သူလဲ ဥမင်

ကလော – အင်း လေး ခြေလျင်ခရီးစဉ်မှာ ဒီနှစ် တောင်သူတွေ စိုက်တဲ့ သီးနှံအမျိုးအစားပြောင်း သွားတဲ့အတွက် အရောင်စုံတဲ့ သီးနှံစိုက်ပျိုးခင်းဓာတ်ပုံတွေ မရိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ကလော ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီလို စိုက်ခင်းတွေရှိတဲ့ ရွာငံလမ်းက မြင်းမူကုန်းကို သွားဖို့ စီစဉ်တယ်။ ဒါ ပေမယ့် ကလောမှာ တစ်ရက်ပဲနေပြီး သွားချင်တဲ့နေရာတွေက များနေတော့ လမ်းညွှန် ကိုမျိုးဇော် က အောင်ပန်းနားက “ သူလဲ ဥမင်” ကို သွားတဲ့ လမ်းမှာလည်း ဓာတ်ပုံရိုက်လို့ ကောင်း တဲ့ စိုက်ခင်းတွေရှိတယ်။ အဲဒီကို သွားပါလားလို့ အကြံပေးတယ်။

ဒါနဲ့“သူလဲ ဥမင်” ကို ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီငှားပြီး သွားတယ်။ ကလောကနေ အောင်ပန်း၊ အောင်ပန်း ကနေ ပင်းဒယသွားတဲ့လမ်းအတိုင်း ဆက်သွားတဲ့အခါ အောင်ပန်းမြို့အထွက် “နှုတ်ခွန်းဆက်သပါ၏” ဆိုင်းဘုတ်နား ဘယ်ဘက်အခြမ်းမှာ “ ကလောမြို့ သူရဲကျေးရွာအုပ်စု၊ ဟင်းခါးပင် ကျေးရွာမှ လှိုက်လှဲ စွာကြိုဆိုပါ၏” ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ရှိတယ်။ အဲဒီလမ်းက “ သူလဲ ဥမင်” ကို သွားတဲ့လမ်း ပဲ။ လမ်းက ကျောက်ချောလမ်း၊ အတက်အဆင်း မကြမ်းဘူး၊ ကားလေးတွေ ကောင်းကောင်းသွားလို့ရ တယ်။ “သူလဲ ဥမင်” အထိ နာရီဝက်လောက်သွားရတယ်။

လမ်းအတိုင်းရင်ပထမဆုံး ဟင်းခါးပင် ရွာရောက်မယ်။ ပြီးရင် ဥမင်ရွာ ၊ ဥမင်ရွာကနေ နည်းနည်း ဆက်သွားလိုက်ရင် “ သူလဲ ဥမင်” ကို ရောက်ပြီ။

ဟင်းခါးပင်နဲ့ ဥမင်ရွာကြား လမ်းညာဘက်အခြမ်းမှာ နေကြာ၊ ဆီမုန်ညင်း ၊ ပန်းနှမ်း စိုက်ခင်းတွေ၊ ပြန်လည်ထွန်ယက်ထားလို့ မြေနီရောင်ဖြစ်နေတဲ့ စိုက်ခင်းတွေ ရှိတယ်။ မြေအနေအထား က လည်း အောက်ကို နိမ့်ဆင်းပြီးမှ ကုန်းကြောအဖြစ် ပြေပြေလေးမြင့်တက်သွားတာဖြစ်တဲ့ အတွက် မြင်ကွင်း၊ ရှုခင်း လှတယ်။ ကျွန်တော်ရိုက်လာခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို လေ့လာနိုင်အောင် တင်ပေး ထား ပါတယ်။

“ သူလဲ ဥမင်” ကို တစ်ချို့က “သူရဲ ဥမင်” လို့ခေါ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂူရှေ့မှာထောင်ထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ် အရ အမည်မှန်က “ သူလဲ ဥမင်” ဖြစ်ပါတယ်။ “သူလဲ ဥမင်” က ဂူအဝမှာ ဘုရားဆင်းတုတော် တွေ ရှိပေမယ့် အတွင်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ကျန်ရှိနေတဲ့ ရှားရှားပါးပါးလှိုဏ်ဂူဖြစ်ပါတယ်။

ဒါ့ကြောင့်လည်း စောင်းတန်းအခြေမှာ သဘာဝထုံးကျောက်လှိုဏ်ဂူတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ အတွက် ခရီးသွားများလိုက်နာရမယ့် စည်းကမ်းချက်တွေကို တိတိကျကျ ဖော်ပြထားသလို ထုံးကျောက်လှိုဏ်ဂူများကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းအားဖြင့် ရရှိနိုင်တဲ့အကျိုးကျေးဇူးများကို ဖော်ပြထား တာကို တွေ့ရပါတယ်။ ( ပုံ ၁၈ နှင့် ပုံ ၁၉ )

“သူလဲဥမင်” က သဘာဝအတိုင်းကျန်ရှိနေတယ်ဆိုပေမယ့် ဒီအတိုင်းအလွယ်တကူ ဝင်ကြည့်လို့ မရဘူး။ အတွင်း ဂူပေါက်ရှိတဲ့နေရာကို သိတဲ့ဒေသခံပါဖို့လိုတယ်။နောက်ပြီး အထဲမှာ မီးမရှိတဲ့ အတွက် ဓာတ်မီး အပါအဝင် သဘာဝလှိုဏ်ဂူတွေအထဲ ဝင်ကြည့်တဲ့အခါ ယူဆောင်သင့်တဲ့ ပစ္စည်း တွေယူသွားမှ ဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလို ပြင်ဆင်မှုတွေမရှိတဲ့အတွက် ဂူဝမှာရှိတဲ့ ဘုရား တွေကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဘုရားကုန်းပေါ်က မြင်ရတဲ့ ရှုခင်းကလည်း အတော်လှ ပါတယ်။

“သူလဲ ဥမင်” ဟာ မြင်းမူကုန်းအထိ မသွားနိုင်တဲ့ ကလောရောက်ဧည့်သည်များ ဒေသန္တဗဟုသုတ လည်း ရှာ ၊ ဓာတ်ပုံလည်းရိုက်ဖို့ သွားသင့်တဲ့နေရာတစ်ခုပါ။ လှိုဏ်ဂူထဲဝင်မယ်ဆိုရင်တော့ သတိ ပေးဆိုင်းဘုတ်မှာ ပါတဲ့ စည်းကမ်းချက်များအတိုင်း တိတိကျကျ လိုက်နာစေချင်ပါတယ်။ အထူး သဖြင့် ဂူနံရံမှာ လက်ဆော့ပြီး စာမရေးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်။

မှတ်ချက်။ ဂူအတွင်းဝင်ရောက်ချိန်တွင် ခရီးသွားများလိုက်နာရန် စည်းကမ်းများမှာ အောက်ပါ အတိုင်း ဖြစ်ပါတယ်-

၁။ ဖယောင်းတိုင် ထွန်းညှိခြင်း မပြုရ။
၂။ အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိခြင်း မပြုရ။
၃။ ရေနံဆီမီးအိမ်/ မီးတုတ်ထွန်းညှိခြင်းမပြုရ။
၄။ နံရံများတွင် စာရေးခြင်း မပြုရ။
၅။ ကျောက်စက်ပန်းဆွဲ၊ ကျောက်စက်မိုးမေ ျှာ်များအား ကိုင်တွယ်ထိတွေ့ခြင်း၊ ချိုးဖဲ့ခြင်း မပြုရ။
၆။ ကျောက်စက်ပန်းဆွဲ၊ ကျောက်စက်မိုးမေ ျှာ်များပေါ်တွင် စာရေးသားခြင်း မပြုရ။
၇။ လှိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ အရာဝတ္ထုများအားယူဆောင်ခွင့်မပြု။
၈။ ဆူညံအော်ဟစ်ခြင်း၊ အရက်သေစာသောက်စားခြင်း ခွင့်မပြု။
၉ ။ အမှိုက်ပစ်ခြင်း၊ ကွမ်းတံထွေး ထွေးခြင်း၊ အညစ်အကြေးစွန့်ခြင်း များ စသည်တို့ကို မပြုလုပ်ရ။

“သူလဲဥမင်” သွားလမ်းအသေးစိတ် ကိုမျိုးဇော် (ဖုန်း ၀၉ ၄၂၈၃၇၀၂၅၇) ကို ဆက်သွယ်မေးမြန်း နိုင်ပါတယ်။

ရွှေအင်းတိန် ဘုရား ၄

ရွှေအင်းတိန်ဘုရားရဲ့ အရံစေတီတွေမှာ ရွှေတိဂုံရင်ပြင်ပေါ်က စေတီတစ်ချို့မှာလိုပဲ အစောင့် ရုပ်တု တွေရှိတယ်။ ရွှေတိဂုံဘုရားများ အတွေ့များတာက ခြင်္သေ့၊ နဂါး၊ ဘီလူး၊ ဇော်ဂျီ ရုပ်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် ရွှေအင်းတိန်ဘုရားမှာတော့ လူရုပ်ပုံတွေများပါတယ်။ နတ်သား၊နတ်သမီးလို့ ယူဆ ရတဲ့ ရုပ်တုတွေလည်းရှိတယ်။

လူပုံအနေအထားတွေကလည်း သူငယ်တော်လို့ယူဆရတဲ့ အရုပ်ရှိသလို ကလေးရုပ်လေး လို့ ယူဆရတဲ့ အရုပ်လည်းတွေ့တယ်။ တစ်နေရာမှာ ကလေးချီထားတဲ့ မိခင်၊ ဖခင်ပုံလည်းတွေ့ တယ်။ နန်းဝတ်နန်းစားနဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်အောက်မှာ ကလေးနှစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ် နေပုံလည်း ရှိတယ်။ အမျိုးသားအမျိုးသမီး ကနေတဲ့ ပုံ လည်း ရှိတယ်။ ဝတ်ကောင်းစားလှနဲ့ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးပုံ ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ထားတာ လည်း ရှိတယ်။ အိုးရွက်ထားတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပုံကတော့ ခေါင်းမှာ အခု ပအိုဝ်း၊ ဓနု တိုင်းရင်းသားတွေပေါင်းတဲ့ခေါင်းပေါင်းမျိုး ပေါင်းထားတာတွေ့တယ်။

ဒီရုပ်တုတွေရဲ့ အကြောင်း ကို လေ့လာ ရေးသားထားတဲ့ ဆောင်းပါး ၊ စာတမ်းတွေရှိတယ်ဆို ရင်လည်း ညွှန်းပေးစေချင်ပါတယ်။ လေ့လာထားတာမရှိသေးဘူးဆိုရင် တော့ တတ်ကျွမ်း တဲ့ပညာရှင်များက လေ့လာမှတ်တမ်းတင်ထားသင့်ပါတယ်။ နောင် ပြန်ပြင် လိုက်တဲ့အခါ မူရင်းလက်ရာအတိုင်း မြင်ရဖို့မလွယ်တော့ဘူး။

မှတ်ချက်။ အခုဖော်ပြထားတဲ့ပုံတွေက ရုပ်တု အားလုံးရဲ့ ပုံမဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းတာတွေကိုသာ ဖော်ပြထားတာဖြစ်ပါတယ်။

ရွှေ အင်းတိန် ဘုရား ၃

ရွှေအင်းတိန်ဘုရားဝင်းထဲက အရံစေတီတွေမှာ အင်္ဂတေပန်းနွယ်၊ပန်းခက်လက်ရာတွေရှိတယ်။ ပုဂံ လက်ရာလို အနုစိတ်တာမျိုးမဟုတ်ပေမယ့် ရှေးယခင်က အင်းလေးဒေသမှာ ဒီလို ပန်းတော့ ပညာ ထွန်းကားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေဖြစ်ပါတယ်။

နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားဧည့်သည်တွေကတော့ အသစ်ပြန်ပြင်ထားတဲ့ စေတီတွေက လက်ရာတွေ ကို စိတ်မဝင်စားဘူး၊ မပြင်ရသေးတဲ့ ဒါမှမဟုတ် လက်ရှိအနေအထားထက် ပိုပြီး ပျက်စီးမသွား အောင် ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ လက်ရာတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတယ်၊သေသေချာချာလေ့လာတယ် လို့ သိခဲ့ရတယ်။ ပြည်တွင်းခရီးသွားတွေကတော့ အဲဒီလက်ရာတွေရှိတဲ့ဘက်ကို သွားလေ့လာတဲ့ သူ နည်းမယ်ထင်တယ်။

ဒါ့ကြောင့် စိတ်ဝင်စားသူများ လေ့လာသိရှိနိုင်အောင် လက်လှမ်းမီသလောက် မှတ်တမ်းတင် မ ျှေ၀ ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ရင်းနဲ့ ဘုရားဟောင်းတွေပေါ်မှာ သစ်ပင်ချုံနွယ်တွေပေါက်နေ တာ မြင်ရတော့ ဂေါပကအဖွဲ့အနေနဲ့ ဘုရားဟောင်းကို အသစ်ဖြစ်အောင် ပြင်သလို ဘုရားဟောင်း တွေပေါ် က ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းတွေရှင်းလင်းရေးကိုလည်း လုပ်သင့်တယ်လို့ တွေးမိတယ်။

