တစ်ခါတစ်လေအတိတ်မှာပဲနေတာကောင်းတယ်

မနေ့က ရေးခဲ့တဲ့ ချင်းတွင်းခရီးစဉ် ၂၀၁၁ မှာ ချင်းတွင်းမြစ် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်တွေ ပျက်စီးနေတဲ့ အကြောင်း တိုက်ရိုက်မရေးနိုင်လို့ သွယ်ဝိုက်ပြီး ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ရေးခဲ့တဲ့ အကြောင်း ပြောခဲ့ပါ တယ်။

အခု အဲဒီဆောင်းပါးကို မဖတ်ရသေးသူများ ဖတ်နိုင်ဖို့ အတွက်မ ျှဝေလိုက်ပါတယ်။ ဆောင်းပါး ကို ၂၀၁၁ ဒီဇင်ဘာ ၂၆ ရက်နေ့မှာ တင်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။


တစ်ခါတစ်လေအတိတ်မှာပဲနေတာကောင်းတယ်

ကျွန်တော့်ဖခင်က ၁၉၆၇ ခုနှစ်ကနေ ၁၉၇၁ ခုနှစ်အထိ ချင်းတွင်းမြစ်ဖျားက ခန္တီးမြို့မှာ တာဝန် ကျပါတယ်။ တပ်ရင်းမှူး ဖြစ် တဲ့အတွက်ခရိုင်လုံခြုံရေးနဲ့အုပ်ချုပ်မှု ကော်မတီဥက္ကဌ တာဝန်ယူရတယ်။ အဲဒီတုံးက နာဂတောင်တန်းမှာရော၊ ချင်းတွင်းမြစ် တစ်လျှောက်မှာရော လူနေနည်းပါးပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်ဖခင်တာဝန်ယူရတဲ့နယ်မြေကချင်းတွင်းမြစ်အတိုင်းဆိုရင်ဟုမ္မလင်းအောက်ဖက် သောင်သွတ် ကနေ ချင်းတွင်းမြစ်ဖျား ဘီလူးမုန်းရွာအကျော်၊ ကချင် ပြည်နယ်နယ်စပ်အထိ ပါပါတယ်။

အဖေက တစ်နှစ်ကို နှစ်ခေါက်လောက် သဘောၤငယ်လေး နှစ်စီးနဲ့ ချင်းတွင်းမြစ်တစ်လျှောက် ရွာတွေ၊မြို့တွေကိုလိုက်စစ်ပါတယ်။အဲဒီအခါကျရင်ကျွန်တော်တို့မိသားစုကသဘောၤငယ်လေး တစ်စီး၊ လုံခြုံရေးအဖွဲ့တွေက တစ်စီးနဲ့ သွားကြပါတယ်။ ခရီးစဉ်တိတိကျကျမထားဘဲ လမ်းကရွာတွေကို တက်ကြည့်၊ ဆေးကု၊ အုပ်ချုပ်ရေး ကိစ္စတွေလုပ်ပေး၊ ညနေကျရင် အဆင်ပြေတဲ့ သောင်ပြင်တစ်ခုမှာ ရပ်။ ချက်ပြုတ်စားပြီး ညအိပ်ပါတယ်။ အဲဒီအတွေ့အကြုံတွေက ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အတွက် ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တဲ့အတွေ့အကြုံတွေဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မြစ်ချောင်းတွေ၊ တောတောင်တွေ၊ ကျေးငှက်တိရိစ္ဆာန်တွေ၊ကျေးလက်ပြည်သူတွေကိုချစ်တတ်၊တန်ဖိုးထားတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့ တယ်။

ကျွန်တော်အဖေကတော့အသက်၈၀အရွယ်ရောက်မှ ချင်းတွင်းမြစ်တစ်လျှောက်ခရီးသွားခဲ့တဲ့ အတွေ့ အကြုံတွေ၊ နာဂတောင်တန်းကအတွေ့အကြုံတွေကို ချင်းတွင်းမြစ်ဖျားပုံပြင်များ ဆိုပြီးပိတောက် ပွင့်သစ်မှာ ပြန်ရေးနေတယ်။ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအချိန်က လေးတန်း၊ အဖေ့လို တိတိကျကျ မမှတ်မိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ချင်းတွင်းမြစ်ရေအရမ်းကြည်တာကို သိတယ်။ ကမ်းနား သောင်ပြင်တွေ ပေါ်မှာ မုံရွာ ၊ ဆားလင်းကြီး ဘက်ကတက်လာပြီး တံငါလုပ်၊ ဝါးခုတ်၊ သင်ဖျာ ယက်နေတဲ့ တဲလေးတွေ ရှိတာ၊ အဲဒီတဲတွေမှာအမေက ငါးခြောက်တွေ၊ ဖျာတွေဝယ်တာမှတ်မိ တယ်။

ကမ်းနားကရွာတွေက တဲအိမ်တွေပဲ၊ ဒါပေမယ့် လူတွေက ရိုးသား ဖော်ရွေတာ၊ ခင်ဖို့ ကောင်း တာ ကိုသိတယ်။ သဘောၤသွားနေတဲ့အခါ မနက်စောစောနဲ့ ညနေစောင်းမှာ ကမ်းဘေးမှာ မျောက်အုပ် တွေတွေ့ရတယ်။ တစ်ချို့မျောက်တွေက မျောက်တံငါတွေငါးဖမ်းတတ်တယ်လို့ အဖေက ရှင်းပြဖူးတာ သတိရသေးတယ်။ ညအိပ်တဲ့ သောင် ပြင်တွေက ဖြူဖွေးသန့်ရှင်းပြီး အဲဒီအပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမတွေ ဆော့ခဲ့ ဖူးတာမှတ်မိတုံးပဲ။မြစ်ဘေးက တောအုပ်ကြီးကမဲညို့နေတော့ ညဘက်ဆိုရင် ကျားများထွက်လာမလားဆိုပြီး ကြောက်ခဲ့ဖူး တယ်။

ခန္တီီးက ပြောင်းလာပြီးတဲ့ နောက် ချင်းတွင်းကတခါမှပြန်မရောက်တော့ပေမယ့် ချင်းတွင်းမြစ် အတိုင်း ခရီးသွားခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံကတော့ သတိရတိုင်းပြောဖြစ်ကြတယ်။ ပြောတိုင်းလည်း ကြည်နူးရတယ်။ အခုတော့ကျွန်တော့်ဌာနတာဝန်နဲ့ နယ်တွေကိုခရီးသွားခွင့်ကြုံလာတဲ့အခါ ချင်းတွင်းမြစ်ရိုး တလျှောက် က ကျေးရွာ စာကြည့်တိုက်တွေနဲ့ မြို့နယ်ရုံးတွေကို စစ်ဆေးဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ သွားမယ်လုပ်လိုက် အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ပျက်သွားလိုက်နဲ့ နောက်ဆုံး ဒီဇင်ဘာ ၁၈ ရက်နေ့ကနေ ဒီဇင်ဘာ ၂၄ ရက်နေ့အထိ သွားခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။

ခန္တီးကို လေယာဉ်နဲ့သွားပြီး ခန္တီီးကနေ ပဲ့ထောင်စက်လှေငှားပြီးကျွန်တော်နဲ့ ရုံးအဖွဲ့သား သုံးယောက် စုန်ဆင်းခဲ့ကြတယ်။ သာမန် ခရီးသည်တင်စက်လှေတွေနဲ့သွားရင် ကမ်းဘေး ကရွာတွေကို စိတ်ကြိုက် ဝင်ပြီးလည်ပတ်ခွင့်မရမှာစိုးတဲ့အတွက်ပဲ့ထောင် စက်လှေကိုပဲ တစ်မြို့ကတစ်မြို့ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ငှားစီးခဲ့တယ်။ အဖေ့ဆီက ငယ်ငယ်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ရောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရွာတွေကိုမေးပြီး အဲဒီရွာ တွေကိုဝင်ပြီး စာကြည့်တိုက်တွေစစ်ဆေး၊ လိုတာတွေလုပ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီလို စုံဆင်းလိုက်တာ ဒီဇင်ဘာ ၂၄ ရက်နေ့မှာ မုံရွာကို ပြန်ရောက်ပါတယ်။ ပြန်တွက်ကြည့်လိုက်တော့ ချင်းတွင်းမြစ် အတိုင်း မိုင်ပေါင်း နှစ်ရာ ကျော်စက်လှေနဲ့စုံဆင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်အင်မတန်သွားချင်တဲ့ ချင်းတွင်းခရီးကို သွားလိုက်ရတော့ ငယ်ငယ်တုံးက ဖတ်ဖူးတဲ့ဝတ္ထု တစ်ပုဒ်ကိုသတိရမိပါတယ်။ ရေးတဲ့သူလည်းမမှတ်မိ၊ နံမည်လည်း မမှတ်မိတော့ပေမယ့် ဇာတ်ကြောင်း ကတော့ သတိရနေတုံးပါ။ ဝတ္ထုက အမျိူးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ရေးဖွဲ့ထားတာ။ အဲဒီ အမျိုးသမီးက ဆယ်ကျော်သက်ရွယ်မှာ အချစ်ဦးနဲ့ တွေ့ တယ်။ အချစ်ဦးက သူ့ထက် အသက်ကြီး တယ်၊ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ယောက်ျား ပီသတဲ့သူ၊ကြင်နာတတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့်ဖူးစာ မဆုံခဲ့ ဘူး။ သို့သော်သူငယ်ငယ်က အချစ်ဦး ကိုသူစိတ်ထဲကဖျောက်လို့မရခဲ့ဖူး။ အိမ်ထောင်ကျတာတောင် တစ်ခါတစ်လေ သတိရတုန်းပဲ၊ သူ့အိမ်ထောင်ဖက်ကိုချစ်ပေမယ့် သစ္စာရှိပေမယ့် ငယ်ငယ်ကအချစ်ဦး ကို သူမမေ့ဘူး။

တစ်နေ့တော့ သူ့ငယ်ချစ်က သူရှိနေတဲ့မြို့ကို ရောက်လာတယ်။ ဒီတော့ အကြောင်းရှာပြီး သွားတွေ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူပြန်တွေ့တဲ့ သူ့ငယ်ချစ်က သူ့စိတ်ကူးထဲမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တဲ့ ငယ်ချစ်ဦးမဟုတ်တော့ဘူး။ ဗိုက်ရွဲရွဲထိပ်ပြောင်ပြောင်၊ အရက်မူးပြီး ဇနီးကို အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့ လူဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီတော့မှပဲ သူ့အိမ်မက်ထဲက တစ်သက်လုံးကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ ငယ်ချစ်ဦးပျောက် သွားတော့တယ်။ အိမ်အပြန်လမ်းကျတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ငါ သူ့ကို သွားမတွေ့မိရင်ကောင်း သား လို့ စဉ်းစားမိသတဲ့။ ဒီလိုသာသွားမတွေ့ဖြစ်ခဲ့ရင် သူ့ငယ်ချစ်ဦးဟာ သူ့အတိတ်အိမ်မက်ထဲ က သူရဲကောင်းအဖြစ် တစ်သက်လုံးဆက်ပြီးရှိနေမှာကိုး။ အခုတော့ အားလုံးပျက်ပြယ်ခဲ့ပြီပေါ့။

ကျွန်တော့်အဖေကတော့ ပုဂံကို အလည်သွားဖို့ခေါ်လို့မရဘူး။ ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေ ကုန်ခါနီးက သူရောက်ခဲ့တဲ့ ပုဂံ ကို မေ့သွားမှာစိုးလို့ဆိုပြီးပြောတယ်။ အရင်ကတော့ အဖေ့ကို နားမလည်ခဲ့ဘူး။

ချင်းတွင်းခရီးစဉ်က ပြန်လာတော့ အဖေဘာ့ကြောင့်ပုဂံကို ပြန်သွားဖို့မကြိုးစားခဲ့ဖူးဆိုတာ နားလည် ခဲ့ပါပြီ။တစ်ခါတစ်လေမှာတော့အတိတ်ကအကောင်းဆုံးအရာလေးတွေကိုပဲမှတ်သားထားတာ ကောင်း ပါတယ်။

ချင်းတွင်း ခရီးစဉ် ၂၀၁၁

၂၀၁၁ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလမှာ ချင်းတွင်းမြစ်ဖျား ခန္တီးမြို့ကနေ ကနီ မြို့ အထိ ချင်းတွင်းမြစ်အတိုင်း စက်လှေနဲ့ စုံဆင်းခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီခရီးဟာ ကျွန်တော့်ကို ခရီးသွားဆောင်းပါးတွေ၊ အက်ဆေး တွေရေးဖြစ်အောင်လှုံ့ဆော်ပေးတဲ့ခရီးစဉ်ဖြစ်သလို ချင်းတွင်းမြစ်ရိုးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် အဲဒီလို သွားနိုင်ဖို့ မလွယ်တော့တဲ့အတွက် ဘဝမှာ အမှတ်တရ အဖြစ်ဆုံး ခရီးစဉ်လို့လည်း ပြောလို့ ရပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က ပြန်ကြားရေးနဲ့ ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးဦးစီးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေချိန်ဖြစ်တဲ့အတွက် ချင်းတွင်းမြစ်ရိုးတစ်လေ ျှာက်မှာ ရှိတဲ့ မြို့နယ်ရုံး တွေ၊ ကျေးရွာစာကြည့်တိုက်တွေကို လိုက်လံစစ်ဆေးဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။

အဲဒီလို စစ်ဆေးတဲ့အခါ ခရီးသည်တင်မော်တော်နဲ့ သွားရင် မြစ်ရိုးက ရွာတွေကို ဝင်ကြည့် ဖို့ မလွယ်တဲ့အတွက် ကိုယ့်အစီအစဉ်နဲ့ ကိုယ် ၊ ပဲ့ထောင်စက်လှေတစ်စီးငှားမယ်။ တစ်မြို့ပြီး တစ်မြို့ စက်လှေပြောင်းငှားပြီးသွားမယ်၊ လူနည်း နည်းနဲ့ ပဲသွားမယ်လို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ဒါကလွတ်လွတ်လပ်လပ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသွားချင် တဲ့ ကျွန်တော်အတွက် ပိုအဆင်ပြေတယ်။

ကျွန်တော်နဲ့ အတူ ခရီးစဉ်စစ်ဆေးညွှန်ကြားချက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ရုံးချုပ်က အရာရှိ တစ်ယောက်ရယ်၊ စစ်ကိုင်းတိုင်း တာဝန်ခံလက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးနဲ့ သူ့တပည့်တစ် ယောက်ပါတယ်။ အားလုံးပေါင်းလေးယောက်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား ချက်ပြုတ်စရာပစ္စည်းတွေ သေတ္တာ တစ်လုံးနဲ့ ထည့်ယူလာတယ်။ စက်လှေသမားကတော့ နှစ်ယောက်၊ တစ်ခါတစ်လေ သုံး ယောက်လိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်ခရီးစဉ်က ဒီဇင်ဘာ ၁၉ ခန္တီး – ထမံသီ ၊ ဒီဇင်ဘာ ၂၀ ထမံသီ – ဟုမ္မလင်း ၊ ဒီဇင်ဘာ ၂၁ ဟုမ္မလင်း – ဖောင်းပြင်၊ ဒီဇင်ဘာ ၂၂ ဖောင်းပြင် – မော်လိုက်၊ ဒီဇင်ဘာ ၂၃ မော်လိုက် – မင်းကင်း၊ ဒီဇင်ဘာ ၂၄ မင်းကင်း – ကနီ ဖြစ်ပါတယ်။ ကနီမြို့ကနေ မုံရွာကို ကားနဲ့ ဆက်သွား ပါတယ်။ စက်လှေနဲ့ သွားတဲ့ ခရီးစဉ် မိုင် နှစ်ရာကျော်ရှိတယ်။

မနက်ဆိုရင် နှင်းကွဲတာနဲ့ ညအိပ်တဲ့ မြို့ကနေ စထွက်တယ်။ လမ်းမှာရှိတဲ့ ကျေးရွာစာကြည့် တိုက်တွေကို ဝင်ကြည့်၊ လိုအပ်တာဖြည့်ဆည်းပေးတယ်။ အဆင်ပြေတဲ့ သောင်ပြင်မှာ ရပ်ပြီး နေ့လယ်စာချက်တယ်။ ရေချိုး၊ ထမင်းစားတယ်။ ဆက်ထွက်တယ်။ ရွာတွေ ဝင်ကြည့်တယ်။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ ညအိပ်မယ့် မြို့တွေကတော့ ညနေ ခြောက်နာရီ ကျော် လောက်မှ ရောက်တယ်။ မင်းကင်း ဆိုရင် ည ရှစ်နာရီကျော်မှရောက် လို့ ဆိပ်ကမ်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဝင်ရတယ်။ ညအိပ်တာကတော့ ထွေအုပ်/ ဆောက်လုပ်ရေး ရိပ်သာ ပေ့ါ။ အဲဒီရိပ်သာတွေမရှိရင် ပြန်ဆက်ရုံးမှာ ကုတင် ထည့်ပြီး အိပ်ပေါ့။

ရောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ရွာတွေက မှတ်မိသလောက် ခန္တီး မြို့နယ်ကနေ အောက်ကို စုံပြီး ပြောရရင် စိန်နန်း၊ ကောင်းဟိန်၊ အုန်းဘက်၊ ကောယား၊ ကက်သာ ၊ ကျွန်းကုန်း၊ သောင်သွတ်( သောင်ဒွတ်) သရောင်း၊ ရေအောက်တောင်း၊ မစိန်၊ ခုံကြီး၊ ကြွေ ၊ ကင်း စတဲ့ရွာများဖြစ်ပါတယ်။ ချင်းတွင်း မြစ်ရိုး တစ်လေ ျှာက်ကျေးလက်ရှုခင်း နဲ့ ကျေးလက်ပြည်သူတွေရဲ့ ရင်းနှီးဖော်ရွေမှုကတော့ ကြည်နူးဖို့ ကောင်းပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ခရီးသွားဆောင်းပါးတွေ ရေးမယ် ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးလည်းမရှိ၊ အတွေ့အကြုံလည်းမရှိတော့ ဓာတ်ပုံ၊ အသံ မှတ်တမ်းတွေ ပြည့်ပြည့် စုံစုံ ယူမထားမိတာ နောင်တ ရလို့မဆုံးဘူး။

ကျွန်တော် ငယ်ငယ် လေးတန်း၊ငါးတန်း ဘဝက ခန္တီးမြို့မှာနေခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန် က ချင်းတွင်းမြစ် မြင်ကွင်းနဲ့ ၂၀၁၁ မြင်ကွင်းက အတော်ကွာခြားနေပြီ။ ချင်းတွင်းမြစ်ရဲ့ သဘာ ၀ ပတ်ဝန်းကျင်က အတော်ပျက်စီးနေပြီ။

ဒီတော့ ပျက်စီးနေတဲ့ ချင်းတွင်းမြစ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်တယ်။ အဲဒီအကြောင်းတွေ ကို ရေးချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်က ဦးသိန်းစိန် အစိုးရကာလ ဖြစ်ပေမယ့် စာပေ စိစစ်ရေး ကလည်း ရှိသေးတယ်။ နောက်ပြီး အစိုးရ ဝန်ထမ်းဖြစ်တဲ့အတွက်ရေးလိုက်ရင်ပြဿနာ ဖြစ်မလား ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကလည်း ရှိသေးတယ်။

ဒါနဲ့ လက်ရှိချင်းတွင်းမြစ် အခြေအနေကို တိုက်ရိုက်မရေးဘဲ သွယ်ဝိုက်ရေးတဲ့ဆောင်းပါး တစ်ပုဒ် ကို ကျွန်တော့် ဖေ့စ်ဘွတ်စာမျက်နှာမှာတင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်က အတွေ့အကြုံမရှိသေး တော့ ခေါင်းစဉ်ကိုတောင် “ တစ်ခါတစ်လေအတိတ်မှာပဲနေတာကောင်းတယ်” ဆိုပြီး ရှည်ရှည် လျားလျား ပေးခဲ့တယ်။

အဲဒီဆောင်းပါးကို ဆရာမောင်ဝံသ ဖတ်မိတော့ ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ခရီးသွား ဆောင်းပါး တွေ ရေးဖို့ တိုက်တွန်းတယ်။ ဆရာ သိပ္ဗံမောင်ဝ၊ ဆရာ မန်းတင်၊ ဆရာ မြသန်းတင့် တို့စာတွေ ဖတ်ပြီး နမူနာယူဖို့ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်ဆောင်းပါးကိုတောင် ပြည်သူ့ခေတ်မှာ ဖော်ပြခဲ့ သေးတယ်ထင်ပါတယ်။

ဆရာမောင်ဝံသရဲ့ အားပေးမှုကြောင့် အဲဒီဆောင်းပါးက စပြီး ကိုယ်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ အစိုးရ ကာလ ၂၀၁၀- ၂၀၁၆ မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာ၊ သင်ခန်းစာယူစရာတွေကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြတဲ့ ဆောင်းပါး တွေ၊ အက်ဆေးတွေ ရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။

အဲဒီခရီးစဉ်မှာ ရိုက်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ချို့ကို တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဓာတ်ပုံတွေမှာ ချင်းတွင်း မြစ် ရိုးက ကျေးရွာတွေရဲ့ အလှ ကို တွေ့နိုင်သလို ရွှေမျောတွေ၊ သစ်ထုတ်လုပ်မှုတွေကြောင့် ချင်းတွင်းမြစ် အလှပျက် နေတာ ကိုလည်းမြင်နိုင်ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၁ နှစ်က အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လက်ရှိအခြေ အနေ ဘယ်လိုရှိမလဲလို့ စဉ်းစားမိတယ်။ သစ်တော ပြုန်းတီးတာက ပြန်စိုက်လို့ရသေးတယ်။ ဆုံးရှုံးသွား တဲ့ အနာဂတ်တွေ၊ အသက်တွေက ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။ရွှေတူးလို့ ပျက်စီးသွားတဲ့မြေနေရာတွေကို မြေပြန်ဖို့၊ သစ်ပင် တွေစိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားအောင်လုပ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် နာကြည်း မှုတွေ ကတော့ လွယ်လွယ်နဲ့မပျောက်ဘူး။ သေရာပါတဲ့အပြင် မျိုးဆက်လိုက်ပါ လက်ဆင့် ကမ်း သွားနိုင်တယ်။

ကိုဇော်ဌေး နဲ့ ကျွန်တော်

ဒီနေ့ မနက် ၁၀ နာရီခွဲမှာ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် က ဖုန်းဆက်ပြီး ကိုဇော်ဌေး ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားပြီလို့ ပြော တော့ မယုံနိုင်ဘူး။ နောက်တစ်ယောက်က ထပ်ပြောတော့မှ အမှန်တရားကို စိတ်မကောင်းခြင်း များစွာနဲ့လက်ခံလိုက်ရတယ်။

ကိုဇော်ဌေးနဲ့ စပြီးလက်တွဲလုပ်ခဲ့တာ ကျွန်တော့်ကို သမ္မတရဲ့ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ အဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၃ ဖေဖော်ဝါရီလနောက်ပိုင်းကနေ ၂၀၁၆ ခုနှစ် မတ်လ ၃၀ ရက် နေ့အထိ ဖြစ်ပါတယ်။

တကယ်တော့ ကိုဇော်ဌေးက ကျွန်တော့်ထက် သတင်းထုတ်ပြန်ရေးဝါ ပိုကြီးတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရပါတယ်။ ၂၀၁၁ ခုနှစ် ဧပြီလ ၁ ရက်နေ့သမ္မတ ဦးသိန်းစိန် အစိုးရ တာဝန်ယူတော့ ကိုဇော်ဌေးပဲ သမ္မတရုံးနဲ့ အစိုးရ အဖွဲ့ရဲ့ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့၊ အစိုးရသစ် မူဝါဒ နဲ့ပတ်သက်တဲ့စာတွေရေးခဲ့တာပါ။ သမ္မတရုံးရဲ့ သတင်းထုတ်ပြန်ရေး ကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ရင် လည်း ကိုဇော်ဌေးကပဲ ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာနကို ဆက်သွယ်ပြောဆိုခဲ့တာပါ။

ကျွန်တော် သမ္မတရဲ့ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူဖြစ်လာတော့လည်း ကိုဇော်ဌေးက သတင်းထုတ်ပြန် ရေး အဖွဲ့ ၊ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်နဲ့ ဆက်ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ကိုဇော်ဌေးက သမ္မတ ဦးသိန်းစိန် အနားမှာ အမြဲ ရှိနေတဲ့သူဆိုတော့ သတင်းထုတ်ပြန်ရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး သမ္မတ ရုံးဘက်က အခြေအနေတွေကို အရင်ဆုံးသိပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ဆက်သွယ်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရပါတယ်။ ဒီလိုပါပဲ၊ ကျွန်တော်က မီဒီယာသမားတွေနဲ့အဆက်အသွယ်ရှိသလို သူ့မှာလည်း သူ့အဆက်အသွယ်တွေရှိတဲ့ အတွက် သတင်းမီဒီယာလောက အခြေအနေနဲ့ပတ်သက်ရင် နှစ်ယောက် အပြန်အလှန်သတင်းဖလှယ် ပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာပါ။ နောက်ပြီး စာဖတ်ဝါသနာပါသူ၊ လေ့လာမှတ်သားမိသမ ျှကို စာရေးသားမ ျှဝေချင်သူ တွေဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးက အထက်အောက် ဆက်ဆံ ရေးထက် တန်းတူမိတ်ဖက်ဆက်ဆံရေးပိုဆန်ပါတယ်။

၂၀၁၅ ရွေးကောက်ပွဲပြီးတော့ အစိုးရအဖွဲ့တာဝန်လွှဲပြောင်းရေးဆောင်ရွက်တဲ့အခါကျတော့ ဒီဘက်က ဝန်ကြီး ဦးလှထွန်းက ဥက္ကဌ၊ ကျွန်တော် ၊ ကိုဇော်ဌေး နဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးဝန်ကြီး ဌာနက ကိုမောင် မောင်အုန်း တို့ပါတဲ့ အဖွဲ့ နဲ့ အင်န်အယ်လ်ဒီဘက်က ဦးဝင်းထိန် ဥက္ကဋ္ဌ၊၊ ဒေါက်တာ မျိုးအောင်၊ ဒေါက်တာအောင်သူ တို့ပါတဲ့ အဖွဲ့ဆွေးနွေးရတယ်။ ဆွေးနွေးပွဲ တစ်ကြိမ် နဲ့ တစ်ကြိမ်ကြားမှာ ကိုဇော်ဌေးက ဆက်ဆံရေးအရာရှိအဖြစ်နဲ့ အင်န်အယ်လ်ဒီဘက်က လိုအပ် ချက်တွေကို ဆက်သွယ်မေးမြန်းစီစဉ်ဆောင်ရွက်ပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုဇော်ဌေးရဲ့ အရည် အချင်း၊ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်မှု နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်မှုတို့ကို အင်န်အယ်လ်ဒီ ဘက်က သတိပြုမိခဲ့ပုံရပါတယ်။

အင်န်အယ်လ်ဒီအစိုးရ လက်ထက်မှာ ကိုဇော်ဌေးဟာ သမ္မတရုံးပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ အဖြစ်တာဝန် ယူရသလို ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲတွေမှာလည်း အရေးကြီးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်ခဲ့ရတယ်။ ကိုဇော်ဌေးက စာဖတ်အားလည်းကောင်းတယ်၊ လေ့လာမှုလည်းရှိတယ်၊ အစိုးရ နှစ်ဖွဲ့မှာ ဆက် တိုက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ အတွက် ကိစ္စအတော်များများရဲ့ နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကိုလည်း သိတယ်၊ တာဝန်ကိုသိ ၊ တာဝန်ကျေအောင်ဆောင်ရွက်တတ်သူဖြစ်တဲ့အတွက်လည်း ဒေါ်အောင် ဆန်းစုကြည်နဲ့ သမ္မတ ဦးဝင်းမြင့်တို့က ယုံယုံကြည်ကြည်တာဝန်ပေးခဲ့တာဖြစ်မှာပါ။

ဒါပေမယ့် ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ ဖြစ်တဲ့အတွက် အစိုးရရဲ့ မူဝါဒတွေကို အများလက်ခံအောင် ပြောရသလို အစိုးရ မူဝါဒတွေကိုလည်း ကာကွယ်ပြောဆိုရတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ကိုဇော်ဌေး က အငြိမ်းစားတပ်မတော်အရာရှိလည်းဖြစ်၊ သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်အစိုးရမှာလည်း တာဝန်ထမ်းဆောင် ခဲ့သူ ဖြစ်တဲ့အတွက် အင်န်အယ်လ်ဒီအစိုးရရဲ့ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ အဖြစ် တာဝန်ယူတဲ့အခါ သူ့အပေါ် အမြင်မကြည်လင်သူတွေ လည်း ရှိပါတယ်။

ကျွန်တော်ကတော့အဲဒီလို လူတွေနဲ့ စကားပြောခွင့်ရတိုင်း ကိုဇော်ဌေးက နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဖြစ် တယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဘယ်အစိုးရတက်တက် အစိုးရသစ်က တာဝန်ပေးတာကို ကျေပွန်အောင်ထမ်းဆောင် ရမှာပဲလို့ရှင်းပြခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ကိုဇော်ဌေးတင်မဟုတ်ပါဘူး။ သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်ရဲ့ အစိုးရ အဖွဲ့ နဲ့ သမ္မတ အိမ်တော်ဌာန အသီးသီးမှာရှိတဲ့ ညွှန်ချုပ်၊ ဒုညွှန်ချုပ် အများစုက အင်န်အယ်လ်ဒီ အစိုးရ လက်ထက်မှာလည်း နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းအဖြစ်နဲ့ပေးအပ်တဲ့တာဝန်ကိုကျေပွန်စွာထမ်းဆောင်ခဲ့ ကြ တာပါပဲ။

ကိုဇော်ဌေးကလည်း အဲဒီလို ပြောဆိုခံရမှုတွေအပေါ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပုံရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို “လူတွေက နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း သဘောသဘာ၀ ကိုနားမလည်ဘူးလို့” ပြောဖူးတယ်။ ကျွန်တော်က တော့ “ ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာသာ လုပ်ပါ။ အစိုးရ မူဝါဒနဲ့ ပါတီမူဝါဒကို ခွဲခြားသိပြီး ပါတီမူဝါဒကို မပြောမိအောင် သတိထားပေါ့” လို့ပဲ အကြံပေးခဲ့တယ်။

၂၀၂၁ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းမှာ ပြည်တွင်း၊ ပြည်ပ က မိတ်ဆွေတစ်ချို့က သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်ခေတ် မြန်မာ့နိုင်ငံရေး ( ၂၀၁၀ – ၂၀၁၆) အကြောင်းစာအုပ်ရေးသလို အင်န်အယ်လ်ဒီအစိုးရခေတ် မြန်မာ့နိုင်ငံရေး ( ၂၀၁၆ – ၂၀၂၁) အကြောင်းရေးပါလားလို့ အကြံပေးတဲ့အခါတိုင်း အဲဒီခေတ် နိုင်ငံရေးအခြေအနေအကြောင်းကို အသိဆုံးက ဦးဇော်ဌေးပဲ၊ ဦးဇော်ဌေး တစ်နေ့ ရေးပါလိမ့် မယ်လို့ အမြဲဖြေခဲ့တယ်။ သူနဲ့ တွေ့ခွင့်ရရင်လည်း ရေးဖို့ တိုက်တွန်းမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထား တယ်။ အခုတော့ သမိုင်းကွက်လပ်တစ်ခု ဖြည့်စွက်ပေးနိုင်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက် ရပြီပေါ့။

အထက်က ပေးအပ်တဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင်ထမ်းဆောင်တာကိုတော့ လူအတော်များများ လုပ်နိုင် ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင်ထမ်းဆောင်တဲ့အခါ ထိတွေ့ဆက်ဆံ ရသူ တွေ ကလည်း ကျေနပ်လက်ခံ၊ မိမိရည်မှန်းချက် တာဝန်ကိုလည်း အောင်မြင်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင် ဖို့ ဆိုတာကတော့ မလွယ်ဘူး။ ကိုဇော်ဌေးကတော့ အဲဒီလို မလွယ်ကူတဲ့ အလုပ်ကို အောင်အောင် မြင်မြင် လုပ်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျိုက်ထီးရိုး ၂၀၁၆

ကျိုက်ထီးရိုးတောင်တက်ခရီးစဉ်အကြောင်းရေးတော့ ၂၀၁၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၁၁ ရက်နေ့မှာ သမ္မတ ဦးသိန်းစိန် ကရင်ပြည်နယ် ဘားအံမြို့ကနေ ရန်ကုန်ကို ရဟတ်ယာဉ်နဲ့ အသွား ကျိုက်ထီးရိုး ဘုရားကို ဝင်ရောက်ဖူးမေ ျှာ်ခဲ့တာကို သတိရတယ်။

