အပြိုင်အဆိုင် အနိုင် ဘောလုံးပွဲ

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ရေးခဲ့တဲ့ ဘောလုံးပွဲက ရခဲ့တဲ့ ဘ၀ သင်ခန်းစာ
မဖတ်ရသေးသူများအတွက် ပြန်လည်မ ျှဝေလိုက်ပါတယ်။

“မင်း သတ္တိရှိရင်၊ လုပ်ရဲလို့ ခံရဲတယ် ဆိုရင် လူမိုက်လုပ်ကွ၊ လူညစ်တော့ မလုပ်နဲ့။ ယောကျ်ား သိက္ခာကျတယ်။”

( ဆောင်းပါးကောက်နှုတ်ချက်)


အပြိုင်အဆိုင် အနိုင် ဘောလုံးပွဲ

ဘဝမှာ ဘောလုံးပွဲတွေအများကြီး ကြုံခဲ့ဖူးပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးဆယ်ကျော် ကလေးဘဝက ကြုံခဲ့တဲ့ ဘောလုံးပွဲလောက် ဘယ်ပွဲမှ မှတ်မှတ်ရရမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ တစ်သက်လုံး တသသ မရှိခဲ့ဘူး။ သင်ခန်းစာယူလို့ မဆုံး မဖြစ်ခဲ့ဘူး။

အဲဒီ ဘောလုံးပွဲဟာ ကျွန်တော့်လက်ထဲကို ထူးခြားတဲ့ဘောလုံး တစ်လုံးရောက်လာတာက အစပြု ခဲ့တာပါ။ ထူးခြားတဲ့ဘောလုံး အကြောင်းမပြောခင် ဘောလုံးရလာတဲ့ အချိန်ကာလကို အရင် ပြောမှ ပြည့်စုံမယ်။ အဲဒီအချိန်က ၁၉ ၆၈- ၆၉ ၊ ကျွန်တော်က လေးတန်းကျောင်းသား။ အဖေက နာဂ တောင်တန်းက မြို့လေးမှာ တာဝန်ကျတယ်။

ကျွန်တော်တို့ မူလတန်းကျောင်းလေးမှာ ကျောင်းသားတွေရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကစားနည်းက ဘောလုံးကန်တာပဲ။ ဘောလုံးဆိုတာလည်း ကောင်းကောင်း ကန်းကန်းမဟုတ်ဘူး။ မြို့ထဲ တရုတ် စတိုးဆိုင်က ရောင်းတဲ့ ကော်ဘော်လုံးပဲ။ ဆိုရှယ်လစ်ခေတ် ဆိုတော့ တကယ့်ဘောလုံးဆိုတာ ကုန်သွယ်ရေးက ရောင်းမှ ဝယ်လို့ရတာ။ ကျွန်တော်တို့ မြို့လေးမှာ ရွှေလောက်နီးနီး ရှားတယ်။

ကော်ဘောလုံးဆိုတော့ နည်းနည်းကန်လိုက်တာနဲ့ ပေါက်ပြီ။ ဘောလုံးပေါက်တိုင်း အသစ်ဝယ်ဖို့ ပူဆာရင်လည်း အိမ်ရဲ့ တုတ်စာမိမှာသေချာသလောက်ဖြစ်နေတော့ ကလေးတွေဟာ ကော်ဘောလုံး အပိန်အရှုံ့နဲ့ ပဲ နှစ်ပါးသွားနေရတယ်။ အဲဒီလို အချိန်မှာ ကျွန်တော့်အဖေက မန္တလေးသွားရတယ်။ မန္တလေးက ပြန်လာတော့ သားရေဘောလုံးတစ်လုံး၊ လေထိုးတံတစ်ချောင်း၊ လေထိုးပိုက်တစ်ခု ပါလာတယ်။ ဘောလုံးက တရုတ်လုပ်၊ ကြိုးချုပ်လို့ခေါ်တဲ့ ဘောလုံး။ ကော်ဘောလုံးနဲ့ပဲ နှစ်ပါးသွားနေရတဲ့ ကျွန်တော်တို့အတွက်တော့ အင်မတန်ထူးခြားတဲ့ ဘောလုံးပေါ့။ ဒါ့အပြင် အဖေက ဘောလုံးကွင်း အသေးလေးဖောက်ပေးတယ်။ ဂိုးကျဉ်းကန်ဖို့အတွက် သစ်သားတန်းနဲ့ ဂိုးတိုင် အသေးလေးလုပ်ပေး တယ်။ ဂုံနီအိတ်တွေ နဲ့ ဂိုးပိုက်လေးလုပ်ပေးတယ်။

ဒီလိုနဲ့ အဖေ့ကျေးဇူးကြောင့် ဘောလုံးပိုင်၊ ကွင်းပိုင်ဖြစ်လာတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ သူငယ်ချင်း တွေကြားမှာ အကောင် ဖြစ် လာတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ မတည့်ရင် ဒီကွင်းမှာ ကစားလို့မရဘူး။ လူခွဲရင် ကိုယ်ကြိုက်တဲ့သူ ရ အောင် ယူတယ်။ ကိုယ်တိုင်လည်း ဝင်ကန်တယ်။ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဒိုင်လုပ်တယ်။ ဒိုင်ဆုံးဖြတ်ရင် လက်ခံ၊ ပြန်မပြောနဲ့။ နောက်လာကစားလို့မရဘူးဖြစ်သွားမယ်။ တစ်ချို့ မခံချင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက မလာ ဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကြာကြာမနေနိုင်ပါဘူး။ ကော် ဘောလုံး အစုတ်နဲ့ မကန်ချင်တော့ မချစ်သော်လည်း အောင့်ကာနမ်း ပြီး ပြန်လာရတာပဲ။

တစ်ခါတစ်လေကျတော့ အရုပ်ကားချပ်ကြေး၊ သားရေကွင်းကြေးကန်ကြတယ်။ ဒီလိုကန်ရင်တော့ ကျွန်တော်ဘက်က လူတစ်ယောက်ပိုယူတယ်။ ငါ့ကွင်း၊ ငါ့ဘောလုံး ၊ ငါမပါရင် မင်းတို့ ပွဲမဖြစ် ဘူး။ ကန်ချင်ရင် ငါ့ဘက်ကို တစ်ယောက်အကြောပေး ဒါပဲ။ များများမပြောဘူး။ သို့သော် လောင်းကြေးပါတဲ့ ပွဲမျိုးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကန်၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ဒိုင် လုပ် ဆိုတာမျိုးမလုပ်ပါဘူး။ မ ျှမ ျှတတ ဖြစ်အောင် ဒိုင် တစ်ယောက်ထားတယ်။

ဒိုင်လူကြီးကတော့ ဝေးဝေးမရှာရပါဘူး။ အဖေ့ အနားမှာ အမြဲတမ်းနေတဲ့ ဦးလေးကြီးက ဒိုင်လူကြီး ပေါ့။ သူက ဘောလုံး မကန်တတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာမရှိဘူး။ သူ့အလုပ်က ကျွန်တော်က “ ဦးလေး” လို့အော်လိုက်ရင် ခရာမှုတ်လိုက်ဖို့ပဲ။ ဘာပြစ်မှုလည်းဆိုတာ ကျွန်တော်ကပဲ ပြောပြ ရတာပေါ့။ တစ်ဖက်အသင်းက ဆင်ခြေတက်ရင်လည်း “ ဟေ့ကောင်တွေ ဒိုင်ကို ပြန်မပြောနဲ့၊ မကျေနပ်ဘူးလား” ဆိုပြီး ဖြဲချောက်ရတာပဲ။

ဒီတော့ ကားချပ်ကြေး ကန်တိုင်း ကျွန်တော်တို့ အသင်းပဲ နိုင်တာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ကြေးကြီးပွဲ ကြီး ကန်ဖို့ဖြစ်လာတယ်။ ကြေးကြီးတယ်ဆိုတာက အရုပ်ကားချပ်ကြေးများတာကို ပြောတာ။ ကျွန် တော်တို့ခေတ်က ကားချပ်ဆိုတာ ကလေးပိုက်ဆံပဲလေ။ အရင်ပွဲနဲ့မတူတာက အဖေတပည့် ဦးလေးကြီးက ခရီးထွက်သွားတော့ ဒိုင်မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က စိတ်မပူဘူး။ အခု ဦးလေးကလည်း အဖေ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ၊ အထာနပ်မှာပါပေါ့။ နောက်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ကျွန် တော့်ဘက်က လူတစ်ယောက် အကြောယူထားသေးတယ်လေ။

လောကမှာ အရာရာဟာ ကိုယ်ထင်တဲ့အတိုင်းမဖြစ်ဘူးဆိုတာ တယ်မှန်တာကိုး။ ဒိုင် လုပ်တဲ့ ဦးလေးက “ ဦးလေး” လို့ လှမ်းအော်ရင်လည်း မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေတယ်။ သူ ဆုံး ဖြတ်တာကို ကန့်ကွက်တော့ ဒိုင်ကို ခံမပြောနဲ့လို့ သတိပေးတယ်။ ဟိုဘက်အသင်းကို ဘက် လိုက်နေသလားတောင် ထင်ရတယ်။ သူလုပ်တာနဲ့ တစ်ဘက် အသင်းကကောင်တွေ အားတက်ပြီး ကျုံးကန်၊ ကျွန်တော့်တို့ဘက်ကတော့ တစ်သက်လုံး ဒိုင် အားကိုးနဲ့လုပ်စား လာတာဆိုတော့ ခြေပျက်။ နောက်ဆုံးတော့ ဝက်ဝက်ကွဲရှုံးတော့တာပဲ။

ဒါပေမယ့် ဒါ ကျွန်တော့်ကွင်းလေ။ ဒီလို လာလုပ်လို့ဘယ်ရမလဲ။ ပွဲပြီးတော့ ဘောလုံးကို သိမ်း၊ ဒိုင် ညစ်လို့ ငါတို့ရှုံးတာ။ အရင်ဒိုင် ဦးလေးကြီးလာမှ ပြန်ကန်မယ်ဆိုပြီး ပြောရတာပေါ့။ ဟိုဘက် အသင်း ကလည်း ဘယ်ခံမလဲ၊ ဒီတစ်ပွဲက ကြေးများတာကိုး။ အတိုချုပ်လိုက်တော့ နှစ်ဘက် ရန်ဖြစ်ပြီး ထိုးကြိတ်လိုက်တာ အားလုံး ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ရုံးခန်းရောက်တော့တာပဲ။

ကျွန်တော်တို့ မူအုပ်ဆရာကြီး ဦးထွန်းမြင့် ဆိုတာ စည်းကမ်းကြီးတော့ သူ့ရုံးခန်းရောက်တယ် ဆိုရင် အခြေအနေမကောင်းတော့ဘူး။ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် နားထောင်ရင်းနဲ့ နဂို က ညိုမှောင် နေတဲ့ ဆရာကြီးမျက်နှာက မဲမှောင်လာတယ်။ နှာခေါင်းဝက လေသံ တရှုးရှုးထွက်လာတယ်။ ဒါဟာ ဆရာကြီး ဒေါသ ဆိုင်ကလုန်းမုန်တိုင်းလာပြီ ဆိုတဲ့ သတိပေးခေါင်းလောင်းသံပဲ။ ဒါ့ကြောင့် သူ့ရှေ့မှာ လက်ပိုက်ရပ်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့လာကြတယ်။

အားလုံးနားထောင်ပြီးတော့ ဆရာကြီးက ကြိမ်လုံးနဲ့ စားပွဲကို တဖြန်းဖြန်း ရိုက် ရင်း “ ရဲထွဋ် ၊ မင်း သတ္တိရှိရင်၊ လုပ်ရဲလို့ ခံရဲတယ် ဆိုရင် လူမိုက်လုပ်ကွ၊ လူညစ်တော့ မလုပ်နဲ့။ ယောကျ်ား သိက္ခာကျတယ်။ အခု ကြည့်စမ်း၊ မင်း ဖောက်တဲ့ ကွင်း မှာ မင်းစည်းကမ်းအတိုင်း လူလည်း အကြောယူထားသေးတယ်။ ဒိုင် ကို ပြန်မပြောနဲ့ဆိုတာလည်း မင်းသတ်မှတ်တာပဲ။ မင်းနိုင်နေ တုန်းက အကောင်း၊ ရှုံး တော့မှ ဒိုင်ညစ်တယ်၊ ပြန်ကန်မယ် ဆိုတော့ ဒါ သက်သက် ညစ်တာကွ။ မင်း လူညစ်ပဲ” လို့ အော်တော့တာပဲ။ ဇာတ်သိမ်းတော့ ရန်ဖြစ်တာကြောင့် အားလုံး တစ်ယောက် ကို သုံးချက်၊ ကျွန်တော်ကတော့ ညစ်ကျယ်ကျယ်လုပ်တဲ့အတွက် အပိုဆောင်း ငါးချက် အဆော်ခံ ထိတယ်။ ဘောလုံးကိုလည်း ဆရာကြီးက ကျောင်းပိုင်အဖြစ်သိမ်းလိုက်တယ်။

အရိုက်ခံရတာက မနာဘူး။ ဘောလုံး အသိမ်းခံရတာတော့ အတော်နာတယ်။ တကယ်တော့ ကိုယ့်ခြေစွမ်းက ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီဘောလုံး ကြောင့်သာ ကွင်းထဲမှာ ဆရာကြီးလုပ်နေရ တာ မဟုတ်လား။ ဒါ့ကြောင့် ဆရာကြီးကို အယူခံဝင်တယ်။ မရဘူး။

ဒါနဲ့ အဖေ့ကို ဘောလုံးအသိမ်းခံရတဲ့အကြောင်းနဲ့ ဆရာကြီးဆီက ပြန်တောင်းပေးဖို့ ပြော တယ်။ အကြောင်းစုံ သိသွားတဲ့ အဖေက “ မင်းကို လူချစ်လူခင်များအောင်၊ သူငယ်ချင်း တွေနဲ့ ပိုစည်းလုံးအောင် ဘောလုံးဝယ်ပေးတာ၊ မင်းက ညစ်တော့ ခံပေါ့ကွာ” လို့ သြဘာပေးတယ်။ ဆရာကြီးသာ မရိုက်ရင် သူက ရိုက်ပြီး အပြစ် ပေးမယ့်ပုံပဲ။ အဲဒီမှာ လူညစ် ဆိုရင် အဖေကတောင် လက်မခံဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်။

အဲဒီဘောလုံးပွဲက ကျွန်တော့်အတွက် တစ်သက်တာ သင်ခန်းစာပဲ။ ဘ၀ မှာ ဘယ်လို ပြိုင်ဆိုင်မှု မျိုးနဲ့ ကြုံကြုံ ညစ်ပြီး အနိုင်ယူဖို့ မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ကိုယ့်အထက် က ဖြစ်ဖြစ်၊ လုပ်ဖော် ကိုင်ဘက်ဖြစ်ဖြစ်၊ လက်အောက်က ဖြစ်ဖြစ် ညစ်တတ်တဲ့ လူတွေကို တွေ့ရင်လည်း လေးစားလို့ မရတော့ ဘူး၊ ခင်မင်စိတ်မရှိတော့ဘူး၊ စာနာစိတ်မထားနိုင်ဘူး။

ကျွန်တော် အဲဒီမြို့လေးက ပြောင်းလာပြီးနောက်ပိုင်း ဆရာကြီးနဲ့ မဆုံဖြစ်တော့ ဘူး၊ ဆရာကြီး ကွယ်လွန်သွားတာတောင် နှစ်အတော်ကြာမှ သိတယ်။ ဒါပေမယ့် လူညစ်တွေ တွေ့ တိုင်း “ သတ္တိရှိရင်၊ လုပ်ရဲလို့ ခံရဲတယ် ဆိုရင် လူမိုက်လုပ်ကွ၊ လူညစ်တော့ မလုပ်နဲ့။ ယောကျ်ား သိက္ခာကျတယ်” ဆိုတဲ့ ဆရာကြီး စကားကို ပြန်သတိရတယ်။