အဲဒီလက်ရာတွေရှိတဲ့စေတီတွေက ရွှေအင်းတိန်း ဘုရားကုန်းထိပ် ကားရပ်တဲ့နေရာ ညာဘက် အခြမ်း မှာ တွေ့ရတဲ့ ပြုပြင်ပြီးစေတီတွေရဲ့ အောက်ဘက်၊ စောင်းတန်းအတိုင်းတက်လာရင် ကုန်းတော်ပေါ်မရောက်ခင် ဘယ်ဘက် အခြမ်းမှာရှိပါတယ်။

ရွှေအင်းတိန် ဘုရား ၂

ရွှေအင်းတိန်ဘုရားရဲ့ နောက်ထပ် ထူးခြားချက်တစ်ခုက စောင်းတန်းရှည်ကြီးဖြစ်ပါတယ်။ မှတ်တမ်း များ အရတော့ စောင်းတန်းအရှည်က ၃.၃ ဖာလုံ ( ပေ နှစ်ထောင့်တစ်ရာကျော်) ရှိပြီး တိုင်ပေါင်း ၄၀၃ လုံးရှိတယ်။ စောင်းတန်းရှည်တယ်ဆိုပေမယ့် ဘုရားကုန်းပေါ်ကို ပြေပြေလေး ချိုးကွေ့တက် သွားတဲ့အတွက် တက်ရတာ မပင်ပန်းပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ကုန်းတော်ပေါ်ကို ကားနဲ့ တက်ခဲ့တာဆိုတော့ ကားကို အောက်ပြန်လွှတ်ပြီး စောင်းတန်းအတိုင်းခြေလျင်ပြန်ဆင်းခဲ့ တယ်။

တကယ်တော့ ဘုရားဖူးတဲ့အခါ စောင်းတန်းအတိုင်း တက်ပြီးဖူးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ စောင်းတန်း တလေ ျှာက်မှာ ဗုဒ္ဓဝင်ပန်းချီကားတွေရှိရင် လေ့လာလို့ရတယ်။ ဈေးဆိုင်တွေကို ကြည့်ပြီး ဒေသ လူမှု စီးပွားရေးအခြေအနေကို အကဲဖြတ်လို့ရတယ်။ အလှူရှင်အမည်ရေးထားတာ တွေကို ဖတ်ပြီး အဲဒီခေတ်ကာလ အခေါ်အဝေါ်တွေ ၊ သတ်ပုံတွေကို လေ့လာလို့ရတယ်။ ဒါ ပေမဲ့ အခု နောက်ပိုင်း ကားလမ်းတွေ၊ ဓာတ်လှေကား၊ စက်လှေကားတွေပေါ်လာတော့ လူကြီး သူမ တွေ ဘုရားဖူးရတာ အဆင်ပြေပေမယ့် လူငယ်တွေက စောင်းတန်းအတိုင်း လမ်းလေ ျှာက်တဲ့ အရ သာကို မခံစားတတ်တော့ဘူး။

ရွှေအင်းတိန် ဘုရားစောင်းတန်းက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ရှင်းလင်းခြောက်သွေ့နေ တယ်။ ကိုဗစ်မဖြစ်ခင်ကတော့ ဒီစောင်းတန်းမှာဈေးသည်တွေ များတယ်၊ အခုတော့ အရောင်း အဝယ်မကောင်းတဲ့အတွက် အခါကြီး ၊ ရက်ကြီး တွေမှပဲ ရောင်းတော့တယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ဆင်း လာတော့ စောင်းတန်းမှာ ဈေးသည် အမျိုး သမီးတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ ဈေးဦးမပေါက် သေးဘူး၊ အားပေးပါဦးဆိုလို့ တဘက်လေးတွေ ဝယ်ခဲ့ သေးတယ်။

ဒီလိုဘုရားစောင်းတန်းဈေးတွေ၊ဒေသထွက်လက်မှုပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်တွေရဲ့အဓိက ဖောက်သည် တွေက လိုက်ထရပ်တွေ၊ ဒိုင်နာကား တွေနဲ့ လာတဲ့ကျေးလက်ဒေသဘုရားဖူးတွေဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလူ တွေကမှသူတို့အတွက်ရော၊ရွာမှာ ကျန်ခဲ့သူတွေအတွက်ရော ဝယ်ကြတာ။ မြို့က ကိုယ်ပိုင် ကားနဲ့ လာတဲ့ ဘုရားဖူးတွေက ဘုရား ကုန်းပေါ်တန်းတက်သွား၊ ဘုရားဖူး၊ ရှေးဘုရား တွေ နောက်ခံ ထား ဓာတ်ပုံရိုက် ပြီးရင်လှည့်ပြန်သွားတာ၊ ဈေးတန်းတွေဘက်လှည့်တာမဟုတ်ဘူး။

အခုတော့ ကျေးလက်ဘုရားဖူးတွေက စက်သုံးဆီဈေးကြောင့်၊ အရောင်းအဝယ်မကောင်းတာ ကြောင့်၊ လုံခြုံရေးကြောင့် စတဲ့ အကြောင်းကြောင်းကို အကြောင်းပြုပြီး အသွားအလာနည်းသွား တယ်။ စစ်ကိုင်းတိုင်းလိုဒေသမျိုးကြတော့လည်း ဘုရားဖူးဖို့အသာထား၊ ၊ ဘုရားစင်ပေါ်က ဘုရား တောင် မီးဘေးသင့်လို့ ဘယ်နားနေရ မှန်းမသိဖြစ်နေတဲ့သူတွေက အများကြီး။ ဒီတော့ တစ်နွယ် ငင် တစ်စင်ပါ အင်းတိန်က ဈေးသည်တွေလည်း အခက်အခဲဖြစ်တော့တာပဲ။ နဂါးခေါင်းအလှည့် မှားရင် ဒုက္ခဖြစ်တယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ။

စောင်းတန်းအလယ်လောက်ရောက်တော့ ဘယ်ဘက်ကအင်းတိန်ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲ ချိုးဝင်ပြီး အင်းတိန် ရေလွှဲဆည်ဘက်ကို သွားတယ်။ အဲဒီလမ်းလေးနဲ့ ဆည်ဘောင်အတိုင်း အင်းတိန် ချောင်းတံတားဘက်ပြန်သွားတဲ့လမ်းကိုဝါးတောလမ်းလို့ခေါ်တယ်။ အင်းတိန်ရေလွှဲဆည်ရဲ့ ရေကျ နေရာက အတော်လှတယ်။ ရေလွှဲဆည်အောက်က အင်းတိန် ချောင်းတလေ ျှာက်မှာတော့ အိမ် တွေက ချောင်းထဲကို တံတားလေးတွေထိုးပြီး ရေချိုး၊ အဝတ်လေ ျှာ် လုပ် တယ်။ နိုင်ငံခြားသား တွေ နှစ်သက်တဲ့ ကျေးလက်သဘာဝမြင်ကွင်းပေါ့။

ဒါ့ကြောင့် နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားတွေက ဒီလမ်းလေးအတိုင်း လေ ျှာက်တယ်။ အဲဒီဝါးတောထဲက စားသောက် ဆိုင်တွေ မှာ နေ့လယ်စာစားကြတယ်။ လမ်းဘေး ဝဲယာက ဆိုင်ခန်း တွေ၊ လမ်းဘေး ဆိုင်တွေမှာ ဒေသထွက်လက်မှုပစ္စည်းတွေ၊ ပန်းချီကားတွေကို ဝယ်တယ်၊ မုန့် လေပွေလုပ်တာကို ကြည့်တယ်၊ ကိုယ်တိုင် ဝင်လုပ်တယ်။ ဒီရာသီဆိုရင် နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည် တွေ၊ ဈေးဆိုင် တွေ နဲ့ အင်မတန်စည်ကားတဲ့ လမ်းပေါ့။

အခုတော့ အဲဒီလမ်းလေးက လူသွားလူလာမရှိတော့ဘူး။ ပန်းချီဆိုင်ခန်းတွေ ပိတ်ထားတယ်။ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်လေးတွေမရှိတော့ဘူး။ဝါးတောတွေထဲမှာလည်းလူရှင်းနေပြီး“ The Restaurant by the River” , “ Bamboo Forest Restaurant” , “ Golden Kite Restaurant” ဆိုတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကြီးတွေပိတ်ထားရတယ်။ လူရှင်းနေတဲ့လမ်း၊ ပိတ်ထားတဲ့ဆိုင်ခန်းတွေ နဲ့ စားပွဲတွေပေါ်မှာ ခုံတွေ တင်၊ အဝင် ဝကို ဝါးကပ်တွေ၊ သံဆန်ကာတွေ ကာ ထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ ဒီ မြင်ကွင်းဟာ အင်းတိန် ခရီးသွားလုပ်ငန်း အခြေအနေကို ထင်ဟပ်နေတယ်။

ကျွန်တော်တို့ လမ်းလေ ျှာက်လာတော့ ပိတ်ထားတဲ့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတစ် ယောက်က လမ်းညွှန် ကိုမျိုးဇော်ကို “ မတွေ့တာကြာပြီ”လို့လှမ်းနှုတ်ဆက်တယ်။ ကို မျိုးဇော် က “နားနေရတယ်လေ၊ အခုမှTrekking လေ ျှာက်လာတာ”လို့ဖြေတယ်။ ကျွန်တော်က ဆိုင် မဖွင့် တော့ဘူးလားလို့မေးတော့ ပြုံးတယ်၊သူ့အပြုံးက မချိပြုံး။ မေးမိတာ အားနာသွားတဲ့အတွက် “တိုးရစ်တွေ ပြန်လာမှာပါဗျာ” လို့ပြောလိုက်တဲ့အခါ “သူမဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူတို့လည်း ပြန် လာမယ် မထင်ဘူး” လို့ ပြော တယ်။ ကျွန်တော်ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး။

ဆက်လက်ဖော်ပြပါ့မယ်။

ရွှေအင်းတိန် ဘုရား (၁)

ခရီးစဉ်တတိယနေ့မှာ ပတ္တူပေါက်ရွာကနေ အင်းတိန်ရွာကို ကားနဲ့ သွားပါတယ်။ ပက္တူပေါက် ရွာကနေ အောင်ပန်း – အင်းတိန် ကားလမ်းအထိ မြေသားလမ်းဖြစ်ပြီး ဆယ်မိနစ်လောက် မောင်း ရတယ်။ အောင်ပန်း – အင်းတိန်ကားလမ်းက တစ်ချို့နေရာတွေမှာ ကျောက်ချောလမ်း၊တစ်ချို့ နေရာတွေမှာ ကတ္တရာလမ်းဖြစ်ပြီး လမ်းအခြေအနေကောင်းပါတယ်။ တစ်နေရာမှာတော့ ၂၀၂၂ – ၂၀၂၃ ဘဏ္ဍာရေးနှစ်အတွင်း စုစုပေါင်း ၅.၆၉ ကီလိုမီတာကို ကတ္တရာလမ်းအဆင့်မြှင့်တင် တည် ဆောက်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း ဆိုင်းဘုတ်ထောင်ထားတာတွေ့ခဲ့ရတယ်။

ပက္တူပေါက်လမ်းခွဲကနေ အင်းတိန်းဘက်ကို သွားရင် ထီသိန်ရွာ၊ ကျောက်စုရွာ၊ နန်းရုပ်ရွာတွေကို ဖြတ်ပြီး အင်းတိန်ကို ရောက်တယ်။ ထီသိန်၊ ကျောက်စု နဲ့နန်းရုပ်ရွာတွေက ပအိုဝ်း ရွာတွေ၊ အင်း တိန်က အင်းသားရွာဖြစ်ပါတယ်။ ထီသိန်မှာ ရှေးဟောင်းဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း နှစ်ကျောင်းရှိပြီး စိတ်ဝင်စားသူများလေ့လာနိုင်ပါ တယ်။ ကလော-အင်းလေး ခြေလျင်ခရီးစဉ် စတဲ့အချိန်က နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားတွေဟာ ထီသိန် ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေမှာ ညအိပ်ရတယ်။ နောက်ပိုင်းမှ အုပ်ချုပ်မှုကိစ္စ ပိုအဆင်ပြေတဲ့ ပတ္တူ ပေါက် ရွာမှာ ညအိပ်တာဖြစ်ပါတယ်။

အင်းတိန်ရွာ အဝင် မှာ လမ်းခွဲတစ်ခုရှိတယ်။ ဘယ်ဘက်ကို ချိုးလိုက်ရင် အင်းအနောက်ဘက်ပတ် လမ်းအတိုင်း ညောင်ရွှေ နဲ့ တောင်လေးလုံး ( ကလော- တောင်ကြီးလမ်းပေါ်) ကို သွားတဲ့လမ်း ရှိတယ်။ အင်းတိန်ကို လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လာသလို အောင်ပန်း- အင်းတိန် လမ်း (၂၄ မိုင်) အတိုင်းလာလို့ရသလို ကလော-တောင်ကြီးကားလမ်း တောင်လေးလုံးလမ်းခွဲ ကနေ အင်း အနောက်ဘက် ပတ်လမ်း (၂၂ မိုင်) အတိုင်းလည်း လာလို့ရတယ်။ အဲဒီလမ်းကတော့ အစ အဆုံး ကတ္တရာလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ စက်လှေနဲ့လာမယ်ဆိုရင်တော့ ညောင်ရွှေကနေ လာလို့ရ တယ်။ ဒါပေမယ့် ညောင်ရွှေမှာ အင်းထဲလည်ပတ်ဖို့ စက်လှေငှားတဲ့အခါ ရွှေအင်းတိန် ဘုရား ပါ/မပါ အသေအချာမေးပြီးမှ ငှားပါ။ ရွှေအင်းတိန်ဘုရားနဲ့ အင်းတိန်ရွာကို ရောက်ဖို့အတွက် အင်း တိန်ချောင်းအတိုင်း နာရီဝက်လောက်ဝင်ရတာကြောင့် တစ်ချို့စက်လှေတွေက သူတို့ လိုက်ပို့ မယ့် နေရာတွေစာရင်းမှာ ရွှေအင်းတိန်ဘုရားကို ချန်ထားတတ်တယ်။

