Ye Htut's Blog

ရွှေအင်းတိန်ဘုရားရဲ့ နောက်ထပ် ထူးခြားချက်တစ်ခုက စောင်းတန်းရှည်ကြီးဖြစ်ပါတယ်။ မှတ်တမ်း များ အရတော့ စောင်းတန်းအရှည်က ၃.၃ ဖာလုံ ( ပေ နှစ်ထောင့်တစ်ရာကျော်) ရှိပြီး တိုင်ပေါင်း ၄၀၃ လုံးရှိတယ်။ စောင်းတန်းရှည်တယ်ဆိုပေမယ့် ဘုရားကုန်းပေါ်ကို ပြေပြေလေး ချိုးကွေ့တက် သွားတဲ့အတွက် တက်ရတာ မပင်ပန်းပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ကုန်းတော်ပေါ်ကို ကားနဲ့ တက်ခဲ့တာဆိုတော့ ကားကို အောက်ပြန်လွှတ်ပြီး စောင်းတန်းအတိုင်းခြေလျင်ပြန်ဆင်းခဲ့ တယ်။

တကယ်တော့ ဘုရားဖူးတဲ့အခါ စောင်းတန်းအတိုင်း တက်ပြီးဖူးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ စောင်းတန်း တလေ ျှာက်မှာ ဗုဒ္ဓဝင်ပန်းချီကားတွေရှိရင် လေ့လာလို့ရတယ်။ ဈေးဆိုင်တွေကို ကြည့်ပြီး ဒေသ လူမှု စီးပွားရေးအခြေအနေကို အကဲဖြတ်လို့ရတယ်။ အလှူရှင်အမည်ရေးထားတာ တွေကို ဖတ်ပြီး အဲဒီခေတ်ကာလ အခေါ်အဝေါ်တွေ ၊ သတ်ပုံတွေကို လေ့လာလို့ရတယ်။ ဒါ ပေမဲ့ အခု နောက်ပိုင်း ကားလမ်းတွေ၊ ဓာတ်လှေကား၊ စက်လှေကားတွေပေါ်လာတော့ လူကြီး သူမ တွေ ဘုရားဖူးရတာ အဆင်ပြေပေမယ့် လူငယ်တွေက စောင်းတန်းအတိုင်း လမ်းလေ ျှာက်တဲ့ အရ သာကို မခံစားတတ်တော့ဘူး။

ရွှေအင်းတိန် ဘုရားစောင်းတန်းက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ရှင်းလင်းခြောက်သွေ့နေ တယ်။ ကိုဗစ်မဖြစ်ခင်ကတော့ ဒီစောင်းတန်းမှာဈေးသည်တွေ များတယ်၊ အခုတော့ အရောင်း အဝယ်မကောင်းတဲ့အတွက် အခါကြီး ၊ ရက်ကြီး တွေမှပဲ ရောင်းတော့တယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ဆင်း လာတော့ စောင်းတန်းမှာ ဈေးသည် အမျိုး သမီးတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ ဈေးဦးမပေါက် သေးဘူး၊ အားပေးပါဦးဆိုလို့ တဘက်လေးတွေ ဝယ်ခဲ့ သေးတယ်။

ဒီလိုဘုရားစောင်းတန်းဈေးတွေ၊ဒေသထွက်လက်မှုပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်တွေရဲ့အဓိက ဖောက်သည် တွေက လိုက်ထရပ်တွေ၊ ဒိုင်နာကား တွေနဲ့ လာတဲ့ကျေးလက်ဒေသဘုရားဖူးတွေဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလူ တွေကမှသူတို့အတွက်ရော၊ရွာမှာ ကျန်ခဲ့သူတွေအတွက်ရော ဝယ်ကြတာ။ မြို့က ကိုယ်ပိုင် ကားနဲ့ လာတဲ့ ဘုရားဖူးတွေက ဘုရား ကုန်းပေါ်တန်းတက်သွား၊ ဘုရားဖူး၊ ရှေးဘုရား တွေ နောက်ခံ ထား ဓာတ်ပုံရိုက် ပြီးရင်လှည့်ပြန်သွားတာ၊ ဈေးတန်းတွေဘက်လှည့်တာမဟုတ်ဘူး။

