ကျောက်တန်းကနေ ဇွဲဘာကမ်းခြေကို သွားတဲ့အခါ ကျောက်တန်းမြို့က ထွက်ပြီး မိနစ် နှစ်ဆယ် လောက်မှာ ပိလခတ် ဟိန္ဒူဘုရားကျောင်းရှိတယ်။ ဒီဘုရားကျောင်းကို ၁၈၆၀ မှာ ဦးကူးမူး ဆာမိ ဆိုတဲ့ အိန္ဒိယနွယ်ဖွား လယ်သမားကြီးက အိပ်မက်အရ တည်ဆောက်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒီ ဘုရားကျောင်းက ဟိန္ဒူနတ်ဘုရားတွေထဲက မဟာမူနိ(စ်) ဝါရရ် ကို ကိုးကွယ်တာ။

မဟာမူနိ(စ်) ကို ကိုးကွယ်တယ်ဆိုတော့ ဦးကူးမူး ဆာမိ မိဘတွေက တမီလ်နာဒူး ပြည်နယ်မြောက်ပိုင်းက လာတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်သီရိလင်္ကာမှာ ခရီးသွားတဲ့အချိန်က တမီလ်လူမျိုးတွေ အခြေချ နေထိုင်တဲ့ဒေသမှာ ဒီလိုဘုရားကျောင်းတွေ အတော် များများတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ကျောက်တန်း မြို့နယ်ထဲမှာ လယ်ယာလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်နေတဲ့ ဟိန္ဒူဘာသာဝင်တော်တော်များများတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ၂၀၁၉ ထွေအုပ်စာရင်းအရတော့ ကျောက်တန်းမြို့နယ်အတွင်းမှ ဟိန္ဒူဘာသာကိုးကွယ်သူ ၃၂၆၄ ဦး ရှိတယ်လို့ဆိုတယ်။

ဒီဘုရားကျောင်းက မြန်မာနိုင်ငံမှာ သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ဟိန္ဒူဘုရားကျောင်းတွေထဲမှာ ပါတယ်။ ဆုတောင်းပြည့်တယ်လို့ နာမည်ကြီးတဲ့အတွက် ဟိန္ဒူဘာသာဝင်တွေအပြင် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တွေ လည်း လာဆုတောင်းကြတယ်။ ဘုရားပွဲက နှစ်စဉ်မတ်လမှာကျင်းပတယ်။

ဒီဘုရားကျောင်းမှာ ဘုရားဖူးတွေကို နေ့စဉ်ထမင်းကျွေးတယ်။ အဲဒီအစဉ်အလာက ဒုတိယ ကမ္ဘာ စစ်ကာလမှာ ပိလခတ်ကိုရောက်လာတဲ့ စစ်ပြေးဒုက္ခသည်တွေကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရာကနေ စတင်ခဲ့တယ်လို့ ဘုရားကျောင်းတာဝန်ခံတစ်ယောက်က ရှင်းပြတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ မေလမှာ ပိလခတ် ဘုရားကျောင်းမှာ ထမင်းချက်အဖြစ် လုပ်ကိုင်သွားသူ တစ်ဦး (လူနာ အမှတ် ၁၆၁) မှာ ကိုဗစ်ရောဂါပိုးတွေ့တဲ့အတွက် Lock Down လုပ်ခံခဲ့ရသေးတယ်။ အခုလည်း ကိုဗစ်ရောဂါကာကွယ်ထိန်းချုပ်ရေးအစီအစဉ်အရ ဘုရားကျောင်းပိတ်ထားရတယ်။ ဘုရားကျောင်း နောက်က ဂေါပကရုံးကတော့ဖွင့်ထားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားကျောင်းသမိုင်းကို တိတိကျကျ ပြော နိုင်တဲ့ သူက လယ်ထဲ ဆင်းနေလို့ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။

အရောင်အသွေးစုံလင်တဲ့ ရုပ်တုတွေနဲ့ ဟိန္ဒိူဘုရားကျောင်းတွေက ဟိန္ဒူဘာသာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြည့်ပြည့်စုံစုံရှင်းပြနိုင်တဲ့သူတစ်ဦးနဲ့ လေ့လာရရင်တော့ ပိုကောင်း တယ်။ မင်းလှ ဟိန္ဒူဘုရားကျောင်းကို ရောက်ခဲ့ချိန်က အဲဒီလို ရှင်းပြနိုင်တဲ့ ဂေါပကလူကြီး တစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။

ကျောက်တန်းဘက်ကို ခရီးသွားမယ်ဆိုရင် ပိလခတ် ဟိန္ဒူဘုရားကျောင်းကလည်း လည်ပတ် သင့်တဲ့နေရာတစ်ခုပါ။ ကိုဗစ် ကပ်ဘေးကျော်သွားရင်တော့ ပိလခတ်ကို တစ်ခေါက်ပြန် သွား ရ မယ်။

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

မီးပြရွာကလည်း ဇွဲဘာကမ်းခြေကနေ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲသွားရတယ်။ ကွန်ကရစ်လမ်း ၊ လမ်းကျဉ်းတယ်။ ဒါပေမယ့် လမ်းကောင်းတယ်။ ရွာနာမည်က မီးပြဆိုပေမယ့် မီးပြတိုက် မရှိ ဘူး။ မွန်ဘုရင်တွေလက်ထက်က ကမ်းခြေဒေသမှာ ပုန်ကန်ထကြွနေသူတွေ နှိမ်နင်းပြီးတဲ့အခါ ဒီနေရာ မှာ စခန်းချပြီး စစ်အောင်တဲ့အကြောင်း သံလျင်ကို မီးဖို အချက်ပြတဲ့အတွက် မီးပြ ရွာလို့ ခေါ်တယ်လို့ ဘုရားသမိုင်းစာရွက်မှာတွေ့တယ်။