ရွှေအင်းတိန် ဘုရားက အင်းတိန်ရွာအဝင် အင်းတိန်ချောင်းတံတားအကျော် ညာဘက် မှာ ရှိတယ်။ စောင်းတန်းရှိပေမယ့် အခု ကုန်းတော်ပေါ်အထိ ကားလမ်းပေါက်နေပြီ။ ကုန်းတော်ပေါ်ရောက် တော့ ဘုရားမဖူးသေးပဲ ရွှေအင်းတိန် ဘုရားတွေ အားလုံးကို ဓာတ်ပုံရိုက်နိုင်မယ့် တောင်ကုန်း ပေါ် ကိုတက်ခဲ့တယ်။

ရွှေအင်းတိန် ဘုရားလို့ ခေါ်ပေမယ့် ဘုရားဝင်းထဲမှာ ရှေးဟောင်းစေတီငယ်ပေါင်း ၁၀၅၄ ဆူ ရှိတဲ့ အတွက် ဒရုန်းမသုံးနိုင်ဘူးဆိုရင် စေတီအားလုံးပါတဲ့ ရှုခင်းကို တောင်ကုန်းပေါ်က ရိုက်မှ ရတယ်။ အဲဒီလို မြင်ရတဲ့ တောင်ကုန်းက ကားရပ်တဲ့နေရာ အနောက်ဘက် နားမှာ ရှိပြီး ကားရပ်တဲ့ နေရာက ကြည့်ရင် တောင်စောင်းမှာ ရေကန်တစ်ခုနဲ့ တောင်ထိပ်မှာ စေတီငယ်လေးရှိတဲ့ တောင်ကုန်းပါပဲ။ တောင်ပေါ်တက်တဲ့လမ်းက ရေကန်ဘေးမှာ ရှိတယ်။ လူသွားလူလာ နည်းတော့ ချုံနည်းနည်းပိတ်နေပေမယ့် လမ်းကြောင်းကို မြင်ရပါသေးတယ်။ လမ်းမှာ လမ်းခွဲ တစ်ခု တွေ့ရင် ဘယ်ဘက်ကို လိုက်ပါ။ တောင်ထိပ်ကို ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲတက်ရပါတယ်။ တောင်ပေါ်ကနေ ဘုရားဝင်းထဲမှာ ရှိတဲ့ စေတီအားလုံးအပြင် အင်းတိန်ရွာပတ်ဝန်းကျင် မြေပြန့် လွင်ပြင်ကိုပါ မြင်ရတဲ့အတွက် ရှုခင်းမြင်ကွင်းကောင်းပါတယ်။ ဂေါပကအဖွဲ့အနေနဲ့ တောင်တက်လမ်း ကို စနစ်တကျရှင်းလင်း၊ တောင်ထိပ်မှာ ရှုခင်းကြည့်နိုင်ဖို့ နေရာလေးလုပ်ပေးထားဖို့ အကြံပြုချင် ပါတယ်။

ရွှေအင်းတိန်ဘုရားသမိုင်းမှာ ဘုရားရဲ့ မူလဒါယကာက သီရိဓမ္မာသောက ( အာသောက)မင်း ( ဘီစီ ၃၀၄ – ၂၃၂) ဖြစ်ပြီး အနော်ရထာ မင်း က ပထမဆုံးပြန်လည်ပြုပြင်တယ်၊ နောက်ထပ် ပြုပြင်တဲ့မင်းတွေက နရ ပတိစည်သူမင်း၊ မိုညှင်းမင်း၊ မင်းရဲကျော်စွာ၊ မင်းခေါင် နဲ့ဆင်ဖြူရှင်မင်းတို့ ဖြစ်တယ်လို့ ဖော်ပြ ထားတယ်။ ဘယ်ကျောက်စာအထောက်အထားနဲ့ ပြောတယ်ဆိုတာတော့ မပါဘူး။သမိုင်းပညာရှင် ဒေါက်တာသန်းထွန်းကတော့ အာသောကမင်းကျောက်စာ ရဲ့ သာသနာ ပြု တိုင်းနိုင်ငံစာရင်းမှာ မြန်မာနဲ့သီရိလင်္ကာမပါဘူး၊ အေဒီ လေးရာစုမှာ ပြု စုတဲ့ သီရိလင်္ကာ ရာဇဝင် ကျမ်း “ဒီပဝံသ” ပေါ်လာမှ သုဝဏ္ဏဘူမိနဲ့ သီရိလင်္ကာကို လွှတ်တဲ့ အကြောင်း စပြီး ဖော်ပြတယ်၊ အေဒီ ၆ ရာစုနှစ်မှ ပြုစုတဲ့ သီရိလင်္ကာရာဇဝင်ကျမ်း “မဟာဝံသ” မှာ ထပ်မံ ဖြည့်စွက်မှု တွေ လုပ်တယ်လို့ ရေးခဲ့ဖူးတယ်။ ( ထွေထွေရာရာမြန်မာ့သမိုင်း ၊ ဒေါက်တာ သန်းထွန်း ၊ ၂၀၀၇၊ စာ၄၀)။ ဘုရားဝင်းထဲမှာရှိတဲ့စေတီငယ်တွေကတော့ ၁၄ ရာစုကနေ ၁၈ ရာစု ကြားလက်ရာ တွေ ဖြစ်ပြီး မွေတော်ကက္ကူက စေတီတွေနဲ့ ပုံစံတူတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

ဒေါက်တာသန်းထွန်းကတော့ မွေတော်ကက္ကူစေတီတွေဟာ အာသောကမင်းတည်တယ်ပြော ပြော၊ အလောင်းစည်သူတည်တယ်ပြောပြော အမရပူရ ဗဒုံမင်း (၁၇၉ ၅-၁၈၁၈ ) ခေတ်လက်ရာ တွေနဲ့ နီးစပ်တဲ့အတွက် ၁၈၀၀ ပတ်ဝန်းကျင်လက်ရာတွေလို့ သတ်မှတ် ချင် တယ်လို့ ရေးပါ တယ်။ ( ထွေထွေရာရာသမိုင်း၊ စာ ၁၀။)

ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ရွှေအင်းတိန်ဘုရားနဲ့အရံစေတီငယ်တွေရဲ့ မူလဒါယကာတွေ ဘယ်သူ ဖြစ်သလဲဆိုတာထက်အင်းတိန်ကရှေးဟောင်းစေတီတွေကို ဘယ်လိုပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမလဲ ဆိုတဲ့ အချက် က ပိုအရေးကြီးနေပြီလို့ထင်ပါတယ်။

အလဲဗင်းဂျာနယ် ၂၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၀ ပါသတင်းတစ်ပုဒ်မှာ စေတီငယ် ၁၀၅၄ ဆူအနက် ခုနစ်ရာကျော်ကို ပြုပြင်ပြီးပြီ၊ နောက်ထပ်သုံးရာကျော်ပြင်ဖို့ ရှိသေးတယ်။ စေတီတွေ ပြုပြင် တာကို ရှေးဟောင်းသုတေသနရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ဆောင်ရွက်တယ်၊ ဂေါပကအဖွဲ့က ကြီးကြပ် ရုံသာ ကြီးကြပ်တယ်၊ ပြုပြင်တာက ဌာန အင်ဂျင်နီယာတွေ၊ ပန်းရန်အဖွဲ့က ပုဂံက ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ဂေါပကအဖွဲ့အတွင်းရေးမှူးရဲ့ ပြောကြားချက်ကို ဖော်ပြ ထားတာတွေ့ရတယ်။

မြေပြင်မှာ မြင်ခဲ့တာကတော့ စေတီအတော်များများဟာ မူလအနေအထားနဲ့လက်ရာ မပျောက် ပျက် အောင် ထိန်းသိမ်းထားတာမျိုးမဟုတ်ဘူး။အသစ်ပြန်တည်သလို အကုန်ပြန်အချောကိုင်ထား တာ တွေ့ရတယ်။ “၂၀၁၁-၂၀၁၂ ဘဏ္ဍာရေးနှစ် ရှေးဟောင်းသုတေသန အမျိုးသားပြတိုက်နှင့် စာကြည့်တိုက် ဦးစီးဌာန မှ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းသည်” လို့ ကျောက်စာတိုင်ထူထားတဲ့ စေတီ ၁၃ ဆူ နဲ့ အဲဒီကျောက်စာပတ်ဝန်းကျင်က စေတီတစ်ချို့ကတော့ လက်ရှိအနေအထားထက် ပိုပြီး ပျက်မသွားအောင် ထိန်းသိမ်းထားတာတွေ့ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ကစေတီတွေနဲ့ ပုံစံမတူတဲ့စေတီတစ်ဆူကိုလည်း ထုံးသုတ်ပြုပြင် ထား တာတွေ့ရတယ်။ မူလစေတီဟောင်းကို ပြုပြင်ပြီးထုံးသုတ်လိုက်တာဆိုရင်တော့ အတော်ဆိုး တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ပဲ။ အဲဒီအနားမှာပဲ စေတီတစ်ဆူကို အသစ် ပြန်တည် တဲ့အနေအထားမျိုးနဲ့ အောက်ခြေကနေ စပြီး အုတ်စီနေတာမြင်ရပြန်တယ်။ ( ပုံ ၈ နဲ့ ၉ ကိုကြည့်ပါ။ )

ဒီလို လုပ်ရပ်တွေကို ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီးဌာန နဲ့ ရှေးဟောင်းသုတေသနက သိမှ သိရဲ့လား၊ ဂေါပကအဖွဲ့ ဘာမှ မပြောဘူး လား လို့ တွေးမိတယ်။ ဒီအတိုင်းဆက်လုပ်နေရင်တော့ ရွှေအင်းတိန် ဘုရားဝင်းထဲက အရံစေတီ တွေကို ရှေးဟောင်း စေတီတွေလို့ ပြောဖို့ အတော် ခက်တော့မယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပုဂံဘုရားတွေတောင် ဒီလိုပဲ ပြင်ခဲ့တာ၊ ရွှေအင်းတိန်လောက် တော့ စိတ်ပူမနေနဲ့လို့ ပြောရင်လည်း ခံရ မှာပဲ။

ဆက်လက်ဖော်ပြပါ့မယ်။

Hi Bar @ ဘော်ဒါ ဘား

Hi Bar ပုံတင်ပေးပါဆိုလို့ အခြားသူတွေ အနည်းဆုံးပါတဲ့ပုံတွေ ရွေးတင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဖယောင်းတိုင်တွေထွန်းထားတာကတော့ စတိုင်လုပ်ထားမဟုတ်ပါဘူး။ မီးပျက်နေလို့ပါ။ ဘားကောင်တာ အပေါ်မှာ တွဲလောင်းဆွဲထားတာတွေက သောက်သုံးသူ ဘော်ဒါများက အမှတ် တရ ရေးပြီးထားခဲ့တဲ့ ဖုန်းကာဗာတွေ၊ ငွေစက္ကူတွေဖြစ်ပါတယ်။ နံရံပေါ်က စာတွေကလည်း အဲဒီ လိုပါပဲ။

ဓာတ်ပုံနဲ့ တွဲဖတ်လို့ရအောင် အရင်တင်ထားတဲ့ “သွား စား နားခဲ့သမ ျှ ” စာစု ထဲက Hi Bar အကြောင်းရေးထားတာလေးကို ကောက်နှုတ်ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ် –

ဘယ်မှာ နား

ညနေ အပန်းဖြေဖို့ ဆိုရင် မြို့မဈေးနားက Hi Bar မှာထိုင်တယ်။ ဒီဆိုင်က ကျဉ်းကျဉ်းလေး။ U ပုံ စားပွဲရှည်ကြီးမှာ ၁၅ ယောက်၊ အတွင်းက စားပွဲဝိုင်းနှစ်ခုမှာ ခြောက်ယောက်၊ အပြင်က ခုံ နှစ်ခုံမှာ ရှစ်ယောက်လောက် ပဲထိုင်လို့ရမယ်ထင်တယ်။ နောက်မှ ရောက်တဲ့သူတွေနေရာမရလို့ အပြင်မှာ ကားနောက်ဖုံးဖွင့် ပြီးထိုင်သောက်တာ လည်း မြင်ဖူးတယ်။

ဒီဘားမှာ တစ်တောင်လောက်ရှည်တဲ့ ကော့တေးမီနူးမရှိဘူး။ Snack စာရင်း နှစ်ရွက် သုံးရွက် မရှိဘူး။ ပြည်တွင်းဖြစ် ဂျင်၊ ရမ် နဲ့ ဝီစကီ ပဲရမယ်။ ပြင်းပြင်း ဒါမှမဟုတ် ပျော့ပျော့လို့ မှာလိုက် ရင် သူ့စတိုင်အတိုင်းစပ်ပေးလိမ့်မယ်။ မြေပဲဆံ နဲ့ လက်ဖက်သုပ် အလကားရတယ်။ ဆိုင်ရဲ့ ပုံမှန် အမြည်းစာရင်းက အမဲသားကြော်ပဲ။ ဒါပေမယ့် စိတ်ပါရင် အပြင်ဆိုင်တွေက ဝယ်လာလို့ရတယ်။ အနည်းဆုံး ဆိုင်ရှေ့မှာရောင်းတဲ့ ဘယာကြော်သည်ဆီက ဝယ်လို့ရတယ်။ ဝယ်လာ တဲ့ ဘယာ ကြော်နဲ့ စမူဆာကို မ ျှပေးရင် ဘယ်သူမှ မငြင်းဘူး။ ဒီဘားက တကယ့်ဘော်ဒါဘား ပဲ။ တစ်ချိန်က အရက်ဖြူဆိုင်လေးတွေ ခေတ်ကို မီခဲ့ဖူးသူတွေ အလွမ်းပြေတဲ့ဆိုင်မျိုး။