အခုနေ ဆရာကြီးများရှိရင် ကြိမ်လုံး တဝင့်ဝင့်နဲ့ ဘာတွေများပြောနေမလဲ မသိဘူး။

ဇွဲကပင်ခရီးစဉ် ၃

ကြာအင်းတောင်ပေါ်က ပြန်ဆင်းပြီးတော့ ဟိုတယ်ကို ပြန်၊ ရေချိုးပြီး ဘားအံ ကမ်းနားလမ်း ညဈေး တန်းမှာ ညစာစားဖို့ သွားတယ်။ ကျွန်တော်က ၂၀၂၀ ဇန်နဝါရီလမှာ ဘားအံညဈေးကို ရောက် ခဲ့ဖူး သလို ခရီးအတူထွက်လာတဲ့မိတ်ဆွေကလည်း၂၀၂၀ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလမှာ ဘားအံ ညဈေး ကို ရောက်ခဲ့ဖူးတော့အဲဒီအချိန်က တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဘားအံညဈေးရဲ့ အစားအသောက်စုံလင်မှု၊ စည်ကား မှု၊သန့်ရှင်းမှုတွေကိုမှတ်မှတ်ရရဖြစ်နေဆဲပဲ။ သီချင်းကြိုက်တဲ့ကျွန်တော်ကတော့ အစားအသောက် အပြင် ညဈေးမှာ ဖျော်ဖြေနေတဲ့ လူငယ်ဂီတသမားလေးတွေရဲ့ တင်ဆက်မှုကိုလည်း သတိရတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ရောက်တဲ့နေ့ ညမှာပဲ ဘားအံ ညဈေးကို အပြေးချီတက်ခဲ့တယ်။

ညဈေးတန်းကို ညခုနစ်နာရီ ကျော်မှာရောက်သွားတော့ ကိုယ့်မျက်စိတောင် ကိုယ်မယုံနိုင်ဘူး။ အရင်က ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ ကားရပ်တဲ့နေရာမှာ ကားနည်းနည်း၊ ဆိုင်ကယ်နည်းနည်းပဲရှိတယ်။ အရင်ကဆိုင်တန်း လေးတန်းရှိပေမယ့် အခုတော့ ဆိုင်တန်း နှစ်တန်းပဲရှိတော့တယ်။ ဈေးဝယ်သူ ကလည်းအရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးတဲ့၊ ညခုနစ်နာရီကျော်ရင်နည်းသွားပြီ၊ ဆိုင်တွေကလည်း ရှစ်နာ ရီခွဲ ကိုးနာရီဆိုရင် သိမ်းပြီ တဲ့။ ဂီတဝိုင်းလေးတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။

ရှိတဲ့ဆိုင်တွေကလည်း အကင်ဆိုင်နဲ့ “တောထမင်း၊ တောဟင်း” လို့ နာမည်တတ်ထားတဲ့ ထမင်း ဆိုင်တွေပဲများတယ်၊အမှတ်တရ ပစ္စည်းဆိုင်တွေ နဲ့ မြန်မာမုန့်ဆိုင်တွေ ကတော့မရှိသလောက်ပဲ။ ဒါနဲ့ ညစာကို ဖက်ထုတ်ပြုတ်ပဲစားလိုက်တယ်။ ဈေးတန်းမှာတော့ ဘယ်ဆိုင်မေးလိုက်မေးလိုက် ဧည့်သည်အလာနည်းသွားလို့ရောင်းအားက အရင်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အသံပဲကြားရတယ်။ ဘန်ကောက်က ထိုင်းစား သောက်ဆိုင်တွေမှာ အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် လုပ်ပြီး ပြန်လာတဲ့ ဇနီး မောင်နှံနဲ့အတော်ကြာကြာစကားပြောဖြစ်တယ်။သူတို့က ကရင်ပြည်နယ်အေးချမ်းနေပြီ၊ ကိုယ့် ဒေသမှာပဲ လုပ်ကိုင်စားသောက် တော့မယ်ဆိုပြီး ၂၀၁၈မှာ ပြန်လာခဲ့သူတွေပေါ့။

သူတို့ဆိုင်က ၂၀၁၈၊ ၂၀၁၉ ကာလမှာတော့ အတော်ရောင်းကောင်းခဲ့တယ်။ ကိုဗစ် ကြောင့် ညဈေးပိတ်လိုက်ရချိန်ကစပြီး စီးပွားရေးကျသွားတာ၊ အခုပြန်ဖွင့်တော့လည်း အခြေအနေက ပုံမှန် ပြန်မဖြစ်တော့ဘူး။ ပြန်လာ တာကလည်း ဖောင်ဖျက်ပြီး ပြန်လာတာဆိုတော့ ထိုင်းက စာအုပ်တွေ ဘာတွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊အခုထိတော့တောင့်ခံနေဆဲပဲ၊ဒီထက်ဆိုးလာရင်တော့ ဘန်ကောက် ပြန်ပြီး အစက ပြန်စရ မှာပဲလို့ ပြောတယ်။ မေ ျှာ်လင့်ချက်တွေ အပြည့်နဲ့ နိင်ငံကို ပြန်လာခဲ့ပြီး
မေ ျှာ်လင့်ချက်တွေ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရတဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်များနေလဲမသိနိုင်ဘူး။

ဒီလိုနဲ့ ပျော်စရာမကောင်းတော့တဲ့ ညဈေးတန်းကနေ လေးလံသောစိတ်နဲ့ ဟိုတယ်ကို ပြန်ခဲ့ တယ်။ နောက်နေ့အစီအစဉ်က အရုဏ်တက်မြင်ကွင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်မှာဆိုတော့ စောစောအိပ်ပြီး မနက် ငါးနာရီပြန်ထ၊ ငါးနာရီခွဲမှာ ကန်သာယာကို သွားတယ်။ကန်သာယာ သီရိလမ်းဘက် ကနေ မြင်ရတဲ့ အရုဏ်တက်ချိန်မြင်ကွင်းက ဘားအံရဲ့ အလှပဆုံးမြင်ကွင်းပဲ။၁၉၈၃ ဘားအံကို စရောက် ချိန်မှာကျွန်တော့်ကို ဖမ်းစားခဲ့တာ ဘားအံသူလေးတွေ မဟုတ်ဘူး။ ကန်သာယာတံတား နဲ့ ဇွဲကပင်တောင် ရှုခင်းဖြစ်ပါတယ်။

ပါတီကောင်စီခေတ်ကနေ ဒီနေ့အထိ ကရင်ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေး တာဝန်ယူခဲ့ရတဲ့ အမျိုးမျိုးသော ပုဂ္ဂိုလ်များကို ချီးကျူးမိတာကတော့ ကန်သာယာရေကန်ကို ဖြတ်ပြီး ဇွဲကပင်တောင်ကို မြင်ရတဲ့ ရှုခင်းကို အပြောင်းအလဲဖြစ်စေမယ့်၊ မြင်ကွင်းကို အတားအဆီးဖြစ်စေမယ့် ဘယ်လို အဆောက် အအုံကို မှဆောက်လုပ်ခွင့်မပေးခဲ့တဲ့အချက်နဲ့ ဘယ်သူတာဝန်ယူယူ ကန် သာယာ ကန်ပတ်လမ်း ကို ကောင်းသည်ထက် ကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့အချက်ပဲဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီမူဝါဒကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ပါစေလို့လည်း ဆုတောင်းပါတယ်။

အရှေ့ဘက်ဆီက ရောင်နီသမ်းလာတာနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်တယ်။ ကန်ပတ်လေ ျှာက်လမ်းနေရာက ဓာတ်ပုံရိုက်ရတာ အားမရတော့ အနားက ကုက္ကိုပင်ခွကြားကို တက်ရိုက်တယ်။ ဓာတ်ပုံရိုက်နေရင်း နဲ့ အဝေးဘက်မှာ ကန်သာယာကို ဖြတ်ပြီးနောက်ထပ် တံတားတစင်းထိုးတာ သတိထားမိတယ်။ ကြာအင်းတောင်ပေါ်ကနေ ဓာတ်ပုံရိုက်ချိန်က အဲဒီတံတားကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ့ အဲဒီ တံတားရှိတဲ့ဘက်ကို ကန်ပတ်လမ်းအတိုင်းသွားလိုက်တယ်။

အဲဒီတံတားက ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးအနောက်ဘက် လူသွားလမ်းအတိုင်း ဆင်းလာတဲ့နေရာကနေ ကန်ကို ဖြတ်ပြီး ဖောက်ထားတာ။ ဆေးရုံကြီးဘက်ကနေ ပြည်ထောင်စု ရပ်ကွက်ဘက်ကို လမ်း လေ ျှာက်သွားချင်တဲ့ သူတွေအတွက် အဆင်ပြေမယ့်တံတားပေါ့။ တံတားက အင်္ဂတေနဲ့လုပ်ထား တဲ့ သစ်လုံးပုံစံလက်ရန်းတွေတပ်ထားတယ်။ တံတားပေါ်အလယ်မှာ နားဖို့ အဆောက်အအုံ လုပ် မထားတဲ့အတွက် ဇွဲကပင်တောင်မြင်ကွင်းကို အပြောင်းအလဲမဖြစ်ဘူး။ မူလရှိပြီး ကန်သာယာတံ တားရဲ့ အလယ်မှာ ဇရပ်လိုအဆောက်အအုံလေးရှိပြီးဖြစ်တဲ့အတွက် တံတားအသစ်မှာသာ အဲဒီလို အဆောက်အအုံပါရင် မြင်ကွင်းက အပြောင်းအလဲဖြစ်ပြီး ရှုခင်းအလှပျက်စီးသွားမှာသေချာတယ်။

တံတားအနားမှာတွေ့တဲ့ နံနက်ခင်းလမ်းလေ ျှာက်သူတစ်ယောက်ကို တံတားအကြောင်းမေး တဲ့ အခါ တံတား နာမည်က “ ဦးပေါက်တံတား” လို့ ပြောလိုက်တော့ ကြောင်သွားတယ်။ ဒေသအခေါ် လားလို့ ထပ်မေးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ တရားဝင်နံမည်၊ တံတားဟိုဘက်ထိပ်မှာ ဆိုင်းဘုတ်ရှိတယ် လို့ ပြောတယ်။ ဒါနဲ့ တံတားကို ဖြတ်ပြီး သွားတယ်။ သူပြောတာ အဟုတ်ဗျာ၊ သာမန်ဆိုင်း ဘုတ် တောင်မဟုတ်ဘူး။ ရေပြင်ထဲမှာ မြန်မာလို “ ဦးပေါက်တံတား” ၊ အင်္ဂလိပ်လို “ U PAUK BRIDGE ” လို့ အပီအပြင်ဆိုင်းဘုတ်ထူထားတာ၊ မီးလုံးတွေတောင်ဆင်ထားလိုက်သေးတယ်။

တံတားဆိုတာက အလှူရှင် ဒါမှမဟုတ် ထင်ရှား ကျော်ကြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နာမည် ဒါမှမဟုတ် ဒေသ အလှအပကိုထင်ဟပ်စေတဲ့နာမည်စသည်ဖြင့် ပေးလေ့ရှိတာကိုး။ အခု ဦးပေါက်ဆိုတော့ အလှူရှင် နံမည်လားလို့ သိချင်တာနဲ့ တံတားမှတ်တမ်းကို ဖတ်ကြည့်တော့လည်း ပြည်နယ် အစိုးရ အထွေထွေပိုလ ျှံ ရန်ပုံငွေနဲ့ ဆောက်တယ်၊ ပြည်နယ်ဝန်ကြီးချုပ် ဦးစောမြင့်ဦးက ၁၂- ၄ – ၂၀၂၂ ရက်နေ့မှာဖွင့်တယ် ဆိုတဲ့အကြောင်းပဲရေးထားတယ်။ ဒီတော့ အလှူရှင်မရှိဘူး၊ နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာ နဲ့ ဆောက်တဲ့တံတားပေါ့။

တံတားနာမည်က ကျွန်တော့်ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို နှိုးဆွနေတာကြောင့် မလှမ်းမကမ်းမှာ ခြေဆန့် လက်ဆန့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးနှစ်ယောက်ကို ဘာ့ကြောင့် ဦးပေါက် တံတား လို့ ခေါ်တာလဲ၊ ကျွန်တော်အရင်က ဘားအံမှာနေဖူးတယ်၊ ကရင်ပြည်နယ်သမိုင်းမှာ ဦးပေါက် ဆို ပြီး ထင်ရှားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း မကြားဖူးဘူး လို့ မေးကြည့်တယ်။ သူတို့က ဖြေချင်ပုံမရဘူး။ ဘာ မှန်း မသိပါဘူး။ ဖွင့်ပြီးတော့ ဒီလိုပဲ ဆိုင်းဘုတ်တတ်ထားတာလို့ ပြောတယ်။ ဖြတ်လေ ျှာက်လာတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကိုမေးတော့လည်း မသိပါဘူးဗျာ လို့ ပြောတယ်။ ကြည့်ရတာ သူတို့လည်း တံတားနာမည်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဧည့်သည်တွေမေးတဲ့အပေါ် ကသိကအောက်ဖြစ်နေပုံရတယ်။

ကန် သာယာက အပြန် ဒေသခံမိတ်ဆွေနဲ့ တွေ့တဲ့အချိန်မေးကြည့်တော့လည်း သူက ရယ်ပြီး မပြော တတ်ပါဘူးဗျာလို့ ဆိုတယ်။ မပြောတတ်တာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မပြောချင်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဘားအံ မြို့သူမြို့သားတွေကတော့ “ ဦးပေါက်တံတား” ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ဘယ်လို မြင်သလဲ မသိဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီလောက်လှပတဲ့တံတားကို အမရပူရက “ ဦးပိန်တံတား” နဲ့ဆင်တူ အမည်ပေးမယ့် အစား ကရင်ဘာသာစကားနဲ့ဖြစ်ဖြစ်၊ မြန်မာဘာသာစကားနဲ့ဖြစ်ဖြစ် မင်္ဂလာ ရှိ တဲ့နာမည် ပေးစေချင်တာပဲ။ ငါ့ကျောင်း ငါ ဘယ်လိုကျောင်းကျောင်း ဆိုရင်တော့လည်း မတတ်နိုင် ဘူးပေါ့။

ဆက်လက်ဖော်ပြပါ့မယ်။

ဇွဲကပင်ခရီးစဉ် (၂)

ကားက ဘားအံကမ်းနားလမ်းအတိုင်း မြို့ထဲကို ဝင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ တည်းမယ့် ဟိုတယ် ကလည်းကမ်းနားလမ်းမှာဆိုတော့ ဟိုတယ်ရှေ့မှာဆင်းရုံပဲ။ ဟိုတယ်မှာ စာရင်းသွင်း၊ မှတ်ပုံ တင် ပေးပြီးအခန်းကိုသွားမယ်ဆိုတော့ မီးပျက်နေလို့ ဓာတ်လှေကားသုံးလို့မရဘူး။ ဒီတော့ လှေကား ကနေ ခြေလျင်တက်ပေါ့။ တာဝန်ကျဝန်ထမ်းက ဘား အံ က သုံးနာရီပျက်၊ သုံးနာရီလာ၊ ညနေ ၄ နာရီနဲ့ မနက် ၉ နာရီကြား မီးပျက်ရင် မီးစက် နှိုးပေးပါသတဲ့။ “ ဘားအံမြို့မှ လှိုက်လှဲ စွာကြိုဆိုပါ၏” ပေါ့လေ။

ကျွန်တော်တို့က ဘားအံမှာ သုံးရက်ပဲနေမှာဆိုတော့ အချိန်ဆွဲလို့မရဘူး။ ဟိုတယ်ကို ညနေ သုံးနာရီရောက်ပြီးတာနဲ့ လေးနာရီခွဲမှာ ကြာအင်းတောင်ကနေ နေဝင်ဆည်းဆာချိန်ကို ဓာတ်ပုံ ရိုက်ဖို့ ပြန်ထွက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘားအံမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်အချိန်ကတော့ ကြာ အင်း တောင်ပေါ်ကို ကားလမ်းမပေါက်သေးဘူး။ ၂၀၁၉ ခုနှစ် မတ်လ ၂၀ ရက်နေ့မှာမှ ကြာအင်း တောင် ပေါ်တက်ကားလမ်းကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့တာပါ။ ကြာအင်းတောင်ပေါ်က သာသနိက အဆောက်အအုံတွေ ကိုတော့ တောင်ကလေးဆရာတော်က တာဝန်ယူပြီး ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဘေးမဲ့ သာသနာ့ မြေ အဖြစ်သတ်မှတ်ထားပါတယ်။

