက်တယ်။ သစ်ပင်ကြီးတွေပေါ်တက်ရင်းနဲ့ ပြုတ်ကျပြီး သေတဲ့ သစ်ခွ သူခိုး တွေလည်းရှိတယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် လူဆိုတာ လောဘ တက်လာရင် ဘာကို မှ မကြောက်တော့၊ အသိတရားလည်း မရှိတော့တဲ့အတွက် သစ်ခွသူခိုးတွေက ရှိနေဆဲပဲ။

မိုးလုံးဟိန်းတောင် ကားထားမယ့်နေရာကို ရောက်တော့ မနက် ၈ နာရီခွဲ၊ ကားရပ်တဲ့နေရာက မိုးလုံးဟိန်းတောင်ထိပ်နဲ့မဝေးတော့ဘူး။ ကားလမ်းက မိုးလုံးဟိန်းတောင်ထိပ်အထိ ရောက် တော့ တောင်ထိပ်အထိ တက်၊ တောင်ထိပ်မှာ ကားထားပြီး သွားရင်လည်း ရတယ်။ ဒါပေမယ့် လမ်းကြောင်းက တောင်ထိပ်ကနေ အောက်ကို ပြန်ဆင်း၊တောင်ကြောပြန့်လေးကို ဖြတ်၊ ပြီးမှ အရှေ့မြင် အနောက် မြင်တောင်ကြောပေါ် ပြန်တက်ရတာဆိုတော့ အပြန်ခရီး ခြေကုန်လက်ပန်းကျနေချိန်မှာ မိုးလုံးဟိန်းတောင်ထိပ်အထိ ပြန် တက်ရမှာ အဆင်မပြေဘူး။

ဒါ့ကြောင့်ကားကို တောင်ခုလတ်မှာရပ်ပြီး ခြေလျင်ခရီးစတယ်။ လူသွားလမ်းလေးက တောင် စောင်း အတိုင်းသွားပြီးမှ တောင်ကြောအတိုင်းအောက်ကို ဆင်းသွားတယ်။ တောင်ကြော အဆုံးမှာ မြေပြန့်လေးရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးဆယ်လောက်က လီဆူး တိုင်းရင်းသားတွေ နေသွားဖူးလို့ လီဆူးစခန်း လို့ခေါ်တယ်။ အမြင့်ပေ ၆၈၀၀ ရှိတယ်။ အဲဒီနေရာကနေ တောင်ကြားအတိုင်း ရပ်စောက် လွင်ပြင်ပေါ်က တိမ်ပင်လယ်ကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။ အသက်ရှုမှားလောက်အောင် လှတဲ့ ရှုခင်းပဲ။

လီဆူးစခန်းကနေ လှမ်းကြည့်ရင် အရှေ့မြင်အနောက်မြင်တောင်ကြောကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်နေတဲ့နေရာကနေ အဲဒီတောင်ကြောပေါ်ကို ပြန်တက်ရမယ်။ ဒါ့ကြောင့် လီဆူးစခန်းကထွက်တာနဲ့ တောင်တက်ခရီး စပြီလို့ ပြောရမှာပဲ။

မြို့အုပ်မင်း

အခု အချိန်မှာတော့ “ အိမ်အတွက် ဘာပဲလိုလို ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းပါ” ဆိုပြီး တောင်းဆိုနေရ တယ်။ အဓိက ကတော့ အပြင်ထွက်ဖို့ အတွက် ခေါင်းစဉ်ရှာတာပါပဲ။ ကျွန်တော်ကလည်း ခရီး သွားရင် သွားရ၊ မသွားရရင် မြို့လုံးပတ်လည် လှည့်ချင်နေတာကိုး။ ဒါပေမယ့် အိမ်သူ က လည်း တောင်ပေါ် မြေပြန့်မခွဲခြားဘဲ အုန်းအုန်းထ ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေတဲ့ အခုလို အချိန်မှာ ဘယ်မှ မသွားစေချင် ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ဘာပဲလိုလို ငါသွားဝယ်မယ် ဆိုပြီး တောင်းဆိုရတော့တာပဲ။

အခုလည်း အသီးအရွက်နဲ့ ဟင်းချက်စရာတစ်ချို့လိုတယ်လို့ အသံကြားတာနဲ့ ၊ “ကားဆီ ထည့် ဖို့လည်းရှိတယ်၊ ငါသွားလိုက်မယ်ဟေ့” ဆိုပြီး တစ်ချိုးတည်း လစ်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ပထမဆုံး ဈေးဝယ်ဖို့ စီးတီးမတ်ကို သွားတယ်။ အနားက ဈေးမှာ ဝယ်ရင်လည်း ရတယ် ။ဒါပေမယ့် စီးတီး မတ်မှာက ဘဏ်ကပ်နဲ့ရှင်းလို့ရတော့ ပိုအဆင်ပြေတယ်။

စီးတီးမတ်ရှိတဲ့ဈေးဝယ်စင်တာရှေ့က အသုပ်ဆိုင်လေးကတော့ လူစည်နေပြီ။ အရင်က ဒီဆိုင် လေးဟာ မနက် ၇ နာရီလောက်ကနေ မွန်းလွဲ တစ်နာရီ နှစ်နာရီ အထိပဲရောင်းတာ အခုတော့ ညနေ ငါးနာရီလောက်အထိ ရောင်းနေရတယ်။ ရောင်းတဲ့ ပစ္စည်းအမယ်ကလည်း အသုပ်စုံ ကနေ ညနေဘက်ဆိုရင် လက်ဖက်ထမင်း၊ ငါးခြောက်သုပ်၊ ဆေးဘဲဥသုပ်အထိ ဖြစ်လာပြီ။

ဈေးဝယ်စင်တာမှာ ရှိတဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေက ဝန်ထမ်းတွေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂလိက ရုံးတွေ က ဝန်ထမ်းတွေက ကုန်ဈေးနှုန်းက တက်၊ မီးက ပျက် တဲ့ အချိန်မှာ ထမင်းမချက်တော့ဘူး။ ဒီဆိုင် လေးမှာ အသုပ်စုံ၊ ဒါမှမဟုတ် ရခိုင်သုပ်တစ်ပွဲ ခြောက်ရာ ၊ ထမင်းဖြူတစ်ပွဲ နှစ်ရာ နဲ့ ကိစ္စပြီး လိုက်ကြတယ်။ ရုံးအဆင်း အိမ်အပြန် ညစာ ဝယ်သွားကြတယ်။ အဟာရတန်ဖိုးတော့ ထည့်မတွက်နဲ့ပေါ့။ အောက်ခြေလူတန်းစားတွေကတော့ ကုန်ဈေးနှုန်းတက်ရင် အဟာရတန်ဖိုးကို မေ့ထားလိုက်ကြတာပဲ။ ဒီလိုနဲ့ အသုပ်ဆိုင်လေးက ထုံထိုင်းမှုန်မှိုင်းနေတဲ့ မြန်မာ့စီးပွားရေး ကဏ္ဍ ထဲမှာ ရှားရှားပါးပါး တိုးတက်မှုရှိနေတဲ့ လုပ်ငန်း ဖြစ်လာတော့တာပဲ။

၂၀၁၆ ဧပြီ၊ မေ လမှာ မီးခဏခဏပျက်တော့ အင်န်အယ်လ်ဒီအစိုးရကို ကလိခဲ့ဖူးတဲ့ ကျွန်တော် ဟာ မီးပျက်တာအနည်းဆုံးလို့ ဆိုနိုင်တဲ့ ၂၀၁၉ ၊ ၂၀၂၀ ကာလရောက်တော့ ပြန်ပြီး အားနာခဲ့ ဖူးတယ်။ အခုတော့ လ ျှပ်စစ်မီးအခြေအနေက ရန်ကုန်မြို့ကို A, B , C , D အုပ်စုတွေ ခွဲပြီး မီးပေးခဲ့ရဖူးတဲ့၊ အစိုးရ ရုံးတွေမှာ ရုံးဆင်းရင် မီးပိတ်ဖို့ စာတွေချိတ်ပြီး သတိပေးရ၊ မီးသုံးစွဲ မှု စနစ်တကျရှိမရှိ အဖွဲ့နဲ့လိုက်စစ်ရတဲ့ ၂၀၀၀ ပြည့်လွန် ကာလတွေကို ပြန်ရောက်တော့မယ့် ကိန်းဆိုက်နေပြီ။ ကျောက်ခေတ်လူသားတွေ မီးတန်ဖိုးကို သိသလို ရန်ကုန်သူ ရန်ကုန်သား ဟာ လည်း လ ျှပ်စစ်မီး တန်ဖိုးကို ကောင်းကောင်းသိနေပြီလေ။

ဈေးဝယ်စင်တာထဲ သွားတော့ အင်္ဂလိပ်နာမည် ရှည်ရှည်လျားလျားနဲ့ ကော်ဖီဆိုင် လေးထဲက ပစ္စည်းတွေ သယ်ထုတ်နေတာ တွေ့တယ်။ ဒီဆိုင်လေးရဲ့ တံခါးတွေ ပိတ်နေတာ တစ်နှစ်နီး ပါး ရှိ ပါပြီ။ ဈေးနည်းနည်းကြီးပေမယ့် ဝိုင်ဖိုင်လေးသုံးပြီး စတိုင်ကျကျ ထိုင်လို့ရတဲ့ ဒီဆိုင်လေး ပြန်ဖွင့် မလားလို့ မေ ျှာ်လင့်နေခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ဝန်ထမ်းလေးတွေ မျက်စိမျက်နှာပျက်ပျက် နဲ့ ပစ္စည်း တွေ သိမ်းနေကြပြီ။ ဒီဈေးဝယ်စင်တာထဲမှာ ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်တိုးပြန်ပြီပေါ့။ တစ်ချို့ ပိတ်ထားတဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေရှေ့မှာတော့ “မကြာမီ လာမည် မေ ျှာ်” ဆိုတဲ့ ဗီနိုင်းပိုစတာ ကြီး တွေ ကပ်ထားတယ်။ “ဘာတွေလာမှာလဲ” ၊ “ ဘယ်တော့လာမှာလဲ” ဆိုတာတော့ တိတိကျကျ မပြောထားဘူး။ ဆပ်ပြာပူဖောင်း ကတိတွေများလာတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲက နောက်ထပ် ပူဖောင်း တွေပေါ့။ လူတွေလည်း ဆပ်ပြာပူဖောင်းတွေကို လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ ကလေးတွေနဲ့ တူလာပြီ။

ဒီဈေးဝယ်စင်တာမှာ ဘဏ်သုံးခုက အေတီအမ် ငွေထုတ်စက် သုံးလုံးရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးငါး လ လောက်အထိ ဒီစက်တွေရှေ့မှာ လူတန်းရှည်ကြီးတွေ မြင်ခဲ့ရဖူးတယ်။ လက်ဖျံတွေမှာ တန်းစီ ဇယားဂဏန်းတွေနဲ့လူတွေ ၊ မွန်းကျပ်ပြီး ဘာကိုမှ သည်းမခံချင်တော့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ငွေတကယ် ထုတ် မယ့် သူတွေ၊ ကလေးတွေပါခေါ်လာ၊ ကလေးတွေက ဈေးဝယ်စင်တာထဲမှာ ပျော်ပျော်ပါးပါး
လေ ျှာက်သွားနေတဲ့ တန်းစီတိုးစားသူတွေ၊ သူတို့အားလုံးကြားက ဘဝဇာတ်လမ်းအစုံစုံကို မြင်ရတဲ့ အချိန် ပေါ့။

အခုတော့ ဒီလူတန်းရှည်ကြီးမတွေ့တော့ဘူး။ ဒါဟာ ဘဏ်စနစ်ကြီး အဆင်ပြေချောမွေ့သွားလို့ မဟုတ်ဘူး။ ရာခိုင်နှုန်းတဲ့ ငွေလဲပေးတဲ့၊ ဘဏ်ထဲက ကိုယ့်ငွေကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ပြန်ဝယ်ရတဲ့ အခြေအနေဖြစ်သွားလို့ အေတီအမ်စက်တွေရှေ့မှာ လူမရှိတော့တာ။ ဒီဈေးဝယ်စင်တာက အေတီအမ်စက်တွေကို ငွေလာမဖြည့်တာလည်း ကြာပေါ့။ ဘာတံဆိပ်ရ၊ ဘာဆုရ ဆိုပြီး ရေးထားတဲ့ အေတီအမ်စက်ဆိုရင် ဘဏ်ကတောင် ပြန်လာဖြုတ်သွားပြီ။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဇန်နဝါရီလ ၁၂ ရက်နေ့ မော်ကွန်း မဂ္ဂဇင်း ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ ဗဟို ဘဏ် ဒုဥက္ကဋ္ဌ ဦးဝင်းသော်က တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ရှိတဲ့ ဘဏ်ခွဲပေါင်း ၆၀% ပြန်ဖွင့်နိုင်ပြီ လို့ ပြောတဲ့ အကြောင်းနဲ့ ဘဏ်တွေမှာ လူတစ်ဦးကို တစ်ပတ် သိန်း နှစ်ဆယ်၊ ကုမ္ဗဏီနဲ့ အဖွဲ့ အစည်းတွေအတွက် တစ်ပတ် သိန်းနှစ်ရာ ထုတ်ပေးဖို့ ဗဟိုဘဏ်က သတ်မှတ်ထားကြောင်း သတင်းကို ဖတ်လိုက်ရတယ်။