အခုတော့ ကျေးလက်ဘုရားဖူးတွေက စက်သုံးဆီဈေးကြောင့်၊ အရောင်းအဝယ်မကောင်းတာ ကြောင့်၊ လုံခြုံရေးကြောင့် စတဲ့ အကြောင်းကြောင်းကို အကြောင်းပြုပြီး အသွားအလာနည်းသွား တယ်။ စစ်ကိုင်းတိုင်းလိုဒေသမျိုးကြတော့လည်း ဘုရားဖူးဖို့အသာထား၊ ၊ ဘုရားစင်ပေါ်က ဘုရား တောင် မီးဘေးသင့်လို့ ဘယ်နားနေရ မှန်းမသိဖြစ်နေတဲ့သူတွေက အများကြီး။ ဒီတော့ တစ်နွယ် ငင် တစ်စင်ပါ အင်းတိန်က ဈေးသည်တွေလည်း အခက်အခဲဖြစ်တော့တာပဲ။ နဂါးခေါင်းအလှည့် မှားရင် ဒုက္ခဖြစ်တယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ။

စောင်းတန်းအလယ်လောက်ရောက်တော့ ဘယ်ဘက်ကအင်းတိန်ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲ ချိုးဝင်ပြီး အင်းတိန် ရေလွှဲဆည်ဘက်ကို သွားတယ်။ အဲဒီလမ်းလေးနဲ့ ဆည်ဘောင်အတိုင်း အင်းတိန် ချောင်းတံတားဘက်ပြန်သွားတဲ့လမ်းကိုဝါးတောလမ်းလို့ခေါ်တယ်။ အင်းတိန်ရေလွှဲဆည်ရဲ့ ရေကျ နေရာက အတော်လှတယ်။ ရေလွှဲဆည်အောက်က အင်းတိန် ချောင်းတလေ ျှာက်မှာတော့ အိမ် တွေက ချောင်းထဲကို တံတားလေးတွေထိုးပြီး ရေချိုး၊ အဝတ်လေ ျှာ် လုပ် တယ်။ နိုင်ငံခြားသား တွေ နှစ်သက်တဲ့ ကျေးလက်သဘာဝမြင်ကွင်းပေါ့။

ဒါ့ကြောင့် နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားတွေက ဒီလမ်းလေးအတိုင်း လေ ျှာက်တယ်။ အဲဒီဝါးတောထဲက စားသောက် ဆိုင်တွေ မှာ နေ့လယ်စာစားကြတယ်။ လမ်းဘေး ဝဲယာက ဆိုင်ခန်း တွေ၊ လမ်းဘေး ဆိုင်တွေမှာ ဒေသထွက်လက်မှုပစ္စည်းတွေ၊ ပန်းချီကားတွေကို ဝယ်တယ်၊ မုန့် လေပွေလုပ်တာကို ကြည့်တယ်၊ ကိုယ်တိုင် ဝင်လုပ်တယ်။ ဒီရာသီဆိုရင် နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည် တွေ၊ ဈေးဆိုင် တွေ နဲ့ အင်မတန်စည်ကားတဲ့ လမ်းပေါ့။

အခုတော့ အဲဒီလမ်းလေးက လူသွားလူလာမရှိတော့ဘူး။ ပန်းချီဆိုင်ခန်းတွေ ပိတ်ထားတယ်။ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်လေးတွေမရှိတော့ဘူး။ဝါးတောတွေထဲမှာလည်းလူရှင်းနေပြီး“ The Restaurant by the River” , “ Bamboo Forest Restaurant” , “ Golden Kite Restaurant” ဆိုတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကြီးတွေပိတ်ထားရတယ်။ လူရှင်းနေတဲ့လမ်း၊ ပိတ်ထားတဲ့ဆိုင်ခန်းတွေ နဲ့ စားပွဲတွေပေါ်မှာ ခုံတွေ တင်၊ အဝင် ဝကို ဝါးကပ်တွေ၊ သံဆန်ကာတွေ ကာ ထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ ဒီ မြင်ကွင်းဟာ အင်းတိန် ခရီးသွားလုပ်ငန်း အခြေအနေကို ထင်ဟပ်နေတယ်။