ကြာအင်းတောင်တက်လမ်းမှာ ညနေစောင်းကျန်းမာရေးအတွက် လမ်းလျှောက်နေသူတွေ အတော် များတယ်။ တောင်တက်လမ်းက တောင်ထိပ်နားအထိ ရောက်တယ်။ တောင်တက် လမ်း အဆုံးမှာ ယာဉ်ရပ်နားကွင်းရှိတယ်။ ဓမ္မာရုံ အသစ်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီကနေ တောင်ထိပ်အထိ ခြေ လျင် တက်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ တောင်ထိပ်မှာ ရှိတဲ့ စေတီရင်ပြင်နေရာကလွဲရင် ကျန်တဲ့နေရာတွေ မှာ ဖိနပ်စီးလို့ရပါတယ်။ စေတီခြေရင်းမှာ ရှိတဲ့ ဓမ္မာရုံလို့ ထင်ရတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုနားမှာ အားကစားဝတ်စုံနဲ့လူငယ်လေးနှစ်ယောက်ကျောက်ပြား တွေကိုသယ်ဖို့လုပ်နေတာတွေ့ ရတယ်။ မေးကြည့်လိုက်တော့ဒီအဆောက်အအုံကို ပြုပြင်ဖို့အတွက်ဖယ်ရှားလိုက် တဲ့ ကျောက်ပြား တွေ ကို ကုသိုလ်ယူတဲ့အနေနဲ့တောင်အောက် ပြန်သယ်ပေးမှာ၊ တောင်ပေါ်ရောက်လာတဲ့သူတိုင်း ကုသိုလ် ယူလို့ရတယ်လို့ ရှင်းပြတယ်။

တောင်ထိပ်စေတီကိုအောက်ကနေ ပတ်ပြီး ဆက်သွားလိုက်ရင် နောက်ထပ် တောင်ကြောတစ်ခုကို ရောက်မယ်၊ အဲဒီတောင်ကြောက စေတီကုန်းထက် နည်းနည်းနိမ့်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနေရာကနေ ဇွဲကပင် တောင်ကိုရော၊ သံလွင်မြစ်အနောက်ဘက် တောင်ကြောတွေကိုရော မြင်ကွင်းပိုကောင်း တယ်။အဲဒီ တောင်ကြောထိပ်ကိုရောက်တော့ ညနေခင်းလမ်းလေ ျှာက်ရင်း ရောက်လာပုံရတဲ့ အမျိုး သား နှစ် ယောက်က ဦးရဲထွဋ် လား လို့မေးပြီးနှုတ်ဆက်တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော့် ခရီးစဉ်အကြောင်းမေးရင်းနဲ့တောင်ပေါ်ကနေ မြို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ဘားအံမြို့ကြီး ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်လာပုံ နဲ့ တုန့်ဆိုင်းသွားပုံတွေကို ရှင်းပြတယ်။

၂၀၁၂ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း မှာ ဘားအံမြို့ဟာ ကုန်သွယ်မှုရော၊ ခရီးသွားလုပ်ငန်းပါ အများကြီးဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်လာတယ်။၂၀၁၉ခုနှစ်ရောက်တော့ဘားအံပတ်ဝန်းကျင်မှာနိုင်ငံတကာအဆင့်မီ ဟိုတယ် တွေအပါအဝင် ဟိုတယ်အသစ်တွေများနေပြီ။မီးပုံးပျံစီးနိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်တာ၊ ဇွဲကပင်တောင်နဲ့ အခြား ကျောက်တောင်တွေကို Rock climbing လုပ်နိုင် ဖို့အတွက်လေ့လာတာ၊ ပြည်နယ်အတွင်းက အခြားခရီးသွားလုပ်ငန်း မြှင့်တင်နိုင်မယ့်နေရာတွေကို လေ့လာတာတွေ လုပ်နေကြပြီ။ နယ်စပ် ကုန်သွယ်ရေး က အရှိန်မြင့်လာတာကတော့ ပြောမနေနဲ့တော့။ဘားအံ-ကော့ကရိတ်ကားလမ်း ကို လည်း အဆင့်မြှင့်တင်နေပြီ။ ဂျိုင်းမှာ ဂျပန်အကူအညီနဲ့ တံတားသစ်တစ်ခုဆောက်နေပြီ။

အဲဒါတွေ အားလုံးဟာ ကိုဗစ်ကြောင့် အရှိန် ကျသွားခဲ့တယ်။ ကေအင်န်ယူနဲ့ အပစ်အခတ်ရပ်စဲ ရေး ပျက်သလို ( သူတို့ စကားအတိုင်း ဆိုရင်တော့ တရားဝင်မကြေညာတာပဲရှိပါတယ်တဲ့) ဖြစ်သွား တော့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွေရပ် သွားပြီလို့ ပြောလို့မရတောင် တုန့်ဆိုင်းနေပြီလို့ ပြောရမယ့် အခြေအနေဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့်ရှေ့ဆက် တိုးတက်ဖို့ပဲရှိတယ်ဆိုပြီး ဘဏ်ချေးငွေနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လုပ်ထားတဲ့ ဒေသခံ လုပ်ငန်းရှင်တွေ ငုတ်တုတ်မေ့တာပဲ။ ၂၀၂၁ မတိုင်ခင်မှာ ကရင်၊ ကယားနဲ့ ချင်းပြည်နယ် တွေက ခရီးသွားလုပ်ငန်း နယ်မြေသစ်တွေအဖြစ် နာမည်ကြီး ခဲ့တယ်။ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ စီးဝင်ခဲ့ တယ်။အခုတော့အိပ်မက်များ ပျောက်ဆုံးရာနယ်မြေ တွေပေါ့။ ဒါတောင် ကရင်ပြည်နယ်က ကျန်တဲ့ ပြည်နယ်နှစ်ခုထက် သက်သာပါသေးတယ်။

နိုင်ငံခြားခရီးသွားဧည့်သည်တွေမလာလို့ခရီးသွားလုပ်ငန်းထိခိုက်တယ်လို့ရေးလိုက်တဲ့အခါ တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်များက နိုင်ငံခြားသားမလာလည်း ပြည်တွင်းဧည့်သည်တွေ ရှိတာပဲ၊ သီတင်းကျွတ် ရုံးပိတ် ရက်ဆိုရင်အမြန်လမ်းမှာ ကားတောင်ပိတ်တယ်လို့ ပြန်ဆွေးနွေးကြတယ်။ အဲဒီလိုပြော တဲ့ သူတွေ ဟာ ခရီးသွားလုပ်ငန်းရဲ့ သဘောသဘာဝကို မသိဘူးလို့ပဲထင်မိတယ်။

ခရီးသွားလုပ်ငန်း ကို အဓိက ထားရတဲ့ ပုဂံ၊ ကလော ၊ အင်းလေး စတဲ့ဒေသတွေမှာ ပြည်တွင်း ခရီးသွားဧည့်သည်ဆိုတာ “ ရေတက်ငါးစင်ရိုင်း” ပဲ၊ ရုံးပိတ်ရက် ဆက်ရင် ဝုန်းကနဲ့ ထိုးတက်လာ မယ်။ပြီးရင်ဧည့်သည်အရေအတွက်က ထိုးကျသွားတယ်။ နိုင်ငံခြားသားဧည့်သည်ဆိုတာက နှစ်စဉ် ခရီးသွားရာသီ ဇွန်၊ ဇူလိုင်က နေ နောက်နှစ် ဖေဖော် ဝါရီ အထိ နေ့စဉ် ဆက်တိုက်လာနေတာ၊

ပြီးတော့ ပြည်တွင်းဧည့်သည်အများစုက တန်ခိုး ကြီးဘုရားနဲ့ ဓာတ်ပုံ ရိုက်လို့ကောင်းတဲ့နေရာပဲ စိတ်ဝင်စားတာ၊နိုင်ငံခြားဧည့်သည်(အထူးသဖြင့်အမေရိကန်နဲ့ဥရောပခရီးသွားတွေက) အဲဒီနေရာ တွေအပြင် ဒေသန္တရ ဗဟုသုတ၊ ကျေးလက် သဘာဝ၊သဘာ၀ ပတ်ဝန်းကျင် စတာတွေအားလုံးကို စိတ်ဝင်စားတယ်၊ အဲဒီအတွက် ငွေသုံးတယ်၊ သူတို့လာတဲ့ အတွက် ဒေသခံတွေဟာ ပတ်ဝန်း ကျင် ထိန်းသိမ်းရေး၊အမှိုက်စွန့်ပစ်မှု တို့နဲ့ ပတ်သက်ရင် အလေးထားလုပ်ရကောင်းမှန်း သိလာတယ်၊ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းသစ်တွေပေါ်လာပြီးအပိုဝင်ငွေရလာတယ်။ ဒါ့ကြောင့် လည်း နိုင်ငံတိုင်း လိုလိုက ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပေ့ါ။ သတင်းတစ်ပုဒ်မှာ ကမ္ဘောဒီးယားနိုင်ငံကို ၂၀၂၂ က လေကြောင်းခရီးနဲ့ ခရီးသွားဧည့်သည် ၂ ဒဿမ ၃၈ သန်း လာခဲ့တယ်၊ ၂၀၂၃ မှာ နှစ်ဆတိုးပြီး ၄ ဒဿမ ၆ သန်းလာအောင် ဆွဲဆောင် မယ်လို့ ဆိုတယ်။ မြန်မာ့ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဘာလဲ၊ ဘယ်လဲ။

ကျွန်တော်တို့ စကားကောင်းနေဆဲမှာပဲ ဆည်းဆာအမှောင်ရိပ်သန်းလာတော့ ဒေသခံမိတ်ဆွေ နှစ် ယောက်နှုတ်ဆက်ပြီး ဆင်းသွားတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ခရီးသွားဖော်မိတ်ဆွေက နေဝင် ဆည်းဆာ ကို ဓာတ်ပုံရိုက်တယ်။ ဒေသခံတွေဆီက ကြားရတဲ့ သတင်းစကားတွေကြောင့် ဘားအံ ဆည်းဆာ ဟာ ပိုပြီး လွမ်းမောစရာဖြစ်ရတယ်။ တကယ်တော့ ကရင်ပြည်နယ်သူ၊ ပြည်နယ်သားတွေဟာ လွတ်လပ် ရေးရပြီး နှစ်ပေါင်း ခုနှစ်ဆယ်ကျော်အတွင်း ငြိမ်းချမ်းခြင်းအရသာကို ဆယ်စုနှစ် တစ်ခု ပြည့်အောင်တောင် မခံစားခဲ့ရရှာဘူး။

ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးတော့ ကြာအင်းတောင်ပေါ်ကနေ ပြန်ဆင်းခဲ့တယ်။ လူငယ်လေးတွေ သယ် သွားတဲ့ ကျောက်ပြားပုံနားရောက်တော့ငါသယ်သွားရင်ကောင်းမလား၊ငါ့အသက်အရွယ်နဲ့အဆင်းလမ်း မှာ အန္တရာယ်ဖြစ်မလားစဉ်းစားတယ်။နောက်တော့လူငယ်လေးတွေလည်းသူတို့နိုင်သလောက်၊ငါလည်း ငါနိုင်သလောက်ပေါ့လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ကျောက်ပြားနှစ်ချပ်ထမ်း ဆင်းခဲ့ တယ်။ ကားရပ် တဲ့နေရာရောက်တော့ကျောက်ပြားတွေချထားရမယ့်နေရာ မေးပြီးသွားထားလိုက်တယ်။ အများကြီး မသယ်နိုင်ပေမယ့်ကိုယ်နိုင်သလောက်တာဝန်ယူ လိုက်ရတဲ့ အတွက် စိတ်ကျေနပ်မှု ရတယ်။

ဆက်လက်ဖော်ပြပါ့မယ်။

ဇွဲကပင် ခရီးစဉ် (၁)

ဘားအံကို သွားမယ်လို့ ပြောတော့ ကြားတဲ့သူတိုင်းကစိတ်ချရလို့လားလို့ မေးတယ်။ ဒါနဲ့ အခု အချိန်မှာ ရာနှုန်းပြည့်စိတ်ချရမှ သွားမယ်ဆိုရင် ရန်ကုန်မြို့ထဲတောင် သွားလို့ မရဘူး ၊ ၇၀% တော့ စိတ်ချရပါတယ်။ကျန်တာကတော့မတတ်နိုင်ဘူးလို့ပြောရင်း ပျားအုံကို ခဲနဲ့ပစ်ပြီး ခြင်ထောင်ထဲ ဝင်ပုန်း နေတဲ့ဖိုးရှုပ်နဲ့ မဆီမဆိုင် ပျားတုတ်ခံရတဲ့သူတွေအကြောင်း ပုံပြင်ကို ပြန်ပြောပြရတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ခရီးသွားဖို့ စီစဉ် တယ်။ တစ်ည သုံးသောင်း နဲ့ လေးသောင်းကြား ပေးရပြီး မြို့ထဲနဲ့ နီးတဲ့ ဟိုတယ်ရှာတယ်။ သင့်တော်မယ်ထင်တဲ့ ဟိုတယ်တွေ့တဲ့အခါ အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စဖြစ်တဲ့ ညဘက် မီးပျက်ရင် မီးစက်နှိုးမနှိုးမေးရပြန်တယ်။ ကားလက်မှတ်ဝယ်ဖို့ အတွက် နာမည်ကြီး ကားလိုင်းတွေ က ဘားအံခရီးစဉ် မဆွဲတော့ အဆင်ပြေမယ့် ကားလိုင်း ကို ရှာရတယ်။ ကားလက်မှတ်ဝယ်တဲ့ အခါ MMBus Ticket ဆိုတဲ့ အပလီကေးရှင်းလေးက အတော်ကောင်းတယ်။ မြို့ပေါင်းစုံ၊ ခရီးစဉ် ပေါင်း စုံရဲ့လက်မှတ်ဝယ်လို့ရတယ်။ KBZ Pay, CB Pay, AYA Pay ,One Pay , MAB Payment , Citizens Pay, M ပိုက်ဆံ, Uab Pay တို့လို အွန်လိုင်း ငွေ ပေးစနစ်တွေနဲ့လည်း ပေး လို့ရတယ်။ Wave Money လည်းရတယ်။ မိုဘိုင်း ဘဏ်အပလီကေးရှင်းနဲ့လည်း ချေလို့ရ တယ်။ ကျွန်တော် က မြဝတီသွားမယ့် 2 Plus 1 ကားမှာ ဘားအံအထိ လက်မှတ်ဖြတ်စီးတယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ် သောင်းရှစ်ထောင်ပေးရတယ်။

ကျွန်တော်တို့ စီးမယ့်ကားက မနက် ၈ နာရီ အောင်မင်္ဂလာကားဂိတ်က ထွက်မယ်။ ဒီတော့ အိမ် ကနေ ၆ နာရီထွက်ပြီး လမ်းမှာ မိတ်ဆွေကို ဝင်ခေါ်တယ်။ သွားတာကတော့ ထုံးစံအတိုင်း Kilo Taxi Service နဲ့ သွားတယ်။ Kilo Taxi က တစ်ည ကြိုပြီး အော်ဒါတင်ထားလို့ရတယ်။ အော်ဒါ တင်ခ ၅၀၀ ကျပ်ပေးရတယ်။ လာကြိုမယ့် ကားဆရာကို ဖုန်းဆက်ပြီး နှိုးပေးပါလို့ မေတ္တာရပ်ခံလို့ လည်း ရတယ်။