ဗဟိုဘဏ် ဒုဥက္ကဋ္ဌကြီးဟာ တိုကင်ရဖို့ဆိုတာ လူ့ပြည်က အပ်တစ်စင်းနဲ့ နတ်ပြည်က အပ်တစ်စင်း ထိဖို့ ထက်ပိုခက်တဲ့အကြောင်း၊ တိုကင်ရရင်တောင် သိန်းနှစ်ဆယ် မဆိုထားနဲ့ ငါးသိန်းရရင် ထီ သိန်းငါးထောင်ဆုပေါက်သလို ကံထူးသူဖြစ်ကြောင်း၊ ဘဏ်ဝန်ထမ်းက ပြုံးပြီး ကြို တဲ့ ခေတ်ကနေ ကိုယ်က ဘဏ်ဝန်ထမ်းကို ပြုံးပြရတဲ့ခေတ်ကို ရောက်နေကြောင်း၊ ဘဏ်ထဲ မဝင်ခင် လုံခြုံရေးကို တိုကင်ရသူဖြစ်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေထုတ်တာမဟုတ်ဘဲ အခြား ဝန်ဆောင်မှု လာလုပ်တာဖြစ်တယ်လို့ သတင်းပို့နေရကြောင်း သိပုံမရဘူး။

ဈေးဝယ်စင်တာထဲ အပေါ်တက်၊ အောက်ဆင်း လေ ျှာက်သွား၊ စီးတီးမတ်မှာ ဈေးဝယ်ပြီး တော့ ဆီထည့်ဖို့သွားတယ်။ ဆီဆိုင်ရှေ့က ဈေးနှုန်းဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို မကြည့်ဘူး။ မျက်လွှာချပြီး ဖြတ် ခဲ့တယ်။ ဘာမှ တွက်ချက်မနေတော့ဘူး။ သုံးသောင်းဖိုးထည့်လို့ပြောလိုက်တယ်။ တိုင်ကီထဲ ရောက်သမ ျှ ကိုယ့်အတွက်ပေါ့။ ဈေးတက်လို့လည်း အပြစ်မတင်တော့ပါဘူး။ ဘဏ်ကပ် နဲ့ ဖြစ်ဖြစ် ၊ ဘာ Pay ညာ Pay နဲ့ ဖြစ်ဖြစ် ပေးလို့ရတာပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ဆိုင် ကထွက်တော့ ဆီဂိတ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အရင်က အခုလောက် ဆီလက်ကျန်နဲ့ သုံး သောင်းဖို့ထည့်ရင် တိုင်ကီပြည့်ပြီ။ အခုတော့ တစ်မှတ်လိုနေသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ် က ဆိုတဲ့ အတွေးခေါင်းထဲရောက်လာတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က xxx ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က xxxx

မဆီမဆိုင် “ မြို့အုပ်မင်း ကယ်မှ ထောင်လုံးလုံးကျတယ်” ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကား ဘယ်သူကများ စပြောခဲ့သလဲလို့ စဉ်းစားမိတယ်။

ကုလားထိုင်များ

ဒီအက်ဆေးကို ၂၀၁၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ ၃ ရက်နေ့မှာ ရေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ရွေးကောက်ပွဲ နိုင် အင်န်အယ်လ်ဒီပါတီ ကို အစိုးရအဖွဲ့တာဝန်တွေ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်ဖြစ်ပြီး ထိုင်ခုံ ပျောက်တော့မယ့်အခြေအနေကြောင့် သွေးလေ ချောက်ချားနေသူတွေ၊ ထိုင်ခုံ အသစ်အတွက် ခါးတောင်းကျိုက်ပြင်နေသူတွေကို ခံစား ရေးဖွဲ့ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။


ကုလားထိုင်များ

မြန်မာအဘိဓာန်တွင်တော့ ကုလားထိုင်ကို ခြေလေးချောင်းနှင့် အမှီပါသော ထိုင်ခုံ ဟု ဖွင့်ဆိုထားသည်။ ကျွန်တော့်အဖိုးကတော့ ငါတို့ဗမာတွေမှာ ကုလားထိုင်ဆိုတာမရှိဘူး၊ ကုလားဖြူတွေရောက်လာမှ ယူလာတာ။ ဒါ့ကြောင့် ကုလားထိုင်လို့ ခေါ်တာဟု ပြောဖူး သည်။ ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော ကုလားထိုင် ဆိုတာက သာမန်ပရိဘောဂတစ်ခုလို့ ပြော လို့ ရသလို အခြေအနေတစ်ခု၊ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုနိုင် မည် ထင်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ် ခွဲကျော်အချိန်က ညကြီးမိုးချုပ် အခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲမှာ ကျွန် တော်တစ်ယောက်ထဲရှိနေခဲ့ဖူးသည်။ ဝန်ထမ်းတွေရုံးဆင်းသွားပြီးဖြစ်၍ တစ်ရုံးလုံးတိတ် ဆိတ်နေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် ညတာဝန်ကျဝန်ထမ်းများရှိသည့်ဘက်က စကားပြော သံ သဲ့သဲ့လေးနဲ့ အခန်းထဲမှာ ဖွင့်ထားသည့်လေအေးစက်မှ လေတိုးသံသာ ကြားရသည်။ သည်အခန်းကြီးကအစိုးရရုံးတွေမှာတွေ့ရသည့်အစည်းအဝေးအခန်းကြီးဖြစ်သည်။ မဟော် ဂနီရောင် ယူပုံသဏ္ဍန် စားပွဲရှည်ကြီး၊ လက်တံ နှစ်ဘက်မှာ ကုလားထိုင်တွေတန်းစီ ချ ထားသည်။ယူပုံထိပ်မှာတော့ကုလားထိုင်တစ်လုံး။အခန်းထဲမှာ အကောင်းဆုံးနဲ့ ခန့်ငြား မှု အရှိဆုံးကုလားထိုင်ကစားပွဲထိပ်မှာနေရာယူထားသည်။ဒီကုလားထိုင်မှာ ရာထူး အကြီးဆုံး သူထိုင်မည်ဆိုတာ မြင်တာနှင့် သိနိုင်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်ကျော် ဒီဝန်ကြီးဌာနကို ရောက်လာထဲက ဒီစားပွဲရှည်ကြီးမှာ ထိုင် ပြီး အစည်းအဝေးတွေ တက်ခဲ့ရသည်။ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်ရာထူးနဲ့ ကျွန်တော် တို့လိုလူတွေကအဝေးဆုံး၊အစွန်ဆုံးမှာ၊ပြီးရင် ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်တွေ၊ ပြီးတော့ ဒုတိ ယ ဝန်ကြီးတွေ ရာထူးမြင့်လာလေ ထိပ်ဆုံးကုလားထိုင်နဲ့ နီးလေ။ ထိပ်ဆုံးမှာတော့ ဝန်ကြီး က ထိုင်ပြီး အစည်းအဝေးသဘာပတိအဖြစ်ဆောင်ရွက်သည်။ ကုလားထိုင်နေရာတွေက တာဝန်နဲ့ ရာထူးအဆင့်အတန်းကို ပြဆိုသည့် သဘောဖြစ်သည်။

အဲဒီအချိန်က အဲဒီကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် ကျွန်တော့်အတွက် ရွေးချယ်စရာ၊ ဖြစ်နိုင်စရာ အခြေအနေသုံးခုရှိသည်ဟု တွေးမိဖူးသည်။ ကျွန်တော့် တာဝန်ထမ်းဆောင်မှု ကို ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုမရှိရင် ဒီရာထူးနှင့်ပဲ ဆက်နေ၊ ဒီကုလားထိုင်မှာပဲ ဆက်ထိုင် ။ ဒါမှ မဟုတ် အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာကျူးလွန်ခဲ့ရင် ကုလားထိုင်မှာထိုင်ခွင့်မရတော့ဘဲ အလုပ်က ထွက်ဖို့ဖြစ်သည်။နောက်အခြေအနေကတော့တာဝန်ထမ်းဆောင်မှုအပေါ်ကျေနပ်မှုလည်း ရှိ၊ ရာထူးနေရာလည်း လစ်လပ်ပြီးဆိုရင် ပိုမိုမြင့်မားသည့် ရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ခန့်ထားခြင်း ခံရမည်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ စားပွဲထိပ်နှင့် ပိုနီးသည့် ကုလားထိုင်ကို ပြောင်းထိုင်ရမည်။

ဒီလိုနဲ့ ဝန်ကြီးဌာနအတွင်းမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်၊ဒုတိယဝန်ကြီး စသည်ဖြင့် ရာထူး တာဝန်အဆင့်ဆင့်ကို တိုးမြှင့်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည်။ ကုလားထိုင်တွေရွှေ့ထိုင်ခဲ့ရသည်။ ဒီနေ့မှာတော့ ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်က ကျွန်တော့်ကို ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီးအဖြစ် အတည်ပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်ထိုင်ခဲ့သည့်နေရာနှင့် အဝေးဆုံးမှာ ရှိခဲ့သည့်ကုလားထိုင်မှာ ကျွန်တော်ထိုင်ရတော့မည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်တွေအတွင်းမှာ အစည်း အဝေးပေါင်းများစွာကို ဒီအခန်းထဲမှာ လုပ်ခဲ့သည်။ ထိပ်ဆုံးမှာထိုင်သည့် ဌာန အကြီးအကဲ များ၏ လုပ်ပုံကိုင်ပုံတွေကို လေ့လာခွင့်ရခဲ့သည်။ နမူနာယူစရာတွေလည်း တွေ့ရ၊ မိမိစိတ်နှင့် မတူတာတွေလည်းမြင်ရ၊ သင်ခန်းစာကောင်းတွေလည်းရရှိခဲ့သည်။

အခုတော့ ထိပ်ဆုံးမှ ကုလားထိုင်မှာ ကျွန်တော်ထိုင်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချရတော့မည်။ ဒီကုလားထိုင်မှာတော့အရင်ကုလားထိုင်တွေနဲ့မတူတာက ကျွန်တော့်အတွက် ရွေးချယ် စရာ နှစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ အစိုးရအဖွဲ့သက်တမ်းကုန်သည်အထိ တာဝန်ဆက်လက် ထမ်းဆောင်ခြင်းနှင့် ကျွန်တော့်လုပ်ဆောင်မှုအမှားများကြောင့် အချိန်မတိုင်မီ ရာထူးမှ ထွက်ရခြင်း နှစ်ခု ပဲရှိသည်။ ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်တော့ တာဝန်၏ ကြီးမားလေးပင်မှုကြောင့် လေအေးစက်ဖွင့် ထားသည့်တိုင် ကုလားထိုင်တစ်ခုလုံး ပူလောင်နေသလို ခံစားခဲ့ရ သည်။ကုလားထိုင် အပေါ်သာယာသည့်စိတ်မရှိတော့ နောင်ဒီကုလား ထိုင်မှာထိုင်ပြီး အစည်းအဝေးများစွာကို ဦးဆောင်သည့်အချိန်များတွင် ပထမဆုံးတာဝန်ယူ သည့် ညကခံစားချက်ကို မကြာ မကြာပြန်ပြောင်းသတိရမိသည်။ ထိုခံစားချက်နှင့်ပင် ကုလား ထိုင် ကြောင့် အပြုအမူ၊ အကျင့်အကြံ၊ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ယိမ်းယိုင်မသွားအောင် ထိန်းသိမ်း ခဲ့ရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ကုလားထိုင်တစ်လုံးသည် အဆောင်အယောင်၊ နောက်ပြီး သင်္ကေတ လက္ခဏာသဘောလည်းဆောင်ပြန်သည်။ လမ်းစဉ်ပါတီခေတ်ကဆိုလ ျှင် ပါတီဥက္ကဌကြီး ၏ ထိုင်ခုံကအခြားထိုင်ခုံတွေထက်မြှင့်ထားသည်။ဥက္ကဌကြီးနှင့် လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ သည့် နိုင်ငံရေးသမားဟောင်းကြီးများ၊ ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဝင်များ စုပေါင်းဓာတ်ပုံရိုက်ရာတွင် ဥက္ကဌကြီးရဲ့ ကုလားထိုင်က မြင့်နေသည့်အတွက် အခြားသူများထက် ခေါင်းတစ်လုံးသာ နေသည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ဒီမှာတော့ ကုလားထိုင်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဘက်ခြင်း အတူ တူ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဘယ်သူက ဘယ်နေရာမှာဆိုတာ သင်္ကေတဖြင့် ပြလိုက်ခြင်း ဟု ယူဆနိုင်ပြန်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံကျတော့လည်း ကုလားထိုင်အမျိုးအစား ခန့်ညားမှုထက် ကုလားထိုင်ရှိနေ သည့် နေရာက အရေးကြီးနေပြန်သည်။ တစ်ချိန်သောအခါက ကျွန်တော်နှင့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ထိုခေတ်ကာလကရှားရှားပါးပါးပစ္စည်းတစ်ခုကိုပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရဖို့လေ ျှာက်လွှာ တင်ရန် အတွက် အခန်းတစ်ခန်းရဲ့အဝမှာ အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ရဖူး သည်။ ဌာန အကြီးအကဲထံသို့တင်ပြရန်အတွက်သူ့ကိုယ်ရေးအရာရှိနှင့်အရင်တွေ့ရမည်။ထိုကိုယ်ရေး အရာရှိနှင့်တွေ့ဖို့အတွက် သူ့အခန်းဝက ယိုင်နဲ့နဲ့ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ် တွင် ထိုင် နေသည့် အပေါက်စောင့်ရုံးဝန်ထမ်းကို ခွင့်တောင်းရသည်။