တကယ်တော့ ဒီရွာနေရာကနေ မီးဖိုပြရင်လည်း သံလျင် ကနေ မြင်ဖို့အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒ့ါကြောင့် ၁၅ ရာစု သံလျင်က အဓိက ကုန်သွယ်ဆိပ်ကမ်းမြို့ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ ရန်ကုန် မြစ်ထဲကို ဝင်မယ့် ရွက်လှေတွေကို မီးပြခဲ့တဲ့နေရာဖြစ်လို့ မီးပြလို့ ခေါ်တာများလားလို့ တွေးမိတယ်။

မီးပြရွာမှာ လည်ပတ်ဖို့က ရွှေဘုံသာ ရေလယ်ဘုရားပဲရှိတယ်။ ဒီစေတီကို မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၀၀ ပြည့်နှစ်မှာ မီးပြရွာက ပျက်စီးနေတဲ့ ရှေးဟောင်းစေတီ ကိုး ဆူ က ဌာပနာ တွေ စုစည်းပြီး တည်ခဲ့တာလို့ ဆိုတယ်။ စေတီတော်က ရွာထဲမှာတည်ခဲ့တဲ့စေတီ။ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ခြောက်ဆယ်လောက်ကစပြီး ကမ်းပါးပြိုတာနဲ့ တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေလယ်စေတီ ဖြစ်သွားတာ။

ကျွန်တော်တို့ရောက်သွားတော့ စေတီမုခ်ဦးမှာ ဘုရားဖူးခွင့် ယာယီပိတ်ထားကြောင်း ဆိုင်ဘုတ်ထောင်ထားတယ်။ မုခ်ဦးဘေးမှာ တပ်မတော်လုံခြုံရေးစခန်းတစ်ခုရှိတယ်။ ကားလှည့်ပြီး ပြန်မယ်လုပ်တော့ စစ်သည်တစ်ယောက်ထွက်လာပြီး ဘုရားဖူး နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်ထဲ ဆိုရင် တော့ ဝင်ဖူးလိုက်ပါ။ လူအုပ်ကြီးနဲ့တော့ ဖူးလို့မရဘူးလို့ပြောတယ်။

စေတီတော်ကို ဒီရေတောထဲက ဖြတ်ဖောက်ထားတဲ့ ကွန်ကရစ်လေ ျှာက်လမ်း အတိုင်း သွားရတယ်။ စေတီရင်ပြင်မှာ ဘုရားဖူးနှစ်ယောက်တွေ့တယ်။ ရင်ပြင်ကျောက်ပြားခင်းနေ တဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ရှိတယ်။ အာရုံခံတန်းဆောင်းထဲမှာအလှုခံပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရှိတယ်။ ရေတက်ချိန် ဆိုတော့ လှိုင်းတွေက ရင်ပြင်ပေါ်အထိ ရောက်တယ်။

စေတီရင်ပြင်ကနေ မြင်ရတဲ့ ရှုခင်းက အလွန်လှတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ရောက်သွားတဲ့အခိျန် က မွန်းလွဲချိန်ဆိုတော့ နေအတော်ပူတယ်။ မနက်စောစော ၊ ဒါမှမဟုတ် ညနေ နေဝင်ချိန်ဆိုရင် အတော်လှမယ်။ စေတီရင်ပြင်ကနေ ကြည့်ရင် ရန်ကုန်မြစ်ထဲကို ဝင်နေတဲ့ ပင်လယ်ကူး သဘောၤ ကြီးတွေကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။ မီးပြကမ်းခြေတစ်လေ ျှာက်မှာ ဒီရေတောတွေအတော်ကျန် နေ သေးတာလည်းမြင်ရတယ်။

မီးပြရွာကမ်းခြေက ဒီရေတောတွေပဲရှိတယ်။ တံငါလှေတွေက ရွာဘေးက ချောင်းထဲမှာ။ မီးပြ ရွာမှာ ငါးခြောက်ပေါတယ်လို့ ကြားခဲ့ပေမယ့်ကျွန်တော်ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ငါး ခြောက် ရောင်းဝယ်ရေး ဆိုင်းဘုတ်တင်ထားတဲ့ ဆိုင်ကြီးကြီးတစ်ခုပဲတွေ့တယ်။ ဆိုင်က ပိတ်ထား တယ်။ အိမ်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှေ့ မှာ ငါးခြောက်တောင်းတွေတွေ့လို့ ဆင်းမေးတော့ ဆိုင်ရှင်မရှိဘူး။ ဆိုင်ကြည့်ထားဖို့ အပ်သွား တဲ့ ဘေးဆိုင်က အမကြီးကလည်း ငါးခြောက်ဈေးမသိဘူး။ ခေါင်းမိုးပေါ်မှာ ငါးခေါင်းတွေ လှန်းထားတဲ့အိမ်ကို မေးတော့ ငါးခေါင်းတွေပဲရှိတယ်တဲ့။ အိမ်ရှင်ကတော့ ဘေးက လမ်းကြား ကို ပြပြီး အဲဒီအတိုင်းဝင်သွားရင် ငါးခြောက် ရောင်းတဲ့အိမ်တွေရှိတယ်လို့ပြောတယ်။ ကိုဗစ် ကာလ ဆိုတော့ တစ်အိမ်တက်ဆင်းမေးရမှာ အားနာတာနဲ့ ငါးခြောက်မဝယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒီခရီးစဉ်မှာ ကျွန်တော်လမ်းကြောင်းရွေးတာ နည်းနည်းမှားသွားတယ်။ တကယ်တော့
ရန်ကုန်ကနေ ကျောက်တန်း – ဇွဲကဘာ ကုန်းတန်း ကားလမ်းအတိုင်းလာတဲ့အခါ ဇွဲကဘာ ကုန်းတန်းရွာကနေ ညာ ဘက်လမ်းခွဲအတိုင်းသွားရင် မီးပြရွာကို ရောက်တယ်။ ဘယ် ဘက် လမ်းခွဲအတိုင်းသွားရင် သံတဲ ကမ်းခြေကို ရောက်တယ်။