ကျွန်တော်တို့ သွားမယ့် ကားဂိတ်ရှိတဲ့လမ်းထဲ ချိုးဝင်လိုက်တာနဲ့ ရွှေကြိုတွေက ကားနားကို ကပ် ပြီး လက်မှတ်ဝယ်မှာလား၊ ဘယ်သွားမှာလဲ မေးတာနဲ့ လက်မှတ်ဝယ်ထား ပြီးသားဆိုပြီး ခါထုတ် တယ်။ ဘယ်ခရီး၊ဘယ်ကားစီးမလဲဆိုတာဆုံးဖြတ် ပြီးမှတော့ ရွှေကြိုတွေစကားနားထောင် ဖို့မလို တော့ ဘူးလေ၊ မကောင်းလည်းကိုယ်၊ ကောင်းလည်းကိုယ်ပဲ။

ကားဂိတ်ရှေ့ရောက်တော့ ပစ္စည်းချ၊ ကားကြီးတွေ၊ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ကြားက ဆီကွက်တွေ၊ ကွမ်းတံထွေးကွက်တွေ၊ ပလတ်စတစ်အမှိုက်စတွေနဲ့ ညစ်ထေးပေလူး နေတဲ့ အင်္ဂတေ ကြမ်းခင်း တွေကို နင်းဖြတ်ရင်း လက်မှတ်ရုံကို သွားရတယ်။ အွန်လိုင်းက ပို့ထားတဲ့ လက်ခံနဲ့ မှတ်ပုံတင် ပြလိုက်တော့ စာရေးမလေးက ကွန်ပျူတာကို ချောက်ချက် ချောက်ချက် နှိပ်လိုက်ပြီး စက်ထဲ က ထွက်လာတဲ့ လက်မှတ်ဖြတ်ပိုင်းလေးကို ပေးတယ်။ ပုဂ္ဂလိက ကားလိုင်း တွေက လက်မှတ်ဝယ်ရ တိုင်း ဘာ့ကြောင့်မှန်းမသိ၊ မြန်မာ့မီးရထားကိုပဲ သတိရမိတယ်။

ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကားဂိတ်အခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲက ထိုင်ခုံလေးမှာထိုင်စောင့်တယ်။ အထဲ မှာ နေရာ မရတဲ့သူတွေအတွက် ကားကြီးနှစ်စင်းကြားမှာ ပလစ်စတစ်ထိုင်ခုံတွေချပေးထားတယ်။ ၇ နာရီခွဲတော့ မြဝတီကားပေါ်ခရီးသည်တွေတက်လို့ရပြီလို့ခေါ်တယ်။ ကားက ရှစ်နာရီ ထွက် မယ်လို့ ကြေညာထားပေမယ့် ဟိုဟာတင်၊ ဟိုလူစောင့်နဲ့ ရှစ်နာရီ ဆယ်မိနစ်မှ ထွက်နိုင်တယ်။ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဒါ လောက်နောက်ကျတာ တော်သေးတာပေါ့ လို့ ဖြေရတာပဲ။

ကျွန်တော်စီးတဲ့ကားလိုင်းက လိုင်းဆွဲတဲ့မြို့တွေအတော်များပေမယ့် ဝန်ဆောင်မှုနဲ့ပတ်သက်ရင် ထိပ်ပိုင်းရောက်တဲ့ကားလိုင်းတွေထဲမှာမပါဘူး။ ကားအတွင်းပိုင်းအခြေအနေကလည်း သန့်ရှင်းမှု ၊ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု အားနည်းတဲ့ပုံစံပဲ။ ယာဉ်မောင်းနဲ့ ယာဉ်ပေါ်လိုက်အကူအမျိုးသား ကတော့ တူညီဝတ်စုံတွေဝတ်ထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကားထွက်ချိန်မှာ နှုတ်ခွန်းဆက်စကား၊လိုက်နာ ရမယ့် အချက်စတာတွေပြောမနေဘူး။ ကားထွက်တာနဲ့ ရေသန့်ဘူးဝေတယ်။ စစ်ဆေးရေးဂိတ် တွေ နားရောက်ရင် ဖုန်းပိတ်ထားဖို့ သတိပေးမယ်၊ ဆင်းလေ ျှာက်ဖို့လိုရင် ပြောမယ်။ ဒါပဲ။

ကားပေါ်မှာ ကျွန်တော်ထိုင်တဲ့ခုံနဲ့ နောက်ဘက်ဓားလွယ်ခုတ် နှစ်ခုံတွဲမှာ ဇနီးမောင်နှံ စုံတွဲတစ်တွဲ ပါတယ်။ ငါးဆယ်ကျော်လောက်ရှိမယ်ထင်တယ်။ အမျိုးသားက ပိန်ပိန်ပါးပါး ၊ နဖူးပြောင်ပြောင်၊ မျက်မှန်နဲ့၊ လက်ထဲမှာ ကွမ်းရွက်၊ ထုံးဘူးနဲ့ ကွမ်းသီး၊ဖာလာ စတာတွေထည့်ထား တဲ့ အိတ် တစ်လုံးကိုင်ထားတယ်။ အမျိုးသမီးကလည်း မျက်မှန်နဲ့၊ ကိုယ်လုံးဖိုင့်ဖိုင့်၊ မျက်နှာမှာ သနပ်ခါး ဖွေးနေအောင် လိမ်းထားတယ်။ ကားစထွက်တာနဲ့ အမျိုးသားက ကွမ်းယာပြီး ဝါးတယ်။ ရေသန့် ဘူးလေးထဲကို ကွမ်းတံထွေးထွေးတယ်။ စကားမပြောဘူး၊ အေးအေးပဲ။

အဲ အမျိုးသမီးကတော့ ကားထွက်တာနဲ့ ဖုန်းဆက်တော့တာပဲ။ နားထောင်ရတာတော့ သား ၊ သမီးတွေဆီ လှည့်ပတ်ဆက်နေပုံရတယ်။ “ဟဲ့ ခုနကဆက်တာ ဘာလို့မကိုင်တာလဲ” လို့ ဟောက် တယ်။ “ မီတာခဆောင်ဦးနော်” ဆိုပြီး သတိပေးတယ်။ “ ကြက်သွန်နီတွေ ခွဲပေးလိုက် တော့၊ အိမ် အတွက် တစ်ပိဿာချန်ထား” လို့ ညွှန်ကြားချက် ထုတ်တယ်။ “ မြဝတီ အခြေအနေ ကောင်း လား” “ လာကြိုနော်၊ဖုန်းခေါ်မရရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” “ငါကတော့ ကားဝင်းထဲမှာ ပဲထိုင် နေမှာ” စသည်ဖြင့် စစ်ဆေးမေးမြန်းတယ်။

ဒီအမကြီးလည်း “လိုအပ်သည်များ ညွှန်ကြား”ဆိုတဲ့ အမျိုး အစားပဲ။ အမှန်ကတော့ ကလေးတွေက လုပ်ထားပြီးသားဖြစ်မှာပါ။ သူကိုယ်က အဲဒီလိုပြောလိုက်ရမှ နေသာထိုင်သာ ရှိပုံပဲ။ ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်ပြီးနားထောင်နေမှန်းသိတော့ အမျိုးသား က ပြုံးပြတယ်။ သူ့အပြုံးက “ ကျွန်တော် နား ထောင်လာရတာနှစ်သုံးဆယ်ရှိပြီ”ဆိုတဲ့အပြုံး။အဲဒီအမကြီးစကားကောင်းချက်ကတော့ ယာဉ်ပေါ် အကူဝန်ထမ်းက ရှေ့မှာ စစ်ဆေးရေး ဂိတ် ရှိတယ်။ ဖုန်းမသုံးပါနဲ့ လို့ သတိပေးလိုက်မှ ဖုန်းပိတ် တော့တယ်။ စကားမပြောပဲနေရတော့ အိပ်ငိုက်နေပြန်ရော။

ကျွန်တော်တို့ကားက အမြန်လမ်းပေါ်မတက်ဘူး။ ရန်ကုန် မန္တလေး လမ်းဟောင်းအတိုင်း ပဲခူးကို သွားတယ်။ ပဲခူးအဝေးပြေးစခန်းကို ဝင်တယ်၊ ပြီးမှ ဘုရားကြီးလမ်းဆုံက တဆင့် ဘားအံကို ခရီး ဆက်တယ်။ ပဲခူးမြို့ထဲရောက်တော့ အရင်လို လမ်းမကြီးအတိုင်းသွားလို့မရဘူး။ တိုင်းဒေသကြီး အစိုးရရုံးရှေ့လမ်းမကြီးကို ပိတ်ထားတဲ့အတွက် နောက်ဘက် လမ်းကြားတွေထဲက ဖြတ်ပြီး ကွေ့ ပတ်သွားရတယ်။

ဘုရားကြီးရောက်တော့ ၁၀ နာရီ ၁၀ မိနစ်ရှိပြီ။ ဘုရားကြီးလမ်းဆုံအကျော် စစ်ဆေးရေးဂိတ်ရောက် တော့ ယာဉ်ပေါ်အကူဝန်ထမ်းက မှတ်ပုံတင်တွေ ထုတ်ထားပါဆိုပြီး သတိပေးတယ်။ အဲဒီတော့ မှ အိပ်ငိုက်နေတဲ့အမျိုးသမီးကြီးက လန့်နိုးလာပြီး “ ဘာဂိတ်လဲ၊ စစ်တောင်းဂိတ်လား” ဆိုပြီးမေး တဲ့အခါ ခင်ပွန်းလုပ်သူက “ ဘာတွေလေ ျှာက်မေးနေတာလဲ၊ သေတော့မှာပဲ၊ ဘုရားကြီးပဲရှိသေး တယ်။” လို့ ဟောက် တယ်။

ယာဉ်ပေါ်လိုက် အကူဝန်ထမ်းအလုပ်က မလွယ်ဘူး။ စစ်ဆေးရေးဂိတ်တစ်ခုရောက်တိုင်း ပြေးဆင်း ပြီး ခရီးသည်စာရင်းစာရွက်ပေးရတယ်။ တစ်ခါ တစ်လေ နှစ်ရွက်ပေးရတဲ့ ဂိတ်လည်းရှိတယ်။ ဘားအံလမ်းကြောင်းက မန္တလေး၊ ကလောလမ်းကြောင်းတွေထက် စစ်ဆေးရေးဂိတ်ပိုများတော့ စာရွက်အတော်ကုန်မယ့်သဘောပဲ။ အောင်မင်္ဂလာဂိတ်အထွက်မှာ တစ်ခါတည်းစာရင်းယူပြီး အွန်လိုင်းကနေလမ်းမှာရှိတဲ့စစ်ဆေးရေးဂိတ်အားလုံးကိုဖြန့်ပေးနိုင်ရင်အားလုံးအတွက် အဆင်ပြေ မယ် ထင်တယ်။

ကျွန်တော်တို့ကားရဲ့ ဝန်ထမ်းလေးက ဝန်ဆောင်မှု အားနည်းပေမယ့် စိတ်ရင်းကောင်းပြီး ဖော်ရွေ ပါတယ်။ အောင်မင်္ဂလာဂိတ်ကထွက်၊ ခရေပင်လမ်းခွဲမီးပွိုင့်အကျော်မှ တွေ့တဲ့ ယာဉ်ထိန်း ရဲ နဲ့ဆို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးစကားပြောနေတာများသူငယ်ချင်းအရင်းလိုပဲ။စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွေမှာ လည်း ဒီလိုပါပဲ။ ပြီးတော့ ရေအကျိုးဆယ်ပါးကိုလည်း ယုံကြည်ပုံရတယ်၊ လမ်းတလျှောက် ကြုံတဲ့ နေရာ တိုင်း ရေသန့်ဘူးလေးတွေ ဝေနေတာ မြင်ရ တယ်။ အခုနောက်ပိုင်း ကလော၊ မန္တလေးခရီးတွေ သွားတဲ့အခါမှာလည်း ကားသမားတွေက ရေသန့်ဘူးလေးတွေ လှူ ကြတာ သတိထားမိတယ်။ အရင်ရန်ကုန်-နေပြည်တော်ခရီးသည်တင်ကားစီးခဲ့ချိန်က ဒါမျိုး မမြင်ဖူးဘူး။ ကြည့်ရတာ ရေအကျိုး ဆယ်ပါးထဲက လျင်မြန်ခြင်း ဆိုတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကြောင့် လိုရာ ခရီးကို လျင်လျင်မြန်မြန် ချောချော မောမော ရောက်အောင် ရည်ရွယ်ပုံရတယ်။ ကောင်းပါတယ် လေ။

ဝေါက ထွက်တော့ နာမည်ကျော် ညောင်ခါးရှည် ကို ရောက်တယ်။ ရန်ကုန်ဘက်က လာတဲ့ ကား တွေ ရပ်စောင့်ရတာမရှိပေမယ့် ဘားအံ၊ မော်လမြိုင်ဘက်ကလာတဲ့ကားတွေတန်းစီနေတာကို ကြည့်ပြီး အပြန်ခရီးအတွက် စိတ်ပူသွားတယ်။ ဒီလမ်းမှာ သွားနေကြ ဖြစ်ပုံရတဲ့ ခရီးသည် တစ် ယောက်ကတော့ ကုန်ကားတွေပဲ ကြာတာပါ၊ ကျန်တဲ့ကားတွေက တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီ ပဲစောင့်ရ တယ်လို့ အားပေးတယ်။ ညောင်ခါးရှည်ပြီးတော့ စစ်တောင်းတံတားကို ဖြတ်၊ မွန်ပြည်နယ်ထဲကို ရောက်ပြီပေါ့။

ကျွန်တော်က ၁၉၈၁ ခုနှစ်ကနေ ၁၉ ၈၆ ခုနှစ်အထိ ဘီးလင်းမြို့၊ ၁၉ ၈၈ ကနေ ၁၉ ၉ ၂ ခုနှစ် အထိ ဘားအံမြို့တွေ မှာတာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရတော့ ရန်ကုန်- ဘားအံကားလမ်း ကို အကြိမ်ကြိမ် သွားခဲ့ ဖူးတယ်။အဲဒီအချိန်က တိုက်ပွဲတွေပြင်းထန်ချိန်ဆိုတော့ ည ၆ နာရီကျော်ရင် ကားအသွား အလာ ပိတ်လိုက်ပြီ။ လမ်းတလေ ျှာက်က တံတားတွေမှာလည်း လုံခြုံရေး စခန်းတွေရှိတယ်။ စစ် ဆေး ရေး ဂိတ်ကတော့ စစ်တောင်းတံတားမှာပဲရှိတယ်။ ၂၀၀၉ ၊ ၂၀၁၀ အဲဒီဘက် ခရီးသွားဖြစ်တော့ လမ်း အခြေအနေက အတော်တိုးတက်နေပြီ၊ လုံခြုံရေးလည်းကောင်းနေပြီ။ ၂၀၁၂ ကေအင်န်ယူ နဲ့ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးသဘောတူညီချက်လက်မှတ်ထိုးလိုက်တော့ အခြေအနေက လုံးဝပြောင်းလဲ သွားတယ်။

၂၀၂၀ ဇန်နဝါရီလ အတွင်း ရန်ကုန်ကနေ – မြဝတီအထိ ကားမောင်းပြီး သွားတဲ့အချိန်မှာ စစ်ဆေး ရေးဂိတ်ကလည်း တရားမဝင်ပစ္စည်းနဲ့ကားတွေကို စစ် တဲ့ မရမ်းချောင် ဂိတ်တစ်ခု ပဲရှိ တော့ တယ်။လမ်းတွေပိုကောင်း လာသလို လမ်းတွေပေါ်မှာ ခရီးသည်တင်ကားတွေ၊ ကိုယ်ပိုင် ကား တွေ အပြည့်၊ စားသောက်ဆိုင် သစ်တွေလည်း အများကြီးပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘီးလင်းမှာ နေစဉ် က တိုက်ပွဲ အလွန် ဖြစ်တဲ့ ဘီးလင်းအထွက် ရွှေရောင်ပြ လမ်းခွဲမှာတောင် စားသောက် ဆိုင်တွေ၊ ဆောက်လက်စ အိမ် တွေနဲ့ မြို့သစ်လိုဖြစ်နေပြီ။ အရင်က “ကျိုက္ကော် သိမ်ဆိပ် ည မအိပ်နဲ့” လို့ စာချိုးခံရတဲ့ ကျိုက္ကော်၊ သိမ်ဆိပ်ဆိုရင် သူမဟုတ်သလိုပဲ။