ဒီအခန်းထဲကိုလေ ျှာက်လွှာကိုင်ပြီး ဝင်ခွင့်တောင်းသူပေါင်းများစွာကို မြင်ခဲ့ဖူးပြီဖြစ်သော ထိုဝန်ထမ်းက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကိုမမှု၊ စောင့်ပါဟု တိုတိုပြတ်ပြတ်ပြော ပြီး လက် ထဲက စာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်နေသည်။ ခုံတန်းလေးတစ်ခုပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ အကြာ ကြီးထိုင်စောင့်နေခဲ့ရသည်။ ဟော သူနဲ့သိသူတွေလာရင်တော့ ချက်ခြင်း အခန်းထဲ သွင်း ပေးလိုက်သည်။ တစ်ချို့တွေကျပြန်တော့ ကျွန်တော်တို့လိုပဲ ထိုင်စောင့်ပေတော့။ ဒီနေရာ မှာတော့ဧည့်သည်ရဲ့ ရာထူးအဆင့်အတန်းက အရေးမကြီး၊ ကုလားထိုင်ကောင်း မကောင်း ကလည်း အရေးမပါ။ ကုလားထိုင်ရှိနေသည့် နေရာက အရေးကြီးသွား ပြန်သည်။

ကုလားထိုင်တွေအရေးပါတော့ ကုလားထိုင်လုသည့် ကစားနည်းတွေလည်းရှိလာသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကစားခဲ့ရသည့် Musical Chair ဆိုသည့် ကစားနည်းမှာတော့ ပါဝင် ကစားသူအရေအတွက်ထက် ကုလားထိုင်တစ်လုံးလေ ျှာ့ပြီးနေရာချထားသည်။ လူဆယ်ဦး ဆိုရင် ကုလားထိုင်က ကိုးလုံးပဲ ရှိသည်။ သီချင်းစဖွင့်သည်နှင့် ကစားသူတွေက ကုလား ထိုင်တွေကို ပတ်ပြီး စက်ဝိုင်းပုံလေ ျှာက်နေရသည်။ သီချင်းရပ်သည်နှင့် အနီးဆုံးကုလား ထိုင်တစ်လုံးကို ဝင်ထိုင်ရသည်။ ကုလားထိုင်မရသူက အရှုံးသမား၊ အထုတ်ခံရမည်။

နောက်တစ်ချီပြန်ကစားသည့်အခါ ကုလားထိုင်တစ်လုံးထပ်လေ ျှာ့လိုက်သည်။ ဒီလိုနဲ့ နောက်ဆုံးကျန်သည့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ထိုင်နိုင်သူက ဒီကစားပွဲမှာ အနိုင်ရသူဖြစ် သည်။ ဒီကစားနည်းမှာတော့ သီချင်းသံက ဘယ်အချိန်ရပ်မည်မသိ၊ သီချင်းဖွင့်ချိန် ကြာ လာသည်နှင့်အမ ျှ ပါဝင်ကစားသူတွေ ဂဏှာမငြိမ်ဖြစ်လာသည်။ ရုတ်တရက် သီချင်းသံ ရပ်သွားသည်နှင့် အနီးဆုံးထိုင်ခုံကိုပြေးထိုင်၊ နှစ်ယောက်ဆုံနေလ ျှင် တွန်းတိုက်ပြီး လုထိုင်ကြပြန်သည်။ ကစားပွဲရှည်ကြာလာလေ၊ ကုလားထိုင်တွေနည်းလာလေ ပြိုင်ဆိုင်မှု တွေက ပြင်းထန်လာလေ။ ကုလားထိုင်ရလိုက်သူတွေပြုံးပျော်နေပေမယ့် နေရာမရလို့ ထွက်သွားရသူက မပျော်နိုင်၊တစ်ခါတစ်လေ သူနဲ့ နေရာအပြိုင်လုခဲ့သူကိုပင် မကျေနပ် သည့် ကိုယ်နှုတ်အမူအရာနှင့်တုန့်ပြန်တတ်သည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ပျော်ရွှင်မှုထက် အနိုင်မရသဖြင့် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော လောဘ စိတ်၊ ဒေါသစိတ်တွေက ပိုများခဲ့တာ အသေအချာပဲဖြစ်သည်။ အာဂျင်တီးနား အာဏာရှင် ဗိုလ်ချုပ် ကြီးပီရွန်ရဲ့ ဇနီး အီဗာပီရွန်အကြောင်းတင်ဆက်သည့် တေးသံစုံပြဇာတ် Evita မှာ ဗိုလ် ချုပ်ကြီးပီရွန် အာဏာရလာပုံကို ပီရွန်နဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဘက် အရာရှိတွေ ငယ်စဉ်က Musical Chair ကစားကြပုံ၊ နောက်ဆုံး ပီရွန်တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့ပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်တင် ဆက်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို ဖတ်ရတော့ ဒီကစားနည်းက နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်က ကုလားထိုင် လုပွဲတွေကို ကြည့်ပြီး တီထွင်ခဲ့သလားဟု တွေးမိပြန်သည်။

ဒီလိုနဲ့ ကုလားထိုင်တွေအကြောင်း မြင်မိ၊တွေးမိတာ နှစ်နှစ်နီးပါးရှိတော့မည်။ နိုင်ငံ့ ဝန်ထမ်းဘဝနှင့်ရော နိုင်ငံရေးအရခန့်အပ်သောရာထူးနှင့်ပါ တာဝန်အဆင့်ဆင့်ကို ဆယ်စု နှစ်သုံးခုကျော် ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီ။ ကုလားထိုင်လုသူ၊ မိမိ နေရာမရသဖြင့် လောဘ၊ ဒေါသ၊ မာန်မာနများနှင့်ပူလောင်နေသူ၊မုဒိတာမပွားနိုင်ပဲထိုင်နေသူကိုဒုက္ခအမျိုးမျိုးပေးဖို့ ကြိုးစား သူ၊ကုလားထိုင်ကြောင့်ဖောက်ပြန်သွားသူစသည် စသည်တို့ကို မြင်ခဲ့၊ ကြားခဲ့၊ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပြီးပြီ။ ကိုယ်တိုင်လည်း ကုလားထိုင်ကြောင့် မပျက်စီးရအောင် ကြိုးစားခဲ့သလို လောကီ သားပေမို့ ကတိမ်းကပါးဖြစ်ခဲ့တာလည်း ရှိသည်။ ကုလားထိုင်တွေဘယ်လိုပြောင်းပြောင်း ကိုယ်ကျင့်သီလခိုင်မြဲစွာမဖောက်မပြန်နေခဲ့သူများကိုလည်းတွေ့မြင်ခဲ့ရ၊ကြည်ညို လေးစားခဲ့ရသည်။ ကုလားထိုင်တစ်လုံးရဖို့အတွက် နောက်ကြောကို ဓားနှင့် ထိုးဖို့ ကြိုး စားသူတွေ၊ ဘာလုပ်ရလုပ်ရ ထိုင်ရဖို့ အဓိက ဆိုသူတွေကို မြင်ပြီး စက်ဆုပ်ခဲ့ဖူးပြီ။

မကြာသောကာလမှာ လက်ရှိတာဝန်ကနေ အနားယူရမည်။ ကုလားထိုင်ပြောင်းရဦးမည် ပေါ့။ ဒီတစ်ခါထိုင်ရမည့် ကုလားထိုင်ကတော့ မိသားစု ထမင်းဝိုင်းက ကုလားထိုင်ပဲဖြစ် မည်။ ဒီကုလားထိုင်လေးမှာတော့ ကြုံခဲ့ရ၊ မြင်ခဲ့ရသည့် ကုလားထိုင်များလို ပူပန်မှုတွေ၊ ဖိစီးမှု တွေ၊ တာဝန်တွေနဲ့ တွဲမနေ၊ ချစ်ခြင်းတရားတွေ၊ကြင်နာခြင်းတွေနဲ့ အေးမြနေမှာ သေချာသည်။

ဖိနပ် နဲ့လူ

လူအတော်များများက နေ့တိုင်း ဖိနပ် စီးနေပေမယ့် ဖိနပ်တန်ဖိုးကို မေ့နေတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မြို့ထဲလမ်းလေ ျှာက်ရင်း ဖိနပ်သဲကြိုးပြတ်၊ ဖိနပ်ခွာကွာသွားတဲ့အချိန်၊ ဒါမှ မဟုတ် အလှုမှာ ဖိနပ်ပျောက်တဲ့အခါ ဆိုရင်တော့ ဖိနပ်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ကောင်းကောင်း သဘော ပေါက်သွားကြပါတယ်။

တောထဲတောင်ထဲ၊ ချောင်းထဲ မြောင်းထဲ၊ ရွှံ့ထဲ သွားနေရတဲ့ တပ်မတော်သားဘ၀ မှာတော့ ဖိနပ် ဆိုတာ သေနတ်လို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ထိန်းသိမ်းထားရတဲ့ အရာပဲ။ တောထဲမှာတင်မဟုတ်ပါ ဘူး။ နောက်တန်းဌာနချုပ်မှာ နေတဲ့အချိန်၊ ဒါမှမဟုတ် သင်တန်းတက်နေရချိန်ဆိုရင်လည်း ဖိနပ်ကို ပြောင်လက်နေအောင် တိုက်ထားရတာပဲ။ ဗိုလ်လောင်းဘဝကတော့ ပြောမနေနဲ့ တော့ ၊ ကိုယ့်မျက်နှာကိုသာ မှန်ထဲမကြည့်ဖြစ်ရင်ရှိမယ်၊ ဖိနပ်ဦးထိပ်လေးကို မှန်လိုအရိပ်ထင်အောင် တိုက်ပြီး အရိပ်တကြည့်ကြည့်၊ တသသ ထားရတာပါ။

ဖိနပ်ဟာ သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်လိုပဲ သူ့သခင်နဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိတယ်ဆိုရင် ပိုလွန်းတယ်လို့ ထင်ကြမယ်။ ဒါပေမယ့် စီးနေကြ ဖိနပ်ပျောက်သွားလို့ ဒါမှမဟုတ် ပျက်သွားလို့ ဖိနပ် အသစ် စပြီး စီးရတဲ့အခါ ဘယ်လိုခံစားရသလဲဆိုတာ ပြန်တွေးကြည့်ရင် ကျွန်တော် ပြောတာ မလွန်ဘူးဆိုတာ နားလည်မှာပါ။ ခြေညှပ်ဖိနပ်များ ဆိုရင် ကိုယ်စီးနေကြ ဖိနပ်ဆိုတာ ကိုယ်နဲ့တစ်သားတည်းဖြစ်နေတာမျိုးပဲ။ စီးကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဒါဟာ ကိုယ့်ဖိနပ် ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလား ခံစားလို့ရတယ်။ အလှု မှာ ဖိနပ်မှားစီးတယ်ဆိုတဲ့ သူဟာ ခံစားမှု အာရုံအတော်နည်းတဲ့သူဖြစ်ရင်ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တမင် သက်သက် မှားစီးသွားတာပဲဖြစ်မယ်။

တပ်မတော်သားဘဝထဲက ဖိနပ်ကို ဂရုစိုက်တဲ့အကျင့်က အခု အချိန်ထိရှိနေဆဲပဲ။ ဒါ့ကြောင့်လည်း ကျွန်တော် ခြေလျင်ခရီးကြမ်းသွားတိုင်း စီးလေ့ရှိတဲ့ ဖိနပ်လေး သက်တမ်း နည်းနည်းရလာတော့ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းဖို့ လုပ်ရတယ်။ ခရီးကြမ်းအတွက် သုံးတဲ့ဖိနပ်ဆိုလို့ ဘာတံဆိပ်၊ ညာတံဆိပ် ဆိုတဲ့ တန်ဖိုးကြီးမဟုတ်ပါဘူး။ အရင်က “ ဗကပ ဖိနပ်”လို့ခေါ်တဲ့ တရုတ်ကင်းဘတ်ဖိနပ် လည်တိုပါပဲ။ ၂၀၁၇ ခုနှစ် သံဈေးမှာဝယ်တော့ လေးထောင့်ငါးရာ ပဲပေးရတယ်။ ဈေး မကြီးပေ မယ့် ကိုယ်နဲ့အတူ တောတွင်းခရီးကြမ်းတွေ၊ တောင်တွေ တက်ခဲ့တာဆိုတော့ တန်ဖိုးကြီး တယ်။