ဒီဆိုင်မှာ လူငယ်လေးတွေထိုင်တာများတယ်။ ဒါပေမယ့် အသက်ကြီးလို့လည်း ပြဿနာ မရှိဘူး။ တိုးတိုးခွေ့ခွေ့ထိုင်သောက်ရင်းဘော်ဒါဖြစ်သွားပြီး စကားဝိုင်းဖွဲ့လိမ့် မယ်။ ကျွန်တော်က ချာတိတ် တစ်ယောက်ကို ဒဲရစ်မေလာ သီချင်းတွေ အကြောင်းပြောတော့ သူက ညီပု ရဲ့ “မြို့ပြလရောင် တမ်းချင်း”၊ “ ဂျင်းဘောင်းဘီအစုတ်နဲ့လူ” တို့ကို နားထောင်ကြည့်ပါလို့ ပြော ဖူးတယ်။ ဒီလိုပဲ ရေကျော်လမ်းမကြီးနဲ့မြောင်းကြီးလမ်းမှာနေတဲ့ချာတိတ်နှစ်ယောက်နဲ့ ဆုံပြီး ရေကျော် အကြောင်း သတင်းဖလှယ်ခဲ့ဖူးတယ်။

သွား စား နား ခဲ့သမ ျှ

ကလော – အင်းလေး ခြေလျင်ခရီးစဉ် နဲ့ ကလောပတ်ဝန်းကျင် လေ့လာခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရေးဖို့အများကြီးကျန်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ခရစ်စမတ်ရုံးပိတ်ရက်ကာလ ခရီးသွားမယ့်သူများ အတွက် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ခရီးသွား၊ ဘယ်နေရာမှာ စားပြီး ဘယ်လိုတည်းခိုခဲ့သလဲဆို တာကို အချိန်မီ မ ျှဝေချင်ပါတယ်။

ဘယ်လို သွား

ရန်ကုန်ကနေ ကလောကို အဝေးပြေးဘတ်စ်ကားနဲ့ သွားပါတယ်။ ကားလိုင်းတွေမှာ ကားနှစ်မျိုးရှိ တယ်။ Business Class ဆိုတာက 2 Plus 1 လို့ပြောတဲ့ တစ်ဖက်မှာ ခုံနှစ်လုံး၊ တစ်ဖက်မှာ ခုံ တစ်လုံးပဲ ပါတဲ့ကား။ ရိုးရိုးကား Executive Class လို့လည်း ခေါ်တဲ့ ကားက တစ်ဖက်နှစ်ခုံ 2 Plus 2 ကား။ ဒီကားမျိုးကို VIP လို့လည်းခေါ်တယ်။

Business Class ကားက ငါးထောင်ပိုပေးရတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေ ကတော့ Business Class နဲ့ သွားတယ်။ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် စီးလို့ရအောင် ရှေ့နောက် နှစ်ခုံ ဝယ်တယ်။ ကားလိုင်း တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု ဝန်ဆောင်မှု မကွာပါဘူး။ အွန်လိုင်းက ဝယ်လို့ ရတဲ့၊ ကိုယ် သွားမယ့် အချိန် နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ကားလိုင်းကို ရွေးပေါ့။

ကလောမြို့ပတ်ဝန်းကျင်လည်ပတ်ဖို့တော့ ဆိုင်ကယ်တက္ကစီငှားတယ်။ ခြေလျင်ခရီးကြမ်းအတွက် လမ်း ညွှန်လုပ်တဲ့ ကိုမျိုးဇော် ( ဖုန်း ၀၉ ၄၂၈၃၇၀၂၅၇) နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်း ကိုမျိုးဝင်း ( ဖုန်း ၀၉ ၄၂၈၃၅၂၀၅၀) တို့က လိုက်ပို့ပေးတယ်။ တုတ်တုတ်ထက်ပိုသက်သာတယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆိုင်ကယ်စီးမယ်ဆိုရင်လည်း ငှားတဲ့ သူတွေရှိတယ်။ အခုရေပန်းစားနေတဲ့ စက်ဘီး စီးချင်တယ် ဆိုရင်လည်း စက်ဘီးငှားတဲ့သူတွေရှိတယ်။ ရွာငံ ၊ ပင်းဒယ သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ကားငှားစီးမှ ရမယ်။

ဘယ်မှာနေ

အရင်ခရီးစဉ်တွေမှာကလောရောက်တိုင်း Nature Land 1 ဟိုတယ်မှာတည်းတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် တော့ ဒီခရီးစဉ်အတွက် လျာထားတဲ့ ဘတ်ဂျက်ထဲဝင်အောင် Mother Land မိုတယ် ( ဖုန်း ၀၉ ၄၂၈၃၇၀၂၅၇၊ ၀၉ ၇၈၉ ၇၁၃၄၅၈) မှာတည်းတယ်။ အဲကွန်းတော့မပါဘူး။ ရေပူ (မီးလာရင် ) ရ တယ်။အိပ်ယာ၊မျက်နှာသုတ်ပုဝါသန့်ရှင်းတယ်။ အခန်း ရှစ်ခန်းပဲရှိတဲ့မိသားစုမိုတယ်လေး ဖြစ်တဲ့ အတွက်နေတတ်ရင် ပျော်စရာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကတော့ ညစာကို ကိုယ်စားချင်တာ ဝယ်ချက် ခိုင်းတယ်။ စိတ်ပါရင်မီးဖိုထဲ ဝင်ပြီး ဟိုလိုချက်ပါလား၊ ဒီလို ချက်ပါလား ဝင်လုပ်တယ်။

ဘယ်မှာစား

နေ့လယ်စာက ကြုံရာဆိုင်ဝင်စား၊ ညစာက မိုတယ်မှာ စားဆိုတော့ စားသောက်ဆိုင်ကြီးတွေနဲ့ ပတ် သက်ပြီး ညွှန်းဖို့မရှိဘူး။

နံနက်စာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါးထမင်းနယ် ၊ ဝက်သားဟင်းထုပ် ဆိုရင် မြို့မဈေးထဲက မီမီအောင် ဆိုင် မှာ စားတယ်။ ဆိုင်က တောင်ကြီးသွားတဲ့လမ်းက မြို့မဈေးထဲကို ဝင်ရင် ညာဘက် ဒုတိယမြောက် လမ်းကြားထဲမှာရှိတယ်။ကလောမှာအကောင်းဆုံး ဆိုင်လို့တော့ မပြောပါဘူး။ သို့သော် ကျွန်တော် စားဖူး သမ ျှ ငါးထမင်းနယ်နဲ့ ဟင်းထုပ်ဆိုင်တွေထဲမှာတော့ ဒီဆိုင်ကို ခံတွင်းအတွေ့ဆုံးပဲ။ ဆိုင်က ကျဉ်း ပေမယ့် သူ့ဘေးက စိန်ရတနာဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီးမှာလို့လည်း ရတယ်။ ဒီနှစ်ဆိုင်က အမျိုး ဆိုင်တွေ။ ကျွန်တော်ကတော့ တို့ဟူးနွေးကောင်းကောင်း၊ ရှမ်းခေါက်ဆွဲကောင်းကောင်းဆိုတာ ရန်ကုန် မှာလည်း ရနိုင်တဲ့အတွက် ကလော ရောက်ရင် ငါးထမင်းနယ်နဲ့ ဟင်းထုပ်ပဲ စားပါတယ်။

ချာပါတီ၊ ပူရီ ဆိုရင်တော့ သိမ်တောင်ဘုရားကုန်း (City View ) သွားတဲ့လမ်းက ဦးလေးကြီး ဆိုင်မှာ စားတယ်။ အရင်ကတော့ မြို့ထဲက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ စားတယ်။ နောက်ပိုင်း လက်ရာရော ဝန်ဆောင် မှု ပါ ကျလာတယ်လို့ ခံစားရတဲ့အတွက် ဆိုင်ပြောင်းရှာရင်း ဒီဆိုင်ကိုတွေ့တာ။ ဆိုင်က ဖွင့်တာ မကြာ သေးဖူး။ လက်ရာကောင်းတယ်၊ဈေးသင့်တယ်၊ ပန်းပင်လေးတွေကြားမှာ ထိုင်လို့ကောင်း တယ်။ အပြင်မှာ မထိုင်ချင်ဘူးဆိုရင် အိမ်ထဲမှာလည်း ထိုင်လို့ရတယ်။ ချာပါတီ ၊ ပူရီ အပြင် မဆလာလက်ဖက်ရည်လည်းကောင်းတယ်။

ဘယ်မှာ နား

ညနေ အပန်းဖြေဖို့ ဆိုရင် မြို့မဈေးနားက Hi Bar မှာထိုင်တယ်။ ဒီဆိုင်က ကျဉ်းကျဉ်းလေး။ U ပုံ စားပွဲရှည်ကြီးမှာ ၁၅ ယောက်၊ အတွင်းက စားပွဲဝိုင်းနှစ်ခုမှာ ခြောက်ယောက်၊ အပြင်က ခုံ နှစ်ခုံမှာ ရှစ်ယောက်လောက် ပဲထိုင်လို့ရမယ်ထင်တယ်။ နောက်မှ ရောက်တဲ့သူတွေနေရာမရလို့ အပြင်မှာ ကားနောက်ဖုံးဖွင့် ပြီးထိုင်သောက်တာ လည်း မြင်ဖူးတယ်။

ဒီဘားမှာ တစ်တောင်လောက်ရှည်တဲ့ ကော့တေးမီနူးမရှိဘူး။ Snack စာရင်း နှစ်ရွက် သုံးရွက် မရှိဘူး။ ပြည်တွင်းဖြစ် ဂျင်၊ ရမ် နဲ့ ဝီစကီ ပဲရမယ်။ ပြင်းပြင်း ဒါမှမဟုတ် ပျော့ပျော့လို့ မှာလိုက် ရင် သူ့စတိုင်အတိုင်းစပ်ပေးလိမ့်မယ်။ မြေပဲဆံ နဲ့ လက်ဖက်သုပ် အလကားရတယ်။ ဆိုင်ရဲ့ ပုံမှန် အမြည်းစာရင်းက အမဲသားကြော်ပဲ။ ဒါပေမယ့် စိတ်ပါရင် အပြင်ဆိုင်တွေက ဝယ်လာလို့ရတယ်။ အနည်းဆုံး ဆိုင်ရှေ့မှာရောင်းတဲ့ ဘယာကြော်သည်ဆီက ဝယ်လို့ရတယ်။ ဝယ်လာ တဲ့ ဘယာ ကြော်နဲ့ စမူဆာကို မ ျှပေးရင် ဘယ်သူမှ မငြင်းဘူး။ ဒီဘားက တကယ့်ဘော်ဒါဘား ပဲ။ တစ်ချိန်က အရက်ဖြူဆိုင်လေးတွေ ခေတ်ကို မီခဲ့ဖူးသူတွေ အလွမ်းပြေတဲ့ဆိုင်မျိုး။

ဒီဆိုင်မှာ လူငယ်လေးတွေထိုင်တာများတယ်။ ဒါပေမယ့် အသက်ကြီးလို့လည်း ပြဿနာ မရှိဘူး။ တိုးတိုးခွေ့ခွေ့ထိုင်သောက်ရင်းဘော်ဒါဖြစ်သွားပြီး စကားဝိုင်းဖွဲ့လိမ့် မယ်။ ကျွန်တော်က ချာတိတ် တစ်ယောက်ကို ဒဲရစ်မေလာ သီချင်းတွေ အကြောင်းပြောတော့ သူက ညီပု ရဲ့ “မြို့ပြလရောင် တမ်းချင်း”၊ “ ဂျင်းဘောင်းဘီအစုတ်နဲ့လူ” တို့ကို နားထောင်ကြည့်ပါလို့ ပြော ဖူးတယ်။ ဒီလိုပဲ ရေကျော်လမ်းမကြီးနဲ့မြောင်းကြီးလမ်းမှာနေတဲ့ချာတိတ်နှစ်ယောက်နဲ့ ဆုံပြီး ရေကျော် အကြောင်း သတင်းဖလှယ်ခဲ့ဖူးတယ်။

ဘယ်တွေရောက်

ကျွန်တော့်ခရီးစဉ်က ကလော ကို ရောက်တော့ တစ်ရက်နားပြီး ခြေလျင်ခရီးကြမ်းအတွက် ပြင် ဆင်တယ်။ ပြီးတော့ ကလော – ပတ္တူပေါက် တစ်ညအိပ် နှစ်ရက် ခြေလျင်ခရီးသွားတယ်။ ပတ္တူ ပေါက်မှာ တစ်ညအိပ်၊ နောက်နေ့မနက် တိမ်ပင်လယ်ကြည့်ပြီး အင်းတိန်က တဆင့် ကလောကို ကားနဲ့ ပြန်တယ်။ ကားကို ပတ္တူပေါက်ရွာကပဲငှားတယ်။ ကလောပြန်ရောက်တော့ နောက်တစ်ရက် ထပ်နေပြီး ကလော ၊ အောင်ပန်း ပတ်ဝန်းကျင်က လူသိနည်းတဲ့နေရာတွေကိုလေ့လာတယ်။ နောက်နေ့ ရန်ကုန်ကို အဝေးပြေးကားနဲ့ ပြန်လာပါတယ်။ စုစုပေါင်း ၇ ရက် ကြာပါတယ်။