အခုတစ်ခေါက်ပြန်လာတော့မြင်ကွင်းကပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီ။တံတားစခန်းတွေကလည်း ကားတာ ယာ အဟောင်းတွေ၊ သဲအိတ်တွေ၊ သံဆူးကြိုးတွေ နဲ့၊ ဟိုတစ်ချိန်က ရှိခဲ့တဲ့ စခန်းတွေ ထက် တောင် ပိုကြီးနေသလိုပဲ။ စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွေများလာပြီး ကားပေါ်တက် မှတ်ပုံတင်စစ်ခံရသလို အောက် ဆင်းလမ်းလေ ျှာက်ပြီး မှတ်ပုံတင်ပြရ တာလည်း ရှိတယ်။ ပိတ်ထားတဲ့ စားသောက် ဆိုင် တွေ မြင် ရတယ်။ ရွှေရောင်ပြလမ်းခွဲဆိုရင် ဆီဆိုင်က အစ အကုန်ပိတ်ပဲ။ လမ်းကြောင်း အခြေ အနေ မလုံခြုံသလို လူတွေလည်း စိတ်လုံခြုံမှုလည်း ရှိပုံမရဘူး။ ပေါက်ပင် ဘာကြောင့်ကိုင်းရတယ် ပဲ။

သထုံရောက်တော့ ဘားအံလမ်းအတိုင်းဆက်သွားတယ်။ ဒူးရင်းဆိပ် ဒုံသမိတံတားအဝင်စစ်ဆေး ရေးဂိတ်မှာ အစစ်ခံတယ်။ ဒီနေရာက မွန်ပြည်နယ်အဆုံးပဲ။ တံတားကို ဖြတ်ပြီးတော့ ကရင် ပြည် နယ် အဝင် ဂိတ်မှာ တစ်ခါ အစစ်ဆေးခံရတယ်။ လူတွေဆင်းဖို့မလိုဘူး၊ ခရီးသည် စာရင်းပဲ ဆင်း ပေးရ တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယာဉ်ပေါ်လိုက်ဝန်ထမ်းက တော်တော်နဲ့ ပြန်တက်မလာဘူး။ ခဏနေမှ ကားပေါ်တက်လာပြီး “၈ မျဉ်းစောင်း အကို ၊ အောက်ကို ခဏဆင်းပေးပါဦး”လို့ ပြောတယ်။

ဒီတော့ ကားနောက်ဘက်ထဲက လူတစ်ယောက် ဆင်းသွားတယ်။ သူ့အဖော်လို့ထင်ရတဲ့သူ တစ် ယောက်လည်း လိုက်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ညောင်ခါးရှည် ဂိတ်အကြောင်းရှင်းပြတဲ့ခရီးသည် ကပဲ “၈ မျဉ်းစောင်း ဆိုတာက မကွေးတိုင်း မှတ်ပုံတင်ကိုပြောတာ၊ ၅ မျဉ်းစောင်းဆိုရင် စစ်ကိုင်း တိုင်း၊ကရင်ပြည်နယ်ထဲကဂိတ်တွေမှာ အဲဒီနံပါတ်တွေပါရင် ခေါ်မေးခံရတယ်၊ ဖုန်းစစ်တယ်၊ အဖြေ မတတ်ရင်၊ အထောက် အထားမပါ ရင် ခေါ်ထားခံရမယ်၊ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ ကားတွေဆို ရင် ပိုဆိုးတယ်” လို့ ပြော တယ်။

ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေတုန်း ၈ မျဉ်းစောင်း လူရဲ့ အဖော်ပြန်တက်လာတယ်။အိတ်ထဲက စာ ရွက်စာတမ်းတွေယူပြီး ပြန်ဆင်းသွားတယ်။ နည်းနည်းကြာတော့ နှစ်ယောက်လုံးပြန်တက်လာ တယ်။ ကားထဲက ခရီးသည်တွေ ပြိုင်တူသက်ပြင်းချသံကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ ကားဆက်ထွက်တယ်၊ သံလွင်တံတားထိပ်ရောက်တော့ ခရီးသည်အားလုံးဆင်း၊ မှတ်ပုံတင်ကိုင်ပြီး အစစ်ဆေးခံရတယ်။ လဝက ဝတ်စုံနဲ့ တစ်ယောက်က တန်းစီနေတဲ့လူတွေကို လိုက်ကြည့်ပြီး အသက်ကြီးတဲ့ သူတွေ ကို ကားပေါ်ပြန်တက်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဦးလေး ကားပေါ်တက်လို့ရပြီလို့ ပြောတယ်။ တန်းစီရတဲ့ ဒုက္ခကင်းဝေးသွားလို့ ကျေးဇူးတင်ပေမယ့် အဖိုးကြီး စာရင်းဝင်သွားတဲ့အတွက် ကြေကွဲ ရတယ်။

တံတားဖြတ်ပြီးတော့ ဘားအံမြို့ထဲဝင်ပြီ၊ ဘားအံမှာဆင်းမယ့် ခရီးသည်တွေအတွက်ကတော့ စိတ် ပူဖို့မလိုတော့ဘူး။ မြဝတီဆက်သွားမယ့် ခရီးသည်တွေကတော့ စိတ်မအေးနိုင်သေးဘူး။ စကား အလွန်ပြောသော အမျိုးသမီးကြီးက ယာဉ်ပေါ်လိုက်ဝန်ထမ်းကို မြဝတီ ဘယ်အချိန်လောက်ရောက် မလဲလို့ လှမ်းမေးတယ်။ ဝန်ထမ်းက ပြောလို့မရဘူး၊ လမ်းအခြေအနေအပေါ်မူတည်တယ်၊ ဂိတ် တွေကလည်း မြန်ချင်မြန်တယ်၊ နှေးချင်နှေးမယ်၊ သူတို့သဘောပဲ လို့ပြန်ဖြေတယ်။ အဝေးတစ်နေ ရာက “ဘာမှ မသေချာဘူး၊ အားလုံးဟာ မှားယွင်းနေ” သီချင်းသံလေးကြားနေရတယ်။

သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ဆွေးနွေးခန်း

သူငယ်ချင်း – ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံကြီးတွေမှာဆိုရင် ပါတီနည်းနည်းပဲရှိတယ်။ ငါတို့ဆီမှာ ပါတီတွေ များလွန်းတယ်။ အရည်အချင်းလည်းမရှိဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ပါတီနည်းနည်းပဲရှိအောင် လုပ်တာကောင်းတယ်။

ကျွန်တော် – မင်းကလူ့အခွင့်အရေးတို့၊ လွတ်လပ်စွာပြောဆိုစည်းရုံးခွင့်တို့ နဲ့ပတ်သက်ရင် မြန်မာ့ ဒီမိုကရေစီက သက်တမ်းနုနုလေးရှိသေးတယ်၊ ဒီမိုကရေစီသက်တမ်းနှစ်ရာချီ နေတဲ့ နိုင်ငံတွေလို ဖြစ်ချင်လို့မရဘူးလို့ ပြောခဲ့ပြီး ပါတီကိစ္စကျမှ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံ ကြီးတွေ လို တဲ့လား။ ပြီးတော့ ဟိုနိုင်ငံတွေမှာ အခုလို အရည်အချင်းပြည့်ဝတဲ့ နိုင်ငံရေး ပါတီ နည်းနည်း ပဲကျန်အောင် နှစ်ပေါင်းများ စွာ ပြည်သူ့ဆန္ဒမဲ နဲ့ ဆန်ခါတင် ရွေးချယ်ခဲ့တာ၊ ဥပဒေ ပြဋ္ဌာန်းပြီး ဒီပါတီရှိစေ၊ ဟိုပါတီ ဖျက်စေလို့ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။

သူငယ်ချင်း – ဒါတော့ ဒါပေါ့ကွာ။

ဤတွင်တစ်ခန်းရပ်။

ဥပဒေသစ်အကြောင်းတွေးမိသမ ျှ

နိုင်ငံတော် စီမံအုပ်ချုပ်ရေးကောင်စီက “ နိုင်ငံရေးပါတီများ မှတ်ပုံတင်ခြင်း ဥပဒေ” ကို ၂၀၂၃ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၂၆ ရက်နေ့ ရက်စွဲနဲ့ထုတ်ပြန်ပြီး အရင်တည်ရှိနေတဲ့ “ နိုင်ငံရေးပါတီများ မှတ်ပုံတင်ခြင်း ဥပဒေ ( ၂၀၁၀)” ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တယ်။

အခု ဥပဒေသစ်မှာ နိုင်ငံရေးပါတီများဖွဲ့စည်းမှတ်ပုံတင်မယ်ဆိုရင် ပြည့်စုံရမယ့် စံနှုန်းတွေကို အတော်မြင့်မြင့်မားမား သတ်မှတ်ထားတယ်။ ဥပမာ၊ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ စည်းရုံးမယ့် ပါတီ ဆိုရင် ပါတီမှတ်ပုံတင်လေ ျှာက်တဲ့အခါ မြန်မာ့စီးပွားရေးဘဏ်မှာ ပါတီရန်ပုံငွေ သိန်းတစ်ထောင် စာရင်းဖွင့်ထားပြီးဖြစ်ရမယ်၊ ပါတီ မှတ်ပုံတင်ခွင့်ပြုပြီး ရက် ၉ ၀ အတွင်း ပါတီဝင် အင်အား အနည်းဆုံး တစ်သိန်း စည်းရုံး နိုင်ရမယ်၊ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာရှိတဲ့မြို့နယ်အားလုံးရဲ့ ထက်ဝက် မှာ ရုံးခန်းဖွင့်နိုင်ရမယ် စတဲ့အချက်များဖြစ်ပါတယ်။

ဒီဥပဒေသစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လောက်အထိ လွတ်လပ်စွာဝေဖန်ဆွေးနွေးခွင့်ရှိသလဲဆို တာ မသိနိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီဥပဒေကို ဖတ်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ ပထမဆုံးတွေးမိတာကတော့ NLD အစိုးရလက်ထက်မှာသာ ဒီလို ဥပဒေကို ပြဋ္ဌာန်းပြီး ပါတီတွေကို ပြန်လည်မှတ်ပုံတင်လေ ျှာက်ခိုင်း မယ်ဆိုရင် ၂၀၂၀ ရွေးကောက်ပွဲအကြိုကာလ သြဂုတ်လ ၁၄ ရက်နေ့မှာ တပ်မတော် ကာကွယ် ရေးဦးစီးချုပ်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ နိုင်ငံရေးပါတီ ၃၄ ပါတီ ထဲက ပါတီ အတော်များများဟာ အဲဒီအစည်းအဝေးကို တက်နိုင်တဲ့အခြေအနေရှိမှာမဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။

စာဖတ်သူတွေအနေနဲ့ NLD အစိုးရကသာ ဒီလို ၂၀၁၉ ခုနှစ်ထဲမှာ အခုလို ဥပဒေ ပြဋ္ဌာန်းခဲ့ရင် ၂၀၂၀ သြဂုတ်လ ၁၄ ရက်နေ့ အစည်းအဝေးတက်ခဲ့တဲ့ အဲဒီ ၃၄ ပါတီထဲက ဘယ်ပါတီတွေ နိုင်ငံရေးပါတီအဖြစ် ဆက်လက်ရပ်တည်ခွင့်ရှိမလဲဆိုတာ မှန်းဆနိုင်ဖို့ အတွက် အဲဒီအချိန်က တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်ရုံးက ထုတ်ပြန်ခဲ့တဲ့ သတင်းကောက်နှုတ်ချက် လေးကို ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်-

တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင် အား နိုင်ငံရေးပါတီ ၃၄ ပါတီမှ ပါတီဥက္ကဋ္ဌများ၊ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌများနှင့် အတွင်းရေးမှူးများက လာရောက်မိတ်ဆက် တွေ့ဆုံ

နေပြည်တော်၊ သြဂုတ် – ၁၄

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx –

ထိုသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံမိတ်ဆက်ကြသည့် ပါတီအဖွဲ့အစည်းများမှ ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ပြည်ထောင်စုကြံ့ခိုင်ရေးနှင့်ဖွံ့ဖြိုးရေးပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးသန်းဌေးနှင့် အတွင်းရေးမှူး ဦးပိုက်ထွေး၊ တိုင်းရင်းသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးပါတီ တွဲဖက်အတွင်းရေးမှူး ဦးနေဝင်း၊ အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီပါတီသစ် ဥက္ကဋ္ဌ ဦးသိန်းညွန့်၊ အမျိုးသားတိုးတက်ရေးပါတီဥက္ကဋ္ဌ ဒေါက်တာ နေဇင်လတ်၊ ခေတ်သစ်ပြည်သူ့ပါတီဥက္ကဋ္ဌ ဦးထွန်းအောင်ကျော်၊ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီ အင်အားစုပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးခင်မောင်ဆွေ၊ ပြည်သူ့ရှေ့ဆောင်ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဒေါက်တာ ဒေါ်သက်သက်ခိုင်၊ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးမဟာမိတ်များအဖွဲ့ချုပ် ဥက္ကဋ္ဌ ဦးသိမ်းကြည်၊ အင်းအမျိုးသားဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်ရေးပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးဝင်းမြင့်၊ ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီ(မြန်မာ) ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဦးတင့်ဆွေ၊ လီဆူအမျိုးသားဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးပါတီ(ဒူးလေးပါတီ)ဥက္ကဋ္ဌ ဦးရွှေမင်း(ခ)ဆီဖာလာလူ၊ ကရင်အမျိုးသားဒီမိုကရက်တစ်ပါတီ နာယက ဦးစောထွန်းကြည်၊ ကယားပြည်နယ်ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးဖိုးရယ်၊ ဝံသာနုဒီမိုကရက်တစ်ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဒေါ်နန်းရွှေကြာ၊ ” ၀ “အမျိုးသားပါတီ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဦးရန်ကျော်၊ ပအိုဝ်းအမျိုးသားအဖွဲ့ချုပ် (PNO) ပါတီ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဦးခွန်မောင်သောင်း၊ ဒီမိုကရေစီနှင့်ငြိမ်းချမ်းရေးပါတီ ယာယီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးမျိုးညွန့်၊ မြိုတိုင်းရင်းသားဖွံ့ဖြိုးရေးပါတီ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဦးကျော်ထွန်းခိုင်၊ ရခိုင်ပြည်နယ်အမျိုးသားအင်အားစုပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးအေးကြိုင်၊ ခေတ်သစ်ပြည်ထောင်စုပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးအောင်သန်း၊ ဗမာပြည်သူ့ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးအောင်သန်းတင့်၊ မတူကွဲပြားခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဒေါ်စန္ဒာဦး၊ ကိုးကန့်ဒီမိုကရေစီနှင့် ညီညွတ်ရေးပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးထွန်းနိုင်၊ မြန်မာနိုင်ငံတောင်သူလယ်သမား၊ အလုပ်သမားပြည်သူ့ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးအောင်မျိုးခိုင်၊ ၈၈ မျိုးဆက်ဒီမိုကရေစီပါတီ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဦးသောင်းဦး၊ လူထုပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးပါစီပြည်ဟိန်း (ခ)ဦးမျိုးမင်းထွန်း၊ မြန်မာပြည်သူ့ ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးဌေးကျော်၊ ပြည်သူ့အလုပ် သမားပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးကျော်ဇင်၊ ပြည်သူ့အကျိုးပြုကျောင်းသားများပါတီ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဒေါ်ခင်စန်းမူ၊ ပြည်သူ့အင်အားပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးဌေးအောင်၊ ပြည်ထောင်စုလယ်သမား၊ အလုပ်သမားအင်အားစုပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးမင်းသူ၊ အမျိုးသားတိုးတက်မြင့်မားရေးပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးကျော်စိန်၊ မြန်မာနိုင်ငံ တောင်သူလယ်သမားဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးကျော်စွာစိုး၊ အခြေခံလူတန်းစားဘဝမြင့်မားရေးပါတီ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး ဦးကျော်မြင့်(ခ) မိုက်ကယ်ကျော်မြင့်တို့ဖြစ်ကြပြီး တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင်၊ ဒုတိယတပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်(ကြည်း) ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး စိုးဝင်းနှင့် တပ်မတော်အရာရှိကြီးများ တက်ရောက်ကြသည်။