ကျွန်တော် က ဇွဲဘာ ကမ်းခြေကို သွား။ ပြီးမှ သံတဲကမ်းခြေကို သွား။ သံတဲကနေ ဇွဲဘာကို ပြန် လာပြီး မီးပြရွာကို သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီလို သွားတာက အဆင်မပြေဘူး။ တကယ်တော့ မီးပြရွာကို အရင်သွား၊ ဘုရားဖူး၊ ပြီးရင် သံတဲကမ်းခြေကို သွား ၊ အပြန်မှာ ဇွဲဘာကမ်းခြေကို ဝင် နေ့လယ် စာစား၊ ကမ်းစပ်က တောအုပ်ထဲမှာ အနားယူ၊ အချိန်ရရင် နေဝင်ချိန်ကို စောင့်ကြည့်တာက ပို အဆင်ပြေတယ်။

မီးပြကျေးရွာ၊ ဇွဲဘာကမ်းခြေ နဲ့ သံတဲ ကမ်းခြေ သုံးခုပေါင်းလိုက်ရင်တော့ ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုး ရေးဇုန်တစ်ခုဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒီဒေသက ပင်လယ်ထဲဆင်းဖို့ထက် သဘာဝအလှနဲ့ ကျေးလက် ရှုခင်းတွေကို ခံစားဖို့ပိုကောင်းတဲ့နေရာပါ။ ဟိုတယ်တွေဆောက်တဲ့အဆင့်ထိ ရောက်ဖို့ တော့ မလွယ်လှဘူး။ ရန်ကုန်က နေ့ချင်းပြန်လာသူတွေ နားနေဖို့ ၊ စားသောက်ဖို့ စားသောက် ဆိုင်တွေ၊ View Point တွေ ထားတဲ့အဆင့်လောက်ပဲဖြစ်မှာပါ။ နောက်တစ်ခုက ဧည့်သည် တွေ များလာရင် ရေချိုပြဿနာလည်းရှိနိုင်တယ်။

လမ်းအနေနဲ့တော့ ကျောက်တန်း ပန်းတော တံတားထိုးနိုင်ရင်ပိုကောင်းမယ်။ အခုအခြေ အနေ ကတော့ လမ်းနည်းနည်းဆိုးတာရယ်၊ ဝဲကြီးတံတားဘက်က ပတ်သွားရတာရယ်ကြောင့် ဇွဲဘာ ကမ်းခြေကနေညနေ လေးနာရီနောက်ဆုံးထားပြီးထွက်မှ အဆင်ပြေတယ်။ နေဝင်ဆည်းဆာ ကြည့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒီဒေသမှာ ခရီးသွားလုပ်ငန်းဖွံဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် လုပ်ရမယ့်လုပ်ငန်းတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ လုပ်လည်း လုပ်ကြမှာပါ။ အရေးအကြီးဆုံးတစ်ခုတော့ သတိပြုစေ ချင်တယ်။ အဲဒါကတော့ အရင်အစိုးရ အဆက် ဆက်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပင်လယ်ကမ်းခြေတစ်ခုမှာ ခရီးသွား လုပ်ငန်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီဆိုရင် လုပ်ငန်းရှင် ကြီးတွေကပဲ နေရာကောင်းတွေ၊ အခွင့်ရေး ကောင်းတွေရပြီး ဒေသခံတွေက ပျံကျဈေးသည်၊ လမ်းဘေးဈေးသည်ဘ၀ နဲ့ ပြီး သွားတဲ့ အခြေအနေမျိုးမဖြစ်ဖို့ပါပဲ။

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

သံတဲကမ်းခြေဆိုတာ ဇွဲဘာ ကုန်းတန်းကနေ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲမောင်းရတယ်။ ကွန်ကရစ်လမ်း ခင်းထားတာမကြာသေးဘူး။ မနှစ်ကမှ ပြီးသွားတာ။ သံတဲ ရွာထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ အမှိုက်တွေကို စနစ် တကျစွန့်ပစ်ဖို့ သတိပေးထားတဲ့စာတွေတွေ့ရတယ်။ ကျေးလက်ဒေသဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ဦးစီး ဌာန လူထု ဗဟိုပြု စီမံကိန်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပိုစတာတွေတွေ့တယ်။ ဒီစီမံကိန်းအရ သံတဲ ရွာတွင်း လမ်းတွေ ကွန်ကရစ်ခင်းခြင်းလုပ်ငန်းကို ၂၀၁၇ ခုနှစ်မှာ ဆောင်ရွက်တယ်ဆိုတဲ့ ကျောက်တိုင် တစ်ခု တွေ့တယ်။