ကျွန်တော်ဖိနပ်ချုပ်လေ့ရှိတဲ့နေရာက မြို့လယ် အဆောက်အဦဟောင်းကြီးရဲ့ ဆင်ဝင် အောက် မှာ။ အဲဒီနေရာမှ ဖိနပ်ချုပ်၊ ထီးပြင်တဲ့သူ လေးငါးယောက်အမြဲရှိတယ်။ ဒီနေ့မနက်လမ်းလေ ျှာက်ပြီး အပြန် ေ ရာက်သွားတော့ နည်းနည်းစောနေသေးတဲ့အတွက် ဖိနပ်ဆရာတွေမရောက်သေးဘူး။ ဒါနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာရှိတဲ့ စားဖွယ်စုံ လို့နာမည်တပ်ထားတဲ့ဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်တယ်။ မုန့်ဟင်းခါး၊ ပဲကြော်နဲ့တစ်ပွဲမှာတယ်။ ဂျင်း လက်ဖက်ရည် ရသည်ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေ့လို့ ဂျင်းလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်မှာတယ်။ နှစ်မျိုးလုံး သာမန်လက်ရာပဲ။ ထိုင်စရာနေရာနဲ့ အချိန်ကို ဝယ်တယ်လို့ပဲ သဘောထား လိုက်တယ်။

ရှစ်နာရီခွဲကျော်တော့ နောက်တစ်ခေါက်ပြန်သွားတဲ့အခါ ဖိနပ်ဆရာတစ်ယောက်ပဲတွေ့တယ်။ အရင်ချုပ်ဖူးတဲ့သူလည်း မတွေ့ဘူး။ ဒါနဲ့ ဝိရိယကောင်းတဲ့သူပဲ အားပေးလိုက်တယ်။ ဖိနပ်ဆရာက အသက် သုံးဆယ် ကျော်ပဲရှိသေးတယ်။ ဖိနပ်ကို အထက်အောက် ဘေးပတ် လည် ကြည့်ပြီး ကြိုးပေါ်ပဲ ချုပ်လို့ရမယ်လို့ပြောတယ်။ ကြိုးပေါ်ဆိုတာက ဘေးပတ်လည် အသားမှာ ချုပ်တာကို ပြောတာပါ။ ကြိုးပျောက် ဆိုတာလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲဒါက ခွာကို ဓားနဲ့ ခွဲကြောင်း ပေးပြီး ချုပ်တာ၊ ရှုးဖိနပ်တွေမှာ ချုပ်လေ့ရှိတယ်။

ကျွန်တော်က ချုပ်ဖို့ သဘောတူတာနဲ့ ဖိနပ်ဆရာက အလုပ်စတယ်။ ဖိနပ်ဘေးသားတွေကို အဝတ်နဲ့ သုတ်ပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်တယ်။ နို့ဆီခွက်ဘူးခွံမှာ ပတ်ထားတဲ့ နိုင်လွန်ကြီုး အမည်း ကို တိုင်းဖြတ်တယ်။ ဖိနပ်ချုပ်ဆူးကို ဆပ်ပြာတုံးထဲ ထိုးနှစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဖိနပ်ဘေးသားကို ထိုးဖောက်၊ ကြိုးကို လ ျှိုသွင်း၊ နောက်တစ်ချက်ဖောက်၊ ဖိနပ်ချုပ်ဆူးကို ထိုးထည့်၊အတွင်းက နိုင်လွန်ကြိုးကို ဆူးထိပ်က အထစ်လေးနဲ့ ချိတ်ပြီး ဆွဲယူ၊ ကွင်းလိုဖြစ်တော့မှ အပြင်က ကြိုးစ ကို ထိုးထည့်၊ အတွင်းကနေ ကြိုးကို တင်းတင်းပြန်ဆွဲ၊ ပြီးရင် နောက်တစ်ချက်၊ နောက်တစ်ချက် ။

ဖိနပ်ဆရာက ဒီအလုပ်ကို အဖိုးလက်ထက်က စပြီး မျိုးရိုးစဉ်ဆက်လုပ်လာတာ။ အဖိုးတွေ ခေတ်က ထီးပြင်တာ ပိုလုပ်ရတယ်။ သူ့အဖေနဲ့ သူ့ခေတ်ရောက်တော့ နိုင်ငံခြား ဖိနပ်မျိုးစုံ ဝင်လာတော့ ဖိနပ်ချုပ်တာပိုလုပ်ရသတဲ့။ ရာသီအလိုက်ပြောရရင် နွေက အလုပ်ပါးတယ်။ မိုး ကျတော့ ထီးပြင်ရတာပိုများတယ်။ ဒါပေမယ့် ဖိနပ်ရေစိုပျက်တာတွေရှိတော့ ဖိနပ်လည်း ချုပ် ရတာပဲ။ ဆောင်းတွင်းကတော့ အားကစားရာသီဖြစ်လို့ ဖိနပ်ပြင်ရတာပိုများသတဲ့။

အမျိုးသားတွေက ဖိနပ် ခွာကွာလို့ ပြန်ချုပ်တာ၊ ခွာမကွာအောင် ကြိုတင်ပြီးချုပ်တာများတယ်။ အမျိုးသမီးတွေကတော့ သဲကြိုးပြတ်၊ ခေါင်ပြုတ်၊ ဒေါက်ပြုတ်ပြင်ရတာပိုများတယ်။ ဖိနပ် တွေ ပြင်တဲ့အထဲမှာဈေးကောင်းရတာက ဂေါက်ဖိနပ်တွေ၊ ပြင်ရတာအခက်ဆုံးက လုပ်ငန်းခွင်သုံး အန္တရာယ်ကင်းဖိနပ်ကြီးတွေ၊ အဲဒီဖိနပ်တွေက ခွာမာတဲ့အပြင် ထိပ်မှာလည်း အတွင်းက သံပြား ခံထားတဲ့အတွက် ချုပ်ရတာခက်တယ်။

သူ့ဆိုင်ရှေ့မှာ ဖိနပ်အဟောင်းတွေလည်း ချထားတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ ဖိနပ်ပြင်ဆိုင်မှန်း သိအောင် ချထားတာ၊ တစ်ချို့ဖိနပ်တွေက တစ်ပတ်ရစ်အနေနဲ့ ပြန်ရောင်းဖို့တင်ထားတာ။ ဖိနပ်အဟောင်းတွေက နည်းမျိုးစုံနဲ့ရတယ်။ သန့်ရှင်းရေးသမားတွေ အမှိုက်ပုံးထဲကနေ တွေ့ ပြီး ပြန်လာရောင်းတာလည်းရှိတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ ပြင်ရကောင်းမှန်းမသိလို့၊ပြင်မသုံးချင်လို့ ပေးပစ်လိုက်တာကို ရတဲ့သူက လာရောင်းတာလည်း ရှိတယ်။ လာရောင်းတိုင်းလည်း မဝယ်ရဲ ဘူး။ လူပုံကြည့်ရသေးတယ်။ တိုက်ခန်းတွေပေါ်တက်ခိုးလာတာ ဝယ်မိရင် အမှုပတ်မှာလည်း ကြောက်ရတယ်။ ဖိနပ်ဟောင်းတွေက ဆာလာအိတ်နဲ့တစ်လုံးရှိတယ်တဲ့။ အရင်ကတော့ အများကြီးခင်းထားပေမယ့် အခုတစ်လော စည်ပင်က လာလာရှင်းနေတာကြောင့် မခင်းရဲ တော့ဘူးလို့ ဆိုတယ်။

ခဏနေတော့ ဖိနပ်ဆရာရဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ရောက်လာတယ်။ ဒီနေ့လည်း အလုပ်မဖြစ် ဘူးကွာ ဆိုပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ပြောတယ်။ အဲဒီသူက ဆေးသုတ်သမား၊ သံလျင်မှာနေ တယ်။ အခု ကမ်းနားလမ်းက အဆောက်အဦတစ်ခုမှာ အလုပ်ဆင်းနေတာ၊ ကန်ထရိုက်က ငွေမရှင်း နိုင်လို့ ဒီနေ့လည်း အလုပ်မဖြစ်ဘူးတဲ့။ သူက အလုပ်ရှိရင် တစ်နေ့ တစ်သောင်းခွဲရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ခေါင်းဆောင်က နှစ်ထောင်ယူတော့ တစ်သောင်းသုံးထောင်ပဲရတယ်။ အရင် ကတော့ ကန်ထရိုက်တွေက ငွေမှန်မှန်ရှင်းနိုင်တယ်။ နည်းနည်းပါးပါးနောက်ကျရင်လည်း ခေါင်း ဆောင်က စိုက်ရှင်းပေးထားနိုင်တယ်။ အခုတော့ ကန်ထရိုက်လည်း ငွေမလည်၊ ခေါင်းဆောင် လည်း ငွေ ပြတ်ဆိုတော့ အလုပ်မလုပ်ရတဲ့ ရက်ကများနေတယ်။ သံလျင်ကနေ လာရတာ ဆိုတော့ ကားခ၊ ထမင်းဖိုး၊ ဆေးလိပ်ဖိုး၊ ကွမ်းဖိုး နဲ့ နှစ်ထောင်လောက်ကုန်တယ်။ ဒီတော့ ရန်ကုန်ထဲရောက်မှ ဒီနေ့ အလုပ်မရှိဘူးဆိုရင် ရင်ဆို့တာပဲတဲ့။ ဒီလို ဝေဒနာမျိုးစုံကို ကုမယ့်သူ တော့ မရှိ သေးဘူး။ လေထွားတဲ့ ပယောဂဆရာတွေပဲများနေတယ်။ ရောဂါတော့ မပျောက်ဘူး၊ ကြိမ်လုံးနဲ့ရိုက်တာက သေတော့မယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲ။

သူ့မိတ်ဆွေ စကားကို နားထောင်ပြီး ဖိနပ်ဆရာက ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော်က ကိုယ်ပိုင် အလုပ်ပဲ လုပ်တာလို့မှတ်ချက်ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူလည်း ရုန်းကန်နေရတာပဲ။ ၂၀၂၁ ခုနှစ်ထဲမှာ ငါး လ လောက် ဆိုင်ဖွင့်လို့မရတော့ အရောင်းအဝယ်လိုလို ပွဲစားလိုလို နဲ့ အချိန်ကုန်ခဲ့ရသတဲ့။

ဖိနပ်ဆရာက အိမ်ထောင်ကျတာမကြာသေးဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ ဒီဇင်ဘာ ၂၄ ရက်နေ့ကမှ မင်္ဂလာ ဆောင်တာဆိုပဲ။ သုံးဆယ်ကျော်မှ ကံပေါ်တဲ့ လူပျိုကြီးပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ ချစ်နေတာ လေးနှစ် ကျော်ပြီ၊ စက်စဲကမ်းခြေ ကို သွားရင်းတွေ့တာ။ သူက ရန်ကုန်က မဟုတ်ဘူး၊ မော်လမြိုင်ဘက်က လို့ ပြုံးပြုံးကြီးပြောတယ်။

သူ့စကားကြားတော့ သွှအောင်နဲ့ ဂျွန်သင်ဇမ်းတို့ရဲ့ စက်စဲ ကမ်းခြေ ညအလှကို ခံစားပြီးရေးထားသော “ ဝိုင်း” သီချင်းကို သတိရမိတယ်။ သီချင်းက “လာသွားမယ်၊ စက်စဲကမ်းက ဒို့သီချင်းဝိုင်း” လို့ အစချီပြီး ကမ်းခြေရောက်ချစ်သူနှစ်ယောက်အကြောင်းကို

xxလှိုင်းလေတွေ တိတ်ဆိတ်ချိန်မို့
နားလည်တဲ့နှလုံးသားလေးတွေ
မရိုးနိုင်တဲ့အချစ်တေးကို ဖွင့်တဲ့
အခါ… ဆိုပြီး ဖွဲ့နွဲ့ထားတယ်။ အဲဒီသီချင်းလေးကို နှစ်သက်တဲ့အတွက် ၂၀၁၆ ခုနှစ်ရောက်တော့ ပင်လယ်ကမ်းခြေ တစ်နေရာက ခံစားချက်တွေကို “ပင်လယ်အလှ အပြာရောင်ည” ဆိုပြီး အက်ဆေးတစ်ပုဒ်ရေးဖြစ် ခဲ့သေးတယ်။

စက်စဲကမ်းခြေ ဆိုတဲ့စကားကြောင့် အတိတ်ကို သွားနေတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဖိနပ်ဆရာ ရဲ့ ပြီးပြီ ဆိုတဲ့ စကားသံကြောင့် ရန်ကုန်ပလက်ဖောင်းဘေးကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဖိနပ်ဆရာက ချုပ်ပြီး သွားတဲ့ဖိနပ်နှစ်ဘက်လုံးကို ကိုင်ပြတယ်။ ကြိုက်ပြီလားလို့ မေးတယ်။ သပ်ရပ်အချိုးကျပါတယ်။ ဒါနဲ့ ပိုက်ဆံရှင်းပေးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ စိတ်ထဲမှာ သိချင်တာနဲ့ ၊ “အခုခေတ် ဖိနပ်တွေပေါ၊ ဈေးလည်း ချိုလာတော့ ဖိနပ် ပြတ်ရင်၊ ပျက်ရင် လာချုပ်တဲ့သူရော ရှိသေးရဲ့လား” လို့ မေးမိတယ်။

ဖိနပ်ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပြီး “ ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ ကိုယ်ဝယ်သုံးတဲ့သူတွေက နှမြော တော့ ပြင်သုံးတာပေါ့” လို့ ဖြေတယ်။