တိမ်ပင်လယ်

ကလော ကို လာတဲ့ ဧည့်သည်အများစုက “တိမ်ပင်လယ်” လို့ ပြောလိုက်ရင် ကလောမြို့ အထွက် အိုးစည်တောင်ပေါ်က မြင်ရတဲ့ တိမ်ပင်လယ်ကို ပဲ သိကြပါတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလို ပါပဲ။ ကလောရောက်ရင် အိုးစည်တောင်ပေါ်တက်ပြီး တိမ်ပင်လယ် အလှကို ခံစား၊ ဓာတ်ပုံရိုက် ခဲ့ တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကလောတိမ်ပင်လယ်က တစ်ခါတစ်ရံ တိမ်ပင်လယ် ပီပီပြင်ပြင် မဖြစ်ဘူး။ နောက်ပြီး ကလောမြို့ရဲ့ မီးရောင်တွေကြောင့် သဘာဝအလှကို အပြည့်အဝမခံစားရဘူး။

အခု ခြေလျင်ခရီးကြမ်းသွားမယ်ဆိုတော့ လမ်းညွှန်ကိုမျိုးဇော်က ခရီးဆုံးရွာဖြစ်တဲ့ ပတ္တူပေါက် ရွာမှာ ညအိပ်ပြီး နောက်တစ်နေ့မနက် အင်းတိန်ကို ဆက်မထွက်ခင် ပတ္တူပေါက် တိမ်ပင်လယ် ကို ကြည့်ဖို့စီစဉ်ပေးမယ်လို့ ပြောမှ ကလော၊ အောင်ပန်း ဒေသမှာ နောက်ထပ်တိမ်ပင်လယ် တစ်ခု ရှိမှန်း သိရတယ်။

ပတ္တူပေါက်တိမ်ပင်လယ်ကို ကြည့်ဖို့အတွက် မနက် ခြောက်နာရီခွဲမှာ ရွာက ထွက်တယ်။ တိမ်ပင် လယ် ကြည့်ရမယ့် ဘုရားကုန်းအခြေအထိ ကားသွားလို့ရပါတယ်။ ဆလွန်းကားဆိုရင်တော့ တစ်ချို့နေရာတွေမှာ ဗိုက်နဲ့ မြေကြီးမတိုက်မိအောင် နည်းနည်းသတိထားရမယ်။ ဘုရားကုန်း အခြေမှာ ကားရပ်ပြီးတောင်ပေါ်ကို ဆယ်မိနစ်လောက် လမ်းလေ ျှာက်တက်ရတယ်။ တောင်ခြေက ကြည့်ရင် ကျောက်တောင် မတ်မတ်ကြီးလို့ မြင်ရပေမယ့် လမ်းက ကျောက်တောင်နောက်ကြော ကနေ ပြေပြေလေးတက်သွားတဲ့အတွက် လူတိုင်းတက်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ တောင်ခြေရောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှာ အောင်ပန်းက လာတဲ့ အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ရောက်နေတယ်။ တိုယိုတာ မတ်တူးနဲ့လာတာ၊ အဲဒီအဖွဲ့က အသက် ခြောက်ဆယ့်ကိုးနှစ် အဖွား နဲ့ မြေးတွေ လာတာဖြစ်ပါတယ်။ ပတ္တူပေါက်ဘုရားကုန်းအထိ မတ်တူးနဲ့ လာလို့ ရတယ်၊ ခြောက်ဆယ်ကျော်တွေလည်း တောင်ပေါ်တက်လို့ ရတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပါပဲ။

ပတ္တူပေါက် တိမ်ပင်လယ်က ဘုရားကုန်းရဲ့ အရှေ့ဘက် ပတ္တူပေါက်ရွာပေါ်နဲ့ အနောက်ဘက် ကုန်းလှ ၊ ရေခေါင်းတို၊ ပတ္တူပေါက်လမ်းရှိတဲ့ တောင်ကြားလွင်ပြင်တစ် ခုလုံး တိမ်ပင်လယ် ဖြစ်နေ တာပါ။

ကျွန်တော်တို့က တောင်ပေါ်မှာ မနက် ရှစ်နာရီအထိ နေခဲ့တယ်။ တိမ် ပင်လယ်ကြားကနေ ရွာကို ရေးရေးလေးမြင်ရတဲ့အလှ၊ တိမ်တွေကြားထဲကနေ တောင်ထိပ်တွေ ကျွန်းတွေလို ထိုးထွက်နေ တဲ့အလှတွေက အသက်ရှုမှားလောက်ပါတယ်။ နောက်ပြီး ကားသံ မကြားရ၊ လ ျှပ်စစ်မီးရောင်တွေ မမြင်ရဘဲ တိမ်ပင်လယ်သက်သက်ကို ကြည့်နေရတဲ့ အရသာကလည်း ကိုယ်တိုင်ရောက်မှ သိနိုင်တဲ့ အရသာဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ တောင်ပေါ်မှာ မနက်ကိုးနာ ရီလောက်အထိ နေနိုင်ရင် အနောက်ဘက် တောင်ကြားလွင်ပြင်ထဲက ယာခင်းတွေ၊ တောင်ကုန်း လေးတွေ တိမ်ကြားထဲက ထိုးထွက်လာတာကို မြင်ရမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့က အင်းတိန်၊ ညောင် ရွှေ ကနေ ကလောအထိ ပြန်ဖို့ရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် ရှစ်နာရီမှာ ပြန်ဆင်းခဲ့ရလို့ အဲဒီ ရှုခင်း ကို မမြင်ခဲ့ရဘူး။

ကလောကို ရောက်တဲ့ ဧည့်သည်တွေက ပတ္တူပေါက်တိမ်ပင်လယ်ကို ကြည့်ချင်ရင် ကျွန်တော်လို လမ်းလေ ျှာက်သွားဖို့မလိုပါဘူး။ ကလောကနေ မနက် ငါးနာရီကားနဲ့ထွက် လာရင် ပတ္တူပေါက် ရွာကို ခြောက်နာရီကျော်ကျော် ရောက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နဲ့ ဆုံတဲ့ အောင်ပန်းအဖွဲ့ကတော့ အောင် ပန်းကနေ မနက်ငါးနာရီခွဲ ထွက်လာတာလို့ပြောတယ်။

တကယ်လို့နေ့ချင်းပြန်မသွားချင်ဘူးဆိုရင်ကလောမွန်းလွဲပိုင်းထွက်၊ပတ္တူပေါက်မှာရွာပတ်ဝန်း ကျင် လေ့လာ၊ ညအိပ်။ မနက် တိမ်ပင်လယ်ကြည့်၊ ပြီးမှ အင်းတိန် ဘုရားဖူး၊ ပြီးရင် ညောင်ရွှေ ကတဆင့်ကလောကို ပြန်လာလို့ရတယ်။ကလောကိုပြန်ရင်လည်း ရွှေညောင်ကို မဝင်ဘဲ ခေါင်တိုင် ကတဆင့် တောင်လေးလုံးကို ဖြတ်ထွက်တဲ့လမ်းရှိတယ်။ တောင်လေးလုံးကနေမှ ပြည်ထောင်စု လမ်းမ ကြီးအတိုင်း ဘယ်ဘက် ချိုး သွားရင် ဘဝသံသရာတံတား၊ ဟဲဟိုး၊ အောင်ပန်း ၊ ကလောကို ရောက်တယ်။

ပတ္တူပေါက်ရွာမှာ ညအိပ်မယ်ဆိုရင်တော့ နှစ်မျိုးရွေးလို့ရတယ်။ နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားတွေလို ရွာထဲက အိမ်တွေမှာ အိပ်လို့ရတယ်။ ရေပူတော့မရဘူး။ မီးကတော့ ဆိုလာမီးပေါ့။ ကျွန်တော် တည်းခဲ့တဲ့ အိမ်ကတော့ ဈေးဆိုင်လည်း ရှိတဲ့အတွက် ညဘက် နှစ်နာရီ မီးစက်မောင်းပေး တယ်။ ဆိုလာမီးကတော့ တစ်ညလုံးပေးတယ်။

ရွာထဲမှာ မတည်းချင်ဘူး၊ ဟိုတယ်မှာပဲတည်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အောင်ပန်း- အင်းတိန်ကားလမ်း မိုင်တိုင် ၁၂ အကျော်လောက်မှာ “ မြတ်စေတမန်” ဟိုတယ်ဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲဒီ ဟိုတယ်ကတော့ ဝါးနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ဘန်ဂလိုတွေရှိသလို အုတ်အဆောင်တွေလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီဟိုတယ်ကတော့ မနက် ၅ နာရီကနေ ခုနစ်နာရီ၊ ညနေ ငါးနာရီခွဲကနေ ဆယ့်တစ်နာရီ အထိ မီးစက်မောင်းပေး တယ်။ ဆိုလာမီးအိမ်ထားပေးတယ်။ ရေပူ ရတယ်။ ကျွန်တော်တော့ အဲဒီဟိုတယ်မှာ မတည်းဖူးဘူး။ မြင်ခဲ့ ရသလောက်တော့ ဟိုတယ်ကနေ အင်းလေးကန်ဘက်ကို မြင်ရတဲ့ ရှုခင်းက အတော်လှ တယ်။ အဆောက်အအုံတွေကလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်ပါပဲ။

ပတ္တူပေါက်ကို သွားတဲ့ကားလမ်းက အောင်ပန်းမြို့ ကနေ ဟဲဟိုးဘက် အထွက် မင်္ဂလာရေကန် အကျော်မှာရှိတယ်။ အောင်ပန်း – အင်းတိန်ကားလမ်းဆိုတဲ့ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်ရှိတယ်။ အောင် ပန်းကနေ အင်းတိန်အထိ ၂၅ မိုင်ရှိပြီး ကတ္တရာလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ အဆင်းအတက် မကြမ်းဘူး။ ပတ္တူ ပေါက်လမ်းခွဲက ထီသိန်ရွာမရောက်ခင် မိုင်တိုင် ၁၀ အကျော်လောက်မှာ ရှိတယ်။ ပတ္တူပေါက် ရွာ သို့ ဆိုတဲ့ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်ရှိတယ်။ အဲဒီလမ်းခွဲကနေ ရွာထဲအထိ မြေလမ်းဖြစ်ပြီး ကား လေး တွေ သွားလို့ရပါတယ်။ ရွာထဲ ဝင်သွားရင် လမ်းဆုံမှာ ကျွန်တော်တို့တည်းခဲ့တဲ့ ဈေးဆိုင် ရှိတယ်။ ဦးချစ်စိုး ဆိုင်လို့ မေးရင် ရတယ်။ အဲဒီဆိုင်က တိမ်ပင်လယ် ကြည့်မယ့်နေရာကို လမ်း ညွှန်ပေး ပါလိမ့်မယ်။ ညအိပ်ချင်မယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီဆိုင်မှာ အိပ်လို့ရတယ်။ သူ့ဆီမှာ လူပြည့်နေ ရင် တည်းလို့ရတဲ့နေရာကို ဆက်သွယ်ပေးပါလိမ့်မယ်။

ကလောကို ရောက်တဲ့အခါ အများသူငါ သွားနေကြ ခရီးတွေကို မသွားဘဲ ထူးထူးခြားခြား သွားချင် တယ်ဆိုရင်တော့ ပတ္တူပေါက်မှာ တစ်ညအိပ် ၊တိမ်ပင်လယ်ကြည့် ၊အင်းတိန် နဲ့အင်းလေး၊ ညောင် ရွှေကိုလည်တဲ့ ခရီးစဉ်ကို သွားကြည့်ဖို့တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။

ဆက်သွယ်ရန်ဖုန်းနံပါတ်များ

ခရီးသွားလမ်းညွှန် ကိုမျိုးဇော် ( ၀၉ ၄၂၈၃၇၀၂၅၇)

ပတ္တူပေါက်ရွာတည်းခိုအိမ် ဦးချစ်စိုး ( ၀၉ ၂၅၀၈၉၀၃၄၅)

မြတ်စေတမန်ဟိုတယ် ( ၀၉ ၂၅၀၂၅၄၀၅၉) https://www.facebook.com/MSTM.TBH

ခြေလျင်ခရီးသည် (၃)