သံတဲ ကမ်းခြေရဲ့ ထူခြားချက်ကတော့ ကမ်းခြေမှာ ရှိတဲ့ အုတ်တိုင်ကြီးတစ်ခုပဲ။ အရင်ကတော့ အဲဒီ အုတ်တိုင်ကြီးကို အစွဲပြုပြီး ကျောက်တိုင်ကမ်းခြေလို့ခေါ်ကြတယ်။ ဒီအုတ်တိုင်ကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ချို့က ငဇင်ကာ သံလျင်ကို သိမ်းပြီးတဲ့နောက် သူပိုင်တဲ့ နယ်နမိတ်အပိုင်း အခြားကို နယ်ခြားမှတ်တိုင်အဖြစ် စိုက်ခဲ့တာလို့ဆိုတယ်။

တစ်ချို့ကတော့ အင်္ဂလိပ်ကိုလိုနီခေတ်က သံတဲမှာ လက်ရှိတွေ့နေရတဲ့ မီးပြတိုက်ကို မဆောက် ခင်မှာ ဒီအုတ်တိုင်ကနေ မီးပြခဲ့တာလို့ဆိုတယ်။ ဒီအုတ်တိုင်ကြီးနဲ့ပတ်သက်ပြီး တဘောင်လိုလို ပြောတဲ့စကားလည်းရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ “ဒီအုတ်တိုင်ကြီးစောင်းနေတာ။ သူ့ အလိုလို ပြန်တည့်သွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် သံတဲရွာက ကြက်ပျံမကျစည်ကားလိမ့်မယ်ဆို”တဲ့ စကားပဲ။

ကမ်းခြေမှာ ငါးဖမ်းပိုက်ဖာနေတဲ့ အမျိုးသမီးအုပ်စုထဲက အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အမျိုးသမီး ကြီးကတော့ ဒီတဘောင်ကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ ပြောပြတယ်။ သူငယ်ငယ်က ဒီတိုင်ကြီးက စောင်းနေတာ၊ ဒီအပေါ်ကို ဆိတ်တွေတက်လို့ရတယ်။အဲဒီကနေ တစ် ဖြေးဖြေးပြန် ထောင်လာတာ အခုတော့ လုံးဝမတ်သွားပြီ။ အဲဒီလိုဖြစ်ပြီးတာနဲ့ သံတဲကို ကားလမ်း ပေါက်၊ အပန်းဖြေစခန်းလုပ်မယ်ဆိုပြီး ဖြစ်လာတယ်။ ရန်ကုန်က သူဌေးတွေတောင်မြေကွက်တွေ လာဝယ်နေပြီလို့ ဆိုတယ်။

ဇွဲဘာကမ်းခြေမှာ တွေ့ခဲ့သူတစ်ယောက်ကလည်း အဲဒီတဘောင် အကြောင်းပြောပြခဲ့တယ်။ အဲဒီအုတ်တိုင်ကြီးတည့်သွားတာနဲ့ သံတဲမြေ တစ်စလောင်း ( စလောင်း ဖုံးတစ်ချပ်စာ) ငွေ တစ်သောင်းဆိုပြီး စာဆိုရှိတယ်တဲ့။ သံတဲ ကမ်းခြေမှာစိုက်ထားတဲ့ “ အိမ်ခြံမြေ ကျူးကျော် မဆောက်ရ၊ တရားမဝင်မြေအရောင်းအဝယ်စာချုပ်ချုပ်ဆို ရောင်းချခြင်းမပြုရ” ဆိုတဲ့ ဆိုင်း ဘုတ်ကလည်း သူပြောတဲ့စကားကိုထောက်ခံနေသလိုပဲ။

ဒါပေမယ့် အောက်ခြေမှာ အုတ်မြစ်ချဆောက်ထားတဲ့ အုတ်တိုင်ကြီးတစ်ခုဟာ အလိုလို ထောင် မတ်လာတယ်ဆိုတာမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဆက်စုံစမ်းကြည့်တော့ သံတဲရွာထဲက လူကြီး တစ်ယောက်ကတော့ အရင်က သံတဲ ကမ်းခြေက အခုလို ပြန့်မနေဘူး။ အုတ်တိုင်ကြီးက မြေကြီးထဲမှာ မြုပ်နေတာ။ ဒါ့ကြောင့် ဆိတ်တွေက အလွယ်တကူတက်လို့ရတယ်။ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်နောက်ပိုင်းမှာ ရေတိုက်စားတော့ ကမ်းပါးတွေပြိုပြီး အုတ်တိုင်ကြီးက ဖြေးဖြေးချင်း ပြန်ပေါ်လာတာ။ ၂၀၀၈ နောက်ပိုင်းရောက်တော့ အခုမြင်ရတဲ့ပုံစံဖြစ်သွားတာ။ ပြန်ထောင် လာတယ်ဆိုတာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စကားတွေ ကားလာတာပါလို့ ဆိုတယ်။ သူပြော တာ ယုတ္တိရှိတယ်။