သူ့စကားကို ကြားတော့ သမ္မတ မားကို့စ်၊ သမ္မတ မူဂါဘီ၊ ဝန်ကြီးချုပ် နာဂျစ်တို့ ဇနီးတွေ ရဲ့ ရာချီတဲ့ ဖိနပ်တွေ၊ လက်ကိုင်အိတ်တွေ ကို သတိရမိတယ်။ သူတို့ကတော့ ပျက်ရင် ပြင်မယ့် သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ပစ္စည်းကောင်းတွေကို များများ ပေါပေါ သုံးနိုင်တာကို ဂုဏ်ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့သူတွေပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဂုဏ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဲဒီဖိနပ်တွေ၊ လက်ကိုင် အိတ် တွေကပဲ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကို နင်းချေသွားခဲ့တာပါ။

တစ်ခါက ပြောခဲ့သမ ျှ

အခုတစ်လော ကျွန်တော့ ခရီးသွား ဆောင်းပါးတွေ၊ အက်ဆေးတွေအောက်မှာ မှတ်ချက် ရေးသူတစ်ချို့က “ ပြည်ခိုင်ဖြိုး ကိုတော့ မဝေဖန်ခဲ့ဘူး” လို့ ရေးသလို ရွေးကောက်ပွဲ မတိုင်ခင်က “ NLD ကို ဝေဖန်ခဲ့ပြီး အခုမှ ဘက်ပြောင်းတယ်” စသည်ဖြင့် မှတ်ချက်ရေးကြ တယ်။

အဲဒီမှတ်ချက်တွေကို ဖတ်ရတော့ ရွေးကောက်ပွဲအလွန် ၁၁ နိုဝင်ဘာ ၂၀၂၀ ရက်နေ့မှာ 7 Day TV က ကိုသီဟ နဲ့လုပ်ခဲ့တဲ့ အမေးအဖြေ အစီအစဉ်ကို သတိရမိတယ်။ အဲဒီအချိန်ကလည်း ကျွန်တော်က ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီက ပြောနေတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲ ရလဒ်ကို လက်မခံဘူးဆိုတဲ့ မူဝါဒ ကို သဘောမတူကြောင်း ဖေ့စ်ဘွတ်ပေါ်မှာရော၊ မီဒီယာတွေ့ဆုံဖြေကြားမှုတွေမှာ ပြောနေတဲ့ အချိန် ဖြစ်တော့ အမေးအဖြေ အစီအစဉ် အဆုံးသတ်မှာ ကိုသီဟက

အရင်က ပြည်ခိုင်ဖြိုးကို မဝေဖန်ဘူး၊ အခုမှ ဝေဖန်တယ်၊ ဘက်ပြောင်းသွားပြီလားလို့ တစ်ချို့က ပြောနေတယ်လို့ ဆိုလိုတဲ့ သဘောမေးတဲ့အတွက် အခုလို ဖြေခဲ့တယ်။

xx ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီကို ဝေဖန်လား၊ မဝေဖန်ဘူးလား ဆိုတာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စာမျက်နှာ သုံးရာ ကျော်ရှိတဲ့ စာအုပ်ကြီးကို ဖတ်ကြည့်ပေါ့ဗျာ။ အဲဒီစာအုပ်တစ်အုပ်လုံးက ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီရဲ့ အား နည်းချက်တွေပဲ၊ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်နဲ့ ဝေဖန်တာမဟုတ်ဘူး။ စာအုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံးနဲ့ ပြည် ခိုင်ဖြိုးပါတီရဲ့ အားသာချက်၊ အားနည်းချက်တွေကို ကျွန်တော် နောက် ကျွန်တော်ပါဝင် ထမ်း ဆောင်ခဲ့တဲ့ အစိုးရရဲ့အားနည်းချက်တွေကို ကျွန်တော်ပြောခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ဒါ့ကြောင့် ပြည်ခိုင်ဖြိုး ပါတီ ကို မပြောခဲ့ဘူးဆိုတာလည်း မမှန်ပါဘူး။

ဒုတိယအချက်ကတော့ ရွေးကောက်ပွဲ အကြိုကာလပေါ့နော်။ မဲဆွယ်စည်းရုံးရေးကာလမှာ တော့ NLD ပါတီကို တော်တော်များများဝေဖန်ခဲ့တယ်။ ဒါက ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ ကျွန်တော် ကတော့ ရှင်းရှင်းပဲလေ။ NLD ပါတီတစ်ခုတည်း လွှမ်းမိုးနေတဲ့ အခြေအနေမျိုးဟာ ကျွန်တော် တို့ နိုင်ငံအတွက် သိပ်ပြီး အကျိုးမရှိနိုင်ဘူး။ လွှတ်တော်ထဲကို တိုင်းရင်းသား ပါတီတွေ များများ ရောက်လာမှပဲ ရှေ့တိုးလို့ရမယ်။

နောက်တစ်ခါ ခုနကပေါ့ လူတွေအနေနဲ့ကလည်း တံဆိပ်ကြည့်တဲ့ နိုင်ငံရေးအစား မူဝါဒ ကို အခြေပြုတဲ့ နိုင်ငံရေးဘက်ကို ပြောင်းသွားရင် အကျိုးရှိမယ် ဆိုတဲ့ အမြင်ရှိလို့ ကျွန်တော်က ရေး တာပေါ့နော်။

ရေးပြီးတဲ့အခါကျတော့ မဲစပေးတဲ့နေ့က စပြီးတော့ ကျွန်တော်ပြောရမယ့် တာဝန်ပြီးသွားပြီလေ။ ပြီးသွားတဲ့ အခါမှာတော့ ရလဒ်ပေါ်မှာပဲ ကျွန်တော် ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ သုံးသပ်ဖို့ပဲ ရှိတော့ တာ ပေါ့။ ဘာအားနည်းခဲ့လဲ၊ ဘယ်သူတွေ ဘာအားနည်းလဲ၊ ရှေ့ကို ဘယ်လို ဆက်သွားမလဲ ဆိုတာ ကိုပဲ သုံးသပ်ဖို့ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်ပြောမယ်။ ဆိုလိုတာက ကျွန်တော် ဒီနေ့မနက်ရေးသလိုပါ ပဲ၊ ကျွန်တော်က ဝန်ကြီးတာဝန်က အနားယူပြီးတော့ ကျွန်တော်က ရဲထွဋ်အပေါ်မှာပဲ ယုံကြည် တော့တယ်လေ။ ကျွန်တော်ယုံကြည်တာပဲ ကျွန်တော်ပြောတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘက်မရှိပါ ဘူး။ ဘက်မရှိတော့ ကျွန်တော့်က ဘက်လိုက်ဖို့လည်း မရှိဘူး။ ဘက်ပြောင်းဖို့လည်း မရှိဘူး။

ရွေးကောက်ပွဲနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဖြည့်စွက်ပြောချင်တာ ပြောပါဆိုတော့အခုလို ပြောခဲ့တယ်။

xx ကျွန်တော့်အနေနဲ့ကတော့ ဒီမိုကရေစီ အသွင်ကူးပြောင်းရေး စကတည်းက ရွေးကောက်ပွဲ တစ်ခုပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံ ဒီမိုကရေစီပန်းတိုင်ဘက်ကို နီးပြီဆိုတာမျိုး ဖြစ်စေချင်တာပေါ့။

အဲဒီတော့ ရွေးကောက်ပွဲရဲ့ သဘောသဘာဝဆိုတာတော့ မပြိုင်ခင်ပြောကြပေါ့ဗျာ၊ ဒါတော့ တစ်ဖက်လူ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေပြီးတော့ ထိုးနှက်ကြ၊ ကိုယ့်အားသာချက်ကို တတ်နိုင် သမ ျှ ဥပဒေဘောင်အတွင်းကနေ အပြည့်အဝရအောင် အသုံးချပေါ့။ ဒါကတော့ ဒီမိုကရေစီ ရွေးကောက် ပွဲရဲ့ သဘောသဘာဝပဲ။

ဒါပြီးသွားပြီ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့က ဥပဒေကြောင်းအရ ကန့်ကွက်စရာရှိလို့ ကန့်ကွက် တာကလွဲရင် ကျန်တဲ့ဟာ အားလုံးက အားကစားသမားစိတ်ဓာတ်နဲ့ ရှုံးတဲ့သူကလည်း နိုင်တဲ့ သူကို ဂုဏ်ပြု၊ နိုင်တဲ့သူကလည်း ရှုံးတဲ့သူကို အားပေးပြီးတော့မှ ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ် ဆင့်သွားတဲ့ နိုင်ငံရေးမျိုးဖြစ်စေချင်တာပေါ့နော်။ ဒါပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိပါတယ်။ အားလုံးကိုလည်း ဒီပုံစံနဲ့ ဆက်သွားဖို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။

အဲဒီ အမေးအဖြေ အစီအစဉ် အပြည့်အစုံကို အောက်ပါလင့်ခ်မှာ ကြည့်နိုင်ပါတယ်။

စာအုပ်အနေနဲ့ ဖတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ၂၀၁၆ တာဝန်အလွှဲအပြောင်း နှင့် ၂၀၂၀ ရွေးကောက်ပွဲ စာအုပ် မှာ ဖတ်လို့ရပါတယ်။

ထမင်းကြော် နှင့် လမ်းလေ ျှာက်ခြင်း

AkhayarLifestyle ဖေ့စ်ဘွတ်စာမျက်နှာက ညွှန်းလို့ ကုန်ဈေးတန်းလမ်းနဲ့ မဟာဗန္ဓုလ လမ်း ထောင့်က ထမင်းကြော်ဆိုင် ကို ရောက်ခဲ့တယ်။ ဆိုင်က စားတဲ့သူများသလို ပါဆယ်ဝယ်တဲ့သူလည်း များတယ်။

သူတို့ ညွှန်းတဲ့အတိုင်း ဝက်ချို ထမင်းကြော်စားတယ်။ ဝက်သား သုံးထပ်သားက ညွှန်းသလောက် ကောင်းပါတယ်။ လ ျှာပေါ်မှာ အရည်ပျော်လောက်အောင်ကို နူးအိနေတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့လို ဆားပေါ့ပေါ့ စားတတ်သူတွေအတွက်တော့ နည်းနည်းလေးတယ်လို့ ခံစားရ တယ်။ ထမင်းကြော်ကလည်း ဆန်ကောင်းကောင်းနဲ့ ကြော်ထားတဲ့ အတွက် စားရတာ အဆင် ပြေတယ်။

သဘောကျမိတာကတော့ ရှာလကာရည်စိမ်ထားတဲ့ ငရုတ်သီးစိမ်းတောင့်လေးတွေ ဘူးနဲ့ ချပေး တာရယ်။ ကြက်သွန်ဖြူပန်းကန်ထားပေးတာရယ်ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်ကတော့ မနက်လမ်းလေ ျှာက်ပြီးမှ ထမင်းကြော် စားရမှာ။ ဒါပေမယ့် ဆိုင်က ၇ နာရီ ၄၅ မိနစ်ဆိုရင် သိမ်းပြီ ဆိုတော့ ထမင်းကြော်ကို အရင်စား၊ ပြီးမှ လမ်းလေ ျှာက်ရတယ်။ ဒီတော့ ဗိုက်အင့်နေ ပြီး လမ်းလေ ျှာက်ရတာ အဆင်မပြေတော့ဘူး။ ကိုယ်လုပ်ရမယ့် အလုပ်ကို မလုပ်ဘဲ စားဖို့ပဲ အားသန် နေရင် အဆင်မပြေဘူး ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာပဲ။

ထမင်းတစ်ခါပြင် ၁၀၀၀/ ၁၂၀၀ တွေရနေတဲ့အချိန်မှာ ဝက်ချို ထမင်းကြော် ၂၀၀၀ ဆိုတာက နည်းနည်းတော့များတယ်။ ဘာPay ညာPay ဆိုတာတွေနဲ့ ရှင်းလို့ရရင်တော့ မကြာခဏ စားဖြစ်မယ်ထင်တယ်။

အခုအချိန်ကတော့ လက်ထဲက ငွေတစ်ရာက ဘဏ်ထဲက ငွေတစ်ထောင်ထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိ တယ်လို့ ခံစားနေရတော့ မိုဘိုင်းနဲ့ သာ လွှဲလို့ရရင် ဘယ်လောက်ဖြစ်ဖြစ် တန်တယ် ဆိုပြီး ဝယ်မိ၊ စားမိနေတော့တာပဲ။ ဒါ့အပြင် လူတွေလည်း ၃% ၊ ၅ %၊ ၆% ဆိုတာတွေကို ဂဏန်းပေါင်း စက်မလိုတော့ဘူး။ စိတ်တွက် တွက်နိုင်နေပြီ။

ရုပ်ရှင်မင်းသမီးကြီး ဒေါ်မြလေးပြောတတ်တဲ့လေသံမျိုးနဲ့ တော်ရှာပါပေတယ်၊ တော်ရှာ ပါပေတယ် လို့ပြောပြီး ကြံဖန် ကျေးဇူးတင်ရတော့မှာပဲ။