ကျွန်တော်တို့ လမ်းလေ ျှာက်လာတော့ ပိတ်ထားတဲ့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတစ် ယောက်က လမ်းညွှန် ကိုမျိုးဇော်ကို “ မတွေ့တာကြာပြီ”လို့လှမ်းနှုတ်ဆက်တယ်။ ကို မျိုးဇော် က “နားနေရတယ်လေ၊ အခုမှTrekking လေ ျှာက်လာတာ”လို့ဖြေတယ်။ ကျွန်တော်က ဆိုင် မဖွင့် တော့ဘူးလားလို့မေးတော့ ပြုံးတယ်၊သူ့အပြုံးက မချိပြုံး။ မေးမိတာ အားနာသွားတဲ့အတွက် “တိုးရစ်တွေ ပြန်လာမှာပါဗျာ” လို့ပြောလိုက်တဲ့အခါ “သူမဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူတို့လည်း ပြန် လာမယ် မထင်ဘူး” လို့ ပြော တယ်။ ကျွန်တော်ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး။

ဆက်လက်ဖော်ပြပါ့မယ်။

ခရီးစဉ်တတိယနေ့မှာ ပတ္တူပေါက်ရွာကနေ အင်းတိန်ရွာကို ကားနဲ့ သွားပါတယ်။ ပက္တူပေါက် ရွာကနေ အောင်ပန်း – အင်းတိန် ကားလမ်းအထိ မြေသားလမ်းဖြစ်ပြီး ဆယ်မိနစ်လောက် မောင်း ရတယ်။ အောင်ပန်း – အင်းတိန်ကားလမ်းက တစ်ချို့နေရာတွေမှာ ကျောက်ချောလမ်း၊တစ်ချို့ နေရာတွေမှာ ကတ္တရာလမ်းဖြစ်ပြီး လမ်းအခြေအနေကောင်းပါတယ်။ တစ်နေရာမှာတော့ ၂၀၂၂ – ၂၀၂၃ ဘဏ္ဍာရေးနှစ်အတွင်း စုစုပေါင်း ၅.၆၉ ကီလိုမီတာကို ကတ္တရာလမ်းအဆင့်မြှင့်တင် တည် ဆောက်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း ဆိုင်းဘုတ်ထောင်ထားတာတွေ့ခဲ့ရတယ်။

ပက္တူပေါက်လမ်းခွဲကနေ အင်းတိန်းဘက်ကို သွားရင် ထီသိန်ရွာ၊ ကျောက်စုရွာ၊ နန်းရုပ်ရွာတွေကို ဖြတ်ပြီး အင်းတိန်ကို ရောက်တယ်။ ထီသိန်၊ ကျောက်စု နဲ့နန်းရုပ်ရွာတွေက ပအိုဝ်း ရွာတွေ၊ အင်း တိန်က အင်းသားရွာဖြစ်ပါတယ်။ ထီသိန်မှာ ရှေးဟောင်းဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း နှစ်ကျောင်းရှိပြီး စိတ်ဝင်စားသူများလေ့လာနိုင်ပါ တယ်။ ကလော-အင်းလေး ခြေလျင်ခရီးစဉ် စတဲ့အချိန်က နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားတွေဟာ ထီသိန် ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေမှာ ညအိပ်ရတယ်။ နောက်ပိုင်းမှ အုပ်ချုပ်မှုကိစ္စ ပိုအဆင်ပြေတဲ့ ပတ္တူ ပေါက် ရွာမှာ ညအိပ်တာဖြစ်ပါတယ်။