အဲဒီခရီးစဉ်မှာ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ကို ရဟတ်ယာဉ်နဲ့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုတဲ့အခါ မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်း ကြောင့် သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်လည်း အတော်စိတ်ပူသွားပုံရတယ်။ ဘုရားဖူးပြည်သူတွေနဲ့ တွေ့ တော့လည်း ပြောရဲဆိုရဲ ရှိသူတစ်ချို့က တည်းခိုခန်းခ ဈေးကြီးတဲ့အကြောင်း၊ ရင်ပြင်တော်မှာ အိပ်ရတဲ့အကြောင်း နဲ့ သန့်ရှင်းရေး မကောင်းတဲ့အကြောင်း ပြောကြတယ်။ ( အဲဒါတောင် ဘုရားဖူးတွေ လေတဖြူးဖြူးနဲ့ အိပ်ချင်လို့ ရင်ပြင်ပေါ်မှာ အိပ်တာပါ လို့ တင်ပြ တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ရှိသေးတယ်။ )

ဒါ့ကြောင့် သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်က ပြည်နယ်အစိုးရနဲ့ ဘုရားဂေါပက အဖွဲ့ကို ကျိုက်ထီးရိုးတောင် ပေါ်မှာ ဟိုတယ်၊ တည်းခိုခန်း၊ ဈေးဆိုင်တွေ ထပ်မဆောက်ဖို့၊ ဘုရားဖူးတွေ အတွက် အခမဲ့ တည်းခိုဆောင် တွေပြန်ထားဖို့၊ အညစ်အကြေးနဲ့ အမှိုက်စွန့်ပစ်တာတွေ စနစ်တကျ ဖြစ်အောင် ပြန်လုပ်ဖို့၊ မြေပြိုကျမှု မဖြစ် အောင် မြေထိန်းနံရံတွေ ဆောက်ဖို့၊ ဘုရား ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်တောတွေ ထိန်းသိမ်းဖို့၊ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်း ရေးအတွက် ပြည်ထောင်စု ဝန်ကြီးဌာနများနဲ့ ပြည်နယ်အစိုးရ၊ ဂေါပကအဖွဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ရေရှည်စီမံချက် တစ်ခုရေးဆွဲဖို့ မှာခဲ့ တယ်။ စိတ်ဝင်စားပြီး ကူညီချင်တဲ့ အရပ်ဘက် အဖွဲ့အစည်းများနဲ့လည်း ပူးပေါင်းဆောင် ရွက်ဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ၂၀၁၆ မတ်လမှာ ရွေးကောက်ပွဲနိုင် အင်န်အယ်လ်ဒီပါတီကို တာဝန်လွှဲတော့မယ်ဆိုတာ သိနေတော့ ပြည်နယ်အစိုးရရော၊ ဂေါပကအဖွဲ့ပါ “ ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်” ဆိုပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပါပဲ။

အဲဒီခရီးစဉ်မှာရိုက်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံမှတ်တမ်းတွေကို ပြန်ရှာတွေ့တဲ့အတွက် လေ့လာနိုင်အောင် တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဓာတ်ပုံတွေက ရဟတ်ယာဉ် ပြူတင်းပေါက်က ရိုက်ရတဲ့အတွက် ကြည်လင် ပြတ် သားမှုတော့ အားနည်းပါတယ်။ သို့သော် ကျိုက်ထီးရိုးရဲ့ အမှိုက်ပြဿနာ နဲ့ အဆောက်အဦ ဆောက်လုပ်မှု ပြဿနာကိုတော့ မြင်နိုင်ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်အတွင်းမှာ တောင်အောက်ကို စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အမှိုက်တွေ ၊ တရားဝင်လိုလို ကျူးကျော်လိုလို မရေမရာနဲ့ ဆောက်လုပ်ထားတဲ့ အိမ်တွေ များလာသလား၊ နည်းသွားသလား၊ ဒရုန်းနဲ့ ရိုက်ကြည့်မှာပဲ သိနိုင်မှာပါ။ တကယ်တော့ ကိုဗစ် ၁၉ ကြောင့် တစ်နှစ် ခွဲလောက် တောင်ပိတ်ထားရတဲ့အချိန်က ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး နဲ့ သန့်ရှင်းရေး ကိစ္စ တွေလုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ။ ဘယ်လောက်လုပ်နိုင်ခဲ့သလဲတော့ မသိဘူး။

( ဓာတ်ပုံတွေကို ခရက်ဒစ်ပေးပြီးသုံးနိုင်ပါတယ်။ )

ဗီအိုင်ပီ ရောဂါ

ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာ ဗီအိုင်ပီ ရောဂါက အတော်အမြစ်တွယ်နေပြီ။ ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီ ရောဂါ မကူးအောင် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ရာနှုန်းပြည့်တော့ မအောင်မြင်ပါဘူး။

လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ် ၂၀၁၈ ခုနှစ် မေလ ၉ ရက်နေ့မှာ ပြုလုပ်တဲ့ မလေးရှားနိုင်ငံရွေးကောက်ပွဲမှာ လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အတိုက်အခံ ပါတီက အနိုင်ရခဲ့တယ်။ မေ ၂၀ ရက်နေ့ထုတ် မလေးရှား Star သတင်းစာမှာ ဆောင်းပါးရှင် Wong Chun Wai က“ Man in the Mirror ” ခေါင်းစဉ်နဲ့ အစိုးရ သစ် ဝန်ကြီးတွေ ဘယ်လို ပြုမူနေထိုင်သင့်သလဲဆိုတဲ့ဆောင်းပါးရေးခဲ့တယ်။

အဲဒီဆောင်းပါးကို ဆီလျော်အောင်ဘာသာပြန် ပြီး ၂၀၁၈ ခုနှစ် မေလ ၂၁ ရက်နေ့ ကျွန်တော့် ဖေ့စ်ဘွတ်စာမျက်နှာမှာဖော်ပြခဲ့တာကို မဖတ်ရသေးသူများအတွက် ပြန်လည်မ ျှဝေပေးလိုက် ပါတယ်။

ဗီအိုင်ပီ ရောဂါ

အစိုးရသစ်၊ နိုင်ငံရေးယဉ်ကျေးမှုသစ်၊ ပပလွှားလွှား ကြွားကြွားဝါဝါ မနေတဲ့ ဟိတ်ဟန်မထုတ်တဲ့ အစိုးရ ခေါင်းဆောင်တွေ။ ဒါတွေက မလေးရှား ပြည်သူတွေမြင်ချင်တဲ့ အပြောင်းအလဲတွေပဲ။

ခရီးသွားတဲ့အခါ

ကျွန်တော်တို့က ဝန်ကြီးတွေ ရာထူးယူခါစမှာတော့ ရိုးရိုးကုပ်ကုပ်လေးနေပြ၊ ရိုးရိုးတန်းက ခရီးသွား တာကို ဆယ်လ်ဖီရိုက်တင်၊ လူတွေစိတ်ဝင်စားမှုလျော့သွားတဲ့အခါကျမှ အထက်တန်းက ဇိမ်ခံခရီး သွားတာမျိုးကို မလိုချင်ဘူး။

ခေါင်းဆောင်တွေခရီးဝေးသွားတဲ့အခါ အထက်တန်း ( Business Class) ကနေသွားတာ ဘာမှ အပြစ်တင်ဖို့ မရှိ ဘူး။ တွန့်တိုဖို့လည်းမလိုဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်တွေ ခရီးသွား တဲ့အခါ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံတကာခရီးစဉ်တွေသွားရတဲ့အခါ အနားရဖို့၊ ခရီးဆုံးတဲ့အခါ လုပ်ရမယ့်အလုပ် တွေအတွက် လွတ်လွတ်လပ်လပ်၊ သက်တောင့်သက်သာ ပြင်ဆင် နိုင်ဖို့လိုတယ်ဆိုတာနားလည် ပြီးသားပါ။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ခေါင်းဆောင်သစ်တွေအနေနဲ့ အခြွေအရံတွေ တစ်လှေကြီးနဲ့ခရီးသွားတဲ့ အကျင့်တွေကိုတော့ ပြင်စေချင်တယ်။ ဝန်ကြီးတွေက ဝန်ကြီးဌာနက အရာရှိတွေ၊ ပါတီကလူတွေ၊ ဝန်းရံသူတွေ၊နောက်မြီးဆွဲတွေ တစ်ပြုံတစ်ခေါင်းနဲ့ ခရီးသွားတာ၊ ကြိုဆိုရတာတွေကိုတော့ မမြင် ချင်တော့ဘူး။ ဒါတွေက ကိုယ့်ကို အရေးပါမှန်းသိအောင်ကြွားလုံးထုတ်တာတွေပဲ။

အဲဒီလိုပဲ နိုင်ငံတကာမှရှိတဲ့ သံတမန်တွေလည်း လူကြီးတွေနဲ့ လူကြီးကတော် တွေ အတွက် ခရီးသွားလမ်းညွှန်လုပ်ရတာ၊ ကားမောင်းပို့ရတဲ့ ဒုက္ခကနေ လွတ်ဖို့သင့်ပြီ။ အလည် အပတ်လာတဲ့ ဝန်ကြီးတွေ ကို ကြိုဖို့အတွက်မနက်အစောကြီး လေယာဉ်ကွင်းသွား ရတာမျိုး လည်းမဖြစ်သင့်တော့ဘူး။ အလုပ် ကိစ္စ နဲ့သွားတာမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ရေးကိုယ်တာအတွက် သွားတာဆိုရင် ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်ရှင်းတာပဲ ကောင်းပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့အချိန်တွေကို ဝန်ကြီးတွေကို ခစားနေရတာ၊ အကြိုအပို့လုပ်နေရတာနဲ့ပဲ မကုန်ဆုံး သင့်တော့ဘူး။ တကယ်တော့ အရင်ကလည်း ပကာသနမဖက်ပဲ နေထိုင်သွားတဲ့ လူကြီးတွေလည်း ရှိပါတယ်။

Datuk Seri Mustapha Mohamed ( ကုန်သွယ်ရေးဝန်ကြီး ၂၀၀၉ -၂၀၁၈) ဆိုရင် ရိုး ရှင်းတဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံကြောင့်ထင်ရှားတာပဲ။ သူ က ကွာလာလမ်ပူနိုင်ငံတကာလေဆိပ်ကို ရထားနဲ့ သွားတယ်၊ ဘာမှ ဇာချဲ့မနေဘူး။ ဆေးရုံ၊ ဆေးခန်းသွားရင် အများပြည်သူလိုပဲ အလှည့်ကျတန်းစီ စောင့်တယ်။ အခွင့်ထူးမခံဘူး။ သူ့မဲဆန္ဒနယ်ကိုပြန်တဲ့အခါ အိမ်နားက ဗလီကို စက်ဘီးစီးပြီးသွား တယ်။ သူ့အိမ်ကလည်း ရွာထဲက ကျန်တဲ့သူတွေအိမ်နဲ့ဘာမှမကွာဘူး။ ရိုးရိုးအိမ်လေးပဲ။ ပြည်တွင်းခရီးမှာ ဟိုတယ်တွေတည်းရတဲ့အခါ သာမန်ဟိုတယ်လေးတွေမှာပဲတည်းတယ်။

ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ Kelantan ပြည်နယ်ဝန်ကြီးချုပ် Datuk Seri Nik Aziz Nik Mat ဆိုရင် လည်း တစ်သက်လုံး သစ်သားအိမ်လေးမှာပဲနေသွားခဲ့တာပဲ။

လန်ဒန်မှာဆိုရင် ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့ ဝန်ကြီးတွေ မြေအောက်ရထားစီးတာ အထူးအဆန်းမဟုတ်ဘူး။ လန်ဒန်မြို့တော်ဝန်ဟောင်း Borris Johnson ဆိုရင် အခမ်းအနားတွေကို စက်ဘီးနဲ့ရောက်လာ တတ်တဲ့အတွက်နာမည်ကြီးတာပဲ။

ရှေ့ပြေးယာဉ်တွေဦးဆောင်ပြီး ယာဉ်တန်းနဲ့သွားတယ်ဆိုတာက ဝန်ကြီးချုပ်၊ ဒုဝန်ကြီးချုပ်တွေ အတွက်တော့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာက ရာထူးနည်းနည်းကြီးလာတာနဲ့ အဲဒီလိုမျိုးလုပ် ချင်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်တော့ ဒုဝန်ကြီးနဲ့ သူ့လက်ထောက်တွေက လေးဆယ့်ငါးမိနစ် လောက် သွားရတဲ့ ပြည်တွင်းခရီးစဉ်မှာတောင် လေယာဉ်ပျံပေါ်ကို သူများထက်စောတက်ပြီး နေရာယူတာ မြင်ဖူးတယ်။ ပြည်တွင်းခရီးစဉ်မှာ အထက်တန်းဆိုတာ မပါဘူး။ ဝန်ကြီးတွေက သူတို့စိတ်ကြိုက် အကောင်းဆုံးနေရာကိုလည်း ရွေးထားပြီးပြီ။ ဒါတောင်မှ သူများထက် ဦးအောင်အရင်တက်ပြီး နေရာယူချင်သေးတယ်။ သူတို့ကို ကျန်တဲ့ခရီးသွားပြည်သူတွေက ဘယ်လိုမြင်မလဲဆိုတာ မစဉ်း စားကြဘူး။

ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို ဂန္ဒီကြီးလို ခြိုးခြံနေရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မလိုအပ်ဘဲနဲ့ ကြီးကျယ်တာတွေ၊ ဖြုန်းတီးတာတွေကိုတော့ရပ်သင့်ပြီ။ မလေးရှားပြည်သူတွေက နိုင်ငံရေးယဉ် ကျေးမှုအသစ်ကို မြင်ချင်နေကြပြီ။ ကိန်းကြီးခန်းကြီး မနိုင်တဲ့ရွေးချယ်ခံပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ်တွေ ကို လိုချင်နေကြပြီ။

အခမ်းအနားတွေ

အလွန့်အလွန်အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ် (VVIP) တွေတက်တဲ့အခမ်းအနားတွေကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လုပ်လို့ မရဘူးလား။ အစဉ်အလာဖြစ်နေတဲ့ ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုတွေမှာ ငွေ၊ ပစ္စည်း၊ အချိန်တွေ ဖြုန်းပစ်ဖို့ လိုသလား ဆိုတာလည်း စဉ်းစားသင့်ပြီ။

အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေတက်မယ့်အခမ်းအနားတွေမှာ သူတို့ ခဏနားဖို့ အခန်းတစ်ခု ( Holding Room) စီစဉ်ပေးရတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေကအဲဒီမှာခဏထိုင်၊ စကားလေးဘာလေးပြော၊ ပြီးမှ အခမ်းအနားနေရာကို ခမ်းခမ်းနားနားကြွချီတော်မူကြတယ်။

ဂူဂဲလ်မှာရှာကြည့်တာတော့ Holding Room ဆိုတာ လူ့ခန္တာကိုယ်တွေကို မစွန့်ပစ်ခင် ထိန်း သိမ်းထားတဲ့နေရာမှာ ရှိတဲ့အခန်းကို ခေါ်တယ်လို့ဖော်ပြထားတာကို စိတ်ဝင်စားစရာတွေ့လိုက်ရ တယ်။ နောက်ဖွင့်ဆိုချက်ကတော့ စာမေးပွဲနဲ့အခြားစမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုတွေမလုပ်ခင် ခဏစောင့်ရ တဲ့ နေရာလို့ဆိုထားတယ်။ ဆေးရုံတွေမှာတော့ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမဝင်ခင် လူနာကို နောက်ဆုံး ပြင်ဆင် မှုတွေလုပ်တဲ့နေရာပေါ့။

မလေးရှားမှာတော့ Holding Room ဆိုတာ အခမ်းအနားအတွက်ဖိတ်ထား တဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် ဧည့်သည်တော် အခမ်းအနားစဖို့ ကြွချီတော်မမူခင် ခဏနားတဲ့နေရာကို ခေါ် တယ်။ မလေးရှားနိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်တွေအနေနဲ့ ဒီလို အပိုအလုပ်တွေကို စွန့်လွှတ်ပစ်ဖို့လိုနေ ပါပြီ။

ကျွန်တော်တော့ ဗြိတိသ ျှ ဝန်ကြီးချုပ် ကင်မရွန်း ဘာမှ ခမ်းခမ်းနားနားဖိတ်ခေါ် စရာမလိုဘဲ အခမ်း အနားကျင်းပရာခန်းမထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်လာပြီး အခမ်းအနားစတာကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့ဖူး တယ်။ နှစ်အတော်ကြာတုန်းက ( သြစတေးလျနိုင်ငံ) ဆစ်ဒနီမြို့မှာ မလေးရှားဘက်က ရင်းနှီးမြှပ် နှံတဲ့ အိမ်ယာစီမံကိန်းစတင်တဲ့အခမ်းအနားတစ်ခုတက်ဖူးတယ်။ မလေးရှားလ ုပ်ငန်းရှင်နဲ့ သူ့ အဖွဲ့သားတွေက မြို့တော်ဝန်ယာဉ်တန်းကို စောင့်နေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မြို့တော်ဝန်က ဒီအတိုင်း လမ်းလေ ျှာက်ပြီး ရောက်လာတော့ အံ့အားသင့်ကုန်ကြတယ်။