သံတဲကမ်းခြေကို ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့တာ ဒီနှစ်မှစတာပါ။ စပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကိုဗစ် ၁၉ ဖြစ်လာလို့ အရှိန်ရပ်သွားခဲ့တယ်။ အရင်ကတော့ သင်္ကြန်ဆိုရင် ကျောက်တန်း ၊ ခရမ်း သုံးခွ နဲ့ ဒေသခံတွေပဲပျော်တဲ့နေရာပေါ့။ သံတဲကမ်းခြေက ဇွဲဘာကမ်းခြေထက်ပိုကျယ်တယ်။ မြေ ပြန့်တယ်။ အပန်းဖြေစခန်းလုပ်ဖို့ အခြေအနေပိုကောင်းတယ်။

သံတဲကမ်းခြေဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် အဓိက မောင်းနှင် အား ကတော့ ကျောက်တန်း လွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ် ဒေါ်အေးမြမြမျိုးလို့ ဆိုတယ်။ ငါးဖမ်းပိုက် ဖာနေတဲ့အမျိုးသမီးကြီး တွေကတော့ အခုရွေးကောက်ပွဲမှာ လသာ မြို့နယ်က ဝင်ပြိုင်တဲ့ ဒေါ် အေးမြမြမျိုးကို သတိရနေပုံပဲ။ ဆရာမကို ကျောက်တန်းမှာ ပြန်အရွေးခံစေချင်တာလို့ ပြောတယ်။

သံတဲကမ်းခြေမှာနောက်ထပ် ထင်ရှားတဲ့သင်္ကေတကတော့ ကမ်းပေါ်တင်ထားတဲ့ သစ်သား လှေ ပျက်ကြီးပဲ။ ဒီလှေကြီးက ၂၀၁၈ ခုနှစ်မှာ စစ်တွေမြို့ ဒုက္ခသည်စခန်းတွေက ထွက်ပြေးပြီး မလေးရှားကို သွားဖို့ကြိုးစားတဲ့ လှေစီးပြေးဒုက္ခသည်တွေရဲ့လှေဖြစ်ပါတယ်။ ပင်လယ်ပြင် မှာ တစ်လနီးပါးကြာပြီးမှ ဆီပြတ်ပြီး သံတဲသောင်ပြင်ကို လာတင်တာ။ လှေပေါ် မှာ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ ကလေး တစ်ရာကျော်ပါတယ်လို့ ဆိုတယ်။ ပုံမှန် လူသုံးဆယ် လောက်ပဲ တင်မယ့် လှေပေါ်မှာ လူတစ်ရာကျော် လိုက်ပါပြီး ပင်လယ်ပြင်ကို စွန့်စွန့်စားစား ဖြတ်ကျော် ဖို့ ကြိုးစားတာဟာ အကြောင်းမဲ့တော့မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအကြောင်းအရင်းတွေကို မဖြေရှင်းနိုင်သရွေ့ ဒီလိုလှေပေါင်းများစွာတွေ့နေရဦးမှာပါ။ သံတဲ ကမ်းခြေက လှေပျက်ကြီးက လာတဲ့သူတွေကို ဒီလိုပဲ ကြည့်နေ တော့မှာလား လို့ မေးနေသလိုပဲ။

ဇွဲဘာ ကမ်းခြေ၊ သံတဲကမ်းခြေ ဒေသတွေက ရန်ကုန်နဲ့ နေ့ချင်းပြန်သွားလို့ရတယ်။ ကျောက် တန်းမြို့နယ်ထဲမှာရှေးဟောင်း ဂဝံယဉ်ကျေးမှုထွန်းကားခဲ့တဲ့နေရာတွေအများကြီးရှိတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ခရီးသွားလုပ်ငန်းဖွံဖြိုးနိုင်မယ့် အခြေအနေကောင်းတွေရှိတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီဒေသတွေက ၂၀၁၄ ခုနှစ် ကျောက်တန်း- တံတားမြို့လမ်း ဝဲကြီးကျေးရွာ မှာ မှော်ဝန်းချောင်းကူးတံတားမဆောက်ခင်အထိ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးခက်ခဲတယ်။ ကားလမ်း တိုက်ရိုက်မပေါက်ဘူး။ ကားနဲ့သွားချင်ရင် သုံးခွဘက်က လှည့်သွားရတယ်။

တံတားဆောက်ပြီးတော့ ကျောက်တန်းကနေ တံတားမြို့၊ ကျောက်တန်းကနေ ဇွဲဘာကမ်းခြေ၊ သံတဲကမ်းခြေတွေကို တိုက်ရိုက်သွားလို့ရပြီ။ ဒါပေမယ့် ခရီးဝေးသေးတယ်။ တကယ်လို့ ကျောက်တန်း တစ်ဖက်ကမ်း ပန်းတော ကူးတို့ဆိပ်နေရာမှာ မှော်ဝန်းချောင်းဖြတ်တံတား တစ်ခု ထပ်ဆောက်နိုင်ရင် ကျောက်တန်းရေလယ်ဘုရား နဲ့ ပင်လယ်ကမ်းခြေက ခရီးသွား လုပ်ငန်းနေရာတွေဆက်စပ်သွားမယ်။ ရန်ကုန်ကနေ ကမ်းခြေတွေကို အချိန်တိုတို နဲ့ရောက်နိုင် မယ်။ အဲဒါဆိုရင် တဘောင်ထဲက အတိုင်း သံတဲမြေ တစ်စလောင်း ငွေတစ်သောင်း ခေတ် ကို ရောက်မှာသေချာတယ်။