အင်းတိန်ရွာ အဝင် မှာ လမ်းခွဲတစ်ခုရှိတယ်။ ဘယ်ဘက်ကို ချိုးလိုက်ရင် အင်းအနောက်ဘက်ပတ် လမ်းအတိုင်း ညောင်ရွှေ နဲ့ တောင်လေးလုံး ( ကလော- တောင်ကြီးလမ်းပေါ်) ကို သွားတဲ့လမ်း ရှိတယ်။ အင်းတိန်ကို လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လာသလို အောင်ပန်း- အင်းတိန် လမ်း (၂၄ မိုင်) အတိုင်းလာလို့ရသလို ကလော-တောင်ကြီးကားလမ်း တောင်လေးလုံးလမ်းခွဲ ကနေ အင်း အနောက်ဘက် ပတ်လမ်း (၂၂ မိုင်) အတိုင်းလည်း လာလို့ရတယ်။ အဲဒီလမ်းကတော့ အစ အဆုံး ကတ္တရာလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ စက်လှေနဲ့လာမယ်ဆိုရင်တော့ ညောင်ရွှေကနေ လာလို့ရ တယ်။ ဒါပေမယ့် ညောင်ရွှေမှာ အင်းထဲလည်ပတ်ဖို့ စက်လှေငှားတဲ့အခါ ရွှေအင်းတိန် ဘုရား ပါ/မပါ အသေအချာမေးပြီးမှ ငှားပါ။ ရွှေအင်းတိန်ဘုရားနဲ့ အင်းတိန်ရွာကို ရောက်ဖို့အတွက် အင်း တိန်ချောင်းအတိုင်း နာရီဝက်လောက်ဝင်ရတာကြောင့် တစ်ချို့စက်လှေတွေက သူတို့ လိုက်ပို့ မယ့် နေရာတွေစာရင်းမှာ ရွှေအင်းတိန်ဘုရားကို ချန်ထားတတ်တယ်။

ရွှေအင်းတိန် ဘုရားက အင်းတိန်ရွာအဝင် အင်းတိန်ချောင်းတံတားအကျော် ညာဘက် မှာ ရှိတယ်။ စောင်းတန်းရှိပေမယ့် အခု ကုန်းတော်ပေါ်အထိ ကားလမ်းပေါက်နေပြီ။ ကုန်းတော်ပေါ်ရောက် တော့ ဘုရားမဖူးသေးပဲ ရွှေအင်းတိန် ဘုရားတွေ အားလုံးကို ဓာတ်ပုံရိုက်နိုင်မယ့် တောင်ကုန်း ပေါ် ကိုတက်ခဲ့တယ်။

ရွှေအင်းတိန် ဘုရားလို့ ခေါ်ပေမယ့် ဘုရားဝင်းထဲမှာ ရှေးဟောင်းစေတီငယ်ပေါင်း ၁၀၅၄ ဆူ ရှိတဲ့ အတွက် ဒရုန်းမသုံးနိုင်ဘူးဆိုရင် စေတီအားလုံးပါတဲ့ ရှုခင်းကို တောင်ကုန်းပေါ်က ရိုက်မှ ရတယ်။ အဲဒီလို မြင်ရတဲ့ တောင်ကုန်းက ကားရပ်တဲ့နေရာ အနောက်ဘက် နားမှာ ရှိပြီး ကားရပ်တဲ့ နေရာက ကြည့်ရင် တောင်စောင်းမှာ ရေကန်တစ်ခုနဲ့ တောင်ထိပ်မှာ စေတီငယ်လေးရှိတဲ့ တောင်ကုန်းပါပဲ။ တောင်ပေါ်တက်တဲ့လမ်းက ရေကန်ဘေးမှာ ရှိတယ်။ လူသွားလူလာ နည်းတော့ ချုံနည်းနည်းပိတ်နေပေမယ့် လမ်းကြောင်းကို မြင်ရပါသေးတယ်။ လမ်းမှာ လမ်းခွဲ တစ်ခု တွေ့ရင် ဘယ်ဘက်ကို လိုက်ပါ။ တောင်ထိပ်ကို ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲတက်ရပါတယ်။ တောင်ပေါ်ကနေ ဘုရားဝင်းထဲမှာ ရှိတဲ့ စေတီအားလုံးအပြင် အင်းတိန်ရွာပတ်ဝန်းကျင် မြေပြန့် လွင်ပြင်ကိုပါ မြင်ရတဲ့အတွက် ရှုခင်းမြင်ကွင်းကောင်းပါတယ်။ ဂေါပကအဖွဲ့အနေနဲ့ တောင်တက်လမ်း ကို စနစ်တကျရှင်းလင်း၊ တောင်ထိပ်မှာ ရှုခင်းကြည့်နိုင်ဖို့ နေရာလေးလုပ်ပေးထားဖို့ အကြံပြုချင် ပါတယ်။