စင်္ကာပူမှာ ဝန်ကြီးတွေကို သူတို့ သတင်း သတင်းစာထဲမှာ ဘယ်နှစ်ကော်လံပါသလဲဆိုတာနဲ့ တိုင်းတာတာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုနဲ့ပဲတိုင်းတာတယ်။ စင်္ကာပူဝန်ကြီးတွေဟာ ကိန်း ကြီးခန်းကြီးမနေတာ၊ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာနေထိုင်တာ အားလုံးအသိပဲ။

ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း ကိန်းခန်းကြီးတာတွေ၊ဇိမ်ခံတာတွေ၊ အစဉ်အလာတွေထက် အလုပ် ဖြစ်ရေး၊ လူထုလိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ရေးကို ပိုအာရုံစိုက်သင့်ပြီ။ မလေးရှားလူထုကလည်း နိုင်ငံရေးသမားတွေရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံတွေကို ငြီးငွေ့လာနေပြီ။ လူထုကို ကိုယ်စားပြုတယ်လို့ ကြွေးကျော်နေတဲ့သူတွေက ကိန်းကြီးခန်းကြီးလုပ် နေတာတွေကို စိတ်ပျက်လာပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ရဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေဟာ လူထုကို အလုပ်အကျွေးပြုချင်တာလား၊ လူထုက သူတို့ကို အလုပ် အကျွေး ပြုစေချင်တာလားဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ။ လူသားဆန်မှုကို ပြဖို့ လို ပြီ။

မိန့်ခွန်းပြောတဲ့အခါမှာလည်း အခမ်းအနားတက်ရောက်တဲ့ ဂုဏ်သရေရှိပုဂ္ဂိုလ်အပေါင်းရဲ့ ရာထူး တွေ၊ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ၊ နာမည်တွေကို တန်းစီမပြောဘဲနဲ့ ရိုးရိုးလေးနှုတ်ဆက်ပြီး လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောကြရင်ကောင်းမယ်။

အပြောင်းအလဲ

လူတွေက အရမ်းကြီးမေ ျှာ်လင့်နေပေမယ့် နေ့ချင်း ညချင်းမပြောင်းလဲနိုင်ဘူးဆိုတာလက်ခံပါ တယ်။ အစိုးရသစ်က အထိုင်ကျဖို့အတွက် အချိန်ယူရမယ်။ ဝန်ကြီးသစ်တွေက အသားကျဖို့ လုပ် ရမယ်။

အစိုးရသစ်ရဲ့ခေါင်းဆောင်တွေဟာ အစိုးရနဲ့ တူအောင်ပြောဆိုကျင့်ကြံရတော့မယ်။ အတိုက်အခံ လို ပြောနေလို့မရတော့ဘူး။ သူတို့နိုင်ငံရေးဘဝတစ်လေ ျှာက်လုံးမှာ ဝေဖန်တာပဲလုပ်တတ်ခဲ့ တော့ အစိုးရလိုနေတတ်အောင် ပြင်ဆင်ရတော့မယ်။ ဒါဟာ မီဒီယာတွေလွတ်လွတ်လပ်လပ် စောင့်ကြည့်နိုင်၊ ရေးနိုင်၊ပြောနိုင်တဲ့အခြေအနေမှာပိုအရေးကြီးလာပြီ။

ရွေးကောက်ပွဲရှုံးသွားတဲ့ BN ပါတီခေါင်းဆောင်တွေဟာလည်း အတိုက်အခံလိုနေတတ်ဖို့အတွက် အချိန်ယူရမှာပဲ။ ဒီလိုနေရတာ သူတို့ ပျော်မှာတော့မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အနာဂတ် စိန်ခေါ်မှုတွေ ကိုတိုက်ပွဲဝင်နိုင်ဖို့အတွက် မဖြစ်မနေလုပ်ရမှာပဲ။

မလေးရှားဟာ ခေတ်သစ်ကို ခြေလှမ်းပြင်နေပြီ။ ခေါက်ရိုးကျိုးနေတဲ့လုပ်ပုံကိုင်ပုံတွေထဲကနေ ခွဲထွက်ရတော့မယ်။ ကောင်းတာတွေကို ဆက်သယ်ဆောင်၊ မကောင်းတာတွေကို စွန့်ပစ်နိုင်ရ မယ်။ ဒါဟာ အင်မတန်ခက်ခဲတဲ့အလုပ်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ကြိုးစားရမယ်၊ လက်လျော့လို့တော့ မရဘူး။

ဆောင်နိုင်ကြီး ရေတံခွန်

နောက်ဆုံးမှ ရေးပေမယ့် ကျိုက်ထီးရိုး ခြေလျင်ခရီးစဉ်မှာ ပထမဆုံးရောက်ခဲ့တာက ကင်မွန်းစခန်း နားမှာရှိတဲ့ “ ဆောင်နိုင်ကြီး” ရေတံခွန်ပါ။ ကင်မွန်းစခန်းကနေ ကိုယ့်ကားနဲ့ ကိုယ်သွားလည်း ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ တုတ်တုတ်ငှားသွားတယ်။

ဆောင်နိုင်ကြီးရေတံခွန်က ကင်မွန်းစခန်းကနေ သုံးမိုင်ကျော်ဝေးတယ်။ တောင်ပေါ်တက်တဲ့ ကားဂိတ်နားကနေ ဘယ်ဘက်လမ်းခွဲအတိုင်းလိုက်သွားရတယ်။ လမ်းခွဲကနေ ကိုက်သုံးလေးရာ ဝင်သွားရင် ကဒတ်ချောင်း အပန်းဖြေစခန်း ရှိတယ်။ သူကတော့ ချောင်းထဲမှာ ကျောက်တုံးတွေ စီပြီး ရေစိမ်လို့ရ အောင်လုပ်ထားတာပါ။ စားသောက်ဆိုင်တွေလည်းများတယ်။ လူရှုပ်တယ်။

ဆောင်နိုင်ကြီး ရေတံခွန်ကို လူတွေ စသိတာက ခုနှစ်နှစ်လောက်ရှိပြီလို့ပြောတယ်။ စည်ကား လာတာကတော့ ကိုဗစ် မဖြစ်ခင် နှစ်နှစ်သုံးနှစ်လောက်ကလို့ ဆိုတယ်။ ဆောင်နိုင်ကြီး ရွာကို သွားတဲ့ကားလမ်းကောင်းသွားတာကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ လမ်းကို ကတ္တရာခင်းတာလည်း တစ်မိုင်ပြီးသွားပြီ။ ၂၀၂၀-၂၀၂၁ ဘဏ္ဍာရေးနှစ်မှာခင်းခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခုတော့ ရပ်နေပုံရတယ်။ ဆောင်နိုင်ကြီးရွာအဝင်မှာလည်း ၂၀၁၉ – ၂၀၂၀ ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်ဒေသဖွံ့ဖြိုးရေး ရန်ပုံငွေ သိန်းတစ်ထောင်နဲ့ ရွာအဝင်လမ်းခင်းတဲ့မှတ်တမ်းကို တွေ့ရတယ်။ ဂျပန်နိုင်ငံ ဖွံ့ဖြိုးရေး အကူအညီနဲ့ ဆောင်နိုင်ကြီးရွာမှ ဓာတ်အားခွဲရုံဆောက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ၁၇ ရွာ အိမ်ထောင်စု ၁၈ ၁၄ စု ကိုမီးပေးဖို့စီမံကိန်းကိုလည် ၂၀၂၀ မှာ စတယ်။ အခုတော့ ရပ်နေပြီ။

ဆောင်နိုင်ကြီးရွာရောက်တဲ့အခါ ဆောင်နိုင်ကြီးရေတံခွန် နှင့် ရာမည အပန်းဖြေစခန်းသို့ ဆိုတဲ့ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်တွေ့မယ်။ အဲဒီလမ်းအတိုင်းသွားတဲ့အခါ ကွင်းပြင်တစ်ခု ဖြတ်ပြီးရင် ရာမည အပန်း ဖြေစခန်းဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ရယ်။ “လူဝင်ကြေး လူတစ်ယောက် ၁၀၀၀ ၊ ကားဝင်ကြေး ကားတစ်စီး ၅၀၀” ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ရယ် တွေ့မယ်။ ရာမည အပန်းဖြေစခန်းက သဘာ၀ သစ်တော တွေကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ခြံကြီးပါ။ ကင်မွန်းစခန်းကနေ ဆောင်နိုင်ကြီးရွာကို လာတဲ့ လမ်းတစ်လေ ျှာက် မှာ ရာဘာခြံတွေ တွေ့ခဲ့ပေမယ့် ရာမညအပန်းဖြေစခန်းထဲမှာတော့ ရာဘာ စိုက်တာမတွေ့ရဘူး ။

ဆောင်နိုင်ကြီးရေတံခွန်ဆိုပေမယ့် ရေကျ လို့ပြောတာက ပိုမှန်မယ်ထင်တယ်။ အဆင့်သုံးဆင့် ရှိတယ်။ အောက်ဆုံး အဆင့် နှစ်ဆင့်က ရာမညအပန်းဖြေစခန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ အပေါ် ဆုံး အဆင့် ကတော့ သစ်တောမြေထဲမှာဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အလယ်အဆင့်ကနေ အပေါ်ကို တက်တဲ့အခါ သစ်တော ကြိုးဝိုင်း အမှတ်အသား “ ၃၆ ကြိုးဝိုင်း” လို့ရေးထားတဲ့ မှတ်တိုင်နဲ့ “ အစိုးရ” လို့ ရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်အဖြူလေးတစ်ခု သစ်ပင်မှာ ကပ်ရိုက်ထားတာတွေ့ရတယ်။

အောက်အဆင့်နှစ်ဆင့်ကတော့ ချောင်းထဲမှာ ကျောက်တုံးတွေစီပြီး ရေချိုးလို့ရအောင်လုပ်ထား တာပါ။ သဘာဝရေကူးကန် လို့ စာတမ်းထိုးထားတယ်။ အပေါ်ဆုံးအဆင့်ကတော့ ဆယ်ပေ လောက် မြင့်တဲ့ကျောက်တုံးပေါ်ကနေ ရေကျနေတာ။ ဒီနေရာကိုတော့ ရေတံခွန်လို့ ပြောနိုင် ပါတယ်။ ကျွန်တော်ရောက်တဲ့အချိန်က ကျိုက်ထီးရိုးမှာ မိုးမရွာခင်ရက် ဆိုတော့ ရေနည်းနည်း ပဲ ကျတော့တယ်။

အဲဒီနေရာကတော့ ရေနက်တယ်။ ပေ နှစ်ဆယ်လောက်နက်တယ်လို့ပြောတယ်။ တစ်ချို့ ဧည့်သည်တွေကတော့ ကျောက်တုံးပေါ်က နေ ခုန်ချကြတယ်။ အကျမတော်လို့ ခေါင်းကွဲပြီး ကျိုက်ထိုဆေးရုံပို့ရတာလည်း ရှိဖူးတယ်တဲ့။

အောက်ဆုံးအဆင့် ကားရပ်တဲ့နေရာကနေ အပေါ်ဆုံးအထိ မိနစ် နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်
လေ ျှာက်ရ ပါတယ်။ အလယ်ဆင့်နဲ့ အပေါ်ဆုံးအဆင့်ကြားမှာဘန်ဂလို နှစ်လုံးဆောက်နေတာ တွေ့တယ်။ ကိုဗစ်မဖြစ်ခင်ကတော့ ချောင်းကမ်းနှစ်ဘက်လုံးမှာ ဈေးဆိုင်တွေရှိခဲ့တယ်။ အခုတော့ အများစု က ပိတ်ထားပြီ။ အောက်အဆင့်မှာ နှစ်ဆိုင်၊ အလယ်ဆင့်မှာ တစ်ဆိုင် နဲ့အပေါ်ဆင့်မှာ တစ်ဆိုင်ပဲ ဖွင့်ထားတယ်။ ကိုဗစ်မဖြစ်ခင်ကတော့ ရုံးပိတ်ရက်ဆိုရင် တစ်နေ့ နှစ်သိန်းဖိုးလောက် ရောင်းရ သတဲ့။ အခုတော့ သောင်းဂဏန်းလောက်ဆိုရင် အတော်ဟုတ်နေပြီတဲ့။

ရေတံခွန်ကို ကြည့်ချင်လို့ သွားတဲ့ ကျွန်တော်က ရေတံခွန်ထက် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာကို သိခဲ့ရတယ်။ အဲဒါကတော့ တောင်ပြိုကျမှုကြောင့် ဆောင်နိုင်ကြီးကျေးရွာ တစ်ဝက်လောက်ပျက်စီး၊ လူတွေသေဆုံးခဲ့ရတဲ့အကြောင်းပါ။

ဒီအကြောင်းကိုပြောပြတဲ့ ဆောင်နိုင်ကြီးရွာဒေသခံက အသက် ၄၇ နှစ်ရှိပြီ၊ တောင်ပြိုတဲ့ နှစ်က သူ့အသက်နှစ်ဆယ်လောက်ဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂၇ နှစ်၊ ၁၉ ၉ ၅ ခုနှစ် ပတ်ဝန်းကျင်က ဖြစ်ခဲ့ တာပေါ့။

တောင်ပြိုတာက ဝါဆိုလပြည့်နေ့မတိုင်မီ ဖြစ်တာ။ အဲဒီအချိန်က မိုးတွေဆယ်ရက်လောက် ဆက်တိုက်ရွာတယ်။ တောင်ကျရေများလာလို့ ဆောင်နိုင်ကြီးချောင်း ရေပြည့်လာပြီး ရွာစပ်အထိ ရေရောက်လာ တယ်။ မိုးရွာပြီး ခြောက်ရက် ခုနှစ်ရက်လောက် ရှိတော့ ချောင်းရေနဲ့ အတူ ငါးကြီးတွေ ဆင်းလာတယ်။ တစ်ချို့ငါးတွေက ကုန်းပေါ်ကို တက် လာကြတယ်။

ရှေ့မီနောက်မီ အဖိုးအဖွားတွေက ဒီလို ငါးတွေက ကျောက်ကြားတွေမှာနေတဲ့ ငါးတွေ၊ ဒီငါးတွေ ဆင်းလာပြီရင်ဆိုရင် တောင်ပြိုတော့မယ် ၊ သတိထားကြလို့ သတိပေးတယ်။ ရွာသားတွေလည်း အထုတ်အပိုးလေးတွေ ပြင်ပြီး အသင့်နေတာပေါ့။ ကြိုရှောင်တာမျိုးတော့မလုပ်ဘူး။

တောင်ပြိုတဲ့နေ့ မနက်ရှစ်နာရီလောက်မှာ တောင်ပေါ်က ရထားတွေမောင်းလာသလို အသံကြီး ကြားတယ်။ တောင်ပြိုပြီဟေ့ ပြေးကြ ပြေးကြ ဆိုတဲ့ အသံတွေကြားတော့ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ လည်း အထုတ်ဆွဲပြေးတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် မလွတ်တော့ဘူး။ ရေလုံးရိုက်ပြီး လူကွဲသွားတယ်။ သူက ရွံ့ရေတွေကြားမှာ နစ်နေရာက အတင်းရုန်းထွက်ပြီး အနားကတောင်ကုန်းပေါ်တက်ရတယ်။ အဲဒီမှာ နောက်ရွာသားခြောက်ယောက်နဲ့ ဆုံတယ်။ ညနေပိုင်းရေကျသွားမှာ လူပြန်စုပြီး ကင်မွန်းစခန်း ဘက်ကို ထွက်ရတယ်။ သူတို့ဇနီးမောင်နှံလည်း အဲဒီကျမှပြန်ဆုံတော့ ဖက်ပြီး ငိုရတယ်တဲ့။ လူတွေကလည်း အဝတ်အစားတွေစုတ်ပြတ်၊ ရေနဲ့ မျောတဲ့အချိန် ကျောက်တုံးတွေ၊ သစ်ကိုင်း တွေနဲ့ ရိုက်မိလိုက် ဒဏ်ရာတွေနဲ့ လက်ကျိုးတဲ့သူလည်း ရှိတယ်။ ပုဆိုး၊ ထမိန် မရှိ တော့လို့ စောင်ပတ်ထားရတဲ့ သူတွေလည်း ရှိတယ်တဲ့။

တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ ရွံ့ရေတွေကြားမှာ အိမ်တွေ အလုံးလိုက်မျောသွားတယ် ။ အပင်ကြီး တွေ၊ ကျောက်တုံးကြီးတွေအကုန်ပါလာတယ်။ အခု ရာမည အပန်းဖြေ စခန်းကို ကျောပေးပြီး ရွာဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရင် ညာဘက်အခြမ်းက အိမ်အားလုံးပါသွားတယ်။ အဲဒီအခြမ်းက လူ အတော်သေတယ်။