သတင်းအပြည့်အစုံကို အောက်ပါလင့်ခ်မှာ ဖတ်နိုင်ပါတယ်

https://cincds.gov.mm/node/8694

ကျားမြူးတောင်

နေပြည်တော်ကနေရန်ကုန်ကိုသွားတိုင်းလမ်း ညာဘက်မှာ “ကျားမြူးတောင် ပီယသိဒ္ဓိစေတီတော်” ဆိုတဲ့ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်ကို တွေ့နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ထူးဆန်းတဲ့ နာမည်ကြောင့် ဒီတောင်ပေါ်ကို တက်ကြည့်မယ်လို့ စိတ်ကူးပေမယ့် အကောင်အထည်မဖော်ဖြစ်ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် နေပြည်တော် – ရန်ကုန်ခရီးစဉ်မှာ ဝင် ဖြစ်အောင်ဝင်ခဲ့တယ်။

ကျားမြူးတောင်ရှိတဲ့နေရာက အမြန်လမ်း မိုင်တိုင် ၁၂၂ / ၅ မှာဖြစ်ပါတယ်။ နေပြည်တော်ဘက်က လာရင်ညာဘက်အခြမ်းမှာရှိပါတယ်။ ကားလမ်းပေါ်က လှမ်းကြည့်ရင် မုခ်ဦးနဲ့ စောင်းတန်းအမိုးကို လှမ်းမြင်ရတယ်၊သစ်တောဖုံးနေတဲ့အတွက်စေတီကိုမမြင်ရဘူး။တောင်ပေါ်မှာ ဘယ်လို အဆောက် အအုံတွေရှိတယ်ဆိုတာလည်း မသိနိုင်ဘူး။

အဝင်လမ်းက ကားတစ်စီးစာ ကွန်ကရစ်လမ်းဖြစ်ပါတယ်။ တောင်ခြေနားရောက်တော့ နောက် ထပ် မုခ်ဦးတစ်ခုတွေ့တယ်။ မုခ်ဦးအကျော်မှာ တောင်ပေါ်တက်တဲ့စောင်းတန်းရှိတယ်။ တောင်ခြေမှာ ကားရပ်ထားပြီး တောင်ပေါ်ကို စောင်းတန်းအတိုင်းတက်ရမယ်လို့ထင်ထား ပေမယ့် မဟုတ်ဘူး။ စောင်းတန်းဘယ်ဘက်မှာ တောင်ပေါ်တက်တဲ့ ကွန်ကရစ်ကားလမ်းတစ်ခု တွေ့တယ်။ လမ်းက တော့ ကားတစ်စီးစာပဲရှိတယ်။ ကားလမ်းနဲ့ စောင်းတန်းကြားမှာ ထရန်စဖော် မာတစ်ခုတွေ့တယ်။ ကားလမ်းနဲ့ထရန်ဖော်မာကို မြင်လိုက်တော့ ဒီတောင်ပေါ်မှာ သာသနိက အဆောက်အအုံတွေ အတော်များမယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်။

ကျားမြူးတောင်က မမြင့်ပါဘူး။ တောင်တက်လမ်းကလည်း ပြေပါတယ်။ တောင်ပေါ်ရောက်တော့ လျောင်းတော်မူ ဘုရားတစ်ဆူ၊ နှစ်ထပ်ကျောင်းဆောင် သုံးဆောင်တွေ့တယ်။ နှစ်ထပ် ကျောင်း တစ်ဆောင်ကတော့ မြေပြန့်မှာ ဆောက်ထားတာ၊ နောက်နှစ်ဆောင်ကတော့ တောင်ကမ်းပါးမှာ မေးတင်ဆောက်ထားတော့ ရှေ့က ကြည့်ရင် တစ်ထပ်ဆောင်၊ နောက်ဘက်ကကြည့်ရင် နှစ်ထပ်။ အဲဒီကျောင်းဆောင်သုံးဆောင်အနက် အသေးဆုံးတစ်ဆောင်မှာ ကျားမြူးတောင်ဆရာတော် သီတင်း သုံးတယ်။ ကျန်တဲ့ ကျောင်းဆောင်နှစ်ဆောင်က တရားစခန်းဖွင့်တဲ့အချိန် ယောဂီတွေ နေဖို့ ဆောက်ထားတာ။

ဆရာတော်ကျောင်းရဲ့ ရှေ့ဘက်မှာ ဆွမ်းစားဆောင်နဲ့ ဆွမ်းချက်ရုံရှိတယ်။ ဆွမ်းစားဆောင် ကျော် လိုက်ရင် တောင်စွယ်လေးရဲ့ထိပ်မှာ ကျားမြူးတောင်စေတီရှိတယ်။ တောင်ခြေမှာတွေ့ခဲ့တဲ့ စောင်း တန်းအတိုင်းတက်ရင် စေတီကို ဦးတိုက်ရောက်တယ်။

ဒီစေတီက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်လောက်က အရင်ရှိနေတဲ့ ဘုရားငုတ်တိုကို ငုံပြီး ပြန်တည် ထားတာ၊ ပြန်လည်ပြုပြင်တဲ့အချိန်မှာ မူလစေတီကို ဘယ်အချိန်ကတည်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အထောက် အထားမတွေ့ဘူး။ ဘုရားအုတ်တွေကတော့ ရှေးအုတ်တွေ လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီစေတီက တပင်ရွှေထီး တောင်ငူကနေ ဟံသာဝတီကို ချီတဲ့အချိန် ရှေ့ပြေးတပ် တွေ က နောက်က လိုက်လာ မယ့် တပ်တွေအတွက် လမ်းညွှန်အမှတ်အသားအဖြစ် တည်ခဲ့ တာ ၊ ပဲခူး ရိုးမတောင်စွယ်တွေမှာ ဒီလို စေတီဟောင်းတွေရှိတယ်လို့ ရှေးအစဉ်အဆက် ပြောခဲ့တယ်လို့ လည်း ဆိုတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်၊ အမြန်လမ်းမကြီး လည်း မရှိသေး၊ ပဲခူးရိုးမပေါ်မှာ ဗကပ တွေရှိတဲ့ အတွက် သစ်ထုတ်၊ သစ်ခိုးတွေလည်း မလုပ်ရဲ တဲ့ အချိန်ဆိုတော့ ဒီနေရာတဝိုက်မှာ သစ်ကြီး ဝါးကြီး တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က လသာညတွေဆိုရင် ဘုရားကုန်းဘက်ကနေ ကျား ဟိန်းသံတွေကြားရတယ်။ ဒေသခံတွေ သစ်ခုတ်၊ ဝါးခုတ်နဲ့ ဘုရားကုန်းဘက်ရောက်တဲ့အခါ ကုန်း တော်ပေါ်မှာ ကျားခြေရာတွေ တွေ့တယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဒီတောင်ကုန်းဟာ ကျားတွေ ပျော်ပါးမြူးတူး တဲ့နေရာဆိုပြီး ကျားမြူးတောင်လို့ ခေါ်ခဲ့ကြတယ်။ တစ်ချိန်ကပေါ့။ အခုတော့ ကျားခြေရာ ဝေး လို့ တောကြောင် ခြေရာတောင် မမြင်ရတော့ဘူးတဲ့။

ကျားမြူးတောင်ဆရာတော်ရဲ့ ဘွဲ့က ဦး ဇနိန္ဒပါ။ ဆရာတော်ဒီတောင်ပေါ်ကို ရောက်တာ ၁၇ နှစ် ကျော်ပြီ၊အဲဒီအချိန်က အမြန်လမ်းမကြီး မရှိသေးဘူး။ ဆရာတော်က ပျဉ်းမနားဇာတိ ၊ ဒါပေမဲ့ စာသင်တော့ တောင်ငူမှာ သင်တယ်။ မြို့နယ် သံဃနာယကအဖွဲ့ရဲ့ တာဝန်ပေးချက်အရ ကျားမြူး တောင်မှာရှိတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ စေတီကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တစ်ပါးတည်းကြွလာခဲ့ရတာ။ ဆရာတော်ရောက်တော့ တောင်ပေါ်မှာ စေတီ တစ်ဆူ ရယ်၊ အမိုးအကာမဲ့နေတဲ့ လျောင်းတော်မူ ဘုရားရယ်၊ သစ်သားကျောင်းဟောင်းလေး နဲ့ အုတ်နံ ကပ် ဓမ္မာရုံပဲရှိတယ်။ တောင်ပေါ်မှာ ကိုယ့် အစီအစဉ်နဲ့ ကိုယ်တစ်ပါးကျောင်းလေးတွေ ဆောက် ပြီး သီတင်းသုံးနေတဲ့ တောထွက် ကိုယ်တော် ရှစ်ပါး၊ ကိုးပါးလောက်ရှိတယ်။ အမူ အကျင့် ကလည်း အမျိုးမျိုးပေါ့။

ဆရာတော်က တောင်ပေါ်မှာ ရှိတဲ့ သံဃာအားလုံး စုစည်းပြီး ဝိနည်းနဲ့ အညီ နေထိုင် သီတင်း သုံးနိုင်ဖို့ ဆောင်ရွက်ခဲ့တယ်။ တစ်ချို့လည်းနေနိုင်၊ တစ်ချို့လည်း မနေနိုင်တော့ ပြောင်းသွားကြ တယ်။ ဆရာတော်ရောက်စ နှစ်နှစ်လောက်ကတော့ ဆွမ်းကွမ်းကိစ္စက အတော်ခက်ခဲဆင်းရဲခဲ့ တယ်။နောက်ပိုင်းမှာတော့အမြန်လမ်းပေါ်ပေါက်လာတဲ့အတွက် သွားလာရလွယ်ကူပြီး အလှူရှင် တွေ လည်းပေါ်လာတယ်။ အနားမှာ ရှိတဲ့ ညောင်ခြေထောက်မြို့ခံတွေကလည်း ဝေယျာဝစ္စ ကူညီ ဆောင်ရွက်ပေးကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ၁၇ နှစ်ကြာတဲ့အချိန်မှာ အခုအခြေအနေကို ရောက်လာတာ ပါပဲ။ တောင်ပေါ်ကို မီးရောက်၊လမ်းပေါက်တာတော့ နှစ်နှစ်ကျော်ပဲရှိသေးတယ်တဲ့။ ကုန်းတော်ပေါ် မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အလှူရှင်စာရင်း တွေ မှာတော့ ပျဉ်းမနားနဲ့ ညောင်ခြေထောက်က အလှူရှင်တွေများ တယ်။

ကျားမြူးတောင်ပေါ် နဲ့ တောင်ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ သစ်ရိပ်ဝါးရိပ်နဲ့ အတော်အေးချမ်းတယ်။ ဒီ တောင်ပေါ်မှာ ဟိုးအရင်ထဲက တရားအားထုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ တစ်ပါးထိုင် အုတ် လှိုဏ်ဂူတွေရှိပြီး လက်ရှိလျောင်းတော်မူဘုရားနားမှာ တစ်ခုတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဘုရားကုန်း ပတ်ဝန်း ကျင် လျိုတွေထဲမှာလည်း ဒီလို ဂူတွေ ရှိတယ်လို့ သိရတယ်။

အခုလည်း ဆရာတော်က တစ်နှစ်မှာ သင်္ကြန်တွင်းတစ်ကြိမ်နဲ့ ဝါခေါင်လတစ်ကြိမ် ခုနှစ်ရက် မိုးကုတ်ဝိပဿနာတရားစခန်းဖွင့်တယ်။ ကြားကာလတွေမှာ ပဉ္စင်းခံတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်။ ကျွန်တော်ရောက်တော့ အခြားဒေသက ပဉ္စင်းလာ ခံတဲ့ ကိုယ်တော်လေးငါးပါး ရှိနေတယ်။

ရန်ကုန် ဘက်က လာရင်တော့ တောင်တော်အဝင်လမ်းအကျော် ရွှေနန်းတော် ချစ်တီးဆိုင်နဲ့ တည့်တည့်လောက်မှာ လမ်းဖြတ်ရှိတယ်။ အဲဒီနေရာကနေ ဖြတ်ပြီး ကျားမြူးတောင်ကို သွားလို့ ရပါတယ်။

ဦးထုံးကြီး ရဲ့ တော်သေးတာပေါ့

ငယ်ငယ်က အားရင် အဘိုးရဲ့ စာအုပ်စင်ကို မွှေတယ်။ အဘိုးစာအုပ်စင်က စာအုပ်တွေထဲမှာ အကြိုက် တွေ့တာက မှော်ဘီဆရာသိန်း( ၁၈၆၂ -၁၉ ၄၂) ရဲ့ စာအုပ်တွေ၊ ဆရာကြီးက မြန်မာ ဘုရင်တွေခေတ်က အဖြစ် အပျက်တွေအကြောင်းရေးလေ့ရှိသလို သူရှာဖွေမှတ်သားထားတဲ့ ထွေထွေရာရာ မှတ်စရာတွေ ကိုလည်း “ အရူးလွယ်အိတ်စာတမ်း” ဆိုပြီး ရေးခဲ့တယ်။

ငယ်ငယ်ကဖတ်ခဲ့ပြီးအခုအချိန်ထိ အကြိမ်ကြိမ်ပြန်ဖတ်ဖြစ်တဲ့ဆရာကြီးရဲ့ စာအုပ်ကတော့ “ ရှေးဖြစ် စာတမ်း” ဆိုတဲ့စာအုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီစာအုပ်မှာ ဆရာကြီးမှတ်သားထားတဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေ၊ မြန်မာ့ရိုးရာထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ ပါသလို ဇာတ်ပြက်လုံးတွေ အကြောင်း လည်းပါ တယ်။ အဲဒီအထဲက “ ဆရာထုံးကြီး ဇာတ်ပြက်လုံး“ ဆိုတဲ့ ပြက်လုံးတစ်ခုက ဒီလို-

လူပြက် ဦးထုံးက ဘုရင်လုပ်ပြီး ကျန်တဲ့ လူပြက်တွေက မှူးကြီးမတ်ကြီးလုပ်ရတယ်။ အဲဒီမှာ ဘုရင်က သူ့မှူးမတ်တွေကို ဟေ့ မင်းကြီးများလို့ ခေါ်ရင်လည်း မင်းတို့ ဘုရားထူးမှာပဲ၊ တိုင်းပြည် အကြောင်းမေးရင် တိုင်းပြည်က ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေပေမယ့် မင်းတို့က တိုင်းပြည် အေးချမ်း သာယာဝပြောကြောင်း လေ ျှာက်တင်မှာပဲ၊ ဆင် တွေ မြင်း တွေ ငတ်နေလည်း ဆင်ဝန်၊ မြင်းဝန်က ဆင်တော်၊မြင်းတော်များကျန်းကျန်းမာမာ ၀၀ဖြိုးဖြိုး ရှိနေကြောင်းတင်မှာပဲ၊ လှေတော် ဖောင် တော် တွေ ဘယ်လိုပျက်ပျက်ဖောင်ဝန်က ကောင်းမွန် စွာရှိကြောင်းတင်မှာပဲ စသည်ဖြင့် ပြော သတဲ့။

အဲဒီလို ပြောပြီးတော့ မင်းတို့ ဘာပြောမယ်ဆိုတာ သိလို့ အဲဒါတွေမမေးဘူး၊ ငါသိချင်တဲ့ အကြောင်းပဲမေးမယ် ၊ အမှန်အတိုင်းတင်ကြလို့ မိန့်ကြားပြီး ငါ့အဖေလက်ထက်နဲ့ ငါ့လက်ထက် စပါးဈေးဘယ်လိုပေါက်နေလဲ အမှန်အတိုင်းသံတော်ဦးတင်စေ လို့ ဆိုသတဲ့။

ဒီတော့ မှူးမတ်တွေကလည်း အရှင့်ခမည်းတော်လက်ထက်က စပါးဈေး ၁၀၀ လ ျှင် ၅၀၊ ၆၀ ပါ။ အရှင့်လက်ထက် စပါးဈေးမှာ ၁၀၀ လ ျှင် ၁၅၀၊ ၂၀၀ ဖြစ်ကြောင်းပါလို့ အမှန်အတိုင်းလေ ျှာက်တင် လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ဘုရင်လုပ်တဲ့သူက ဘာကြောင့် ဒီလောက်ခြားနားရသလဲ တင်စမ်းလို့ အမိန့် ပေးလိုက်တယ်။