သံတဲကမ်းခြေက ပြန်လာတော့ အုတ်တိုင်ကြီးက မေ ျှာ်လင့်ချက်တွေ၊ လှေ ပျက်ကြီးက အတွေးတွေ ပေးလိုက်တယ်။

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

ကျောက်တန်းမြို့နယ်ထဲက ဇွဲဘာကမ်းခြေ၊ သံတဲ ကမ်းခြေ တွေ အကြောင်း ဖေ့စ်ဘွတ်စာမျက် နှာတွေမှာတွေ့နေတာကြာပြီ။ ဒါ့ကြောင့် ဇွဲဘာကမ်းခြေဘက်ကို သွားဖို့အတွက် သတင်း စုံစမ်းကြည့်တယ်။ ကမ်းခြေတွေပိတ်ထားလို့ စားသောက်ဆိုင်တွေမရှိဘူး၊ လမ်းဝဲယာ ကျေးရွာ တစ်ချို့ကလည်း Stay Home အစီအစဉ် ကြောင့် ဧည့်သည်တွေ ရွာတွင်း ဝင်ထွက်တာကို ကန့်သတ်ထားတယ်လို့ ဆိုတယ်။

ဒါပေမယ့် မြို့ထဲမှာ ပိတ်လှောင်နေရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သွားမယ်။ ဝင်လို့ ရတဲ့နေရာဝင်ကြည့်မယ်။ မရရင်လည်း ကျေးလက်ရှုခင်းတွေကြည့်ရတာအမြတ်ဆိုပြီး ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်တယ်။ ကိုယ်တိုင်မောင်းသွားမယ့်အစား ဒေသခံကားကို ငှားသွားဖို့ စီစဉ်တော့ သံလျင် မြို့ခံ ကားဆရာတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်မိတယ်။

ရန်ကုန်ကိုလာကြိုမယ်။ ကျောက်တန်း၊ ဇွဲဘာကမ်းခြေ၊ သံတဲကမ်းခြေ နဲ့မီးပြရွာတွေကို ပို့မယ်။ လမ်းမှာ ကျွန်တော်ဝင်ကြည့်ချင်တဲ့နေရာ ဝင်ကြည့်၊ အပြန်မှာ သံလျင်တံတားအမှတ် ၂ ဘက်က ပြန်မယ်။ စားဖို့ သောက်ဖို့ ကားသမားက စီစဉ် လာ၊ စားတာကတော့ အဆင်ပြေတဲ့နေရာမှာ ကားထိုးပြီး စားမယ်လို့ ညှိလိုက်တယ်။

နိုဝင်ဘာ ၁၃ ရက်နေ့မနက် ကားဆရာလာကြိုတယ်။ အတော်စနစ်ကျတဲ့ ကားဆရာပဲ။ ကားထဲမှာ Mask မတပ်မနေရ၊ ကားထဲမှာ Mask အပို၊ လက်သန့်ဆေးရည်တွေပါတဲ့ အပြင် Oximeter တောင်ပါလိုက်သေးတယ်။ စားစရာက ဝက်နံရိုးကြော်၊ ငါးကလေးကြော်၊ ဝက်သား သုံးထပ်သားကို သရက်သီးနဲ့ချက်ထားတာတစ်ခွက်၊ ကြက်သားဟင်းတစ်ခွက်၊ ငါးပိရည်၊ တို့စရာ။ သောက်စရာက ဘီယာ၊ ကိုကာကိုလာ၊ ရေသန့်။ ကြိုက်ပြီလေ။ အစီအစဉ် ကတော့ ကားမထွက်ခင် တစ်ခွက်တစ်ဖလားတောင် ဆွဲရမယ့်ပုံပဲ။

သံလျင်မြို့ကို မရောက်တာ ငါးနှစ်ကျော်ပြီ။ ဂျပန်အကူအညီနဲ့ ပြုပြင်ထားတဲ့မြို့တွင်းလမ်းတွေ ရန်ကုန်ထက်တောင် ကောင်းတယ်လို့ ပြောနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် မြို့တွင်းလမ်းဝဲယာသန့်ရှင်းရေး က လည်း အသိအမှတ်ပြုလောက်အောင်ကို ကောင်းပါတယ်။

ကျောက်တန်းရောက်တော့ ပါဒကြီးဘုရားကို ဝင်ဖူးတယ်။ ဘုရားပိတ်ထားလို့ သံတံခါး အပြင်က ပဲဖူးခဲ့တယ်။ ဘုရားဝင်းထဲက ဇရပ်လေးတွေမြင်တော့ ရွှေတိဂုံ အောက်ပစ္စယံက ဇရပ်လေးတွေ အကြောင်း စာရေးခဲ့တာ သတိရတယ်။

သံလျင် ၊ ကျောက်တန်းလမ်းတစ်လေ ျှာက်မှာတော့ ရွေးကောက်ပွဲနိုင် အင်န်အယ်လ်ဒီပါတီ အောင်ပွဲခံထားတဲ့အလံတွေ၊ အမှတ်အသားတွေ ရှိနေဆဲပဲ။ အောင်ပွဲခံတယ်ဆိုတာ အနိုင်ရ သူရဲ့ အခွင့်အရေး၊ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ အောင်ပွဲခံမလဲဆိုတာ အနိုင်ရသူရဲ့ စိတ်ထားပေါ့။ ဒီလိုပဲ အရှုံးကနေ ပြန်ထပြီး အောင်ပွဲရအောင်ကြိုစားနိုင်တာကလည်း ရှုံးနိမ့်သူရဲ့ မှတ် ကျောက်ပဲလေ။

ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ပစိဖိတ်စစ်မျက်နှာမှာ ဂျပန်တပ်မတော်ကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ အမေရိကန် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မက်အာသာကတော့ သူ့သား အတွက် ဘုရားသခင်ထံမှာ ဆုတောင်းတဲ့အခါ
“ အရှုံးကနေ အားမာန်ဖြင့် ပြန်လည်ထူမတ်နိုင်တဲ့သား၊ အောင်မြင်မှုကို ရိုးသား နှိမ့်ချစွာခံယူ နိုင်သော သား ဖြစ်အောင် စောင့်ရှောက်တော်မူပါ” ဟုရေးခဲ့ဖူးတယ်။

ကျွန်တော့်ကို ဦးရဲထွဋ် မှန်းသိသွားတဲ့ ကားဆရာက ရွေးကောက်ပွဲအကြောင်း မနားတမ်းပြော တယ်။ သူက အန်အယ်လ်ဒီကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကို မဲထည့်ခဲ့တယ်။ တံဆိပ်ကြည့်ထည့် တာမဟုတ်ဘူး၊အဲဒီလူတွေအကြောင်း သူကောင်းကောင်းသိတယ်တဲ့။ ပြည်ခိုင်ဖြိုး ကို ဘာ့ကြောင့် မထည့်တာလဲမေးတော့ သံလျင်မှာ ရာထူးကြီးသူတွေ မြေကွက်တွေ လက်သင့်သလို ခွဲေ၀ တဲ့ အကြောင်း၊ မယက ဥက္ကဋ္ဌတွေအကြောင်း၊ နိုင်ငံရေးမှုနဲ့ တစ်ခါထောင်ကျဖူးတာနဲ့ နောင် ဘာဖြစ် ဖြစ် လာခေါ်စစ်တဲ့ထောက်လှမ်းရေးတွေအကြောင်းပြောပြတယ်။

အဲဒါတွေက သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်လက်ထက်မှာဖြစ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလေ လို့ ထောက်ပြတော့ အတူတူပဲလေ။ အဲဒါလည်း ပြည်ခိုင်ဖြိုးတွေပဲလို့ ဆိုတယ်။ ပုံရိပ် ပြောင်းရမယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောတဲ့အခါတိုင်း လက်မခံတဲ့မိတ်ဆွေတစ်ချို့ ကားဆရာ စကားကို ကြားစေချင်တယ်။

ကျောက်တန်းကနေ ဇွဲဘာကမ်းခြေအထိ ကားလမ်းက ပီလခတ်၊ ပန်းချောင်း၊ ရွာသစ်ကြီး၊ ဝဲကြီး၊ စင်မကော်၊ ခနောင်မြကိုင်း၊ မင်္ဂလွန်း၊ ဇွဲကနာ၊ ကမာကလုတ်၊ ကွနှီး၊ ဇွဲဘာ ကုန်းတန်းရွာတွေ ကို ဖြတ်သွားရတယ်။ ဇွဲဘာကမ်းခြေက ဇွဲဘာကုန်းတန်းရွာ ကမ်းခြေပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဇွဲဘာ ကမ်းခြေ ဆိုတဲ့ အမည်က ပိုလှလို့ ဇွဲဘာကမ်းခြေလို့ခေါ်ပုံရတယ်။

ကျောက်တန်း- ဇွဲဘာကုန်းတန်း ကားလမ်းက ကွန်ကရစ်လမ်း ၊ လမ်းကျဉ်းတယ်။ ကားနှစ်စီးတွေ့ရင် သတိထားမောင်းရတယ်။ တစ်ချို့နေရာတွေမှာ မူလ ကွန်ကရစ် လမ်းပျက်နေလို့ ပြန်ပြင်နေတယ်။ မင်္ဂလွန်းနဲ့ ဇွဲကနာကြား ကိုက်တစ်ထောင် လောက်ကတော့ လမ်းတော်တော်ဆိုးတယ်။ ဒီဒေသမှာ ရွာချင်းဆက်လမ်းတွေ နဲ့ ရွာတွင်းလမ်းတွေ ကလည်း ကွန်ကရစ် လမ်းတွေ။ ကျေးလက်ဒေသဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ဦးစီး ဌာန၊ လူထုဗဟိုပြုစီမံကိန်းအရ လုပ်ထားတာတွေလို့ပြောတယ်။

ခနောင် မြကိုင်းကနေ ဇွဲဘာကုန်းတန်းကြား ရွာတွေက ရှေးဟောင်းစေတီတွေ၊ လယ်ကွင်းတွေ၊ ကြာကန်တွေနဲ့၊လှည့်လေ့လာဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာတွေပဲ။ စီးပွားရေးလည်းကောင်းတဲ့ပုံပေါ် တယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုဗစ် ကာလဖြစ် တဲ့အတွက် ရွာတွေဝင်မကြည့်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ဇွဲဘာကုန်းတန်းရွာထဲဝင်တော့ ဘက်ဘက်မှာ ဇွဲဘာကမ်းခြေသို့ဆိုတဲ့ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ် ရှိတယ်။ ရွာတွင်းကွန်ကရစ်လမ်း ကွေ့ကွေ့ကောက်ကောက်လေးအတိုင်းဝင်သွားတဲ့ အခါ ဇွဲဘာ ကမ်းခြေကိုရောက်တယ်။