အခု ရာမည အပန်းဖြေစခန်းလုပ်ထားတဲ့ ချောင်းကမ်းနှစ်ဘက်မှာ အရင်က ဒူရင်းခြံ၊ မင်းဂွတ်ခြံ၊ ကွမ်းသီးခြံတွေ၊ တောင်ပြိုတော့ အပင်တွေအကုန်ပါသွားတယ်။ မြေကြီးကလည်း သဲဖုံး သွားတော့ ဘာမှ စိုက်လို့မရတော့ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ရန်ကုန်က လာဝယ်တဲ့သူတွေကို ရောင်းလိုက်ကြ တာတဲ့။

ရွာသားတွေတော့ တောင်ပြိုတာဟာ အဲဒီအချိန်က ကျိုက်ထီးရိုး ကုန်းတော်ပေါ်မှာ ရှေးဟောင်း သာသနိက အဆောက်အဦတစ်ခုကို ဖျက်ပြီး အသစ်တည်ဆောက်တာနဲ့ပတ်သက် နေ တယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်။ အဲဒီအဆောက်အဦးကို မဖျက်ဖို့ အိပ်မက်ပေးတာတွေလည်း ရှိတယ် လို့ဆို တယ်။ ဆောင်နိုင်ကြီးရွာတောင်ပြိုတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်နဲ့ ခြေလျင် တောင်တက် လမ်းမှာလည်း မြေပြိုပျက်စီးတာတွေရှိတယ်လို့ဆိုတယ်။ မြေပြိုတာတွေ ဖြစ်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ တော့ မူလအဆောက်အဦက ဖျက်ပြီးဖြစ်နေပေမယ့် အသစ်ထပ်မဆောက်တော့ ဘူး လို့ပြော တယ်။

ဒါပေမယ့် ကျိုက်ထီးရိုးခြေလျင်တောင်တက်လမ်းနဲ့ တောင်ပေါ်မှာ ဒီမြေပြိုမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး လက်လှမ်းမီသလောက် ( ဂေါပကအဖွဲ့မပါ) မေးကြည့်တဲ့အခါ မပြောချင်ကြလို့ ထင်တယ်၊ အဲဒီ အချိန်က တောင်ပေါ်မရောက်သေးဘူးဆိုတဲ့ စကားပဲကြားခဲ့ရတယ်။ အသစ်ပြန်ဆောက်ဖို့ လုပ် ခဲ့ တယ်ဆိုတဲ့ အဆောက်အဦ ရှိခဲ့တဲ့နေရာကိုတော့ တွေ့ခဲ့တယ်။ မူလအဆောက်အဦ ပန္နက်ရာ တော့ကျန်သေးတယ်။ ( ဖြစ်စဉ်ကို သိမီလိုက်သူများ ဖြည့်စွက်ဆွေးနွေးပေးစေချင်ပါတယ်။ )

ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ်မသိနိုင်တဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေအပေါ် မှတ်ချက်မပေးလိုဘူး။

တောင်ပြိုတာက တောပြုန်းပြီး မြေဆီလွှာမထိန်းနိုင်တော့ မိုး ဆက်တိုက်ရွာတဲ့အခါ ချောင်းဖျားမှာ မြေတွေပြို၊ မြေကြီးတွေ၊ သစ်ပင်တွေ၊ကျောက်တုံးတွေပိတ်ပြီး မြေပြို ရေကန်ဖြစ်နေရာကနေ အဲဒီရေကန် ပွင့်ထွက်ပြီး ပြိုကျ လာတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ၂၀၁၅ ခုနှစ် မိုးရာ သီ မှာ ကလေး လွင်ပြင် အထက်က ချင်းတောင်တန်းတွေပေါ်မှာ အဲဒီလို ရေကန်ကြီးဖြစ်လာတဲ့ အတွက် ပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေးလှုပ်ရှားသူတွေနဲ့ ဆည်မြောင်းဦးစီးဌာနတို့ ပေါင်းပြီး ဖြေရှင်း ခဲ့ရဖူးတယ်။

ဆောင်နိုင်ကြီးရေတံခွန်က ပြန်လာတော့ ရေတံခွန်အလှအပ ထက် တောင်ပြိုဖြစ်စဉ် အကြောင်း ပဲတွေးနေမိခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂၇ နှစ် ကျိုက်ထီးရိုးတောင်တန်းတွေရဲ့ သစ်တောအခြေအနေနဲ့ အခု အခြေအနေကို နှိုင်းယှဉ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်ရင် ဆောင်နိုင်ကြီးရွာ တောင်ပြိုဖြစ်စဉ်ဟာ ကျိုက်ထီးရိုးနယ်မြေ သဘာပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေးအတွက် သတိပေး ခေါင်းလောင်း သံပဲ။

ျိုက်ထီးရိုး နဲ့ ပြန်ကြားရေး

ကျိုက်ထီးရိုး တောင်ပေါ်က ပြဿနာမျိုးစုံအကြောင်းကို အခုမှ ရေးဖြစ်ပေမယ့် ၂၀၁၄-၂၀၁၆ ကာလ ပြန်ကြားရေး ဝန်ကြီးတာဝန်ထမ်းဆောင်နေချိန်မှာ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်က ပြဿနာမျိုးစုံ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းဆောင်းပါးရှည်ကြီးတစ်ပုဒ် ဖော်ပြနိုင်အောင် စီစဉ် ပေးခဲ့ဖူးတယ်။

အဲဒီအချိန်က နိုင်ငံပိုင်သတင်းစာက သတင်းထောက်တွေ၊ စာတည်းတွေဟာ ပေါ်လစီ ဆောင်းပါး၊ ဘုန်းတော်ဘွဲ့ဆောင်းပါးတွေပဲရေးတတ်တယ်လို့ အနှိမ်ခံနေရတဲ့အချိန်ပေါ့။ တကယ်တော့ သတင်းထောက်တွေ၊ စာတည်းတွေက ပုဂ္ဂလိက ဂျာနယ်တွေမှာပါတဲ့ ဆောင်းပါးပုံစံမျိုးတွေ ရေး တတ်တယ်၊ ရေးနိုင်စွမ်းလည်း ရှိတယ်။ အပေါ်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အတွက် ကြောင့်သာ လက်စွမ်းမပြနိုင်တာပါ။

ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော်က ဌာနဆိုင်ရာတွေ နဲ့ပတ်သက်ပြီး အမြင်မတော်တာတွေ၊ အောက်ခြေ ပြည်သူတွေရဲ့ လူနေမှုဘ၀ အခြေအနေတွေကို ထင်ဟပ်တဲ့ဆောင်းပါးတွေရေးဖို့အားပေးတယ်။ ဝေဖန်ထောက်ပြတဲ့အချက်တွေ ပါလို့ ပြဿနာတက်နိုင်မယ်ထင်ရင် ကျွန်တော့်ကို လာပြော၊ ကျွန်တော်ဖတ်ကြည့်ပြီး တာဝန်ခံပေးမယ်လို့ အားပေးခဲ့တယ်။

သတင်းထောက်တွေ၊ စာတည်းတွေ ကလည်း ရေးတယ်။ စာတည်းမှူးချုပ်တွေကလည်း အားပေး ပါတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဆောင်းပါးတွေက အထည်ချုပ်စက်ရုံ အလုပ်သမလေးတွေ ဘ၀ အကြောင်း၊ ရန်ကုန် မထသ အကြောင်း၊ ပြည်သူ့ဥယျာဉ်အကြောင်း၊ ကရဝိတ်ပန်းခြံအကြောင်း ဆောင်းပါးတွေပါ။

ကျွန်တော်ကတော့ သတင်းစာတိုက်တွေကို သက်ဆိုင်သူတွေက ဘာ့ကြောင့်ရေးတာလဲ လို့ မေးရင် ဝန်ကြီးခွင့်ပြုချက်နဲ့ ရေးတာလို့ပြောဖို့မှာထားတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုလာပြောရင် တော့ “သတင်းစာကရေးတာမှားတယ်ဆိုရင် တရားဝင်တိုင်ဗျာ၊ အရေးယူပေးမယ်” ၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား တို့ဘက်က ဖြေရှင်းတဲ့ “စာတည်းမှူးသို့ ပေးစာ” ထည့်ချင်ရင်ရေး၊ ထည့်ပေးမယ်လို့ပဲ အကြောင်းပြန်ခဲ့တယ်။

ကျိုက်ထီးရိုးအကြောင်းရေးတဲ့ဆောင်းပါးကတော့ ပိုထူးခြားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဆီက သတင်းထောက်နှစ်ယောက်က ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်မှာ ရိုးရိုးလေး ဟိုတယ်ဆောက်လုပ်မှု၊ ဟိုတယ်ခ၊တည်းခိုးခန်းခ၊ ဂေါပကအဖွဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေ၊ မြေဆီလွှာထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်ချက်၊ တောင်တက်ကားပြဿနာ၊ အမှိုက်ပြဿနာ၊ ရေ၊ မိလ္လာ ပြဿနာ၊ အလှူခံ ပြဿနာတွေကို သွားစုံစမ်းတယ်။ ဘုရားဖူးတွေ၊ ဂေါပကတွေ၊ ဌာနဆိုင်ရာတွေ အားလုံးရဲ့ အသံပါအောင် လိုက်မေးတယ်။ သူတို့ တောင်ပေါ်က ပြန်ဆင်းလာပြီး ကင်မွန်းစခန်း ရောက်တော့ လူတစ်ချို့ လိုက်လာပြီး ခြိမ်းခြောက်တာလုပ်တဲ့အတွက် ဌာနကို ဖုန်းဆက်၊ ရဲ ကို အကူအညီတောင်း လုပ်ခဲ့ရတယ်။

အဲဒီအကြောင်းကို ကြားတော့ ပြန်ကြားရေး ဝန်ကြီးဌာနက မွန်ပြည်နယ်အစိုးရကို ဖြစ်စဉ်အသေး စိတ်ဖော်ပြပြီးတရားဝင်စာရေးအကြောင်းကြားတယ်။ နိုင်ငံပိုင်သတင်းစာက သတင်းထောက်တွေ ကို တောင် ဒီလိုလုပ်နေရင် ပုဂ္ဂလိက သတင်းထောက်တွေဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် သတင်းယူမလဲ လို့ ထောက်ပြတယ်။ အောင်မယ်၊ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်မှာ လုပ်ကိုင်စားနေတဲ့သူတွေ အတော် ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသဗျ၊ ပြန်ကြား ရေး ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ စာကို မွန်ပြည်နယ် အစိုးရ အဖွဲ့က အကြောင်း မပြန်ဘူး။ အရေးမလုပ်ဘူး။

ကျိုက်ထီးရိုးဆောင်းပါးကိုတော့ ၂၀၁၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၁၇ ရက်နေ့ မြန်မာ့ အလင်း သတင်းစာမှာ ဖော်ပြခဲ့တယ်။ ဆောင်းပါးက စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာ အပြည့်ဆိုတော့ ဆောင်းပါး ရှည် ကြီး လို့ပြောလို့ရပါတယ်။ ဆောင်းပါးကို အကြောင်းပြုပြီး ကျိုက်ထီးရိုး တောင်အခြေအနေ အပေါ် ဆွေးနွေးမှုတွေရှိခဲ့ပေမယ့် တချို့ အဆောက်အဦ အငှားစာချုပ်တွေက နှစ်သုံးဆယ်ချုပ် ထား တာဆိုတော့ တောင်ပိုင်ခရိုနီတွေဟာ နောက် အစိုးရသစ်လက်ထက်အထိ ပန်းပန်ဆဲပါပဲ။

အဲဒီဆောင်းပါးကို အစ အဆုံး ပြန်ရိုက်တင်ဖို့ အဆင်မပြေတဲ့အတွက် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး တင်ပေး လိုက် ပါတယ်။ ပုံချဲ့ပြီး ဖတ်လို့ရပါတယ်။ အဲဒီဆောင်းပါးမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ အချက်တော်တော် များ များကို အခုလည်း တွေ့နေရဆဲပါပဲ။ ကျိုက်ထီးရိုး ဘိုးဘိုးကြီးလည်း ဘုရားဖူးတွေ ကိုယ်စိတ် နှစ်ပါးချမ်းသာစွာနဲ့ ဘုရားဖူးနိုင်အောင် “ မ ” ဖို့ ကြိုးစား နေပေမယ့် တောင်ပိုင်ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို နိုင်ပုံ မရဘူး။

ကျိုက်ထီးရိုး ခြေလျင်ခရီး ( ၅)

ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်မှာ သုံးညအိပ်၊ လေးရက်နေခဲ့ပါတယ်။ ခြေလျင်တောင်တက်ခရီးစဉ် သုံးခု သွားခဲ့ပြီး အတွေ့အကြုံတွေကိုလည်း မ ျှဝေခဲ့ပြီးပါပြီ။ အခု ဆောင်းပါးကတော့ တောင်တက်ခရီး များနဲ့ တောင်ပေါ်မှာနေထိုင်စဉ် တွေ့ကြုံခဲ့ရတာတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့် အမြင်ကို မ ျှေ၀ တာပါ။

တောင်ပေါ်မှာ တည်းခဲ့တဲ့ ဟိုတယ်၊ စားခဲ့တဲ့ စား သောက်ဆိုင်တွေအကြောင်းကတော့ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်မှာ “ သန့်ရှင်းမှု” နဲ့ “ ဝန်ဆောင်မှု” ဆိုတာ ရှားပါးပစ္စည်း၊ မျိုးသုဉ်းတော့မယ့် အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင် နေရတဲ့ မျိုးစိတ် ဆိုရင် လုံလောက် မယ်ထင်ပါရဲ့။

အစားအသောက်နဲ့ပတ်သက်ရင်တော့ လတ်ဆတ်ဖို့သေချာတဲ့ ထမင်းဆီဆမ်း/ကြက်ဥကြော်၊ လက်ဖက်ထမင်း/ ကြက်ဥကြော်၊ ထမင်းဖြူ/ မြင်းခွာရွက်သုပ်၊ မာမီးခေါက်ဆွဲပြုတ်/ကြက်ဥ တွေပဲ စားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အဖော်ကတော့ ဝက်သားဟင်း နဲ့ စားလိုက်တာ ဗိုက်ပြဿနာကြုံခဲ့ရ တယ်။

၂၀၁၉ ခုနှစ် မတ်လ စာရင်းအရ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်မှာ တည်းခိုခန်း/ ဆိုင်ခန်း နှစ်ထောင် ကျော်နဲ့ လူနေအိမ်ငါးရာကျော်ရှိတယ်လို့ဆိုတယ်။ ကိုဗစ် ၁၉ မဖြစ်ခင်ထိ တစ်နှစ်ကို ဘုရား ဖူး နှစ်သန်းခွဲကနေ သုံးသန်း အထိလာတယ်လို့လည်း သိရတယ်။ တောင်ပေါ်ကနေ တစ်နေ့ အမှိုက် ငါးတန်ထွက်တယ်၊ အဲဒီအမှိုက်တွေကို သန့်စင်ဖျက်ဆီးမယ့် စက်ရုံတည်ဆောက်နေ တယ်လို့ ၂၀၁၉ မတ်လ ၁၅ရက်နေ့ သတင်းတစ်ပုဒ်မှာတွေ့ရတယ်။ ဒီလောက်များ တဲ့ လူတွေ လည်ပတ်၊ အမြဲနေထိုင်နေတဲ့အတွက် ရေ၊မိလ္လာ၊ သန့်ရှင်းမှု ပြဿနာတွေ နဲ့ ရှိတာ မဆန်းဘူး။

တကယ်တော့ ဈေးဆိုင်၊ အလှူခံ၊ ရေ၊ မိလ္လာ၊ သန့်ရှင်းရေးနဲ့ ဝန်ဆောင်မှုဆိုတဲ့ ပြဿနာတွေက ရေတိုကာလအတွင်းမှာ ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ ပြဿနာတွေပါ။ အဲဒီထက်အရေးကြီးတာက သဘာ၀ ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး၊ မြေဆီလွှာထိန်းသိမ်းရေး၊ မြေပြိုကျမှုကာကွယ်ရေး၊ အမှိုက်စွန့်ပစ်မှု ဆိုတဲ့ ပြဿနာတွေပါ။ အဲဒီပြဿနာတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး လွှတ်တော်ထဲမှာ၊ မီဒီယာပေါ်မှ ရေးကြ ၊ ဆွေးနွေးခဲ့ကြတာ အများကြီးပဲ။ ဒါပေမယ့် ပြဿာနာဖြေရှင်းတဲ့နေရာမှာ ထိရောက်တဲ့ ၊ ထင်သာ မြင်သာတဲ့ တိုးတက်မှုတော့ မမြင်ခဲ့ရဘူး။