သံချပ်ကာ

ဒီဆောင်းပါးကို အငြိမ်းစားဘ၀ ၂၀၁၈ နိုဝင်ဘာလ ၂ ရက်နေ့မှာ ရေးခဲ့တာပါ။ အဂတိ တရား လေးပါးထဲမှာ ဆန္ဒာဂတိ – ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုကြောင့် မျက်နှာလိုက်ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဟာ အတော် သိမ် မွေ့ နက်ရှိုင်းပါတယ်။ အခွင့်အရေးလိုချင်သူက သက်ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား၊ ဝါသနာ၊ လူမှုရေး ဘဝတွေကို လိမ်မာပါးနပ်စွာ အသုံးချတာရှိသလို ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင်က သတိ မမူမိလိုက်ဘဲ ၊ မရည်ရွယ်ဘဲ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကြောင့် အခွင့်အရေးပေးလိုက်မိတာလည်း ရှိ ပါတယ်။

အင်န်အယ်လ်ဒီအစိုးရ သက်တမ်း နှစ်နှစ်ကျော်လာတဲ့အချိန်မှာ မြင်တွေ့၊ ကြားသိ နေရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ချို့ကြောင့် ဆန္ဒာဂတိနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိုယ်တွေ့အဖြစ်အပျက်လေးတွေ ကို အက်ဆေးအဖြစ်ရေးဖွဲ့ခဲ့တာပါ။

အဲဒီအချိန်က မဖတ်လိုက်ရသူများအတွက် အမှတ်တရ ပြန်တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

“ဂေါ့ဖားသား ဒွန်ကော်လီယွန်က ဒီလူ ဘာကြိုက်သလဲ၊ ဘာကိုကြောက်သလဲဆိုတာ သိရင် အဲဒီလူ မငြင်းနိုင်တဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လုပ်လို့ရတဲ့ သဘောပြောခဲ့သည်။ ဆရာသမားနဲ့ နောင်တော်ကြီး တို့၏ အကျင့်စာရိတ္ထအပေါ် ကျွန်တော်သံသယမရှိ။ ငွေသိန်းထောင်ချီ ပုံပေးရင်တောင် စည်းကမ်း နဲ့ မညီသော၊ အကျင့်ပျက်ခြစားသောအလုပ်ကို မလုပ်ဟု ယုံကြည်သည်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက် ခိုင်မာထူထဲတဲ့ သံချပ်ကာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ပင်ဖြစ်ပါစေ၊ အားနည်းသော ဆက်ကြောင်းရာလေး တော့ ရှိ သည်မဟုတ်ပါလား။”

( ကောက်နှုတ်ချက်)

===================================================

သံချပ်ကာ

စာကို စူးစိုက်ဖတ်နေသည့်အတွက် မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှာ အရေးအကြောင်းတွေ ပေါ်နေ သည်။ နဖူး ကြောတွေတွန့်နေ၏။ ညာဘက်လက်ထဲက ဘောပင်လေးနဲ့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းချင်းကို ထောက်ပြီးဖတ်နေသည်။ ထုံးစံအတိုင်း စေ့စပ်သေချာလှတဲ့ဆရာသမား။ ဆရာသမားနဲ့ ကျွန်တော်က ဌာန မတူ၊ ဒါပေမယ့် နှစ်ဘက် ပေါင်းစပ်လုပ်ရသောအလုပ်တစ်ခုအတွက် ညနေ ရုံး အဆင်း ဆရာသမားကို ဝင်တင်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ တိကျသေချာသော၊ စေ့စပ်သော ဆရာ သမား၊ ဘယ်နေရာရောက်ရောက်၊ ဘယ်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်၊ ထမ်းဆောင် ပြောင်းလဲမှုမရှိ။ အင်မတန် လူဝင်၊လူထွက်များသော ဒီဌာနမှာတောင် တွေ့ဖို့ခက်တယ်၊ မျက်နှာမလိုက်ဘူး၊ တိကျတယ် လို့ ဂုဏ်သတင်းကျော်စောသည်။ စီးပွားရေးသမားတွေကို မျက်နှာသာမပေးသောကြောင့် လူရှိန် သည်။

“ ဒီ ညွှန်ကြားချက်က နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်မှန်တယ်နော်။ ”
“ ဟုတ်ပါတယ်၊ နောက်ထပ် ပြင်ဆင် ညွှန်ကြားတာမရှိသေးဘူး၊ နည်းဥပဒေနဲ့လည်း ကိုက်ပါ တယ်။”
“ xx ရုံးကို ထပ်မေးကြည့်ဦး။ တော်ကြာ ငါတို့ မျက်နှာလိုက်တယ် အပြောမခံနိုင်ဘူး။ လုပ်ထုံး လုပ် နည်းအားလုံးနဲ့ ညီဖို့လိုတယ်။”
“ ဟုတ်ကဲ့ ”

နောက်တစ်ခါ အစ၊အဆုံး ပြန်စစ်ရဦးမယ့် သဘောပေါ့။ တိကျသေချာချင်သော၊ မျက်နှာမလိုက် တတ်သော ဆရာ့သဘောကို ငယ်စဉ်ထဲက သိပြီးဖြစ်လို့ မထူးဆန်းလှ။ ဖိုင်တွေ ပြန်သိမ်းပြီး နှုတ် ဆက်ဖို့ပြင်သည်။

“ ဖိုးဖိုး၊ ကားစီးမယ် ”

စကားသံနှင့်အတူ သုံးလေးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေး ပြေးဝင်လာသည်။ ဆရာ သမား မျက်နှာ အကြောတွေလျော့သွားသည်။ မြေး အနှစ်ပေကိုး။ မြေးဦးဆိုတော့ ပိုဆိုးပြီပေါ့။ ကလေးငယ်လေး က လက်ထဲက ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ အိမ်ဘေးက အသံထွက်လာသည်။ လှမ်းကြည့်လိုက် တော့ နောက်ဆုံးပေါ် ဇိမ်ခံကားတစ်စီး။ ကျွန်တော့် အကြည့်ကို ဆရာသမား သတိပြုမိသွား သည်။

“ ဟိုနေ့က ကို xx အလှုလာဖိတ်တယ်ကွ။ သူစီးလာတဲ့ကားကို မြင်ပြီး ဖိုးသားက ကားစီး မယ်၊ ကားစီးမယ်ဆိုပြီး ဂျီကျရော။ ကိုxx ကလည်း မြေးမရှိသေးဘူးလေ။ ဖိုးသားကို မြေးလိုချစ်နေတာ။ ငါ့ထက်တောင်အလိုလိုက်သေးတယ်။ဒါနဲ့ဖိုးသားစီးဖို့ဆိုပြီးနောက်နေ့လာပေးထားတာ။ဒီ ကောင် ရောဂါ ငြိမ်သွားရင်တော့ ပြန်ပေးရမှာပေါ့”

ဆရာသမားက အရှည်ကြီးရှင်းပြနေသည်။ ဘာမှပြန်မပြောဖြစ်။ ကို xx အကြောင်း ကြားဖူးနေ တော့ ဘာဆက်ဖြစ်မည်ဆိုတာကို မှန်းကြည့်လို့ရသည်။ ဖိုင်တွေသိမ်းပြီး ပြန်ထွက်လာတော့ မြေး အဖိုး နှစ်ယောက် ကားစီးဖို့တိုင်ပင်ရင်ကျန်ခဲ့သည်။

အရာရှိငယ်ဘ၀ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော တပ်ရင်းက ဆရာကြီးတစ်ယောက်အကြောင်း “ကြိုက် သွားမှာပါ” အမည်ဖြင့် အက်ဆေးတစ်ပုဒ်ရေးဖူးသည်။ ဗိုလ်ကြီးတပ်ခွဲမှူးဖြစ်ရင်လည်း ကျွန်တော့် ကို ကြိုက်သွားမှာပါလို့ ပြောခဲ့တဲ့ ဆရာကြီး။ ဘယ်တပ်ခွဲမှူး ရောက်ရောက် တပ်ခွဲမှူးက ပုတီး သမားဆို ရင် ဆရာကြီးက ဥပသကာ၊ တပ်ခွဲမှူးက ညနေစောင်းလို့ ရီဝေေ၀ဆိုရင် ဆရာကြီးက အမြည်း အသင့် နဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေတတ်သော ဆရာကြီး။ ဟောဒီလောကီမှာ “ ကြိုက်သွား မှာပါ” ဆိုတဲ့ သူတွေအများကြီးမြင်ရတိုင်း ဆရာကြီးကို သတိရမိသည်။

“ နောက်ဆုံးတော့ ဇာတ်လမ်းက ဒါပဲ။ ငါကတော့ မှန်တယ်ထင်တဲ့ အတိုင်း ရပ်တည်ခဲ့တာပဲ ကွာ ”
နောင်တော်ကြီးက အသံမာမာနဲ့ စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်က ဘီယာဘူးခွံ တွေ ကြောင့် အသံကို ပိုမာနေတာလည်းဖြစ်နိုင်သည်။ မှန်တယ်ထင်ရင် ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ မထောက် ထောက်သော နောင်တော်ကြီးရဲ့ စိတ်ကမပြောင်းသေး။ အခုလည်း အထက်က ဖိအားနဲ့ ဘောင် မဝင်သောအလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားတာကို ခုခံတွန်းလှန်ခဲ့ပုံအကြောင်း အားပါးတရ ပြန် ပြောပြနေသည်။ အခွင့်အလမ်းတွေ၊ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေများလှတဲ့ ဌာနအကြီးအကဲတစ်ယောက် အနေနဲ့ သူရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ဖိအားတွေကို စာနာမိသည်။

“ အေး၊ လာလာ၊ မင်းတို့အမေ နောက်ထဲမှာ ရှိတယ် ”

ကျွန်တော့်ကို ကျော်ကြည့်ပြီး နောင်တော်ကြီးက လှမ်းပြောလိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းအဝမှာ လူငယ်ဇနီးမောင်နှံ၊ လက်ထဲမှာလည်း အထုပ်တွေနဲ့။ လူငယ်လေးမျက်နှာကို တော့မြင်ဖူးသလိုလို။ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ထမင်းစားခန်းဘက်ဝင်သွားကြသည်။

ခဏကြာတော့ နောက်ထဲက စကားသံတွေ အပြင်ကို လ ျှံထွက်လာသည်။ “ဒီအစလေးက xx” “ ဟိုနေ့က ပွဲမှာ အမေဝတ်ထားတာ Smart ဖြစ်တော့ သမီးတို့တောင် အားကျနေတာ” “ ဟယ် အားနာစရာ” “ မဟုတ်ပါဘူး အမေရယ်၊ အမေတို့အဆင့်နဲ့ ညီအောင်တော့ပွဲတက်ရမှာပေါ့” “ ဒီ အရောင်နဲ့လိုက်တဲ့ ဘယက် သမီးတွေ့ထားတယ်”

“ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား၊ ဦး xx သားလေ”
“ မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် မြင်ဖူးတယ်ထင်နေတာ”

“ မင်း အမကို သူတို့အမေလိုချစ်နေတာ။ မင်းအမကလည်း သားတွေ အနားမှာ မရှိတော့ သူတို့ ကိုပဲ သား၊သမီးလုပ်နေရတာ။ အခုလည်း မင်းအမ ပွဲတက်တာ ကျန်တဲ့ကတော်တွေနဲ့ယှဉ်ရင် ကျန်မနေအောင်ဆိုပြီး ဆင်နေတာပဲ။ ငါ့ဧည့်ခန်းကိုတောင် တောသူဌေးအိမ်က ဧည့်ခန်းနဲ့တူ တယ် ဆိုပြီး ပြန်ပြင်ပေးထားတာ။”

နောင်တော်ကြီးစကားကို ကြားမှာ အရင်ကနဲ့မတူ ပန်းချီကားတွေ၊ အရောင်နုနု အခန်းဆီးတွေ၊ ဆို ဖာတွေနဲ့ပြောင်းလဲနေသော အခန်း၊ အခမ်းအနားတွေမှာ အဆင်မထပ်၊ အထည်မထပ်ရအောင် ဝတ်နေသော အမကြီးတို့ကို သတိထားမိသည်။ နောက်တော့ သူတို့ မိသားစု လုပ်ပိုင်ခွင့်ရလိုက် လုပ်ငန်းတွေကို သတိထားမိသွားသည်။ ရုတ်တရက် ရင်ပူသွားပြီး အေးမြမြ ဘီယာကို ကောက် မော့လိုက်ရသည်။

ဂေါ့ဖားသား ဒွန်ကော်လီယွန်က ဒီလူ ဘာကြိုက်သလဲ၊ ဘာကိုကြောက်သလဲဆိုတာ သိရင် အဲဒီလူ မငြင်းနိုင်တဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လုပ်လို့ရတဲ့ သဘောပြောခဲ့သည်။ ဆရာသမားနဲ့ နောင်တော်ကြီး တို့၏ အကျင့်စာရိတ္ထအပေါ် ကျွန်တော်သံသယမရှိ။ ငွေသိန်းထောင်ချီ ပုံပေးရင်တောင် စည်းကမ်း နဲ့ မညီသော၊ အကျင့်ပျက်ခြစားသောအလုပ်ကို မလုပ်ဟု ယုံကြည်သည်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက် ခိုင်မာထူထဲတဲ့ သံချပ်ကာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ပင်ဖြစ်ပါစေ၊ အားနည်းသော ဆက်ကြောင်းရာ လေး တော့ ရှိ သည်မဟုတ်ပါလား။ စီးချင်းထိုးတဲ့အခါ အဲဒီအားနည်းချက်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်သော သူရဲ ကောင်းက အနိုင်ရတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေ သမိုင်းမှာ အထင်အရှားရှိသည်။ ဆရာသမားနဲ့ နောင်တော် ကြီးတို့ သူတို့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်က ဆက်ကြောင်းလေးတွေကို သတိမထားမိတာကို ဝမ်းနည်း မိသည်။