လမိုင်းရွာမှာ ကျွန်တော်တို့ညအိပ်တဲ့အိမ်က နှစ်ထပ်အိမ်၊ အောက်ထပ်က ဗြုံးအုတ်၊ အပေါ်ထပ်က ဝါးထရံကာ သွပ်မိုး။ အိပ်တာကတော့ အပေါ်ထပ် အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ အိပ်ယာ ခင်းပြီး အိပ်ရတယ်။ နိုင်ငံခြားသားဧည့်သည်တွေ တည်းခိုနေကြ ဖြစ်တဲ့အတွက် မွေ့ယာ၊ စောင်၊ ခေါင်းအုံး သန့်ရှင်းပါတယ်။ နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားတွေက တိုက်အိမ်တွေမှာ တည်းခိုရတာ မကြိုက်ဘူး။ ထရံ ကာ၊ပျဉ်ခင်းအိမ်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ဝါးကြမ်းခင်း ၊ ထရံကာ အိမ်တွေမှာ တည်းချင်တယ်။ ရိုးရာ ပုံစံ အိမ်ဆိုရင်တော့ အကြိုက်ဆုံးပေါ့။ အိပ်ရင်လည်း အိမ်ရှေ့ခန်း မှာ တန်းစီပြီးအိပ်ကြတယ်။ ရေအိမ် ကလည်း အနောက်တိုင်းပုံစံဖြစ်ဖို့မလိုဘူး။ အရှေ့တိုင်းပုံစံ၊ ကြွေ ခွက် ဆိုရင် ရပြီ။ အဓိက လိုအပ်ချက်က သန့်ရှင်းနေဖို့ပဲ။

တောင်ပေါ်တောတွင်းခြေလျင်ခရီးကြမ်းသွားတဲ့ နိုင်ငံခြားသားဧည့်သည်တွေ များတဲ့အတွက် ဒေသ ခံပြည်သူတွေ ဝင်ငွေကောင်းသလို ရေ နဲ့မိလ္လာသုံးစွဲမှု၊ အမှိုက်စွန့်ပစ်မှု တွေ စည်းကမ်းရှိ၊ သန့်ရှင်းလာတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေရတယ်။ အခု ခရီးသွားမရှိတဲ့အချိန်မှာတောင် ကျွန်တော် ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ရွာတွေ မှာ ပလတ်စတစ် အမှိုက်တွေ စည်းကမ်းမဲ့ စွန့်ပစ်ထားတာမရှိ သလောက် ပဲ။ ရွာလမ်းဘေးဝဲယာမှာလည်း “ လက်တွဲ ကူမယ်၊ ဒို့လူငယ်” လို့ စာတမ်းထိုးထားတဲ့ အမှိုက် ပုံးလေးတွေလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်။

ပထမနေ့ ကျွန်တော်တို့ဖြတ်လာခဲ့တဲ့ ရွာတွေမှာ ဟင်းခါးကုန်းနဲ့ စေတီတောင်က ပလောင် ရွာတွေ၊ ကမ်းပါးနီရွာ၊ လွတ်ပြင်ရွာ၊ ရှားပြင်ရွာနဲ့ လမိုင်းက တောင်ရိုးရွာတွေ၊ ၊ မြင်းဒိုက်နဲ့ ရွာပု က တောင်ရိုးနဲ့ ဓနု ရောနေတဲ့ရွာတွေဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဒုတိယနေ့ ခရီးစဉ်က လမိုင်း၊ ပင်နွေး၊ ပေါ်ကဲ ၊ ကုန်းလှ ( နေ့လယ်စာ) ၊ ရေခေါင်းတို – ပတ္တူပေါက် ခရီးဖြစ်ပြီး ပင်နွေး၊ ပေါ်ကဲ၊ ရေခေါင်းတို နဲ့ ပတ္တူပေါက်က ပအိုဝ့်ရွာတွေ၊ ကုန်းလှက တောင်ရိုး နဲ့ ဓနုရောနေတဲ့ ရွာ ဖြစ်ပါတယ်။ဒုတိယနေ့ ခရီးစဉ်က စုစုပေါင်း ၁၁.၉၄ မိုင်ရှိတယ်။ မနေ့ကထက် ခရီး တို ပေမယ့် အတက်အဆင်းပိုများတယ်။ ပိုပင်ပန်းတယ်။

လမိုင်းကနေ မနက်ခုနစ်နာရီစထွက်တယ်။ လမိုင်းရွာထိပ် တောင်ကုန်းပေါ်က ရွာဦးဘုန်းကြီး ကျောင်း ဝင်းထဲ ဖြတ်ပြီး ပင်နွေးရွာကို သွားရတယ်။ လမ်းကြောင်းက လမိုင်းရွာ ဘုန်းကြီး ကျောင်း ကုန်း က ဆင်းပြီးရင် နေ့လယ်စာ စားမယ့် ကုန်းလှ ရွာအထိ တောင်ကုန်းငယ်လေးတွေ အတိုင်း တက် လိုက် ဆင်းလိုက်သွားရတယ်။ ဒါပေမယ့် အတက်ခရီးက ပိုများတယ်။ ကုန်းလှရွာက အမြင့်ပေ ၄၆၄၆ ပေ ရှိပြီး ဒီလမ်းကြောင်းမှာ အမြင့်ဆုံးနေရာဖြစ်ပါတယ်။

တကယ်တော့ လမိုင်း-ကုန်းလှ လမ်းက စိုက်ခင်းတွေကြားက ဖြတ်သွားရတာပါ။ ပတ်ဝန်းကျင် တောင်ကြောတွေမှာလည်း စိုက်ခင်းတွေရှိတယ်။ စိုက်ခင်းတွေကလည်း ဒီရာသီဆိုရင် ပန်းနှမ်း ခင်းတွေက အဝါရောင်၊ ဆီမုန်ညင်းခင်းတွေက အဖြူရောင်၊ ဂေါ်ဖီစိုက်ခင်းတွေက အစိမ်းရောင်၊ ငရုတ်ခင်းတွေက အနီရဲရဲ၊ ထွန်ယက်ထားတဲ့ စိုက်ခင်းတွေက မြေနီရောင် နဲ့ ရွာငံသွားတဲ့လမ်းက မြင်းမူကုန်းရှုခင်းလို အလွန်လှတဲ့ ရှုခင်းမျိုးပေါ့။

ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်မှာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ဈေးကွက်အခြေအနေအရ ( ကြက်စာ) ပြောင်း နဲ့ ငရုတ်စိုက်ခင်းတွေပဲစိုက်တာများပြီး ပြောင်းခင်းတွေက ရင့်ပြီးချိုးရမယ့်အချိန်ရောက်နေတော့ အညိုရောင်ဖြစ်နေပြီ။ ဒီတော့ ရှုခင်းက ထင်သလောက်မလှတော့ဘူး။

ဒုတိယနေ့ ခရီးစဉ်က အတက်ခရီးများတဲ့အပြင် ယာခင်းတွေကြားက ဖြတ်သွားရတဲ့အတွက် လမ်း ရှာရတာလည်း ခက်တယ်။ အရင်ကတော့ ဧည့်သည်အလာများတဲ့အတွက် ယခင်းတွေကြားမှာ လူသွားလမ်းတွေ ရှိတယ်။ အခုတော့ သုံးနှစ်လောက် အသွားအလာမရှိတော့တဲ့အတွက် လမ်း တွေ ပျောက်နေပြီး ချုံတွေတိုးရတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး မြက်သီးတွေ၊ ကပ်စေးနှဲ သီး တွေကပ်ပြီး အဲဒါတွေ ပြန်ဖယ်ရတာက အလုပ်တစ်လုပ်ဖြစ်နေတယ်။

လမိုင်းကထွက်ပြီး ပထမဆုံးရောက်တာက ပင်နွေးရွာ၊ ပြီးတော့ ပေါ်ကဲရွာ၊ ဒီရွာနှစ်ရွာက ဘုရား ကုန်းလေးတစ်ခုပဲ ခြားတယ်။ ပင်နွေးရွာမှာ ရိုးရာ ဂျပ်ခုတ်ထည်တွေ ရက်တဲ့ အဖွားနှစ်ယောက် ရှိတယ်။ နိုင်ငံခြားသားခရီးသည်တွေက အဖွားတွေရက်တာ ကို လေ့လာ ဓာတ်ပုံရိုက်၊ အထည် တွေ ဝယ်ကြတယ်။ အခုတော့ အဖွားနှစ်ယောက်လည်း လုပ်ငန်းရပ်ထားရတယ်။

ပင်နွေးနဲ့ ပေါ်ကဲရွာတွေက ငရုတ်အဓိက ထားစိုက်တဲ့ရွာတွေ၊ အိမ်တိုင်းလိုလို ငရုတ်သီးတွေ နေ လှန်းထားတဲ့အတွက် ရွာထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ ငရုတ်သီးနံ့ မွှန်နေတာပဲ။ ပွဲရုံပို့ဖို့အတွက် ကားတင် နေတာလည်း မြင်ရတယ်။ ငရုတ်ရွေးနေတဲ့ အမျိုးသမီး တွေလည်း တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒီနှစ် ငရုတ်ဈေး က စဖွင့်တော့ နှစ်သောင်းဈေး၊ အခု တစ်သောင်းငါးထောင်ဈေး၊ ဈေးနည်းနည်းကျပေမယ့် ကိုက် သေးတယ်လို့ ပြောတယ်။

ကုန်းလှ ရွာက ကလော-အင်းလေး ခရီးကြမ်းလေ ျှာက်တဲ့ အဖွဲ့ အများစု နေ့လယ် စာစားတဲ့ ရွာဖြစ်တဲ့အတွက် ကိုဗစ်မဖြစ်ခင်က ဧည့်သည်တွေနဲ့ အတော်စည်ကားတဲ့ရွာပေါ့။ ကလော- အင်း လေး ခြေလျင်ခရီးစဉ်မှာ ဧည့်လမ်းညွှန်တွေက ညစာနဲ့ နေ့လယ်စာ စားမယ့် ရွာတွေကို လိုအပ် တဲ့ပစ္စည်းတွေ ကြိုပို့ထားတယ်။အိမ်ရှင်တွေက ချက်ပြုတ်ပေးတယ်။ အိပ်ဖို့နားဖို့ ရေသုံးဖို့ အကုန် စီစဉ်ပေးတယ်။ အဲဒီအတွက် အိမ်ရှင်တွေက ဝင်ငွေရတယ်။ ဧည့်သည်များရင်တော့ ဧည့်လမ်းညွှန် တွေက သူတို့ရဲ့ ထမင်းချက်အဖွဲ့ကို ကြိုလွှတ်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခရီးစဉ်က လူနှစ်ယောက် ပဲ ဆိုတော့ နေ့လယ်စားဖို့အတွက် ပစ္စည်းတွေ ကြိုမပို့တော့ဘူး။ ခေါက်ဆွဲကြော် လုပ်ထားဖို့ပဲ ဖုန်းဆက်မှာထားလိုက်တယ်။

ကုန်းလှ ရွာကနေ ခရီးဆုံးရွာဖြစ်တဲ့ ပတ္တူပေါက်ကို သွားတဲ့လမ်းကြောင်း နှစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ခုက ကုန်းလှကနေ ပတ္တူပေါက်ကို သွားတာ၊ အဲဒီလမ်းက လမ်းသာတယ်။ ခရီးတိုတယ်။ နောက်လမ်း ကြောင်းက ကုန်းလှကနေ ရေခေါင်းတိုရွာ ၊ ရေခေါင်းတိုကနေ ပတ္တူပေါက်သွားတဲ့လမ်းကြောင်း၊ အဲဒီလမ်းကြောင်းက ကုန်းလှကနေ ရေခေါင်းတိုအထိ အဆင်း၊ပြီးရင် ပတ္တူပေါက်ရွာ ကို ပြန်တက် ရတဲ့အတွက် ခရီးဝေးတယ်၊ ခရီးပန်းမယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေခေါင်းတို ရေထွက်နဲ့ ချောင်းမှာ ရေချိုး လို့ ရတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော်က ရေခေါင်းတိုက တဆင့်သွားတဲ့လမ်းကို ပဲ ရွေးလိုက်တယ်။

ကုန်းလှကနေ ရေခေါင်းတိုအထိက ရွာချင်းဆက်လမ်းအတိုင်းပဲ သွားရတယ်။ ရေခေါင်းတို ရွာ ရောက်တော့ ရွာဈေးဆိုင်မှာ ရေသန့်ဘူး ဝင်ဝယ်တယ်။ ဆိုင်ထဲမှာ မြန်မာ၊ ပအိုဝ့် နှစ်ဘာသာနဲ့ “ အကြွေး(၂) ရက်ပို၍ယူခြင်း သည်းခံပါ” လို့ရေးထားတယ်။ အကြွေးကို နှစ်ရက်ထက် ပိုမဆိုင်း ဘူး ဆိုတဲ့သဘောပေါ့။ ဒါနဲ့ ဆိုင်ရှင်ကို “ နှစ်ရက်ပြည့်တော့လာပေးလားဗျ” လို့မေးတော့ “ ရေးတာ ထားတာပါ၊ရွာသားချင်းဆိုတော့ မပေးမချင်းတောင်းရတာပဲ” လို့ ဖြေတယ်။ ကိုယ့်ရပိုင်ခွင့် ကိုယ် ပြန်တောင်းတာတောင် မလွယ်တဲ့ဘဝပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတစ်ယောက်တည်း ကြုံနေရတဲ့ အဖြစ် တော့ မဟုတ်ဘူး။

ရေခေါင်းတို ရွာကနေ ရေထွက်ကို နာရီဝက်လောက်လေ ျှာက်ရတယ်။ ရေထွက်က ရေအားကောင်း တယ်။ ဒလက်ဘီးတွေနဲ့ ရေမော်တာကို မောင်းပြီး ရွာကို ရေပေးဖို့လုပ်ထားတာလည်း တွေ့ရ တယ်။ ရေထွက်ဘေးမှာ ရေထွက်ဧရိယာအတွင်း ရေသွယ်ခြင်း၊ မြေကွက်ချဲ့ခြင်း၊ ငါးဖမ်းခြင်း မလုပ် ဖို့ သတိပေးတဲ့ စာ ကပ်ထားတယ်။ သတိပေးစာအောက်မှာ “ ပုံ၊ ရေခေါင်းတိုကျေးရွာသူ/သားများ” လို့ ရေးထားတယ်။