ကျိုက်ထီးရိုးတောင်တော် စီမံခန့်ခွဲရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး အဓိက ပြဿနာက ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီး ဌာနတွေနဲ့ ဂေါပကအဖွဲ့ကြားမှာ တာဝန် ၊ နဲ့လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ဘယ်လို သတ်မှတ်မလဲဆိုတဲ့ ပြဿနာဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ရွှေတိဂုံစေတီတော်က စလို့ ဘုရား၊စေတီ အားလုံး လိုလိုရဲ့ ဂေါပကအဖွဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်က ဘုရားဝတ္တက မြေ အတွင်းမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုရားဝတ္တကမြေ ဆိုတာကလည်း အကျယ်ကြီး မဟုတ်ဘူး။

ကျိုက်ထီးရိုးမှာက ဘုရားဝတ္တက မြေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သတ်သတ်မှတ်မှတ်ကျောက်တိုင် စိုက်ထား တာ မတွေ့ရဘူး။ ဒါပေမယ့် ခြေလျင်တောင်တက်လမ်း နဲ့ ကျောက်ထပ်ကြီးဘုရားသွားတဲ့ လမ်းမှာရှိတဲ့ အိမ်တွေ၊ ဈေးဆိုင်တွေကတော့ ဂေါပကအဖွဲ့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာ ရှိတာတွေ့ခဲ့ ရတယ်။ ခြေလျင်တောင်တက်လမ်းမှာ သတိမထားခဲ့မိပေမယ့် ကျောက်ထပ်ကြီးဘုရားသွားတဲ့ လမ်းမှာဆိုရင် ဈေးဆိုင်တွေမှာ ဂေါပကအဖွဲ့က ဆိုင်နံပါတ်တွေ လာရိုက်ထားတာမြင်ခဲ့ရတယ်။ ဒီတော့ ဝတ္တကမြေ ဘယ်လောက်ကျယ်သလဲဆိုတာမသိပေမယ့် ဂေါပကအဖွဲ့ စီမံခန့်ခွဲနေ တဲ့ ဧရိယာကတော့ အတော်ကျယ်ဝန်းတယ်လို့ ပြောလို့ရမယ်ထင်ပါတယ်။

တစ်ဖက်မှာလည်း ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ဟာ သယံဇာတနှင့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး ဝန်ကြီးဌာန က စီမံခန့်ခွဲခွင့်ရှိတဲ့ ကျိုက်ထီးရိုး သဘာဝကြိုးဝိုင်းတောထဲမှာရှိနေတယ်။ ကျိုက် ထီးရိုး ကြိုးဝိုင်းဧရိယာက ၃၈၆၀၆ ဧက ရှိတယ်။ ဒါ့ကြောင့်လည်း ကျိုက်ထီးရိုးခြေလျင် တောင် တက်လမ်း နဲ့ကျိုက်ထီးရိုး ရင်ပြင်မှာ “ ကျိုက်ထီးရိုး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ဘေးမဲ့တော” ၊ ကျိုက်ထီး ရိုးတောင်တန်းစိမ်းလန်းဖို့ ဝိုင်းဝန်းကူညီထိန်းသိမ်းစို့” ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေမြင်ရသလို “ခွင့်ပြု ချက် မရှိဘဲကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း၊ မြေတူးဆွခြင်း၊တောမီးရှို့ခြင်း၊ သဘာ၀ အပင် များကို ထုတ်ယူခြင်း၊ စုဆောင်းခြင်း၊ ခူးဆွတ်ခြင်းမပြုရ” ဆိုတဲ့ သတိပေးတားမြစ်ချက်တွေလည်း တွေ့ရ တယ်။

ဒါဆိုရင် တောင်တက်လမ်း၊ ကျောက်ထပ်ကြီးသွားလမ်းလို နေရာမျိုးတွေမှာ အခြေချနေထိုင်ခွင့်၊ သာသနိက အဆောက်အဦ ဆောက်လုပ်ခွင့်တွေကို ဝန်ကြီးဌာနက ပေးမှာလား၊ ဂေါပကအဖွဲ့ က ပေးမှာလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းပေါ်လာပြန်တယ်။ ကျောက်ထပ်ကြီး ဘုရားသွားလမ်းက ဆိုင်တွေမှာ တော့ ဂေါပကအဖွဲ့က ပေးထားတဲ့ နံပါတ်နဲ့ သစ်တောဦးစီးက ပေးထားတဲ့ နံပါတ် နှစ်မျိုး တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အရောင်လည်း မတူဘူး။ နံပါတ်လည်း မတူဘူး။

နောက်တစ်ခါ “တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ဘေးမဲ့တော” ဆိုပေမယ့် တောင်ပေါ်က ဆိုင်တွေမှာ တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အရိုးတွေ၊ သားရေ၊ အဆီ တွေ၊ ဆေးဖက်ဝင် သစ်မြစ် ၊ သစ်ဖုတွေကိုပြောင်ပြောင် တင်းတင်းရောင်းချနေပြန်ရော၊ စား သောက်ဆိုင်တွေမှာတောင် တောကောင်သားဆိုပြီး ရောင်းတာလည်းရှိတယ်။ ဒါကို သစ်တော ဘက်က မသိလို့အရေးမယူတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အတုတွေဖြစ်တဲ့အတွက် လျစ်လျူရှုထား တာလားဆိုတာလည်း စဉ်းစားစရာပဲ။

ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်လေ့လာမိသမ ျှ မှတ်တမ်းတွေအရ ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာန ( အခု သာသနာ ရေး နှင့် ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီးဌာန ) က ၁၉ ၉ ၉ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၁၁ ရက်စွဲပါ အမိန့် ကြော်ငြာစာအမှတ် ( ၄/၉ ၉ ) နဲ့ ကျိုက်ထီးရိုးစေတီတော်ကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်း ထားသော ဇုန် အဖြစ် သတ်မှတ် ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကြော်ငြာစာကို ဖျက်သိမ်းတဲ့ မှတ်တမ်း အခုအချိန်ထိ မတွေ့ သေးဘူး။ ၂၀၁၉ အောက်တိုဘာလ ၁၈ ရက်နေ့ သတင်းတစ်ပုဒ်မှာတော့ အဲဒီအချိန်ထိ ကြော်ငြာစာက အာဏာ တည်နေဆဲဆိုတာ တွေ့ရတယ်။

အဲဒီအမိန့်ကြော်ငြာစာအရဆိုရင် ကျိုက်ထီးရိုးရင်ပြင်တော်နဲ့ ဝတ္တကမြေထဲမှာ သာသနိက အဆောက်အဦတွေ၊ ဟိုတယ်တွေ၊ လူနေဆိုင်ခန်းတွေ ဆောက်လုပ်တာကို ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ဆောက်ရမယ့် သဘောပဲ။ လက်တွေ့မြေပြင်မှာ မြင်ခဲ့ရတာကတော့ အဲဒီလို ဆောင်ရွက်နေပုံမရဘူး။ ဆောင်ရွက်နေတယ်ဆိုရင်တောင် ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနရဲ့ အတည် ပြုချက်နဲ့ ဆောင်ရွက်တဲ့အကြောင်း ပြည်သူကို အသိပေးထားတာမမြင်ခဲ့ရဘူး။

ဒီလိုပဲ ဟိုတယ်နဲ့ ခရီးသွားလာရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့ ရင်ပြင်တော်ပေါ် က ဟိုတယ်တွေ ၊ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ခရီးသွားလုပ်ငန်းတွေ ကိုက်ညီအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဝန်ကြီး ဌာနက ခွင့်ပြုမှ ဟိုတယ်ဆောက်မှာလား၊ ဂေါပက ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ဟိုတယ်ဆောက်ပြီး မှ ဝန်ကြီးဌာနခွင့်ပြုချက်ယူတာလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေလည်းရှိတယ်။ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေ ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေနဲ့ ဂေါပကအဖွဲ့ရဲ့ ဘဏ္ဍာရေး လိုအပ်ချက် ဘယ်လို ချိန်ညှိမလဲဆိုတာကလည်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ။

ဒီလိုပါပဲ။ မွန်ပြည်နယ်အစိုးရ၊ ကျိုက်ထိုမြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့အစည်းအဆင့်ဆင့် နဲ့ ဂေါပက အဖွဲ့ကြား တာဝန်နဲ့လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေဘယ်လို ပိုင်းခြားသတ်မှတ်မလဲဆိုတာလည်း တိတိကျကျ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့လိုပါတယ်။

ဥပမာ စည်ပင်သာယာလိုင်စင်နဲ့ ဖွင့်တဲ့ တည်းခိုခန်းတွေကို ဂေါပက စစ်ဆေးမှာလား၊ ကျိုက်ထိုစည်ပင်က စစ်ဆေးမှာလား၊ စားသောက်ဆိုင်တွေကို စည်ပင်က လိုင်စင်ပေး စည်းကမ်းနဲ့ညီမညီ စစ်ဆေးမလား၊ ဒါမှ မဟုတ် ဂေါပက ခွင်ပြုရင် သန့်ရှင်းဖို့၊ စနစ် ကျဖို့ ဂေါပက တာဝန်ယူစစ်ဆေးမလားဆိုတာမျိုးပေါ့။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဂေါပကအဖွဲ့ကဖြစ်ဖြစ်၊ အာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုက ဖြစ်ဖြစ် ခွင့်ပြုခဲ့ လို့ ဆယ်စုနှစ်များစွာ နေထိုင်လုပ်ကိုင်စားသောက်နေသူတွေရဲ့ လူမှုစီးပွားဘဝကိုလည်း ထည့် စဉ်းစားအဖြေရှာပေးရမှာပဲ။ သွားကြပေရော့ ဆိုပြီး မောင်းချ လို့လည်း မဖြစ်ဘူး။

တကယ်တော့ ကျိုက်ထီးရိုးက သဘာဝအခြေခံ ခရီးသွားလုပ်ငန်းနဲ့ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ယုံကြည်မှုကို ပေါင်းစပ်အကောင်အထည်ဖော်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်က နောင်လာမယ့် နှစ်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ် မှာ ဖြစ်လာနိုင်မယ့် အခြေအနေတွေကို ကြိုတင် မေ ျှာ်တွေးဆောင်ရွက်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီနေ့ပြဿနာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင် နေရတာပါ။ ဒါ့ကြောင့် အခုအချိန်မှာ အနာဂတ်အတွက် ရေရှည်မေ ျှာ်တွေး ဆောင်ရွက်ဖို့ မပျက်ကွက်သင့်တော့ ဘူး။

ကျိုက်ထီးရိုး ခြေလျင်ခရီး (၄)

တတိယမြောက်နေ့ ခရီးစဉ်အတွက် လျာထားတာက ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ကနေ မြစိမ်းတောင်ကို ဆိုင်ကယ်နဲ့ ပြန်သွား၊ မြစိမ်းတောင်ကနေ ဝိဇ္ဇာတောင်- ရေတံခွန် – ကျိုက်ထီးရိုးကို ခြေလျင်ခရီး သွားဖို့ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝိဇ္ဇာတောင်နဲ့ ရေတံခွန်ကြားမှာ လူအသွားအလာမရှိသလောက် ဖြစ်ပြီး လမ်းပိတ်၊ လမ်းပျက်နေတာမျိုးနဲ့ ကြုံနိုင်တယ်လို့ သိရတဲ့အတွက် အဲဒီခရီးစဉ်အစား ကျိုက်ထီးရိုး – ကျောက်ထပ်ကြီးဘုရား ခရီးစဉ်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ကျိုက်ထီးရိုးကနေ ရသေ့ တာင်၊ စွန်တောင်ခရီးစဉ်နဲ့ ကျိုက်ထီးရိုး – ကျောက်ထပ်ကြီးခရီးစဉ်တွေက လမ်းပြမလိုပါဘူး။ ဝိဇ္ဇာ တောင်- ရေတံခွန်လမ်းကြောင်းကတော့ လမ်းပြပါရင် ပိုကောင်းမယ်။

ကျိုက်ထီးရိုး- ကျောက်ထပ်ကြီးလမ်းက အသွား ၊ အပြန် ၄.၄ မိုင်ရှိတယ်။ ခရီးသွားချိန်က အသွား မှာ ၁ နာရီ ၁၁ မိနစ်ကြာတယ်။ အပြန်က နှစ်နာရီနီးပါးကြာတယ်။ လမ်းကြောင်းအခြေအနေ ကတော့ မြေပုံမှာ ပြထားတဲ့အတိုင်း အသွားက အဆင်းသက်သက်၊ အပြန်ကတော့ အတက် သက်သက်ပဲ။ အပြန်ခရီး ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ရောက်ခါနီးအတက်ကတော့ အပင်ပန်းဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။

ကျောက်ထပ်ကြီးကို သွားတဲ့လမ်းက ရင်ပြင်တော်ပေါ်ကနေ ထမင်းဆိုင်ကြီးတွေရှိတဲ့ မုဆိုးတောင် လမ်းအတိုင်းဆင်းသွားရတယ်။ မုဆိုးတောင် တောင်ခြေရောက်ရင် ညာဘက်လမ်းခွဲအတိုင်းလိုက် သွားရ တယ်။ အဲဒီလမ်းဆုံနေရာမှာ “ ကျောက်ထပ်ကြီး စေတီတော်မြတ်ကြီးသို့ ကြိမ်ကြိုးပေါ်မှ သွား ရောက်၍ ရွှေသင်္ဃန်းများ ကပ်လှူပေးနေသည့်ပုံ” ဆိုတဲ့ ပိုစတာထောင်ထားတယ်။ ပိုစတာဘေး မှာ “ ကျောက်ထပ်ကြီးစေတီတော်မြတ်ကြီးသို့ ၆၃ မိနစ် ” ဆိုတဲ့လမ်းညွှန် ဆိုင်းဘုတ်ရှိတယ်။ အဲဒီ ၆၃ မိနစ် ဆိုတာ အသွားခရီး ၊ တောင်ဆင်းသက်သက် ခရီးကြာချိန်ကို ပြောတာပါ။ ပြန် အတက်ကတော့ အဲဒီထက်ပိုကြာမယ်ဆိုတာ သိထားဖို့လိုပါတယ်။

ကျောက်ထပ်ကြီးလမ်းခွဲက စသွားရင် အာရုံခံတန်ဆောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်ရမယ်။ အဲဒါ ကျော်ရင် ရဟတ်ယာဉ်ကွင်းနေရာ ရောက်မယ်။ ရဟတ်ယာဉ်ကွင်းကျော်တာနဲ့ ရိုးရာမပျက် ဈေးတန်း တွေရှိတယ်။ ဈေးတန်းတွေက ကျိုက်ထီးရိုးကုန်းတော်အခြေလို့ ပြောရမယ့်နေရာအထိ ဆက်တိုက်ရှိနေတာပါ။ ဈေးတန်းနေရာက အသွားမှာ အဆင်းသက်သက် အေးအေး သက်သာ ဆင်းလို့ရပေမယ့် အပြန်ခရီးမှာတော့ ရင်ဆို့ရတဲ့နေရာပါ။

ဈေးတန်းတွေဆုံးသွားရင်တော့ တောရိပ်တောင်ရိပ်နဲ့ တောင်ဆင်းလမ်းလေးမှာ အေးအေး သက်သာ လေ ျှာက်လို့ရပါပြီ။ ဈေးဆိုင်လေးတွေ၊ ထင်းခုတ် ဝါးခုတ် တောင်ယာလုပ် တဲ လေးတွေ ကွက်ကြား ကွက်ကြားရှိနေတဲ့အတွက် လိုအပ်ရင် နားလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော် တို့ ခရီးသွားတဲ့နေ့က တစ်နေကုန် မြူတွေဆိုင်းနေတော့ လမ်းခရီးက အေးမြသာယာ ကြည်နူး စရာ ဖြစ်နေပြီး နားစရာတောင်မလိုပါဘူး။

ကျောက်ထပ်ကြီးလမ်းက ကျိုက်ထီးရိုးခြေလျင်တောင်တက်လမ်းလို စခန်းသတ်မှတ် ထားတာ မရှိဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ လမ်းမှာ တွေ့တဲ့ ဘုရား၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေကို ပဲ မှတ်သားခဲ့ တယ်။ ကျွန်တော်မှတ်သားခဲ့တဲ့ ခရီးစဉ်အမှတ်အသားတွေက

ကျောက်ထပ်ကြီးလမ်းခွဲ၊ စံရိပ်ငြိမ်ကျောင်း ၊ ပန်းမြတ်တောင်ကျောင်းတိုက်၊ အောင်သိဒ္ဓိရှင် ဘုရားလမ်းခွဲ၊ ကျောက်ထပ်တစ်ရာစေတီ၊ ကျိုက်ထီးရိုးလေး (ခ) ကျောက်လှုပ်စေတီ၊ ဖားဘုရားလမ်းခွဲ၊ ကျောက်ထပ် ကြီးစေတီ။