တစ်ရုံးလုံးမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရုံးအဖွဲ့ပဲကျန်သည်။ ရှေ့ကစားပွဲပေါ်မှာ အမှုတွဲတစ်ခု။ ဒီ ကိစ္စကို ရှင်းဖို့ စဉ်းစားနေတာ အတော်ကြာနေပြီ။ ခိုးလိုး ခုလုဖြစ်နေသောအချက်လေးတစ်ခု ၊ နှစ် ခုရှိသည်။ စည်းကမ်းနဲ့ အညီလို့ ပြောလို့ရသလို၊ မညီဘူးလို့လည်း ယူဆလို့ရသည်။ ပြန်စိစစ် ရင်လည်း အလုပ်က အချိန်ဖင့်မည်။ ခွင့်ပြုလိုက်ရင်လည်း စိတ်ထဲမှာ မတင်မကျနဲ့ ကျန်ခဲ့မည်။

တံခါးခေါက်သံကြားသည်။ စိတ်ထဲမှာတင်းသွားသည်။ ဒီလို အချိန်မှာ ဘယ်သူမှ အခန်းထဲ လာ တာ မကြိုက်မှန်း ရုံးအဖွဲ့တွေ သိသင့်သည်။

“ အဘ ဧည့်သည် ” ။ မတွေ့ဘူးလို့ ပြောရန် ပါးစပ်ပြင်နေဆဲ၊ ဝန်ထမ်းလေးက ထပ်ပြောသည်။
“ ဦး xx ခင်ဗျ၊ အဘမှာထားတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်လာပေးတာလို့ပြောပါတယ်။”

စာဖတ်လွန်း၊ စကားပြောလွန်းလို့ “ ဆရာလေး” လို့ အမည်ပေးထားသော မိတ်ဆွေပဲ။ စာအုပ် ဆိုတာနဲ့ လွှတ်လိုက်ကွာ လို့ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဆရာလေး အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ လက်ထဲ မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်၊ အဖြူရောင်ဘူးပြားလေးတစ်ခု။

စာအုပ်က ကျွန်တော်အနှစ်သက်ဆုံး စာရေးဆရာရဲ့ နောက်ဆုံးထုတ်စာအုပ်။ ဘာသာရေးနောက်ခံ လ ျှို့ဝှက်သည်းဖိုဇာတ်လမ်း၊ ဝါရှင်တန်မြို့တော်ကြီးမှာ လ ျှို့ဝှက်သင်္ကေတတွေကို ရှာဖွေတဲ့ အကြောင်း၊ ဖတ်ချင်နေတာကြာပြီ။

ဆရာလေးက အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ စကားဆိုသည်။ စာအုပ်ဖတ်ချင်နေမှန်း သိလို့ နိုင်ငံခြားက ပြန်ရောက်ရောက်ခြင်း လာပေးတာဟု ရှင်းပြသည်။ နောက်တော့ ဘူးပြား လေးထဲကတက်ဘလက်လေးအကြောင်းပြောသည်၊အီလက်ထရောနစ်ပစ္စည်းတွေ၊ ဒစ်ဂျစ်တယ် နည်းပညာကို ရင်ခုန်သော ကျွန်တော်နဲ့ ဘယ်လို ဘယ်ပုံ အသုံးတည့်နိုင်ကြောင်း ရှင်းသည်။ တကယ်တော့ သူပြောနေသော အကြောင်းတွေ ကျွန်တော့်လေ့လာပြီးသား၊ ဒီပစ္စည်းလေးကို ကိုင်ချင်နေတာ အတော်ကြာပြီ။ ကျွန်တော်အလုပ်များနေမှန်းသိတော့ ဆရာလေး တောင်းပန်ပြီး ပြန်သွားသည်။

ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ခင်တယ်ဆိုတာ လူမှုရေး နားလည်တာ၊ စာဖတ်နာတာတွေ ကြောင့်ပဲဖြစ်သည်။ စီး ပွားရေးလုပ်နေသူဖြစ်ပေမယ့် လူချင်းဆုံရင် ဘယ်တော့မှ သူ့လုပ်ငန်းအကြောင်းတွေမပြော၊ တစ်ခါမှ အကူအညီမတောင်းခဲ့။ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ဆက်ဆံရတာ လိပ်ပြာသန့်သည်။

ဖွင့်ထားသော ဖိုင်ကို ပြန်ဖတ်သည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချသည်။ “ခွင့်ပြုသည် ”ဟု မှတ်ချက်ရေးသည်။ ဖိုင် ကို ပိတ်ပြီး ထွက်စာ အကန့်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။ ဆရာလေးကိုတော့ မပြောတော့။ သူနဲ့ ကျွန်တော်ဆက်ဆံရေးက လူမှုရေးသက်သက်၊ စာပေသက်သက်၊ ဒီလို လုပ်ငန်းကိစ္စတွေမပါဘူး လေ။

တရုတ် သူရဲကောင်း ကာမဏိ နဲ့ မြန်မာသူရဲကောင်း သမိန်ဗရမ်းတို့ စီချင်းထိုးခန်းကို ရာဇ ဓိရာဇ် အရေးတော်ပုံကျမ်းတွင် အခုလို ဖွဲ့ဆိုထားသည်-

“သို့စဉ် ကာမဏိလက် အထက်သို့ မြှောက်ထားသည့် အခွင့်ကောင်းရသည်နှင့် သမိန်ဗရမ်းသည် ကာမဏိ၏ ချိုင်းကြားကို ဗြုန်းဒိုင်း လှံဖြင့်ထိုးလိုက်သည်။ တဖက်သို့ စောင်းကျစဉ် ကာမဏိ၏ လည်ကို ဓါးရှည်ဖြင့် ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ ကာမဏိ၏ ဦးခေါင်းလည်း ထက်ပိုင်းပြုတ်ကျလေ၏။ ”

ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အပြည့်အစုံဝတ်ဆင်ထားသော ကာမဏိသည် ချိုင်းကြားတွင် ချပ်ကြိုး အဆက် ပြတ်နေသည်ကို မြင်သွားသည့် သမိန်ဗရမ်းလက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ ဘယ်လောက်ထူထဲ တဲ့ သံချပ်ကာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဖြစ်ပါစေ အားနည်းတဲ့ ဆက်ကြောင်းတစ်ခုတော့ ရှိသည်သာ။

တံခါးများ

ဒီအက်ဆေးကို ရေးတဲ့အချိန်က ၁၈ နိုဝင်ဘာ ၂၀၁၅ ခုနှစ် ၊ ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာန ၊ ပြည်ထောင်စု ဝန်ကြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်နေချိန်ပါ။

၂၀၁၅ ရွေးကောက်ပွဲမှာ အင်န်အယ်လ်ဒီ ပါတီနိုင်သွားပြီ ဆိုတာနဲ့ ခေါင်းဆောင်သစ်၊ ဝန်ကြီးသစ်တွေ ဆီကို ဝင်ဆန့် နိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေ သူတွေကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်အတွေ့ အကြုံ ကို နောင်တာဝန်ယူမယ့်သူတွေ သိပါစေဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ခံစားပြီးရေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဟိုဘက် ဒီဘက် နှစ်ဘက်လုံးက မကြိုက်တာစာတစ်ပုဒ် လည်း ဖြစ်ပါ တယ်။

အဲဒီအချိန်က မဖတ်လိုက်ရသူများအတွက် အမှတ်တရ ပြန်တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

xxx ဆရာကြီးမြစကြာ ဝတ္ထုတွေထဲက သိုက်ဆရာလို လူတွေ။ ဒီလူတွေအများစုက ဆွေကြီးမျိုးကြီးတွေ၊ သားသမီးတွေ။ သူတို့မှာ သိုက်တံခါး ပွင့်ဖို့အတွက် အင်းတွေ၊ လက်ဖွဲ့တွေနဲ့ ပေါက်စရာမလို။ နာမည်ကြားရုံနှင့် တံခါးများကို ပွင့်စေသည့် အစွမ်းရှိ သည်။ တစ်ခါတစ်လေ မင်း တူ လာလိမ့်မယ်၊ သူပြောတာ နားထောင် ပေးပါဦး ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းကလည်း တံခါးအချပ်များစွာကို ပွင့်စေနိုင်သည့် မန္တန်ဖြစ် သည်။ xxx

(ကောက်နှုတ်ချက် )

=============================================
တံခါးများ

သော့ခတ်ထားသော ခြံဝင်းတံခါးရှေ့မှာ ရပ်ရင်း ကျွန်တော်ချွေးပြန်နေသည်။ ဖြစ်ပုံက မနက်စောစော လမ်းလေ ျှာက်ထွက်သွားသော ကျွန်တော့်ထံတွင် ခြံတံခါးသော့ပါသွား သည်ဟု အတူနေတပည့်လေးက ယူဆပြီး ဈေးသွားဝယ်သည်။ လမ်းလေ ျှက်ပြန်လာ သော ကျွန်တော်က သော့ယူမသွားသည့်အတွက် ခြံထဲသို့ဝင်မရတော့။ ဒေါသနဲ့တံခါး ကို ဆောင့်ကန်မိသည်။ သော့ခလောက်ကို ဆွဲကိုင်လှုပ်သည်။ ဘာမှမထူး။ သော့ရှိသူ ပြန်မလာ မချင်းထိုင်စောင့်ပေတော့။

တကယ်တော့ တံခါးတစ်ချပ်ဆိုသည်မှာ နေရာတစ်ခုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သည့် အတားအဆီးတစ်ခုပင်။ သော့ခတ်မထားသည့်တိုင် တံခါးပိတ်ထားသည်ဆိုလ ျှင် အသံပြု ရမည်၊ ခွင့်တောင်းရမည်ဆိုသည့် ကျင့်ဝတ်ရှိသည်။ သော့ခတ်ထားလ ျှင်တော့ သော့ရှိသူ သာ ဝင်ခွင့်ရမည်။ ကျွန်တော့်မှာ အိမ်ရှင်ဖြစ်သည့်တိုင် သော့မရှိသဖြင့် ဝင်မရ။ ဒါက တံခါး ၏ သဘာဝ။ တံခါးတစ်ချပ်ရှိသည်ဆိုလ ျှင် အခွင့်မရှိ လ ျှင် မဝင်ရဆိုသည့်သဘော။

ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ တံခါးတွေနှင့်ပတ်သက်ပြီး ပုံပြင်တွေအမျိုးမျိုးနားထောင်ခဲ့ရသည်။ အစွဲလမ်းဆုံးပုံပြင်နှစ်ခုကတော့ ဘုရင်ထံ ငါးလာဆက်သသည့် တံငါသည်ကို ဆုတော်ငွေ တစ်ဝက်တောင်းပြီး မြို့တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည့် တံခါးမှူး အကြောင်းနှင့် အချိန်မတော် ရောက်လာသည့် ဝန်ကြီး ဗညားကျန်းတောကို စနစ်တကျစစ်မေးခဲ့သည့် တာဝန်ကျေ သည့် မာန်အောင်တံခါးမှူး အကြောင်း ဖြစ်သည်။ အမဝမ်းကွဲတွေဖတ်ပြတာကို နားထောင် ပြီး ကြောက်လန့်ခဲ့ရသည့် ဆရာကြီးမြစကြာ ရဲ့ သိုက်သမိုင်းဝတ္ထုတွေမှာတော့ သိုက်တံခါး ကို ဖွင့်နိုင်ဖို့ အင်းအိုင် ခလဲ့ လက်ဖွဲ့တွေနဲ့ ကြိုးစားသည့် သိုက်ဆရာတွေ၊ စည်းဖောက် သဖြင့်မြေပြင်ကိုရေထင်ပြီး ကူးရတာတွေ ပါသည်။ ဒီမှာလည်း တံခါးဆိုတာ အခွင့်မရှိ မဝင်ရသည့် သဘော၊ တံခါး စောင့်တွေထားအပ်သော တာဝန်သိမှုသဘောကို တွေ့ရ ပြန်သည်။

ကလေးဘဝတုန်းက တံခါးနှင့်ပတ်သက်သည့် ကစားခဲ့ဖူးသည်။ ရွှေတံခါးကြီးဖွင့် ပါဦး သို့မဟုတ် မြို့တံခါးကြီးဖွင့်ပါဦး ဆိုသည့် ကစားနည်း။ မြို့ထဲကို ဝင်လိုသူတွေကို ဘယ် အိမ်ကလည်းဟုမေးသည်။ အဖြေကို ကြိုက်မှ ဝင်ခွင့်ရသည်။ ဒီလိုပဲပြန်ထွက်ချင်ရင် ထင်း ခွေပါရစေဦး၊ရေခပ်ပါရစေဦးဟု ပြောရသည်။ ဒီမှာတော့ တံခါးမှူးနဲ့ အဆင်ပြေမှ ဝင်ထွက် ခွင့်ရသည့်သဘောကို တွေ့ရပြန်သည်။