ရေခေါင်းတိုရေထွက် အနားမှာ ချောင်းတစ်ချောင်းရှိတယ်။ လမ်းညွှန်ကိုမျိုးဇော်က အဲဒီ ချောင်း ဟာ ဘီလူးချောင်းရဲ့ အစပဲ။ အင်းတိန်နားမှာ အင်းလေးကန်ထဲကို စီးဝင်သွားတယ်လို့ ပြော တယ်။ နိုင်ငံ ခြားသားခရီးသွားတွေကတော့ အဲဒီချောင်းဘေးမှာ နား၊ ရေကူးပြီးမှ ပတ္တူပေါက်ကို ခရီးဆက် ကြ တယ်။

ကျွန်တော်ကတော့ ရေထွက်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ခြေကုန်လက်ပန်းကျနေပြီ၊ ရေချိုးပြီး နားလိုက်ရင် ခရီးဆက်သွားနိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးတာနဲ့ အားတင်းပြီး ဆက်ထွက် ခဲ့တယ်။ ရေထွက်ကနေ ပတ္တူပေါက်ကို နှစ်နာရီ နီးပါးလောက်ဆက်လေ ျှာက်ရတယ်။ ကျနေ အရှိန် က လည်း ပြင်း၊ ကုန်းတက် ကုန်းဆင်းတွေလည်း ရှိတော့ ရောက်ခါနီးလေ မောလေပဲ။

ပတ္တူပေါက်ရွာက ကျောက်တောင်ကြောကြီးရဲ့ နောက်မှာ ရှိတယ်။ အဝေးကကြည့်ရင် ရွာကို သွားတဲ့ တောင်ကြားလမ်းကို မမြင်ရဘူး။ အနားရောက်မှ ကျောက်တောင်ကြီး နှစ်ခုကြားက ကွေ့ပြီး တက်သွားတဲ့ ရွာဝင်လမ်းကို မြင်ရတယ်။ မုဆိုးကြီး အလန်ကွာတာမိန်း ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ပါ လေ့ရှိတဲ့ ပျောက်ဆုံးနေသော မြို့ပျက်ကြီးကို ဝင်တဲ့လမ်းမျိုးပေါ့။

ရွာအဝင်လမ်းက ကုန်းတက်၊ ကုန်းထိပ်က တောင်ကြားနေရာအစပဲ။ အဲဒီနေရာ မှာ နတ် ကွန်း တစ်ခုရှိတယ်။ နတ်ကွန်းအပေါ်တောင်နံရံမှာ ကျောက်ဖျာတစ်ချပ်ရှိတယ်။ အစဉ် အလာ ပြော စကားကတော့ ဟိုး ရှေးပဝေသဏီ ကာလတုန်းက အဲဒီကျောက်ဖျာနေရာမှာ ဂူကြီးရှိ တယ်၊ အဲဒီ ဂူထဲမှာ ရတနာတွေ၊ အိုးခွက်ပန်းကန်တွေရှိပြီး အလှူ အတန်း၊ ပွဲလမ်းသဘင်ရှိရင် သွား ယူ လို့ ရတယ်၊ ပြီးရင် မပျက်မကွက်ပြန်ပို့ ရတယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ ရွာသားတွေက ကတိပျက်ပြီး ပြန် မပေး တဲ့အတွက် တောင်စောင့်နတ်က စိတ်ဆိုးပြီး ဂူပေါက်ကို ပိတ်လိုက်တယ်တဲ့။ ကတိမတည်ရင် နတ် မကြိုက်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ တကယ်တော့ ကတိမတည်ရင် လူတွေလည်း မကြိုက်ပါဘူး။

နတ်ကွန်းကို ကျော်လာတော့ လမ်းဘေးမှာ ကုန်ကားတစ်စီးရပ်ပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်တွေ တင်နေတာ တွေ့တယ်။ ခမောက်ဆောင်း၊ လွယ်အိတ်စလွယ်သိုင်း လွယ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အလုပ်သမားတွေကို ကြီးကြပ်နေတယ်။ အောင်ပန်းကလာတဲ့ ပွဲစား၊ ဒါပေမယ့် အောင်ပန်းသူ မဟုတ် ဘူး။ ကျောက်ပန်းတောင်းသူ။

တောင်သူတွေရှုံးပေမယ့် ပွဲစားကတော့ ရှုံးဖို့မရှိဘူး လို့ထင်ပြီး “ အခြေ အနေ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား” လို့ မေးလိုက်တယ်။ အမျိုးသမီးက “အောင်မယ်လေး၊ လေးရာ ဈေး နဲ့ ကြိုဖြတ် ထား တာ၊ အခုတော့ ဒန့်တန်တန်ပဲ” လို့ ဖြေတယ်။

ပတ္တူပေါက်ရွာရဲ့ ထူးခြားချက်ကကလော- အင်းလေး ခရီးစဉ် နှစ် ညအိပ်၊ သုံးညအိပ်၊ တစ်ညအိပ် စသည်ဖြင့် လမ်းကြောင်း အမျိုးမျိုးရှိပေမယ့်ဘယ်လမ်းကြောင်းကလာလာ ပတ္တူပေါက်မှာ ညအိပ် ပြီးမှ အင်းတိန်ကို ခရီးဆက် ရတယ်။ ဒ့ါကြောင့် ပတ္တူပေါက်ရွာမှာ အိမ်ခြေ နှစ်ရာ ကျော်ရှိတဲ့ အနက် ဧည်သည်လက်ခံတဲ့ အိမ် ၄၈ အိမ်ရှိတယ်။ ကျန်တဲ့အိမ်တွေကလည်း ခရီးသွားလုပ်ငန်းနဲ့ ပတ် သက်တဲ့ ရေ၊ မီး ၊ ထင်း၊ပစ္စည်းပို့ စတဲ့လုပ်ငန်းတွေမှာ တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း ပတ်သက် နေ တာဆိုတော့ ခရီးသွားလုပ်ငန်းက ရွာရဲ့ အဓိက ဝင်ငွေရလမ်းတ စ်ခုဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခု တော့ ငုတ်တုတ် မေ့ပေါ့။

တည်းခိုတဲ့အိမ်ရောက်တော့ အိမ်ရှင်တွေက ရွာပုက အမျိုးသမီးကြီးပြောသလိုပဲ ခရီးသွားလုပ်ငန်း က ရပ်၊ သီးနှံဈေးတွေက ကျ လို့ ဒေသခံတွေ အခက်အခဲဖြစ်တဲ့အကြောင်းပြောတယ်။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားတို့လည်း ခင်ဗျားတို့ဒုက္ခ၊ ကျန်တဲ့ဒေသတွေလည်း သူ့ဒုက္ခနဲ့ သူ၊ အားလုံး ဒန့်တန်တန် ပဲ လို့ ကျောက်ပန်းတောင်သူစကားကို ငှားပြီး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

ခြေလျင်ခရီးသည် (၂)

ကလောကိုရောက်တော့ တစ်ရက်နားပြီး ခရီးစဉ်အတွက်လိုအပ်တာတွေ ပြင်ဆင်တယ်။ မီးလာ တဲ့အချိန်မှာ ကင်မရာဘက်ထရီ နဲ့ Power Bank တွေ အားအပြည့်သွင်းရတယ်။ ပထမ ည အိပ် မယ့် လမိုင်းရွာက လ ျှပ်စစ်မီးရပေမယ့်လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဘာမှ မသေချာတဲ့အတွက် ကင်မရာ ဘက် ထရီ အပို နှစ်လုံးယူသွားရတယ်။ Power Bank နှစ်ခု ယူသွားတယ်။

ခရီးစဉ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ အဝတ်အထည်တွေ၊ တစ်ကိုယ်ရေသုံးပစ္စည်းတွေက အနည်းဆုံးယူသွား တာကောင်းတယ်။ ကိုယ်တိုင်မသယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ခရီးစဉ် စီစဉ်ပေးတဲ့သူနဲ့ညှိနှိုင်းပြီး ညအိပ်မယ့် နေရာတွေကို ကြိုပို့ထားဖို့လိုမယ်။ အဲဒါဆိုရင်တော့ ဆိုင်ကယ်သီးခြားစီစဉ်ရတာမျိုး ရှိနိုင်ပြီး ကုန်ကျစရိတ်ပိုကုန်မယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ပုဆိုးတစ်ထည်နဲ့ အနွေးထည်တစ် ထည်၊ ညှပ်ဖိနပ် တစ်ရံ နဲ့ သန့်ရှင်းရေးပစ္စည်းတွေကို ညအိပ်မယ့်ရွာအတွက် သား၊ငါး၊ သီးနှံတွေ ပို့တဲ့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ အကြုံထည့်ပေးလိုက်တယ်။အထုတ်သေးတော့ သီးခြားစီစဉ်ဖို့မလိုဘူး။ အဝတ်အစား ကတော့ သုံးရက်လုံး တစ်စုံတည်း၊ ဒါဝတ်၊ ဒါချွတ် ပဲ။

ကျွန်တော်တို့ ခရီးစဉ်က ကလော နှီးဘုရားကြီးနောက်ဘက် တောင်စောင်းကနေ စတယ်။ ကလော – ရေအေးကန်၊ ဟင်းခါးကုန်း၊ စေတီတောင်၊ ကမ်းပါးနီ ရွာတွေကို ဖြတ်ပြီး မြင်းဒိုက် ဘူ တာမှာ နေ့လယ်စာ စားတယ်။ ပြီးတော့ ရွာပု နဲ့ လွတ်ပြင်ရွာကို ဖြတ်ပြီး အောင်ပန်း – ပင်လောင်း ကားလမ်းဘေးက လမိုင်းရွာမှာ ညအိပ်တယ်။ စုစုပေါင်း ၁၄. ၁၅ မိုင်ရှိတယ်။

ကလော – ရေအေးကန် လမ်းကြောင်းက ၂၀၂၁ ဒီဇင်ဘာလ ဆန်းမှာ ကျွန်တော်သွားခဲ့ပြီး “ ထင်ရှုးမြိုင် ခရီးသွားတောလား” အမည်နဲ့ ဆောင်းပါးရေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီလမ်းကြောင်းမှာ ထူးထူး ခြား ခြား ပြောင်းလဲလာတာကတော့ ထင်းရှုးတောတွေကြားမှာ ခြံနယ်နမိတ်သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကွန်က ရစ်တိုင် အဖြူလေးတွေ ပိုများလာတာပဲ။ ကလောက မြေဘုတ်ဘီလူးတွေဟာ ဆရာမနိုင် နှစ် ဆောင်ပြိုင် ဖြစ်ကုန်ပြီ။

ရေအေးကန်တောင်ကြောပေါ်တက်လိုက်တော့ ဟင်းခါးကုန်းသွားတဲ့ လမ်းကို ရောက်တယ်။ ၂၀၂၁ ကျွန်တော်ရောက်တဲ့အချိန်က သာမန်မြေလမ်းလေးပေမယ့် အခုတော့ မြေထိုးစက်နဲ့ လမ်းတွေ ချဲ့ထားတယ်။ ကျောက်ခင်းလမ်းအဆင့်မြှင့်မယ်လို့ သိရတယ်။ လမ်းဘေး ညာဘက် အခြမ်း မှာတော့ လက်ဖက်ခင်းတွေ ရှိပြီး ဟင်းခါးကုန်းက လက်ဖက်လာခူးတဲ့ ပလောင်အမျိုးသမီးလေး တွေ တွေ့တယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ်နေ့ ပိဿာ နှစ်ဆယ်လောက်ရတယ်၊ အထွက်ကောင်းတဲ့ လ ဆိုရင် တစ်နေ့ နှစ်ဆယ့်ငါးပိဿာ၊ ပိဿာ သုံးဆယ်အထိ ရတယ်လို့ပြောတယ်။ ဒီဒေသတွေ ဟာ တစ်ချိန်က သနပ်ဖက်စိုက်တဲ့ရွာတွေ ၊ အခုနောက်ပိုင်းမှာ လက်ဖက်ကို ပြောင်းစိုက်လာကြ တ။

လမ်းအခြေအနေကတော့ ရေအေးကန်ကစပြီး ဟင်းခါးကုန်း၊ စေတီတောင်အထိ အတက်ပဲ။ ရေအေးကန်ကျော်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ရွာ ချင်းဆက်လမ်းတွေ၊ ယာခင်းတွေကြားကဖြတ်သွားရတဲ့အတွက် အရိပ်မရှိသလောက်ပဲ။ စေတီ တောင်ကနေ တောင်ကြောအတိုင်းသွားတော့ ကမ်းပါးနီရွာရောက်တယ်။ ကမ်းပါးနီကနေ မြင်းဒိုက် ကို သွားတဲ့လမ်းကြောင်း နှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ဆင်တောင်ကနေ မြင်းဒိုက်သွားတဲ့ ကျောက် ခင်းလမ်းအတိုင်းသွားတာ၊ နောက်တစ်ခုက ရထားလမ်းဘက်ကို ထိုးဆင်း၊ ပထမလှိုဏ်ဂူကို ဖြတ် ပြီး ရထားလမ်းအတိုင်းမြင်းဒိုက်ကို သွားတဲ့လမ်း။ ကျွန်တော်တို့က ဆင်တောင်-မြင်းဒိုက်လမ်းကို ရွေးလိုက်တယ်။ ကမ်းပါးနီကနေ မြင်းဒိုက်အထိက အဆင်းလမ်းပါပဲ။