ဇွဲဘာကမ်းခြေက တစ်မိုင်ကျော်ကျော်လောက် ရှည်မယ်ထင်တယ်။ ကမ်းခြေအစပ်မှာ တံငါတဲစုလေးရှိတယ်။ ပလတ်စတစ်စွန့်ပစ်ပစ္စည်းတွေ၊ လှမ်းထားတဲ့ အဝတ်တွေ ကြားက ခြေတံရှည်၊ ယိုင်နဲ့နဲ့ တဲအိမ်လေးတွေ။ ကမ်းခြေဘယ်ဘက်အခြမ်းမှာ ရွှေလရောင်ငါးရောင်းဝယ်ရေးဆိုတဲ့ သွပ်မိုးအဆောက်အဦလေး ရှိ တယ်။ အဲဒီအဆောက်အဦအလွန်မှာ မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်း နဲ့သစ်တောအုပ်လေးရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးငါးဆယ်ကဆို နေပြောက်မထိုးဘူးလို့ပြောတယ်။ အခုတော့ သစ်ပင်ကြီးတွေရှိတော့ ရှိတယ်။ ခပ်ကျဲကျဲပဲ။ ပျော်ပွဲစားထွက်လို့ကောင်းမယ့်၊ နေဝင်ချိန်ရှုခင်းကြည့်လို့ကောင်းမယ့် နေရာပဲ။ ဇွဲဘာကမ်းခြေက ရန်ကုန်မြစ်ဝနဲ့ နီးတော့ ရေနောက်တယ်။ ရေချိုးဖို့ထက် ဒေသန္တရဗဟုသုတ ဆည်းပူး၊ ကမ်းခြေမှာ ပျော်ပွဲစား ဖို့ပဲကောင်းပါတယ်။

ကမ်းစပ်မှာ မုန့်နဲ့ ကော်ဖီမစ်ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပဲရှိတယ်။ ကိုဗစ် မကိုက်ခင်ကတော့ သင်္ကြန် နဲ့ ရုံးပိတ်ရက်တွေဆိုရင် ဈေးဆိုင်တွေအများကြီးပဲ။ တစ်နေ့ လေးငါးသိန်းဖိုးရောင်းရသတဲ့ ။ အခု တော့ ကမ်းခြေမှာ ကျွန်တော်တို့ ကားတစ်စီး နဲ့ ဒေသခံလို့ထင်ရသူ လေးငါးယောက်ရဲ့ ဆိုင် ကယ် သုံးလေးစီးပဲရှိတယ်။ ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ ဘဲတစ်အုပ်ရှိတယ်။ ရေဆင်းဆော့နေတဲ့ ခွေး တစ်ကောင်ရှိတယ်။ ငါးဖမ်းလှေတွေအတွက် ရေချိုပေးဖို့ ဆိုင်ကယ်နဲ့တွဲထားတဲ့ ရေစည် လှည်းတစ်စီးရှိတယ်။

ကျွန်တော်ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ငါးဖမ်းလှေတွေပြန်လာကြပြီ။ ရောင်စုံအလံတလူလူနဲ့ ငါးဖမ်းလှေတွေ၊ တစ်ချို့က ကမ်းနဲ့ဝေးဝေး၊ တစ်ချို့က ကမ်းခြေမှာ ငါးတောင်းတွေကို ချ လို့၊

ငါးလှေတွေမှာပါလာတာက ငါးသလောက်နဲ့ ငါးပုဏ္ဏားတွေများတယ်။ ငါးသလောက်တွေကတော့ ရန်ကုန်ဈေးတွေမှာတွေ့ရခဲတဲ့ တစ်ပိဿာ၊ တစ်ပိဿာကျော်အကောင်ကြီးတွေ။ ကိုဗစ် မဖြစ်ခင် ကတော့ ပြည်ပပို့တယ်လို့ပြောတယ်။ကိုဗစ်ဖြစ်တော့ ငါးလုပ်ငန်းလည်းကျဆင်းသွားတာ ဒီလ ထဲရောက်မှ ဈေးက နည်းနည်းပြန်မော့လာတာတဲ့။

ငါးလှေတွေကိုဓာတ်ပုံရိုက်၊ မုန့်ဆိုင်လေးထဲမှာ ထိုင်ထမင်းစားပြီးတော့ ကမ်း ခြေမှာ လုပ်စရာကုန်ပြီ။ ဒါနဲ့ ငါးဒိုင်ထဲ ဝင်ပြီး တစ်ပိဿာနီးပါးရှိတဲ့ ငါးသလောက်ကြီးတစ်ကောင် ဝယ်ပြီး ပြန်ခဲ့တယ်။ သောင်းဂဏန်းဖြစ်နေတဲ့ ငါးသလောက်ဈေးကို ကြားတော့ မောင်ချောနွယ် ရဲ့ “ လူကြိုက်နည်းတဲ့ကောင်” ကဗျာကို သတိရတယ်။

အခုတော့ ငါးသလောက်ဟာ လူကြိုက်များနေပါပြီ။

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•