အဲဒီလို မေးတော့ မှူးမတ်တွေကလည်း ခမည်းတော်လက်ထက်မှာ စပါးတွေ မပျက်မစီးတဲ့အတွက် ဈေးချိုတယ်၊ အရှင်မင်းတရားလက်ထက်မှာ ရေကြီးမိုးခေါင်၊ ပိုးကိုက် ကြွက်ကိုက်လို့ စပါးတွေ ပျက်စီးပြီး စပါးဈေးတက်တယ်။ ဆင်းရဲသားတွေ ဝယ်မစားနိုင်လို့ ငတ်တော့မယ်လို့ လေ ျှာက် တင် တယ်။

ဒီလိုလေ ျှာက်တင်တာ ကြားတဲ့အခါ ဘုရင်လုပ်တဲ့ လူပြက် ဦးထုံးက မင်းကြီးတို့တင်ပြတာ ကြားရ တော့ ဘဝင်မှာငွေ့ သဘောတော်တွေ့ပြီး အေးမြလိုက်ပါဘိတော့ ဝန်မင်းတို့ လို့ ဆိုလိုက်တယ်။

ဒီနေရာရောက်တော့ မြို့ဝန်လုပ်တဲ့ လူပြက်က ဘုရင်ကို “ ဆင်းရဲသားတွေ ကျပ်တည်းနေရတာကို ဝမ်းသာပြီးအေးမြနေရသလား လို့ အပြစ် တင်ရင်း ဝါးလက်ခုပ်နဲ့ ရိုက်ဟန်ပြုတယ်။

အဲဒီအခါမှာ ဘုရင်လုပ်တဲ့ လူပြက် ဦးထုံးက “ ဝန်မင်းရဲ့ ဒေါသမကြီးပါနဲ့၊ ငါရှင်ဘုရင်ကိုလည်း ကြည့်ဦး၊ မင်းကျင့်တရားရှစ်ပါး၊ ဆယ်ပါး တစ်ပါးမှ မရှိ၊ အပရိဟာနိယတရား ခုနစ်ပါး၊သင်္ဂဟတရား လေးပါး၊ ဗြဟ္မစိုရ်တရား လေးပါး၊ နာယကဂုဏ်ခြောက်ပါး ဆိုတာ ဝေလာဝေး၊ ဒါတောင် တိုင်းပြည် မပျက်သေးဘဲ စပါးဈေးလောက်တက်တာ တော်သေးတာပေါ့ လို့ ဟန့်သတဲ့။

ဦးထုံးကြီး ပြက်လုံးက ဆရာကြီး ဦးဘဂျမ်း ကာတွန်းတွေလိုပဲ။

စံပယ်ဖြူဖြူ

ထူးထူးဆန်းဆန်းနာမည်တွေ အင်္ဂလိပ်နာမည်တွေနဲ့ စားသောက်ဆိုင် အလွန်များတဲ့ နေပြည် တော်မှာ “ စံပယ်ဖြူဖြူ” ဆိုတဲ့ ရိုးရှင်းလှပတဲ့ နာမည်နဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့ တယ်။

တစ်နေ့က ခရီးတစ်ခု သွားရင်း နေပြည်တော်ကို ဝင်ဖို့ အကြောင်းပေါ်လာတယ်။ ဒဂုံမြို့သား ရဲ့ နေပြည်တော်ဝင်ခန်းကတော့ နေပြည်တော်အဝင်ဂိတ်မှာ အုပ်ကြီးဆီက တောင်းလာတဲ့ ထောက်ခံ စာပြ၊မှတ်ပုံတင်ပြရတာနဲ့ စတယ်။ ပြီးတော့ နေပြည်တော်ကို ဘာကိစ္စလာသလဲပြော ၊ ကား နံပါတ် နဲ့ တည်းခိုမယ့်လိပ်စာပေး၊ ကိုယ်ပြော သမ ျှကို လုံခြုံရေးတာဝန်ရှိသူက ကွန်ပျူတာထဲ ရိုက်သွင်း တာကို စောင့်၊ ရပြီဆိုရင် ကားဆီပြန်သွား၊ ကားမောင်းဝင်ပေါ့။

နေပြည်တော် ဝင်ဖို့အတွက် ကိစ္စအားလုံးပြီးတော့ နေ့လယ်စာ စားရမယ့် အချိန်ရောက်နေပြီ။ ဖေ့စ်ဘွတ်ပေါ်က ရှာတွေ့ထားတဲ့ နေပြည်တော်အစားအစာပေါင်းချုပ် ဆိုတဲ့ ပို့စ်မှာတော့ မြန်မာ ထမင်းဟင်းကောင်းတယ်ဆိုပြီး ညွှန်း ထားတဲ့ ဆိုင်တွေတွေ့တယ်။ ၂၀၁၆ ထိ နေပြည်တော်မှာ နေခဲ့ချိန် စားခဲ့ဖူးတဲ့ ဆိုင်တွေလည်းရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က ဆိုင်သေးသေးလေး နဲ့ လက် ရာကောင်းကောင်း၊ သင့်တင့်တဲ့ သန့်ရှင်းမှုလည်း ရှိ၊ ကိုယ်ကြိုက်လို့ ညွှန်းရင်လည်း လူအများ လက်လှမ်းမီတဲ့ ဈေးဖြစ်မယ့် ဆိုင်မျိုး ကို စားချင်တာ။

လိုက်စုံစမ်းတော့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က ချင်းရွာ ထဲမှာ ရှိတဲ့ စံပယ်ဖြူဖြူ ဆိုင်ကို သွား စားကြည့်ပါ၊ စိတ်ကြိုက်တွေ့မှာပါ လို့ ညွှန်းတယ်။ ချင်းရွာဆိုတာက နေပြည်တော် စမတည်ခင်ထဲ က ရှိတဲ့ ရွာ၊ အခုတော့ ဇဝနသိဒ္ဓိ ရပ်ကွက် လို့ခေါ်တယ်။

ညွှန်းတဲ့သူကလည်း အစားတစ်လိုင်းဆိုတော့ ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ သွားလိုက်တယ်။ ဆိုင်က သော်က (၅) လမ်းနဲ့ မော်လမြိုင်ကျွန်း(၁) လမ်းထောင့်မှာ ရှိတယ်။ အလွယ်ဆုံးလမ်းညွှန်ရရင် အိုးရှင်း ဆူပါစင်တာ ရှေ့ က မန္တလေးလမ်း အတိုင်း ကမ္ဘောဇဘဏ်၊ စီဘီဘဏ်တို့ ရှိတဲ့ ဘက်ကို သွား၊ စီဘီဘဏ်ကျော် သွားပြီးနည်းနည်းမောင်းလိုက်ရင် ဘယ်ဘက်မှာ သော်ကလမ်းကို တွေ့ မယ်။ အဲဒီ လမ်းထိပ်မှာ မိဘမေတ္တာထမင်းဆိုင်သို့ ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ် အပြာရှိတယ်။ အဲဒီလမ်း အတိုင်းတည့်တည့်မောင်း၊စာသင်ကျောင်းတစ်ကျောင်းကိုကျော်ပြီးဘယ်ဘက်ချိုးလိုက်ရင်သော်က (၅) လမ်းတွေ့မယ်။ နည်းနည်းဆက်မောင်းလိုက်ရင် ဘယ် ဘက်မှာ မော်လမြိုင် ကျွန်း (၁) လမ်းကို တွေ့ မယ်။ ချိုးဝင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ကွက်ငုတ် ညာ ဘက်မှာ စံပယ်ဖြူဖြူ ထမင်းဆိုင်ကို တွေ့မယ်။ ဒါမှ မဟုတ် သော်က လမ်းအတိုင်း ချိုးဝင်ပြီးတာ နဲ့ မြေအိုး ထမင်းဆိုင် လို့ မေးလို့ရတယ်။ ပါးစပ် GPS က အတိကျဆုံးပဲ။ (အောက်က ဓာတ်ပုံတွေ ထဲ မှာလည်း မြေပုံတင်ပေးထားပါတယ်။ )

ထမင်းဆိုင်က ဆိုင်သေးသေးလေးပါ။ ဆိုင်ရှေ့အဖီက သက်ကယ်မိုး၊ နောက်က ဆိုင်ခန်း ကတော့ ဆိုင်ခန်းဆောက်ငှားလေ့ရှိတဲ့အခန်းမျိုး။မျက်နှာဖွင့်ဆယ်ပေလောက်၊ နောက်ကို ပေသုံးလေး ဆယ် လောက်ရှိမယ်ထင်တယ်။ သက်ကယ်မိုးအောက်မှာ မြေအိုးတွေ တင် ထားတဲ့ စားပွဲတစ်လုံးရှိတယ်။ မြေအိုးတွေပေါ်မှာ ဝက်ပုန်းရည်၊ ကြက်သား၊ ငါးဖယ် စသည်ဖြင့် ဟင်းအမည် ကပ်ပြား လေးတွေ ချိတ်ထားတယ်။ အိုးတွေအပေါ်မှာ ဟင်းအိုးများကို မမွှေပါနှင့် ဆို တဲ့ မေတ္တာ ရပ်ခံစာ တွဲလောင်း ဆွဲထားတယ်။မြေအိုးတွေတင်ထားတဲ့စားပွဲညာဘက်မှာချစ်မိတ်ဆွေလို့ရေးထားတဲ့ကွမ်းယာ ဆိုင် ခုံ ရှိတယ်။ ဆိုင်ရှေ့ဆိုင်းဘုတ်မှာ “ စံပယ်ဖြူဖြူ ၊ မြေအိုးထမင်း၊ အအေး စုံ၊ အဝစား ၂၀၀၀ ကျပ် လို့ရေးထားတယ်။ စာဖတ်ပြီး အ၀ စား နှစ်ထောင်ဆိုရင် ဟင်းအရည် အသွေး ၊ သန့်ရှင်းမှု ကောင်း ပါ့မလားလို့ စိတ်ထဲထင့်သွားမိတယ်။ ဒါပေမယ့် စားကြည့် မှ ကျွန်တော့်အထင်မှားသွားတယ် ဆို တာ သိလိုက်ရတယ်။

ထမင်းဆိုင်က အခန်းနှစ်ခန်းတွဲဖွင့်ထားတာ၊ ဘယ်ဘက် အခန်းမှာက စားပွဲခြောက်လုံးရှိတယ်။ သုံးလုံးက ဝါးနဲ့လုပ်ထားတယ်။ ကျန်တဲ့ သုံးလုံးက ပုံမှန်ခုံပဲ။ ညာဘက်အခန်းကတော့ ကွပ်ပျစ် ခင်းထားပြီး စားပွဲအပုလေး သုံးခုချထား တယ်။ ကျေးလက်ရိုးရာပုံစံပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဗိုက်ရွှဲတဲ့ သူဆို ရင်တော့ ဗိုက်ခံနေတာနဲ့ စားလို့ အဆင် မပြေနိုင်ဘူး။ ဘယ်ဘက်အခြမ်းက ဝါးနဲ့ လုပ်ထား တဲ့ ထိုင်ခုံလေးတွေက ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။

ဆိုင်ထဲမဝင်ခင် ဆိုင်ရှေ့က မြေအိုးတွေကို အဖုံးဖွင့်ပြီး ဟင်းတွေကြည့်တယ်။ မြေအိုးရဲ့ အနေ အထားကို အကဲခတ်တယ်။ ဒန်အိုးနဲ့ ချက်ပြီး မြေအိုးထဲ ထည့်ရောင်းတဲ့ အင်မြေအိုး ထမင်းဆိုင် လား၊ မြေအိုးနဲ့ ချက်ပြီး ချက်တဲ့အိုးနဲ့ ပဲ တည်ရောင်းတဲ့ မြေအိုးဟင်း စစ်စစ်လားဆိုတာ အကဲဖြတ် တယ်။ အိုးတွေမှာမြင်ရတဲ့ အိုးမည်းတွေအနေအထား၊ နွေးနွေးလေးရှိနေသေးတဲ့ အိုးအခြေအနေ အရ ချက်တဲ့အိုးနဲ့ပဲ တည်ရောင်းတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်။ ဒါ့ကြောင့် မစားခင် ကြိုပြီး အမှတ်ပေးလိုက် တယ်။ ပြီးတော့ ဝက်ပုန်းရည် နဲ့ တစ်ပွဲ မှာလိုက်တယ်။

ဆိုင်ထဲရောက်တော့ ဝါးစားပွဲအမြင့်လေးမှာထိုင်တယ်။ ထိုင်လိုက်တာနဲ့ မြေရေတကောင်းတစ်ခု ၊ မြေ သောက်ရေခွက်တစ်ခွက်လာချပေးတယ်။ ရေသောက်ကြည့်တော့ သဘာဝရေအေးအေး အရသာ အပြည့် အဝရတယ်။ မကြာခင်ကမှ ပဲခူးသွားရင်း မြေသောက်ရေအိုးတွေ အကြောင်းရေးခဲ့တဲ့ ကျွန် တော့်အတွက်တော့ အဆင်ပြေသွားတာပေါ့။

ထိုင်ပြီးခဏနေတော့ ထမင်းနဲ့ ဟင်းပွဲတွေလာချတယ်။ ထမင်းပန်းကန်ကနေ ဟင်းပွဲ အလယ်၊ တို့ စရာ အဆုံး အားလုံးကို မြေပန်းကန်၊ မြေခွက်တွေနဲ့ထည့်ပေးထားတယ်။ ထမင်းကိုတော့ ဝါးနှီးပုံး လေးထဲမှာငှက်ပျောရွက်ခံပြီးထည့်ပေးထားတယ်။ အစားအသောက်ပြင်ဆင်တာလည်း သန့်ရှင်းမှု ရှိတယ်။ရန်ကုန်မှာဆိုရင်တစ်ခါပြင် ခုနစ်ထောင်၊ ရှစ်ထောင် တောင်းမယ့်အခင်းအကျင်းမျိုးပဲ။ ဒီမြေ အိုး၊မြေပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေကို ဘယ်က ဝယ်လဲလို့ မေးချင်ပေမယ့် ဆိုင်ရှင်တွေ အလုပ်များ နေတာကြောင့် မမေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ တကယ်လို့ဒီဆိုင်မှာသာ အဲဒီမြေပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေကို တင် ရောင်းပေးမယ်ဆိုရင် ဈေးကွက်တစ်ခုဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ဟင်းကတော့ ကျွန်တော်မှာတဲ့ ဝက်ပုန်းရည်အပြင် ဟင်းချိုတစ်ခွက်၊ အရန်ဟင်းပွဲအဖြစ် သရက်ချဉ် သုပ်၊ မုန်ညင်းကြော်၊ ပဲပုပ်ချက်ပါတယ်၊ ဟင်းချိုတစ်ပွဲပါတယ်။ ဝက်သားဟင်းက လက်ရာကောင်း တယ်။ အသားကတော့ နှစ်တုံးပဲပါတယ်။ အဝစားနှစ်ထောင်အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲရမှာပါ။ ထပ် လိုချင်လို့ ဟင်းပွဲအလွတ်မှာရင် ကျန်တဲ့ဟင်းတွေက လိုက်ပွဲတစ်ပွဲ တစ်ထောင်၊ ဝက်ပုန်းရည်က တစ်ထောင့်ငါးရာ။ ဘာ့ကြောင့်တစ်ထောင့်ငါးရာလဲလို့မေးတော့ အသားတုံး ပိုကြီးလို့ ပိုပေးရ တာပါလို့ ပြောတယ်။ အရန်ဟင်းပွဲတွေကတော့ နေ့စဉ်အပြောင်းအလဲရှိတယ်တဲ့။ ဒီဆိုင်ရဲ့ ဟင်း ချက်လက်ရာကို ကျွန်တော်စိတ်တိုင်းကျတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ထမင်းနှစ်ပန်းကန်ဆွဲတယ်။ ဝက်သား ရိုးရိုး လိုက်ပွဲတစ်ပွဲမှာတယ်။ အားလုံးသုံးထောင်ကျတယ်။ တန်ချက်။

ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေက မကွေးတိုင်း ၊ ပွင့်ဖြူမြို့နယ်ထဲက။ နေပြည်တော်ကို ၂၀၂၀ မှာရောက်လာပြီး ပထမတော့ ကွမ်းယာရောင်းတယ်။ ၂၀၂၁ နိုဝင်ဘာလ ကစပြီး မြေအိုးထမင်းရောင်းတယ်။ ဒီတော့ ဆိုင်သက်တမ်းက တစ်နှစ်တစ်လပဲရှိသေးတာပေါ့။ စရောင်းထဲက အဝစား နှစ်ထောင်နဲ့ ရောင်း တာ၊ လက်ရှိအခြေအနေမှာတော့ သားငါး ဈေးတွေကတက် ပြီးရင်း တက်ဆိုတော့ နှစ်ထောင့်ငါးရာ ရောင်းရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစား နေရ ပြီတဲ့။ တကယ်တော့ ရန်ကုန်မှာဆိုရင် လမ်းဘေးဆိုင် တောင် တစ်ခါ ပြင် ထောင့်ငါးရာ၊ နှစ်ထောင်ဖြစ်နေတော့ မြေအိုးထမင်းဆိုင် အဝစား နှစ်ထောင့် ငါးရာဆိုရင်လည်း တန်ပါသေးတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၊ နေပြည်တော်ရောက်လို့ မြေအိုးဟင်း စစ်စစ် စားချင်ရင်တော့ “ စံပယ်ဖြူဖြူ ” ကို သွားစားကြည့်ပါ။ ပါဆယ်ဆွဲလို့လည်းရတယ်။ ပါဆယ်ဆိုရင် နှစ်ထောင့်ငါးရာ။ ဒါပေမယ့် မြေအိုး ၊မြေပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေနဲ့စားရတဲ့အရသာကိုတော့ ရမှာမဟုတ်ဘူး။

“ စိတ်” ပျောက်သူ

“မြန်မာစကားနဲ့ စာပေ” ဆိုတာ ဆရာမောင်သာနိုး ရဲ့ မြန်မာဘာသာစကား၊ မြန်မာစာပေ နဲ့ ပတ် သက်တဲ့ အယူအဆတွေကို စုစည်းထားတဲ့ဆောင်းပါးပေါင်းချုပ်စာအုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာ မောင် သာနိုးဟာ သူ့အယူအဆများ၊ထင်မြင်သုံးသပ်ချက်များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တင်ပြတတ်သူဖြစ် သလို ဝေဖန်ဖို့လိုအပ်ရင်လည်း အားမနာတမ်းဝေဖန်တတ်သူဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာမောင်သာနိုး ကိုယ်တိုင်က သူ့စာတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး “ လောကမှာ လူနှစ်မျိုးရှိတယ်၊ တစ်မျိုးက ကိုယ့် ထမင်း ကိုယ်စား ဘာသိဘာသာ နေတတ်သူ၊ အရပ်က လူလိမ္မာလို့ ခေါ်လေ့ရှိတဲ့သူမျိုး၊ နောက် တစ်မျိုး က အဲသလို မနေတတ်တဲ့သူ။ သူက ဒုတိယအမျိုးအစားမှာပါတယ်။ မဟုတ်မမှန်တာတွေ့ ရင် အငြိမ်မနေနိုင်၊ အမုန်းခံပြီး အမှားကို ထောက်ပြ၊ အမှန်ပြောချင်သူ” လို့ ရေးခဲ့ဖူးတယ်။

ဆရာမောင်သာနိုးရဲ့ “ မြန်မာစကားနဲ့စာပေ” စာအုပ်က တစ်ထိုင်တည်းနဲ့ အပြီးဖတ်၊ ဖတ်ပြီး မေ့ သွားတဲ့စာအုပ်မျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်တိုင်း ပြန်ဖတ်၊ ပြန်ကိုးကားရတဲ့ စာ အုပ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ အခုလည်း သဒ္ဒါ နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆရာမောင်သာနိုးရဲ့ အယူအဆ၊ သုံးသပ်ချက်တွေ ကို သိနိုင်ဖို့ အတွက် ဒီစာအုပ်ကို ပြန်ဖတ်မိတယ်။

သဒ္ဒါအကြောင်းဆောင်းပါးတွေဖတ်နေရင်းနဲ့ “ ဇော်ဂျီ ရဲ့ အနတ္တကဗျာ” ဆိုတဲ့ဆောင်းပါး ကိုပါ ပြန် ဖတ်မိတယ်။ ဒီဆောင်းပါးက ဝေဖန်ရေးဆောင်းပါးမဟုတ်ဘူး။ ကဗျာကိုခံစားပြီး ရေးဖွဲ့ထားတဲ့ စာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါးမှာ ဆရာမောင်သာနိုးက ၁၉ ၈၄ ခုနှစ် ဆရာဇော်ဂျီ နဲ့ ဆရာ မင်းသုဝဏ် ကို တပည့်သားမြေး စာပေသမားတွေ ကန်တော့တဲ့အချိန်မှာ ဆရာဇော်ဂျီက တပည့် တွေအတွက် စာပေလက်ဆောင်အဖြစ် ရေးပေးခဲ့တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်အကြောင်း ခံစားရေးသားထားတာပါ။ ကဗျာ နာမည်က “ ဇော်ဂျီ နဲ့ ရှိန်းဆာယာ” တဲ့။ ဖတ်ကြည့်ပါ။

ဇော်ဂျီ နဲ့ ရှိန်းဆာယာ

  • ရုပ်သေးစင်ပေါ်
    ဇော်ဂျီနဲ့ တောင်ဝှေး။
    အခုန်အပျံနှင့်
    သူ့ဟန်ကို သည်ဖေ ကြည့်
    မောမိတယ်လေး။
  • ရှိန်းဆာယာ ပိုမောက်
    ကိုယ်ပျောက်သည့် တန်ခိုး။
    ရှိန်းဆာယာ သည်ဖေ ကြောက်
    စိတ် ပျောက်မှာ စိုး။

ဆရာမောင်သာနိုးက ဒီကဗျာကို ဖတ်လိုက်ရချိန်မှာ ဆရာဇော်ဂျီ သုံးစွဲလိုက်တဲ့ “စိတ် ပျောက် မှာ စိုး” ဆိုတဲ့စကားကြောင့် ကြက်သီးမွှေးညှင်းတွေ ထောင်ထပြီး တုန်လှုပ် သွားမိတယ် လို့ ဆိုတယ်။ ရှေးရိုးစဉ်လာ မြန်မာ့ယုံကြည်မှုအရ ဇော်ဂျီ ဟာ မြေလ ျှိုး မိုးပျံနိုင်ရုံတင် မကဘူး ကိုယ်ပျောက်တဲ့ တန်ခိုးပါ ပိုင်ဆိုင်ထားတာကိုး။ ဒီတော့ ဆရာဇော်ဂျီက စင်ပေါ်မှာ ကနေ တဲ့ ဇော်ဂျီကို ကြည့်ရင်း ကိုယ်ပျောက်နိုင်တဲ့တန်ခိုးရှိပေမယ့်ဒီတန်ခိုးတွေကြောင့်သွေးနားထင်ရောက်ဘဝင်မြင့်ပြီး စိတ် ပျောက်သွားမှာ စိုးရိမ်သွားခဲ့တယ်၊ ဆရာ ဇော်ဂျီ ပြောချင်တဲ့ “ စိတ်” ပျောက်တယ်ဆိုတာ စဉ်းစား ချင့်ချိန်တတ်တဲ့ စိတ်၊အသိတရားနဲ့ ယှဉ်တဲ့ စိတ် ဖြစ်တယ်လို့ ရှင်းပြထားတယ်။

ဆရာမောင်သာနိုးက လူတစ်ယောက်ဟာ ဘဝင်မြင့် မာနယစ်မူးလာတဲ့အခါ အမှားတွေ လုပ်မိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တင်မက လူ့အဖွဲ့အစည်းကိုပါ ဒုက္ခပေးတဲ့အထိ ဖြစ်လာတော့တာပဲ ၊ ဒါ့ကြောင့် လည်း ဆရာဇော်ဂျီက အောင်မြင်နေသူတွေကို အောက်ခြေလွတ်၊ ဘဝင်မြင့်ပြီး (လူ)စိတ် တနည်း အားဖြင့် ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ယှဉ်ပြီး ချင့်ချိန်တတ်တဲ့ အသိတရား ပျောက်မသွားဖို့ အခြားသူ တွေကိုရော သူ့ကိုယ်သူပါ ပြန်သတိပေးတာဖြစ်တယ်။ ဆရာဇော်ဂျီရဲ့ ကဗျာဟာ ကဗျာ ဆရာကြီး ရောဘတ် ဖရော့စ်ရဲ့ “ ကဗျာဟာ ပီတိနဲ့ စပြီး ပညာနဲ့ ဆုံးတယ်” ဆိုတဲ့ အဆိုအမိန့်ကို အကောင်းဆုံးသက်သေထူပြတာပဲလို့ ရေးထား ပါတယ်။

ကိုယ်ပျောက်တယ်ဆိုတဲ့ တန်ခိုးအကြောင်းရေးထားတာတွေ့တော့ ကုန်းဘောင်ခေတ် မင်းတစ်ပါး ဖြစ်တဲ့ သာယာဝတီမင်းအကြောင်း သတိရမိတယ်။ သာယာဝတီမင်းက စွမ်းရည် ထက်မြက် တဲ့ မင်းတစ်ပါးဖြစ်ပေမယ့် သူ့ဘဝနောက်ပိုင်းကာလတွေမှာ ကံမကောင်း အကြောင်း မလှဖြစ်ပြီး စိတ် ဝေဒနာခံစားခဲ့ရတယ်၊ သာမန်အချိန်မှာလူကောင်းပကတိဖြစ်နေပေမယ့် စိတ် ဖောက်လာတဲ့ အခါ ဆိုရင် ဒေါသကြီးပြီး မင်းခစားတွေကို ကိုယ်ထိလက်ရောက်လုပ်လေ့ရှိတယ်။ ယောမင်းကြီး ဦးဘိုး လှိုင်ရဲ့ ဖခင် ယင်းတောဝန်ကြီးဟာ သာယာဝတီမင်း စိတ်ဖောက်ပြန်နေချိန် လံှနဲ့ထိုးသတ် တာကို ခံခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ မှူးမတ်အချို့နဲ့ လွှတ်တက်ဝန်ကြီးတချို့က အကြောင်း အမျိုး မျိုး ပြလို့ ဘုရင်ရှေ့ကို အခစားမဝင်ရအောင် ကြိုးစားကြတယ်လို့ဆိုတယ်။

နောက်ပြီး သာယာဝတီမင်းက စိတ်ဖောက်ပြန်လာတဲ့အခါ သူ့မှာ ကိုယ်ပျောက်နိုင်တဲ့ တန်ခိုးရှိ တယ်လို့ ထင်ပြီး နန်းတော်တိုင်တွေနောက်မှာ ပုန်းရင်း မိဖုရားတွေကို သူ့ကို မြင်ရလားလို့ မေး လေ့ ရှိသတဲ့။ မိဖုရားတွေကလည်း ကြောက်တော့ မင်းအလိုကို လိုက်ပြီး ကိုယ်တော်ကို မမြင် ရဘူး၊ ကိုယ်ထင်ပြပါ လို့ ပြောရတာပေါ့။

တစ်နေ့ကျတော့ သာယာဝတီမင်းက နန်းတော်ဆောင် အပြင် ထွက်ပြီးလမ်းလေ ျှာက်နေရင်း စိတ်ဖောက်လာတော့ တည့်တည့်မလေ ျှာက်ဘဲ ဟိုခုန် သည်ခုန် ခုန်တယ်။ ဘုရင်က စိတ်ရူးပေါက် ပြီး ထင်သလို လေ ျှာက်ခုန်နေတော့ နောက်က ထီးတော်မိုးလုပ်တဲ့သူက ထီးမိုးလို့မရတော့ဘူး။ ဒီတော့ ဘုရင်က သူ့ကို နေပူမိအောင်လုပ်ရမလားဆိုပြီး လက်သုံးတော်ဓားနဲ့ခုတ်ပြီး အဆုံး စီရင်လိုက် တယ်။ သက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင် ဆိုတော့ ဘယ်သူမှ မတားရဲဘူးပေါ့။

ထီးတော်မိုးတစ်ယောက်သေတော့ နောက်ထီးတော်မိုးတစ်ယောက်ခန့်ရတာပေါ့။ နောက်ထီးတော် မိုးလည်း ဘယ်နေ့ ငါ့အလှည့်ဖြစ်မလဲဆိုပြီး တွေးကြောက်နေရတယ်။ သူစိုးရိမ်သလိုပဲ တစ်နေ့ လမ်းလေ ျှာက်နေရင်း စိတ်ဖောက်လာတော့ ဘုရင်က ဟိုခုန် သည်ခုန် လုပ်ပြန်ရော၊ ဒါပေမယ့် ထီးတော်မိုးက ဘုရင်ခုန်တဲ့နောက် ထီးလိုက်မိုးဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူး။ နှုတ်ကနေ အရှင် ဘုရား ကိုယ်ရောင်ဖျောက်လိုက်တော့ ကျွန်တော်မျိုး မမြင်ရတော့ပါဘူးလို့ အော်ပြီး လေ ျှာက်သတဲ့၊ ဒီတော့မှ ဘုရင်က ကဲကဲ မြင်စေဗျား ဆိုပြီး တည့်တည့်မတ်မတ်လေ ျှာက်တော့သတဲ့။

ဒီလိုနဲ့ သာယာဝတီမင်းရဲ့ အခြေအနေက ဆိုးသတဲ့ ဆိုးလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကြေးပြဿဒ် နဲ့ထား ( တကယ်တော့ အချုပ်ချထားတာပါပဲ) ပြီး သားတော်ပုဂံမင်းက သူ့ကိုယ်စား စီမံခန့်ခွဲရတဲ့ အခြေ အနေကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။

ဆရာဇော်ဂျီက ဖေဇော်ဂျီတစ်ယောက် ဘဝင်မြင့်ပြီး “စိတ်”ပျောက်သွားမှာ စိုးရိမ်ပေမယ့် ဇော်ဂျီ ဆိုတာ ထွက်ရပ်ပေါက်ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတော့ လောဘ၊ ဒေါသတွေဖက်လာရင် တန်ခိုး ပျောက်သွား မယ်၊ တန်ခိုးမရှိတော့ရင် သူများကို ဒုက္ခပေးလို့မရတော့ဘူးပေါ့။ ဒီတော့ ဖေဇော်ဂျီ စိတ် ပျောက်ရင် သူတစ် ယောက်ပဲ ဒုက္ခရောက်မယ့် သဘောရှိပါတယ်။

သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်ကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ သူ စိတ်ပျောက်ရင် သူ့အနားကလူတွေသာမက မိတ်ဆွေရော၊ ရန်သူပါမကျန် တစ်နိုင်ငံလုံး ဒုက္ခရောက်မှာ၊ သာယာဝတီမင်းတောင်မှ ကျန်းမာ ရေး ချို့ယွင်း စိတ်နောက် ( ရူး) သွားတာဖြစ်လို့ မင်းညီမင်းသား မှူးမတ်တွေက ဝိုင်းထိန်းသိမ်း ထား နိုင်ပြီး နိုင်ငံ သက်သာသွားတာ။ ဘဝင်မြင့်အောက်ခြေလွတ်ပြီး စိတ်ပျောက်တာဆိုရင် မတွေးဝံ စရာပဲ။ ဘဝင်ရူးက တကယ့်အရူးထက် ပိုဆိုးတာကိုး။

ဒီတော့ ဖေဇော်ဂျီ ဆိုရင် စိတ် ပျောက်မှာ စိုးလို့ စာဖွဲ့လို့ရပေမယ့် သက်ဦးဆံပိုင် အုပ်ချုပ် သူ ဆိုရင်တော့ စိတ် ပျောက်မယ့်အစား စိတ်နောက်သွားတာကတော်သေးတယ် လို့ ဆိုရမယ်ထင်ပါရဲ့