ပန်းမြတ်တောင်ကျောင်းတိုက် အဝင်လမ်းက တောင်ကြောပြေပြေလေးဖြစ်ပါတယ်။ အဝင်လမ်း ဝဲယာမှာ ဆီမီး ၅၀၀၀ ရန်ကုန်အဖွဲ့က လှူဒါန်းထားတဲ့ ထိုင်တော်မူရုပ်ပွားတော်တွေရှိတယ်။ မြူနှင်းတွေကြားထဲမှာ ရုပ်ပွားတော်တွေကို ဖူးတွေ့ရတာ ကြည်နူးဖို့ကောင်းလှပါတယ်။

ကျောက်ထပ်ကြီးလမ်းက ဈေးဆိုင်တွေ၊ ထင်းခုတ်ဝါးခုတ်တဲတွေကတော့ မိုးတွင်းကာလမှာ တောင်အောက်ပြန်ဆင်းမယ့်သူတွေများတယ်။ တစ်ချို့ဆိုင်တွေ၊ အိမ်တွေဆို ပိတ်ပြီး ပြန် ဆင်းသွားကြပြီ။တစ်ချို့တွေက အိမ်ကို အမိုး၊ အကာတွေ လုံခြုံအောင် ပြင်ဆင်နေကြပြီ။ ဒီလမ်းကြောင်းမှာက ရာသီဥတု ဆိုးတော့ သေသေချာချာ အကာအရံလုပ်မထားရင် ရေယို ပြီး အပျက်အစီးများသတဲ့။ ပြန်ဆင်းတဲ့သူအများစုက အဝတ်အစား၊ အိပ်ယာ အကုန်ထားခဲ့ပြီး လူ သက်သက်ပြန်ဆင်းသွားကြတာပါ။ အိမ်ရှေ့မှာ မှောက်ထားတဲ့ ရေ အိုး၊ အိမ်ဘေး အုတ်ခုံ ပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တဲ့ ပေါက်တူး၊ တံခါးတွေပိတ်ထားပြီး အိမ်ရှင်မရှိတော့တဲ့ အိမ်လေး တစ်လုံးကို မြူတွေကြားမှာ မြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်းနည်းသလိုလို ဖြစ်ရပြန်တယ်။

မိုးရာသီ တောင်ပေါ်မှာ ဆက်နေမယ့် မိသားစု နှစ်စုလည်း စကားပြောခဲ့ရတယ်။ ပထမ မိသားစုက ကျိုက်ထိုက ၊ ကျောက်ထပ်ကြီးလမ်းမှာ ထမင်းဟင်း ရောင်းတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ သားသမီးတွေ သူတို့အလုပ်နဲ့ သူတို့ဖြစ်နေတော့ တောင်ပေါ်မှာ အဖေနဲ့ အမေ နှစ်ယောက်ပဲ။ မိုးမကျခင် ထင်း၊ ဆန်၊ ဆီ ၊ ဆား၊ ပဲ၊ ငါးခြောက်၊ ကြက်သွန် တွေကြိုစုထားပြီး တောင်ပေါ်မှာပဲ နေ တယ်။ ဈေးသည်လာရင် အသီးအရွက်၊အသားငါး ဝယ်စားတယ်။ မရှိရင် အခြောက်အခြမ်းနဲ့ စားတယ်။

ကျိုက်ထိုမှာ အိမ်ရှိပေမယ့် မပြန်တော့ဘူး။ မြို့မှာနေရင် ကိစ္စ ဝိစ္စ များတယ်၊ အပူ အပင်များ တယ်။ တောင်ပေါ်မှာ အေးချမ်းသတဲ့။ သားသမီးတွေ ကလည်း ထောက်ပံ့တော့ အရောင်းအဝယ် ပါးရင်တောင်နေလို့ ဖြစ်တယ်ဆိုပဲ။ ရေတစ်ထမ်း ငါးရာ၊ မီး ဆိုလာ ၊ ပြူတင်း ပေါက် အဲကွန်း နဲ့ အေးချမ်းနေသူကို ကြည့်ရင်း ရန်ကုန်သားဟာ ၅ လာ၊ ၉ ပျက် ဂါထာကို ရွတ်နေမိတယ်။ ကိုယ်က သူ့ကို သနားရမလား၊ သူက ကိုယ့်ကို သနားစရာ အဖြစ် မြင်မလားဆိုတာလည်း ဝေခွဲလို့မရဘူး။

နောက်အိမ်ထောင်စုကတော့ ရွှေကျင်ဘက်လာနေတာ။ ကလေးမရှိဘူး။ ဈေးရောင်း တယ်။ တောထဲဝင်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေရှာရောင်းတယ်။ဝါးခုတ်တယ်။ ထင်းခုတ်တယ်။ မိုးတွင်းဆို တောင်ယာစပါးစိုက်တယ်။ တောင် အောက်မဆင်းဖြစ်တာတောင် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ရှိပြီတဲ့။ ကျွန်တော်တို့နဲ့တွေ့တော့ တဲ အမိုးအကာတွေ ပြင်နေတယ်။ မိုးတွင်းအတွက်က ဆန်၊ ဆီ ၊ ဆား ရှိရင်ရပြီတဲ့။ တောင်ယာက အသီးအရွက်ရမယ်၊ ဈေးသည်လာရင် အသားငါး ဝယ်စားမယ်၊ အရေး ပေါ်လိုရင် ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်တက်ဝယ်မတဲ့။ ပစ်တိုင်းထောင် လူသားတွေပဲ။

အောင်သိဒ္ဓိရှင်ဘုရားလမ်းခွဲကို ကျော်လာပြီးတဲ့အခါ လမ်းညာဘက်မှာ သစ်သစ်လွင်လွင် ခြေတံရှည်အိမ်လေး တစ်လုံးတွေ့တယ်။ လမ်းတစ်လေ ျှာက်မှာ အိမ်အို၊ အိမ်ဟောင်းတွေပဲ မြင်ခဲ့ရတော့ အိမ်သစ်လေးကို မြင်ရတာ ထူးခြားနေတယ်။ အိမ်ဘေးတောင်စောင်းကွက်လပ် ကိုလည်း အပြောင်ရှင်းပြီး မိုးသီးနှံတွေ စိုက်ဖို့ပြင်ဆင်ထားတယ်။အိမ်ရှင်ကို မတွေ့ခဲ့ရ ပေမယ့် “မိုး ဘယ်လောက် ကြီးကြီး၊ လေဘယ်လောက်ထန်ထန် ရှင်သန်မယ်ဟေ့” ဆိုတဲ့ အားမာန် ကို ခံစားခဲ့ရတယ်။

ကျောက်ထပ်ကြီးလမ်းက ဈေးဆိုင်တွေနဲ့ တဲစုလေးဖြစ်နေတဲ့နေရာတွေမှာ ပိုက်နဲ့ ရေပေးစနစ် လုပ်ထားတာတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ရေရောင်းတဲ့သူက လ ျှိုထဲမှာရှိတဲ့ ရေထွက်ကနေ ရေတင်ပြီး ရေ ရောင်းတာပါ။ အဝါရောင်ပလတ်စတစ်ပုံးကြီး နှစ်ပုံး (တစ်ထမ်း) ကို ငါးရာပေးရတယ်။ ရေပိုက် တွေက အိမ်အထိ သွယ်ထားတယ်။ ရေယူမယ်ဆိုရင် ဖုန်းဆက်လိုက်၊ ရေရောင်းတဲ့သူက ဘားလာဖွင့်ပေးတယ်။

ကျောက်ထပ်ကြီးစေတီမရောက်ခင်မှာ ကျိုက်ထီးရိုးလေး ( ခ) ကျောက်လှုပ် စေတီ မုခ်ဦး နဲ့ ကျောက်လှုပ်စေတီ၊ နဂါးဘုရား၊ ဖားဘုရား၊ ကျောက်ထပ်ကြီးဘုရားသို့ ဆိုတဲ့ လမ်းညွှန် ဆိုင်း ဘုတ်တွေ့လိမ့်မယ်။ အဲဒီလမ်းက တောင်အောက်ကို ဆင်း ကျောက်လှုပ်စေတီ၊ နဂါးဘုရား ၊ ဖားဘုရားတွေကို ဖြတ်ပြီးတောင်ကြောပေါ်ပြန်တက်၊ ပြီးမှ ကျောက်ထပ်ကြီးဘုရားဘက်ကို ပြန် ဆင်းရတယ်။

အဲဒီလမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်ညာဘက်မှာ ဘာအမှတ်အသားမှ မရှိတဲ့ လူသွားလမ်းလေးရှိတယ်။ အဲဒီလမ်း အတိုင်း သွားရင် ကျောက်ထပ်ကြီးဘုရားကို တိုက်ရိုက်ရောက်တယ်။ကျွန်တော်ကတော့ ကျန်တဲ့ဘုရား တွေ ဝင်ဖို့အစီအစဉ်မရှိတဲ့အတွက် ညာဘက်က လမ်းအတိုင်း ဆက်သွားတယ်။

ကျောက်ထပ်ကြီး ဘုရားမရောက်ခင်မှာ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှာ စေတီတစ်ဆူတည်ထားတယ်။ ကျောက်တုံးအခြေမှာ အလှူခံမဏ္ဍပ်ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရောက်သွားတော့ အလှူခံ မရှိဘူး။ မဏ္ဍပ်ထဲမှာ ကန်တော့ပွဲတစ်ပွဲ၊ ပန်းတွေ သပြေတွေထိုးထားတဲ့ပန်းအိုးတစ်လုံး ကျောက်ဆင်းတု တစ်ဆူရှိတယ်။ ဆင်း တုတော်အောက်ခြေမှာ “ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် ပုလဲဝင်း ကောင်းမှု” လို့ စာ တမ်းထိုးထားတယ်။ စေတီတည်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးပေါ်ကို တက်လို့ရအောင် လှေကားထောင် ထားတာလည်း တွေ့ရတယ်။ အလှူခံတွေရှိရင်တော့ ရွှေသင်္ဃန်းကပ်လို့ရမယ်ထင်တယ်။

ကျောက်ထပ်ကြီးဘုရား မှာ အလှုခံမဏ္ဍပ်တစ်ခုရှိတယ်။ ဘိုးဘိုးကြီးနတ်နန်းရှိတယ်။ အိမ် တစ်လုံး ရှိတယ်။ ကျောက်ထပ်ကြီးဘုရားတည်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးကတော့ ပေ အစိတ် သုံးဆယ်လောက်ပဲမြင့်မယ်ထင်ပါတယ်။ ကျောက်တုံးထိပ်နဲ့ မြေပြင်ကို ကြိမ်ကြိုးနှစ်ကြိုး တန်း ထားတယ်။ တစ်ကြိုးက အဆင်းအတွက်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ကျောက်တုံးထိပ်ကနေ မြေပြင်အထိ တစ်စောင်းသွယ်ထားတယ်။ နောက်တစ်ကြိုးက အတက်အတွက်ဖြစ်မယ်။ သစ်သားလှေကား နဲ့ ကျောက်တုံးထိပ်ကို ရေပြင်ညီ နီးပါး သွယ်တန်းထားတယ်။ သစ်သားလှေကားမှာ ကန်တော့ပွဲ တစ်ပွဲတင်ထားတယ်။ နောက်ကြိမ်ကြိုးတစ်ချောင်းအခြေမှာတော့ “ သက်စွန့်ဆံဖြား တက်ရောက်သွား ကြိုးဝိဇ္ဇာအား ဆုငွေချီးမြှင့်နိုင်ပါသည်။” ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ထောင်ထား တယ်။

မူလအစီအစဉ်ကတော့ စေတနာရှိသလောက် ရွှေသင်္ဃန်းကပ်မယ်။ ကိုယ်စားတက်ပူဇော်ပေး တဲ့ ကြိုးဝိဇ္ဇာကို ဓာတ်ပုံစိတ်ကြိုက်ရိုက်မယ်၊ ဆုချမယ်လို့ စဉ်းစားထားတာပဲ။ ဒါပေမယ့် အလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်က အနည်းဆုံးရွှေဆိုင်း ၇ ချုပ် ( နှစ်သောင်းတစ်ထောင်ဖိုး) လှူမှ ကြိုးဝိဇ္ဇာက အပေါ် တက်မှာ၊ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲ အဲဒီလောက်မလှူနိုင်ရင် နောက်လာမယ့် ဘုရားဖူး တွေ ကို စောင့်ရမယ်လို့ပြောတယ်။ အဲဒီစကားကြားတဲ့အချိန်မှာ စိတ်ထင့်သွားတဲ့အတွက် မလှူတော့ ဘူး လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်က ရွှေဆိုင်းမလှူရင်လည်း ခေါင်းလောင်း နှစ်လုံး ( တစ် သောင်းလေးထောင်ဖိုး) လှူရင်လည်း ရတယ်လို့ပြောတယ်။ ငွေပမာဏက အဓိက မဟုတ်ပါ ဘူး။ လှူဖို့ရာ စိတ်ထင့်နေတဲ့အတွက် ဘုရားကို ပဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။

အပြန်ခရီးမှာ မိုးရွာလာလို့ ဈေးဆိုင်မှာ ၁၅ မိနစ်လောက်မိုးခိုရတာကလွဲလို့ ဘာမှ ထူးထူး ခြားခြား မရှိဘူး။ ကျိုက်ထီးရိုးရင်ပြင် မုဆိုးတောင်ခြေအရောက် အလာမှာတွေ့ခဲ့တဲ့
“ ကျောက်ထပ်ကြီး စေတီတော်မြတ်ကြီးသို့ ကြိမ်ကြိုးပေါ်မှ သွား ရောက်၍ ရွှေသင်္ဃန်းများ ကပ်လှူပေးနေသည့်ပုံ” ပိုစတာ ကို ပြန်တွေ့တော့ အတူပါလာတဲ့ အဖော်က “ ဓာတ်ပုံမရိုက်ခဲ့ ရတာ နာတာပဲ” လို့ပြောတယ်။ ဒါနဲ့ သူ့ကို “သဒ္ဓါပေါက်တဲ့ အခါ သွားရိုက်ကြတာပေါ့” လို့ ပြန် ပြောလိုက်တယ်။

မြန်မာအဘိဓာန်မှာ “ သဒ္ဓါ ” ကို “လိုလားကြည်ဖြူသည်၊ လိုလားကြည်ဖြူခြင်း” လို့ အနက်ဖွင့် ထားတယ်။ လူတွေရဲ့ “သဒ္ဓါ” တနည်း အားဖြင့် လိုလား ကြည်ဖြူမှု ကို အတင်းတောင်းယူလို့ မရဘူး ဆိုတာ ကျောက်ထပ်ကြီး ခရီးစဉ်က ပေးလိုက်တဲ့ သင်ခန်းစာပါပဲ။

ကျိုက်ထီးရိုး ခြေလျင်ခရီး (၃)

တောင်တက်ခရီး ဒုတိယနေ့မှာ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်ကနေ ရသေ့တောင်၊ မြစိမ်းတောင် လမ်း ကြောင်းအတိုင်း စွန်တောင်ကို သွားခဲ့တယ်။ ကျိုက်ထီးရိုးကနေ ရသေ့တောင်ကို ကားနဲ့ ဆင်း၊ ရသေ့တောင်ခြေကနေ ရသေ့တောင်၊ မြစိမ်း တောင်၊ စွန်တောင်အထိ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီနဲ့ သွားလို့ ရပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ကတော့ ခြေလျင်ခရီးပဲ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကျိုက်ထီးရိုး တောင်ပေါ်ကနေ စွန်တောင် အထိ ၃ ဒဿမ ၉ ၆ မိုင်၊ လမ်းလေ ျှာက်ချိန် ၁ နာရီ ၅၈ မိနစ်ရှိပါတယ်။ လမ်းအခြေအနေကတော့ ရင်ပြင်တော်ကနေ ရသေ့တောင်ခြေ အထိ အဆင်း သက်သက်၊ ရသေ့တောင်ခြေကနေ ရသေ့တောင်ထိပ်အထိ အတက်သက်သက်၊ ရသေ့ တောင်ထိပ်ကနေ စွန်တောင်အထိ တောင်ကြောအတိုင်း နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ဖြစ်ပါ တယ်။

စွန်တောင် ဆိုတာက ကျိုက်ထီးရိုး ရင်ပြင်ကနေ ကင်မွန်းစခန်းဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး ကြည့်လိုက် တဲ့အခါ ညာဘက်အခြမ်းမှာတွေ့နေရတဲ့တောင်တန်းရဲ့ အစွန်ဆုံးတောင်ဖြစ်ပါတယ်။ စွန်တောင် ပြီး တာနဲ့ တောင်ကြောက ကျိုက်ထိုလွင်ပြင်ထဲကို နိမ့်ဆင်းသွားပါတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ တောင် ကြော အစွန်ဆုံးမှာ ရှိတဲ့အတွက် “အစွန်တောင်” လို့ခေါ်ရာကနေ “စွန်တောင်” လို့နာမည် တွင် တာလို့ ဆိုတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ မြတ်စွာဘုရား ဆံတော်စ စွန့်တဲ့နေရာဖြစ်လို့ “ စွန့်တောင်” လို့ ခေါ်ရာကနေ “ စွန်တောင်” လို့ နာမည်တွင်တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဘုရားလမ်းခွဲမှာ ရေးထား တာကတော့ “ မူလသမိုင်းဝင် ရွှေစွန်တောင် တောရကျောင်း” ဖြစ်ပါတယ်။