မြင်းဒိုက်မှာနေ့လယ်စာစားမယ်ဆိုတော့ အရင် မြင်းဒိုက်- ခွေးရုပ်ဘူတာ လမ်းလေ ျှာက်ခရီးစဉ်မှာ စားခဲ့တဲ့ ဘူတာလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးမှာပဲ စားဖို့စီစဉ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ဒီဘူတာဆိုင်လေးက အဖွား လက်ထက်ထဲက ဖွင့်ခဲ့တာ အခု မြေးဖြစ်သူဦးစီးတဲ့ ဆိုင်ဖြစ်နေပြီ။ ဒီဆိုင်လေးရဲ့ အကောင်းဆုံး အစားအစာကတော့ ချာပါတီ၊ အာလူးဟင်းနဲ့ နွားနို့ပါပဲ။ ချာပါတီနဲ့ အာလူးဟင်း တစ်ပွဲ ၈၀၀၊ နွား နို့တစ်ခွက် ၆၀၀ ဆိုတော့ “လာထား၊ နှစ်ပွဲ” ဆွဲခဲ့တယ်။

မြင်းဒိုက်က ဘူတာအရင်ဆောက်ပြီးမှ ရွာဖြစ်လာတာပါ။ ဒီတော့ ရွာမှာ စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ အသက်မွေး တဲ့သူ နဲ့ ဘူတာကို အမှီပြုပြီး အသက်မွေးတဲ့သူ နှစ်ပိုင်းရှိတယ်။ အရင်က တစ်နေ့ကို အစုန် ရထား နှစ်စီး၊အဆန်ရထားနှစ်စီးရှိတဲ့အတွက် ဘူတာကို မှီပြီး လုပ်ကိုင်စားသောက်သူတွေလည်း အဆင် ပြေတယ်။ အခုတော့ တစ်ပတ်လုံးမှ အဆန်တစ်စီး၊အစုန်တစီးပဲရှိတော့ ဈေးဆိုင်တွေလည်း ပိတ် ပြီး ရွှေတောဆင်းနေကြတယ်တဲ့။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးကတော့ ရထားစီးခရီးသည်တွေ ထက် ရွာက ဖောက်သည်တွေကိုပဲ မှီခိုနေရတယ်။

မြင်းဒိုက်ကထွက်တော့ ရွာပုရွာလမ်းခွဲထိ ကားလမ်းအတိုင်းသွားရတယ်။ ဒီလမ်းက ၂၀၂၀ မှာ ကတ္တ ရာလမ်းအဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ထားတာ။ လမ်းအဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း မှတ်တမ်းကျောက်တိုင် မှာ လုပ်ငန်းစရက် ၂၇ – ၁၀ – ၂၀၂၀ ၊ လုပ်ငန်းပြီးစီးရက် ၁၅ – ၂ – ၂၀၂၁ လို့ရေးထားတယ်။ သမိုင်း တစ်ကွေ့မှတ်တမ်းပေါ့။

ရွာပု ရွာက အိမ်ခြေ သုံးဆယ်ကျော်လောက်ပဲရှိမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီရွာလေးက ကလော-အင်းလေး ခြေလျင်ခရီးသွားတဲ့ နိုင်ငံခြားသားခရီးသည်တွေ ညအိပ်လေ့ရှိတဲ့ရွာ။ ကိုဗစ် မဖြစ်ခင်က ခရီးသွား ရာသီ ဆိုရင် အိမ် တိုင်းလိုလို ဧည့်သည်ရှိတယ်။ ရွာက လူငယ်တွေကလည်း ခရီးသွားအဖွဲ့တွေ အတွက် အုပ်ချုပ်မှု အထောက်အကူပေးရတဲ့အလုပ်တွေ ဝင်လုပ်တယ်။ ရွာရဲ့ အဓိက လုပ်ငန်း က စိုက်ပျိုးရေးဆိုပေမယ့် စိုက်ပျိုးရေးက သုံးလေး လ နေမှ ငွေပေါ်ပြီး ခရီးသွားလုပ်ငန်းကတော့ နေ့ စဉ် လိုလို ဝင်ငွေရှိတဲ့အတွက် ရွာသူရွာသားတွေ စိတ်ချမ်းသာခဲ့ရတာပေါ့။

ရွာထဲရောက်တော့ လမ်းညွှန် ကိုမျိုးဇော်တို့ တည်းနေကြ အိမ်မှာ ခဏ ဝင်နားတယ်။ အခု အချိန်က သီးနှံ ရိပ်သိမ်းချိန်ဆိုတော့ အိမ်မှာ အမျိုးသမီးနဲ့ ကလေးတွေပဲရှိတယ်။ အိမ်ရှင် ဓနုအမျိုးသမီးကြီး က ရေနွေးကြမ်းနဲ့ ဧည့်ခံရင်း ဂေါ်ဖီထုပ်က ဈေးကျ၊ မြေဆီဈေးက နှစ်ဆ သုံးဆတက်လို့ မကိုက် တဲ့ အကြောင်း ပြောပြနေတယ်။

ဓနုတိုင်းရင်းသူူကြီးက မဲပေးတဲ့ နှစ်က တစ်အိတ် ငါးသောင်း ပေးရတဲ့ အာမို က အခု တစ်သိန်း ငါးသောင်းကျော်၊ တစ်အိတ် သုံးသောင်းကျော်ပေးရတဲ့ ပုလဲက တစ်သိန်းသုံးသောင်း ဖြစ် နေပြီ ဆိုပြီး အသံဝဲ၀ဲနဲ့ ရှင်းပြတယ်။ ဂေါ်ဖီထုပ်ဈေးက နှစ်တိုင်း အတက်အကျ ရှိပေမယ့် အခု အချိန် မှာ ဓာတ်မြေသြဇာဈေးက အဆမတန်တက်သွားတော့ ကျွဲတောင်ရောင်းရတော့မလားမသိဘူး လို့ ညည်းရှာတယ်။ နောက်ပြီး အရင်လို ဧည့်သည်မလာတော့ ပိုဆိုးတယ်လို့ ပြော တယ်။

အိမ်ရှင်အမျိုးသမီးကြီးက သီးနှံအခြေအနေ၊ ခရီးသွားလုပ်ငန်းအခြေအနေတွေကို ရှင်းပြတဲ့ အခါ ရောဂါဖြစ်တဲ့နှစ်၊ မဲပေးတဲ့ နှစ် ဆိုပြီး ရည်ညွှန်းပြောတာ သတိထားမိတယ်။ အင်တာနက်မသုံး၊ ရုပ် သံ သတင်းတွေ နားမထောင်ပေမယ့် ဒီကာလ နှစ်ခုဟာ သူတို့ ဘဝအတွက် အလှည့်အပြောင်း တစ်ခု ဆိုတာ ကောင်းကောင်းနားလည်ပုံရတယ်။ ဘယ်ပါတီကို မဲထည့်လဲလို့ မေးတော့ ချက်ခြင်း မဖြေဘူး။ ကိုမျိုးဇော်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ကိုမျိုးဇော်က ပြောလို့ရပါတယ်လို့ ဆိုလိုက်မှ “ အမေ စုပါတီ” လို့ ဖြေတယ်။ ဘာလို့ ပေးတာလဲလို့ မေးတော့ “နေလို့ကောင်းတယ်လေ” တဲ့။ အေး ရော။

ဒီအဖြေက ကျေးလက်ပြည်သူတွေ၊ အခြေခံလူတန်းစားတွေဟာ ဂျီဒီပီတွေ၊ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုး တက်မှု အညွှန်းကိန်းတွေ၊ နိုင်ငံရေးသဘောတရားတွေထက် လက်တွေ့ဘ၀ အညွှန်းကိန်းတွေ နဲ့ ပဲ အစိုးရတွေကို အကဲဖြတ်တယ်ဆိုတဲ့ သာဓက တစ်ခုပဲ။ ပုဂ္ဂိုလ်ခင်လို့တရားမင်တာလည်း ပါ တာ ပေါ့လေ။

တစ်ချို့ နိုင်ငံရေးသမားတွေကတော့ ဒီလို ဖြစ်တာကို မဲဆန္ဒရှင်တွေ နိုင်ငံရေးအသိမရှိလို့ ဖြစ်တာ ဆိုပြီး အပြစ်တင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို မဲဆန္ဒရှင်အများစုက ဘာ့ကြောင့် ယုံကြည်မှု မရှိတာ လဲ ဆိုတာကို အဖြေရှာဖို့တော့ မကြိုးစားကြဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီလို လူစားတွေဟာ မဲဆန္ဒရှင် တွေကို အပြစ်တင်ရင်း နဲ့ ပဲ နိုင်ငံရေးဘ၀ အဆုံးသတ်သွားကြတယ်။

အိမ်ရှင်အမျိုးသမီးကြီးရဲ့ စီးပွားရေး၊နိုင်ငံရေး အမြင်ကို နားထောင်ပြီးတဲ့နောက်ခရီးဆက်တယ်။ လမ်းက ရွာပုကနေ လွတ်ပြင်၊ ရှားပြင် ရွာအထိ အတက်ပဲ ၊ လွတ်ပြင်ရွာလမ်းဆုံနေရာက ၄၈၉ ၁ ပေ ရှိပြီး ဒီလမ်းမှာ အမြင့်ဆုံးနေရာပဲ။ အဲဒီလမ်းဆုံနေရာမှာ “ Myo Thu Restaurant & Home Stay” လို့ ဆိုင်း ဘုတ်တင်ထားတဲ့ သွပ်မိုးအိမ်တစ်လုံးရှိတယ်။ အရင်က တစ်ကိုယ်တော် နိုင်ငံခြား သားခရီးသွားတွေ က ရွာပုမှာ မတည်းဘဲ ဒီဆိုင်မှာ အိပ်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် အနားက ထင်ရှုး တောအုပ်ထဲမှာ တဲထိုး ပြီး အိပ်တယ်။ အခုတော့ ဆိုင်ပိတ်ထားရပြီ။ လမ်းဆုံညောင်ပင်အောက် မှာလည်း နောက်ထပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိတယ်။အဲဒီဆိုင်ကတော့ ပြိုကျနေပြီ။

လွတ်ပြင်တောင်ကြောကနေ ညအိပ်မယ့် လမိုင်းရွာအထိက အဆင်းပဲ။ လမိုင်းရွာက အောင်ပန်း – ပင်လောင်းကားလမ်းဘေးမှာ ရှိပြီး နိုင်ငံခြားသား ခရီးသွားတွေ ညအိပ်လေ့ရှိတဲ့ ရွာပါ။ လမိုင်း ရွာနားရောက် တော့ ရွာပြင်စိုက်ခင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကိုမျိုးဇော်ကို “ ဧည့် သည်တွေ လာပြီလား” လို့ လှမ်းမေးတယ်။ ကိုမျိုးဇော်က “ လိုကယ်( Local) ပါလို့ ဖြေ လိုက်တော့ စိတ်ပျက်သွားတဲ့ပုံနဲ့ ဆက်မပြောတော့ဘူး။

ကားလမ်းကို မဖြတ်ခင် ဂေါ်ဖီထုပ်စိုက်ခင်းတစ်ခုတွေ့တယ်။ စိမ်းညို့နေတဲ့ ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း ဂေါ်ဖီထုပ်ကြီးတွေ မြင်ရတာ အားရစရာပဲ။ အခင်းရှင်လည်း ရှိတယ်။ အပင်တွေ သန်လိုက်တာလို့ ချီးမွမ်းစကားဆိုလိုက်တော့ ကောင်းပေမယ့် ရှုံးတယ်လို့ ပြန်ပြောတယ်။ သူစိုက်ထားတာ အပင် ခုနစ်ထောင်ရှိတယ်။ တစ်ပင်ကို အရင်း နှစ်ရာ နီးပါးရှိတယ်။ အခု ဂေါ်ဖီပေါက်ဈေးက တစ်ရာ့ငါး ဆယ် အများဆုံးမှ နှစ်ရာ ဆိုတော့ မကိုက်တော့ဘူးပေါ့။

တောင်သူတွေ ဈေးမကိုက်တဲ့အကြောင်း ပြောရင် ဘယ်အစိုးရလက်ထက်ဖြစ်ဖြစ် သီးနှံဈေး ဆိုတာ အတက်အကျရှိတာပဲလို့ ပြောတဲ့သူရှိမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်ချစ်ခင်နှစ်သက်တဲ့ သူ ချက် တဲ့ ဟင်း ဆိုရင် ဆားငံနေရင်တောင် အပြစ်မတင်ဘူးဆိုတဲ့ လူ့သဘောကို နားလည်ရင် ဈေး အတက် အကျ နောက်က နိုင်ငံရေး သက်ရောက်မှုကို သိနိုင်တာပေါ့။

လမိုင်းရွာမှာ ကျွန်တော်တို့တည်းမယ့် အိမ်က တောင်ရိုးတိုင်းရင်းသား အဖိုးကြီး အဖွားကြီး နှစ် ယောက်ပဲရှိတယ်။ အိမ်ရှင် အဘ ကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို “ Welcome , Make yourself at home” လို့ အသံဝဲ၀ဲ နဲ့ ကြို တယ်။ ပြီးတော့မှ ဧည့်သည်မလာတာကြာလို့ မေ့တောင်မေ့နေပြီ လို့ ဆိုတယ်။