၁၉ ၈၈ ခုနှစ်လွန် ဈေးကွက်စီးပွားရေးစနစ်နှင့်အတူ နိုင်ငံတကာအဆင့်မီဈေးကြီးတွေ ပေါ်လာတော့ တံခါးတစ်မျိုးတွေ့ရပြန်သည်။ အာရုံခံ ကရိယာနှင့် အနားကို လူရောက် သည်နှင့် အလိုလို ပွင့်လာသော လျောတံခါးတွေ။ ဒါတွေပေါ်လာတော့ သမားရိုးကျတံခါး များနှင့်သာ ရင်းနှီးကြီးပြင်းခဲ့ရသည့် ကျွန်တော်တို့တစ်တွေ အံ့အားသင့်ရသည်။ တံခါးကို တွန်းမလို ရွယ်တုန်း တံခါးပွင့်သွားလို့ လန့်သူတွေ၊ တံခါးမတွေ့သဖြင့် ရှာသူတွေ။ ဒါပေ မယ့် မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီတံခါးတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အသားကျသွားပြန်သည်။ ဝင် သင့်သူ လာပြီဆိုတာနဲ့ အလိုလိုသိ၊ အလိုက်သိစွာ တံခါးတွေပွင့်ရသည်ပေါ့။

တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းတွေမှာလည်း တံခါးစောင့်များ၊တံခါးမှူးများ နှင့် တူသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။ မိမိတို့ ပေးရသည့် ဝန်ဆောင်မှုအားလုံး ရသင့်ရထိုက်သူမှန်သမ ျှ ရစေ၊ မရသင့်သူမှန်သမ ျှ မရစေနှင့်။ ဒါပေမယ့်ပြောသလောက်မလွယ်လှ။

ကျွန်တော် ဗိုလ်မှူးဘဝက ဌာနချုပ်တစ်ခုမှာ တာဝန်ကျသည်။ တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော့် အထက်အရာရှိကဌာနချုပ်လုံခြုံရေးကိုဂရုစိုက်ရန်၊ ဌာနချုပ်အကြီးအကဲအိမ်အဝင် အထွက် လုံခြုံရေးယူထားသည့်တပ်ဖွဲ့ကိုလည်းလူဝင်လူထွက် အထူးဂရုပြုစစ်ဆေးစေရန် ညွှန်ကြား သည်။ ကျွန်တော်ကလည်း လုံခြုံရေးယူထားသည့်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်ပြီး လူကြီး အိမ်သို့လာသည့်ကားတိုင်းကို ရပ်တန့်စစ်ဆေးရန်၊ အထဲမှာ ဘယ်သူပါသည်ဆို သေသေ ချာချာစစ်ဆေးပြီးမှ တံခါးဖွင့်ပေးရန်မှာကြားသည်။ ကားမြင်ရုံနဲ့ မဖွင့်နဲ့၊ ကားကို အပိုင်စီး ပြီး မောင်းလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုသည်ကိုပင် ဥပမာပေးပြောကြားခဲ့သည်။ စိတ်ထဲ မှာ ဒီလိုကြပ်ကြပ်မတ်မတ်စစ်ဆေးရတာကိုပင် ဂုဏ်ယူဖို့ မှာခဲ့သည်။

နှစ်ရက် သုံးရက် ကြာတော့ ကျွန်တော့်အထက်အရာရှိက ကျွန်တော့်ကိုခေါ်သည်။ တွေ့ သည် နှင့် ဌာနချုပ် အကြီးအကဲအိမ်က လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့က စစ်သည်များ အသုံးမကျသည့် အကြောင်းဆူပူတော့သည်။ ဘာ့ကြောင့်ဆိုတာမပြော။ ဆူလို့ အားရမှ ညက သူကား မောင်းပြီးအကြီးအကဲထံသွားသည်။ လုံခြုံရေးဂိတ်က တံခါးကိုချက်ခြင်းမဖွင့်ပေး။ အနားကို လာပြီး ကားထဲကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုကာ သူ့ကို မြင်မှ ဖွင့်ပေးသည်။ ဒါကို မကျေနပ်။ မင်း ကောင်တွေက ငါ့ကားမှန်းသိတာတောင် တံခါးမဖွင့်ဘူး။ ဘာကြီးကျယ်တာလဲ ဆိုပြီး နောက်တစ်ကျော့ပြန်ပြီး ဆူပြန်သည်။

ဖြစ်စဉ်ကို နားထောင်ပြီး ကျွန်တော် ရယ်ချင်သွားသည်။ နောက်ဆုံး သူ ဆူလို့အားရမှ “– ကြီး၊ ကျွန်တော် ဒီကောင်တွေကို အပြစ်ပေးပါ့မယ်။ သူတို့က တာဝန်ကျေသော တံခါးမှူး ဆုချခံရတယ် ဆိုတာ ပုံပြင်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ မသိလို့ စစ်ဆေးတာပါ” လို့ ပြန်တင် ပြလိုက်သည်။ ဒီ တော့မှ ခဏတွေသွားပြီးထားလိုက်တော့၊ နောက်မဖြစ်စေနဲ့ ဆိုသည့် အမိန့်ကို ရသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က နယ်ဘက်တာဝန်ကို ပြောင်းလဲထမ်းဆောင်ရသည်။ ဒီမှာ တော့ နောက်တစ်မျိုးတွေ့ရပြန်သည်။ ဆရာကြီးမြစကြာ ဝတ္ထုတွေထဲက သိုက်ဆရာလို လူတွေ။ ဒီလူတွေအများစုက ဆွေကြီးမျိုးကြီးတွေ၊ သားသမီးတွေ။ သူတို့မှာ သိုက်တံခါး ပွင့်ဖို့အတွက် အင်းတွေ၊လက်ဖွဲ့တွေနဲ့ ပေါက်စရာမလို။ နာမည်ကြားရုံနှင့် တံခါးများကို ပွင့်စေသည့် အစွမ်းရှိသည်။ တစ်ခါတစ်လေ မင်း တူ လာလိမ့်မယ်၊ သူပြောတာ နားထောင် ပေးပါဦး ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းကလည်း တံခါးအချပ်များစွာကို ပွင့်စေနိုင်သည့် မန္တန်ဖြစ် သည်။

တစ်ခုသောအချိန်က ကျွန်တော့် ရုံးခန်းသို့ တပ်မတော်အရာရှိငယ်တစ်ဦး ရောက်လာ သည်။ ကျွန်တော်နှင့် တပ်ရင်းတစ်ခုတည်းအတူမနေဘူးသော်လည်း လုပ်ငန်းသဘောအရ ဆက်စပ်ပြီးခင်မင်နေသူ၊ သူကလည်း စာဖတ်ဝါသနာပါသူဖြစ်တော့ စာအိုးချင်း ရင်းနှီးနေ သူ။ သို့သော် သူ့ဖခင်က အတော်ရာထူးကြီးသူဖြစ်ရာ သူလည်း သိုက်တံခါးများကို ပွင့်နိုင် စွမ်းရှိသူဖြစ်သည်။ စီးလာသည့် ကားကလည်း ကားတွေသွင်းရတာ အလွန်ခက်သည့် အချိန်၊ ဈေးကြီးလွန်းသည့် အချိန်မှာ မြင်ရုံနဲ့ ဆင်တွေသာ စီးနိုင်သည် ဆိုတာသိနိုင်သည့် ကား၊ နံပါတ်ကလည်း လှပ သည့် အပူးအခွနဲ့။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ဆီလာတာက စာအုပ် တွေကိစ္စဖြစ်သည်။ကျွန်တော်ကလည်း စာဖတ်ဝါသနာပါသူ ချင်းတွေ့တာဖြစ်လို့ ကျန်တာ ဘာမှ မစဉ်းစားမိ။ဒီလိုပဲ စကားထိုင်ပြောနေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ အပြင်မှာ ပြဿနာတက်နေသည်။ ကျွန်တော့်ဌာနအကြီးအကဲ အပြင်က ပြန်လာတော့ ရပ်ထားသည့် ကားကိုတွေ့သည်။ ဒီကား ဘယ်သူ့အိမ်ကဆိုတာ သူသိ သည်။ အဲသည်တော့ သူ့ဆီကိုလာသလား၊ ဘယ်များရောက်နေလဲ ။ ရှာပုံတော်ဖွင့်သည်။ နောက်ဆုံး ကျွန်တော့်ရုံးခန်းထဲရောက်နေတာသိတော့ လာခေါ်ပြီး ဧည့်ခံသည်။ ဘာများ လိုသလဲပေါ့။ ကျွန်တော့်ကိုတောင် ရောက်နေတာ သတင်းမပို့ရကောင်းလားလို့ အပြစ် တင်ချင်သေးသည်။ မဆွတ်ခင်က ညွှတ်ချင်နေသည့်အခြေအနေ။ မလာခင်က ပွင့်ချင်နေ သည့် တံခါးများ။

ကုန်တိုက်ကြီးများကတံခါးတွေလို အလိုအလျောက်ပွင့်သည့် ခေတ်တွင် ကျွန်တော်လည်း ကျင်လည်ခဲ့ရသည်။ ဘယ်လောက်ပဲ ခေါင်းမာသည်ဆိုဆို ဖွင့်ပေးခဲ့ရသည့်အချိန်များရှိ တာကလည်း အမှန်ပင်။ လိပ်ပြာသန့်သလားလို့ မေးရင်တော့ မသန့်ပါလို့ပဲဖြေရမည် ဖြစ်သည်။ အဲဒါဆိုရင် ဘာလို့ဖွင့်ပေးခဲ့သလဲ လို့ မေးရင်တော့ တာဝန်ကျေသော တံခါးမှူး ဆုချခံရတယ် ဆိုတာ စာအုပ်ထဲမှာပဲ ရှိလို့ပါဟုပင်ဖြေရပေမည်။

၂၀၁၁ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အခြေအနေက ပြောင်းသင့်သလောက် ပြောင်းလာသည်။ ဒါပေမယ့် Old Habits Die Hard ဆိုသည့်စကားအတိုင်း အရိုးစွဲနေသော အကျင့်တွေ ဖျောက်ရခက်လှသည်။ အုပ်ချုပ်ရေး ပိုင်းမှာ မပါရတော့ပေမယ့် ဟိုတစ်ချိန်ပါခဲ့စဉ်ကလို ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်ရုံ၊ နာမည်ကြားရုံနှင့် တံခါးတွေပွင့်စေချင်သူတွေကလည်းရှိသေးသည်။ တာဝန်အသစ်ယူလာရသူတွေကလည်း ဟိုတစ်ချိန်က အမူအကျင့်တွေအတိုင်း လုပ်ဖို့ကြိုး စားတာလည်း ရှိသည်။ သိုက်ဆရာအသစ်တွေပေါ်လာပြီး အင်းအိုင်ခလဲ့ လက်ဖွဲ့သစ်တွေ နဲ့ တံခါးတွေဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားတာတွေလည်း တွေ့ရပြန်သည်။ နိုင်ငံတော်အကြီးအကဲနှင့် သူ့ မိသားစုက တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်စွာ၊ ရိုးရှင်းစွာ နေထိုင်ကျင့်ကြံပေမယ့်၊ နောက်က ဖြောင့်ဖြောင့်မလိုက်သူတွေလည်းရှိသည်။ ဒါပေမယ့် တံခါးတွေသဘာဝ၊ တံခါးမှူးများ၏ တာဝန်ကို ပိုနားလည်လာကြ၊ တံခါးမှူးတွေ တာဝန်ကျေ မကျေ လူတွေစောင့်ကြည့်လာ သည့်ခေတ်တော့ ရောက်လာပြီဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

စဉ်ဆက်မပြတ်စီးဆင်းနေသည့် သမိုင်းရေစီးကြောင်းတွင် ခေတ်တွေ၊စနစ်တွေ၊ လူတွေ အမျိုးမျိုးပြောင်းလဲနေဦးမည်သာဖြစ်သည်။ သို့သော် တံခါးတွေရဲ့ သဘောသဘာဝ၊ တံခါး မှူးတွေရဲ့ တာဝန်ကတော့ မပြောင်းလဲ။ ကျွန်တော်တို့လည်း တံခါးမှူးတာဝန်တွေကို နောက်လူတွေကို လွှဲပေးရဦးမည်။ သူတို့တွေ ပိုပြီး တာဝန်ကျေနိုင်ပါစေ၊ မထောက် မညှာ ခိုင်ခိုင်မာမာရပ်နိုင်ပါစေဟု ဆုတောင်းမိသည်။

လောလောဆယ်ဆယ်တော့ သော့မရှိသဖြင့် ဖွင့်မရသော တံခါးတစ်ချပ်ရှေ့တွင် ကျွန်တော်ရပ်စောင့်နေရပါသည်။

မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ ကလေးတစ်သိုက် ရွှေတံခါးကြီးဖွင့်ပါဦး ဟု ကစားနေကြသည်။

တံခါးတွေရှိနေသရွေ့ လွယ်လွယ်ဝင်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားသူတွေလည်း ရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ် သည်။