ကျိုက်ထီးရိုးကနေ ရသေ့တောင်ကို ခြေလျင်ဆင်းတဲ့လမ်းက ရင်ပြင်တော်ကနေ ကားဂိတ်ဘက် ကို ပြန်ဆင်းတဲ့အခါ ကျိုက်ထိုဟိုတယ် ကိုကျော်ပြီးရင် ဈေးတန်းတစ်ခုတွေ့မယ်။ အဲဒီ ဈေး တန်း အလယ်လောက်မှာ ညာဘက်ကို ခွဲထွက်သွားတဲ့လမ်းက ရသေ့တောင်ကို ဆင်းတဲ့လမ်းပဲ။ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်မရှိဘူး။ မသေချာရင် ဈေးတန်းက လူတွေကို မေးလို့ရပါတယ်။

ကျိုက်ထီးရိုးက ကားလမ်းစဖောက်တော့ အခုလို ရင်ပြင်တော်ပေါ်အထိ မရောက်ဘူး။ ရသေ့ တောင်က ဂိတ်ဆုံးပဲ။ ရသေ့တောင်ကနေ ရင်ပြင်တော်ကို လမ်းလေ ျှာက်တက်၊ လမ်းမလေ ျှာက် နိုင်ရင် အထမ်းနဲ့ တက်ဆိုတော့ ရသေ့တောင် လမ်းက ဈေးဆိုင်တွေနဲ့ စည်ကားခဲ့ တာပေါ့။

အခုတော့ ရသေ့တောင်လမ်းက ဈေးတန်းမဟုတ်တော့ဘူး၊ ရပ်ကွက်လမ်းဖြစ်နေပြီ။ ဈေးဆိုင်တွေ စည်ကားချိန်ကတော့ ကိုယ့်ဆိုင်ရှေ့ ကိုယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားတဲ့အတွက် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း သာသာယာယာရှိခဲ့မှာပေါ့။ အခုတော့ လမ်းပေါ်မှာ မြောင်းပုတ်ရေ တွေဖြတ်စီး၊ တစ်ချို့အိမ်တွေ က လမ်းဘေးမှာ ရေချိုးခန်းလုပ်ထား၊ တစ်ချို့က မီးဖိုချပြီး ကြော်လှော်ချက်ပြုတ်၊ လမ်း ဘေး ဝဲယာမှာ အမှိုက်မျိုးစုံနဲ့။ အိမ် တစ်အိမ်က တရားခွေ ဖွင့်၊ ဘေးအိမ်မှာ အမေက ဂျီကျတဲ့ ကလေးကို ဖေ နဲ့ ကိုင်တုတ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ ထွက်ထိုင်နေသူတွေ၊ ကလေးကို ေ-းတည်တဲ့သူတွေနဲ့။ သာသာနာ့မြေပေါ်က ဈေးတန်းလေးနဲ့ မတူတော့ဘူး။

ဈေးတန်းရပ်ကွက်လေးကို ကျော်တော့ ခြေလျင်လမ်းနဲ့ ကားလမ်း ပြန်ဆုံတယ်။ ရသေ့ တောင်ခြေကနေ ရင်ပြင်တော်ပေါ်ကို တက်တဲ့ကားလမ်းက နှစ်ခုရှိတယ်။ အခု လက်ရှိ သုံးနေတဲ့ လမ်းက လမ်းသစ်၊ ခြေလျင်လမ်းနဲ့ဆုံတဲ့လမ်းက ကား လမ်းဟောင်း၊ ကားလမ်းဟောင်းက ဘုရားဖူးများတဲ့ ရာသီဆိုရင်တော့ အဆင်းကားတွေအတွက် သုံးတယ်။ သာမန်အချိန်ဆိုရင် တော့ ဆိုင်ကယ်တွေပဲ အသွားအလာရှိတယ်။ လမ်းဟောင်းဘေးမှာလည်း လူနေအိမ်တစ်ချို့ရှိတယ်။
ကားလမ်းဟောင်းအတိုင်းဆင်းလာတာတောင်ခြေရောက်ခါနီးမှာ Golden Rock ဟိုတယ်ရှိ တယ်။ တစ်ချိန်ကတော့ နာမည်ကြီး ဟိုတယ်ပဲ။ အခုပိတ်ထားတယ်။ ဟိုတယ်နဲ့ မျက်စောင်း ထိုးမှာ သံတံခါးပိတ်ထားတဲ့ ဘိုးဘိုးကြီးနန်းတစ်ခုရှိတယ်။ နန်းဘေးမှာ အရင်က ရှိခဲ့တဲ့ တောင်တက် လမ်း လှေကားထစ်အကြွင်းအကျန်နဲ့ ခုံတန်းလေးတွေရှိတယ်။ ပိတ်ထားတဲ့ နန်း ၊ပိတ်ထားတဲ့ ဟိုတယ်၊ ပျက်စီးနေတဲ့ လှေကားထစ်တွေဟာ တစ်ချိန်က ပျော်စရာ တောင်တက် လမ်းလေးရဲ့ အမှတ်တရ တွေပဲပေါ့။

ရသေ့တောင် တောင်ခြေကနေ ရသေ့တောင်ကို ကားလမ်းအတိုင်းတက်လို့ရသလို စောင်းတန်း အတိုင်းလည်း တက်လို့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ စောင်းတန်းအတိုင်း တက် တယ်။ စောင်းတန်းဆိုပေမယ့် နားတဲ့နေရာတွေမှာပဲ ဇရပ်ပုံစံ အမိုးအကာရှိတာပါ။ ဒီစောင်းတန်း လှေကားတွေက ရသေ့ကြီး ဦးခန္တီ ပြုပြင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး တောင်ထိပ်မှာ ရသေ့ကြီး သီတင်း သုံးခဲ့ ဖူးတယ်ဆိုတဲ့ ကျောင်းလေးလည်းတွေ့ခဲ့တယ်။ ခြေလျင်တောင်တက်လမ်းကတော့ အတော် မတ် တယ်။ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီသမားတစ်ယောက်ကတော့ လှေကားထစ်ပေါင်း ၅၄၆ ထစ်ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူပြောတာ မှန်၊ မမှန် ရေတွက်ဖို့ စဉ်းစားပေမယ့် ဟောဟဲလိုက်နေတာနဲ့ မလုပ် နိုင်ခဲ့ဘူး။

ရသေ့တောင်ထိပ်ပေါ်ရောက်တဲ့အခါ ကားလမ်းအတိုင်းဆက်သွားရပါတယ်။ လမ်းကတော့ တောင် ကြောအတိုင်းဖြစ်တဲ့အတွက် အတက်အဆင်းမတ်စောက်တာမျိုးမရှိဘူး။ မြစိမ်းတောင် မရောက် ခင်မှာ ဘီလူးရုပ်တွေအများကြီးရှိလို့ ဘီလူးဘုရားလို့ခေါ်တဲ့ စေတီတစ်ဆူရှိတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ညာဘက်ကို ခွဲသွားတဲ့လမ်းက ဝိဇ္ဇာတောင်ကို သွားတဲ့လမ်း၊ တည့်တည့်သွားတဲ့ လမ်းက မြစိမ်း တောင်ဘုရားကို သွားတဲ့လမ်း။ ရသေ့တောင်နဲ့ မြစိမ်းတောင် နှစ်နေရာလုံးမှာ ဈေးဆိုင်တွေရှိ တယ်။

ကျွန်တော်တို့က မြစိမ်းတောင်ဘုရားကို မဝင်ဘဲ ဆက်ထွက်တယ်။ မြစိမ်းတောင်ဘုရားကို ကျော်ပြီးဆက်သွားတော့ လမ်းညာဘက်မှာ စင်္ကြတောင် နဲ့ ရတနာစင်္ကြကျောင်းရှိတယ်။ မုခ် ဦးမှာ “ ရန်မြေမာန်ပြေမြန်ပြေအေးစေတီ” လို့ ရေးထားတယ်။ အဝေးကလှမ်းမြင်ရတဲ့ စင်္ကြတောင်ပေါ်က စေတီ နှစ်ဆူကတော့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ မြင်နေကြ စေတီပုံမဟုတ်ဘူး။ အိန္ဒိယ၊ တိဗက်၊ နီပေါ တို့ က ပုံတော်တွေလို့ထင်တာပဲ။ ဘွဲ့တော်ကလည်း “ ဟိုးဟိုးကျော်စေတီ” တဲ့။ တတ်ကျွမ်းနားလည်သူတွေ ဆွေးနွေးနိုင်ဖို့ဓာတ်ပုံဖော်ပြပေးထားပါတယ်။

ကွန်ကရစ်ကားလမ်းက ဒီနေရာမှာ ဆုံးတယ်။ လမ်းဆုံးနေရာမှာ “ မူလသမိုင်းဝင် ရွှေစွန်တောင် တောရကျောင်း” ဆိုတဲ့ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်ရှိတယ်။ ဒီနေရာကနေ စွန်တောင်အထိ မြေသား လမ်းပဲ။ တစ်ချို့နေရာတွေမှာတော့ ဆိုင်ကယ်လမ်းမချော်အောင် ကွန်ကရိတစ်ပိုင်းတစ်စ ခင်း ထားတယ်။ မြစိမ်းတောင်အထိ ကားလမ်းရှိတယ်ဆိုပေမယ့် တောင်ပေါ်ကားမဟုတ်ရင် ရသေ့တောင်ခြေ ကို လာခွင့်မရှိတဲ့အတွက် ဘုရားဖူးတွေကတော့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ ပဲ သွားကြ ပါတယ်။

စင်္ကြတောင်ကနေ စွန်တောင်အထိ သွားရတာ တောရိပ်၊ တောင်ရိပ်၊ မြေနီလမ်းလေး စိတ်ချမ်း သာဖို့ကောင်းတယ်။ လူသွားလူလာတော့ မရှိသလောက်ပဲ။ လမ်းတစ်ဝက် ကျွန်တော်တို့ ထိုင်နားနေတဲ့ အချိန်မှာ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးနဲ့ လူနှစ်ယောက် ဖြတ်သွားတာပဲတွေ့ခဲ့ရ တယ်။

စွန်တောင်ခြေရောက်တော့ အုတ်လှေကားထစ်တွေပြန်တွေ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားဖူးတွေက ကားလမ်းပဲ သုံးတော့ လှေကားထစ်တွေပေါ်မှာ သစ်ရွက်တွေတောင်ဖုံးနေပြီ။ အဲဒီလှေကား ထစ် တွေအတိုင်းတက်လိုက်တော့ စွန်တောင်တောရကျောင်းအခြေကို ရောက်သွားတယ်။ ကျောင်း အခြေမှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့တွေ့ခဲ့တဲ့ ဆိုင်ကယ်ရပ်ထားတယ်။

တောရကျောင်းက တောင်ကမ်းပါးဘေးမှာ ကပ်ဆောက်ထားတယ်။ အရင်ရှိတဲ့ သစ်သားကျောင်း ၊ ပြိုသွားလို့ပြန်ပြင်ဆောက်ထားတာ၊ နံရံတွေဘာတွေ အချောမကိုင်ရသေးဘူး။ တောရ ကျောင်း မှာ ဆရာတော်တစ်ပါးပဲ ရှိတယ်။ဆရာတော်ဘွဲ့က ဘဒ္ဒန္တ သုန္ဒရတဲ့။ ဆရာတော်က တောထွက်၊ သက်တော်ခြောက် ဆယ်ကျော်ပြီ။ ရန်ကုန်မှာ မိသားစုရှိတယ်။ မူလထဲက သမီးငယ်ဘွဲ့ရရင် သာသနာ့ဘောင် ဝင် မယ်လို့ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့အတွက် လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၁ နှစ်ကျော်က ဒီတောင်ပေါ်ကို ရောက်လာတာ။ ပထမတော့ ကိုရင်ကြီးဘဝနဲ့ နှစ်ပတ်လောက်နေမယ်ဆိုပြီးရောက်လာပေမယ့် တောင်ပေါ် မှာ အေးအေးချမ်းချမ်းတရားအားထုတ်ရတာကို မွေ့လျော်တဲ့အတွက် စွန်တောင် ကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ဆရာတော်ကြီးတွေကို ခွင့်ပန်၊ ရဟန်းခံပြီး သီတင်းသုံးနေတာပါ။

ဒီကျောင်းမှာ ကျောင်းသား၊ ကပ္ဗိယမရှိဘူး။ ဆိုင်ကယ်နဲ့ လာတဲ့ လူငယ်လေးတွေက သူတို့ အားလပ်တဲ့အချိန်လာပြီး ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးတာ။ ဆွမ်းခံဖို့လည်း မလွယ်တော့ ကိုယ့် အစီ အစဉ်နဲ့ ကိုယ်ဆွမ်းချက်ရတဲ့အတွက် ဝိနည်းကို ထိခိုက်တာလည်း ရှိတယ်။ ဆရာတော် ကြီး တွေကတော့ မြတ်စွာဘုရားကို ဆွမ်းကပ်ဖို့ ဆွမ်းချက်တယ်လို့ သဘောထားဖို့ သြဝါဒ ပေး တယ်လို့ ဆရာတော်က ရှင်းပြတယ်။

စွန်တောင်ထိပ်မှာ တည်ထားတဲ့ မူလပထမစေတီက တောင်စွယ်အစွန်ဆုံးနေရာမှာရှိတယ်။ စေတီ ရင်ပြင်က ကြည့်ရင် ကင်မွန်းစခန်း ၊ ကျိုက်ထိုလွင်ပြင် နဲ့ စစ်တောင်းမြစ်၀ အထိ အတားအဆီး မရှိမြင်နေရတယ်။ လူသံ၊ ကားသံ၊ သီချင်းသံ ဘာသံမှ မကြားရတဲ့ ဆိပ်ငြိမ်ရာနေရာလေးမှာ ကာလတစ်ခုလောက် လာနေ၊ ဆရာတော်အတွက် ဝေယျာဝစ္စလည်း လုပ်၊ တတ်နိုင်သလောက် တရားဘဝနာ ပွားများနိုင်ဖို့ ကြိုးစားဦးမယ်။ လောလောဆယ်ဆယ်တော့ တောင်ပေါ်မှာ မိုးရေ ခံ ရေကန်တစ်ခု ဆောက်လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် တတ်နိုင်သလောက်ပါဝင်လှူဒါန်းခဲ့တယ်။

စွန်တောင်က အပြန်ခရီးမှာ တောင်ပေါ်ကို ဘယ်လမ်းက ပြန်တက်မလဲလို့ စဉ်းစားရပြီ။ ရသေ့တောင်ခြေလျင်လမ်းရဲ့ အခြေအနေက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ပြီဖြစ်လို့ ပြန် မသွား ချင်တော့ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် အပြန်မှာ ရသေ့တောင် တောင်ခြေကို မသွားတော့ဘဲ ကေဘယ်လ်ကား စခန်းနေရာကို ဖြတ်ဆင်းပြီး ကေဘယ်လ်ကားနဲ့တောင်ပေါ်ပြန်တက်ဖို့ ဆုံးဖြတ် လိုက်တယ်။

ကေဘယ်လ်ကားနဲ့ တောင်ပေါ်တက်ရတာ အားစိုက်မှု၊အားထုတ်မှု မပါတဲ့အတွက် အရသာ မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် မကောင်းတဲ့လမ်း၊ သွားဖို့ မသင့်တဲ့ လမ်းကို နှစ်ခါပြန်သွားတဲ့ လူမိုက် ဘ၀ မရောက်ချင်တော့ ကေဘယ်လ်ကားကိုပဲ ရွေးရတာပဲ။

တောင်ပေါ် ကေဘယ်လ်ကားစခန်းကို ရောက်တော့ ရင်ပြင်တော်ကို ပြန်တက်ရတယ်။ ရသေ့ တောင်လမ်းခွဲနားရောက်တော့ ဈေးတန်းဟောင်းလေးကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ဈေးတန်းက လူတွေ ကတော့ ဘုရားဖူးတွေ မဆင်းတော့ ကျုပ်တို့လည်း ကောင်းမယ်ထင်သလို နေတာပေါ့ လို့ ပြော မှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘုရားဖူးတွေထဲမှာ ခြေလျင်ခရီးသွားချင်သူတွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ သူတို့ လမ်း လေးကိုသာ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း သွားချင့်စဖွယ်ထိန်းသိမ်းထားရင် လူသွား၊လူလာ ပြန်များလာ မယ် ဆိုတာတွေးမိပုံမရဘူး။