ရွှေအင်းတိန်ဘုရားသမိုင်းမှာ ဘုရားရဲ့ မူလဒါယကာက သီရိဓမ္မာသောက ( အာသောက)မင်း ( ဘီစီ ၃၀၄ – ၂၃၂) ဖြစ်ပြီး အနော်ရထာ မင်း က ပထမဆုံးပြန်လည်ပြုပြင်တယ်၊ နောက်ထပ် ပြုပြင်တဲ့မင်းတွေက နရ ပတိစည်သူမင်း၊ မိုညှင်းမင်း၊ မင်းရဲကျော်စွာ၊ မင်းခေါင် နဲ့ဆင်ဖြူရှင်မင်းတို့ ဖြစ်တယ်လို့ ဖော်ပြ ထားတယ်။ ဘယ်ကျောက်စာအထောက်အထားနဲ့ ပြောတယ်ဆိုတာတော့ မပါဘူး။သမိုင်းပညာရှင် ဒေါက်တာသန်းထွန်းကတော့ အာသောကမင်းကျောက်စာ ရဲ့ သာသနာ ပြု တိုင်းနိုင်ငံစာရင်းမှာ မြန်မာနဲ့သီရိလင်္ကာမပါဘူး၊ အေဒီ လေးရာစုမှာ ပြု စုတဲ့ သီရိလင်္ကာ ရာဇဝင် ကျမ်း “ဒီပဝံသ” ပေါ်လာမှ သုဝဏ္ဏဘူမိနဲ့ သီရိလင်္ကာကို လွှတ်တဲ့ အကြောင်း စပြီး ဖော်ပြတယ်၊ အေဒီ ၆ ရာစုနှစ်မှ ပြုစုတဲ့ သီရိလင်္ကာရာဇဝင်ကျမ်း “မဟာဝံသ” မှာ ထပ်မံ ဖြည့်စွက်မှု တွေ လုပ်တယ်လို့ ရေးခဲ့ဖူးတယ်။ ( ထွေထွေရာရာမြန်မာ့သမိုင်း ၊ ဒေါက်တာ သန်းထွန်း ၊ ၂၀၀၇၊ စာ၄၀)။ ဘုရားဝင်းထဲမှာရှိတဲ့စေတီငယ်တွေကတော့ ၁၄ ရာစုကနေ ၁၈ ရာစု ကြားလက်ရာ တွေ ဖြစ်ပြီး မွေတော်ကက္ကူက စေတီတွေနဲ့ ပုံစံတူတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

ဒေါက်တာသန်းထွန်းကတော့ မွေတော်ကက္ကူစေတီတွေဟာ အာသောကမင်းတည်တယ်ပြော ပြော၊ အလောင်းစည်သူတည်တယ်ပြောပြော အမရပူရ ဗဒုံမင်း (၁၇၉ ၅-၁၈၁၈ ) ခေတ်လက်ရာ တွေနဲ့ နီးစပ်တဲ့အတွက် ၁၈၀၀ ပတ်ဝန်းကျင်လက်ရာတွေလို့ သတ်မှတ် ချင် တယ်လို့ ရေးပါ တယ်။ ( ထွေထွေရာရာသမိုင်း၊ စာ ၁၀။)

ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ရွှေအင်းတိန်ဘုရားနဲ့အရံစေတီငယ်တွေရဲ့ မူလဒါယကာတွေ ဘယ်သူ ဖြစ်သလဲဆိုတာထက်အင်းတိန်ကရှေးဟောင်းစေတီတွေကို ဘယ်လိုပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမလဲ ဆိုတဲ့ အချက် က ပိုအရေးကြီးနေပြီလို့ထင်ပါတယ်။

အလဲဗင်းဂျာနယ် ၂၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၀ ပါသတင်းတစ်ပုဒ်မှာ စေတီငယ် ၁၀၅၄ ဆူအနက် ခုနစ်ရာကျော်ကို ပြုပြင်ပြီးပြီ၊ နောက်ထပ်သုံးရာကျော်ပြင်ဖို့ ရှိသေးတယ်။ စေတီတွေ ပြုပြင် တာကို ရှေးဟောင်းသုတေသနရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ဆောင်ရွက်တယ်၊ ဂေါပကအဖွဲ့က ကြီးကြပ် ရုံသာ ကြီးကြပ်တယ်၊ ပြုပြင်တာက ဌာန အင်ဂျင်နီယာတွေ၊ ပန်းရန်အဖွဲ့က ပုဂံက ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ဂေါပကအဖွဲ့အတွင်းရေးမှူးရဲ့ ပြောကြားချက်ကို ဖော်ပြ ထားတာတွေ့ရတယ်။

မြေပြင်မှာ မြင်ခဲ့တာကတော့ စေတီအတော်များများဟာ မူလအနေအထားနဲ့လက်ရာ မပျောက် ပျက် အောင် ထိန်းသိမ်းထားတာမျိုးမဟုတ်ဘူး။အသစ်ပြန်တည်သလို အကုန်ပြန်အချောကိုင်ထား တာ တွေ့ရတယ်။ “၂၀၁၁-၂၀၁၂ ဘဏ္ဍာရေးနှစ် ရှေးဟောင်းသုတေသန အမျိုးသားပြတိုက်နှင့် စာကြည့်တိုက် ဦးစီးဌာန မှ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းသည်” လို့ ကျောက်စာတိုင်ထူထားတဲ့ စေတီ ၁၃ ဆူ နဲ့ အဲဒီကျောက်စာပတ်ဝန်းကျင်က စေတီတစ်ချို့ကတော့ လက်ရှိအနေအထားထက် ပိုပြီး ပျက်မသွားအောင် ထိန်းသိမ်းထားတာတွေ့ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ကစေတီတွေနဲ့ ပုံစံမတူတဲ့စေတီတစ်ဆူကိုလည်း ထုံးသုတ်ပြုပြင် ထား တာတွေ့ရတယ်။ မူလစေတီဟောင်းကို ပြုပြင်ပြီးထုံးသုတ်လိုက်တာဆိုရင်တော့ အတော်ဆိုး တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ပဲ။ အဲဒီအနားမှာပဲ စေတီတစ်ဆူကို အသစ် ပြန်တည် တဲ့အနေအထားမျိုးနဲ့ အောက်ခြေကနေ စပြီး အုတ်စီနေတာမြင်ရပြန်တယ်။ ( ပုံ ၈ နဲ့ ၉ ကိုကြည့်ပါ။ )

ဒီလို လုပ်ရပ်တွေကို ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီးဌာန နဲ့ ရှေးဟောင်းသုတေသနက သိမှ သိရဲ့လား၊ ဂေါပကအဖွဲ့ ဘာမှ မပြောဘူး လား လို့ တွေးမိတယ်။ ဒီအတိုင်းဆက်လုပ်နေရင်တော့ ရွှေအင်းတိန် ဘုရားဝင်းထဲက အရံစေတီ တွေကို ရှေးဟောင်း စေတီတွေလို့ ပြောဖို့ အတော် ခက်တော့မယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပုဂံဘုရားတွေတောင် ဒီလိုပဲ ပြင်ခဲ့တာ၊ ရွှေအင်းတိန်လောက် တော့ စိတ်ပူမနေနဲ့လို့ ပြောရင်လည်း ခံရ မှာပဲ။

ဆက်လက်ဖော်ပြပါ့မယ်။