Ye Htut's Blog

ရထားက တပ်ကုန်းဘူတာ ကျော်တာနဲ့ လမ်းဘေးဝဲယာရှုခင်းတွေပြောင်းသွားတယ်။ လယ်ကွင်း တွေအစား ပဲခင်းတွေ၊ ငရုတ်စိုက်ခင်းတွေဖြစ်လာတယ်။ တမာပင်တွေ တွေ့လာရတယ်။ ပျော်ဘွယ်နားနီးတော့ စပျစ်စိုက်ခင်းတွေတွေ့တယ်။ ပျော်ဘွယ်ကျော်လာတော့ ထနောင်းပင် တွေ၊ ကန္တရာပင်တွေ နဲ့ အညာရှုခင်းနဲ့ ဆင်တူလာတယ်။ ဒီရှုခင်းတွေကို မြင်တော့ အမျိုးတွေ ကို သတိရပြန်ရော။

အမေဘက်က အဘွား နဲ့ အမေက ရေစကြိုသူတွေ၊ အဘိုးက တောင်တွင်းကြီးသား။ ဒီတော့ ကျွန်တော်က အညာမွေး၊ အညာကြီးမဟုတ်ပေမယ့် အဘိုး၊ အဘွားသွေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အညာ သားလို့ ပဲ ခံယူထားတာ။

အညာက မိုးနည်းရပ်ဝန်းဒေသ၊ ဘဝရှင်သန်ရေးအတွက် ရုန်းကန်ရ၊ ဒီအခက်အခဲမျိုးစုံကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ အချင်းချင်းပဲ အပြန်အလှန်မှီခိုအားထားရ ဆိုတော့ အညာသူ အညာသားက ဒေသ ချစ်စိတ်၊ ဆွေမျိုးချစ်စိတ်ကလည်း အတော်ပြင်း တယ်။ စိတ်ဓာတ်ကလည်း ချစ်လုံးလုံး၊ မုန်းလျား လျား။ မလုပ်ရင်အရှင်း၊ လုပ်ရင်လည်း တစ်ဆုံးတစ်ချက်။ ။ အညာသားဆိုတာ ကျောက ဒဏ်ရာ ပျောက် ပေမယ့် နှလုံးသားဒဏ်ရာက ဘယ်တော့မှ မပျောက်တဲ့သူတွေ။ ဦးအောင်ဇေယျ၊ထန်းလုံး ခံတပ်နဲ့ ဝါးရင်းတုတ်တပ် ဆိုတာ ပုံပြင် မဟုတ်ဘူးလေ။ အခုအချိန်မှာတော့ အညာကို မသွားနိုင် တော့ သတင်းတွေပဲစောင့်နားထောင်၊ သတင်း တွေ ကြားတိုင်း “ပေါက်ပင် ဘာ့ကြောင့် ကိုင်းရ တယ်” ကဗျာရွတ်နေဖို့ပဲ တတ်နိုင်တယ်။

ရထားကသာစည်ဘူတာကို မနက်ကိုးနာရီကျော်ကျော်မှာဆိုက်တယ်။ အခုမြင်ရတဲ့ သာစည်က အရင် “မမ” ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နားခဲ့တဲ့သာစည်မဟုတ်တော့ဘူး။ ခြောက်ကပ်ကပ်နဲ့။ ဈေးသည် တောင် မရှိသလောက်ပဲ။ တကယ်တော့ သာစည် ဘူတာဆိုတာ ရုံပိုင်ချုပ်ရုံးထိုင်တဲ့ ဘူတာကြီး။ မီးရထားမှာ ရုံပိုင်ချုပ်ရုံးထိုင်တဲ့ ဘူတာက အရင်က ပဲခူး၊ သာစည်နဲ့ ပျဉ်းမနားပဲရှိတယ်လို့ မှတ်သားဖူးတယ်။ နေပြည်တော်ပေါ်လာတဲ့အခါ နေပြည်တော် ဘူတာမှာလည်း ရုံပိုင်ချုပ်ထိုင် လိုက်တဲ့အတွက် ပျဉ်းမနားမှာ ရုံပိုင် ချုုပ်ထိုင်/မထိုင် မသိတော့ ဘူး။ ရုံပိုင်ချုပ်ကြီး အဆင့်ထိုင် တာ ဆိုရင် ရန်ကုန် ၊ မန္တလေး နဲ့ မြစ်ကြီး နားပဲရှိတယ်လို့ဆိုတယ်။

သာစည်ဘူတာက ရန်ကုန်- မန္တလေးလမ်း၊ သာစည်-မြင်းခြံလမ်း၊ သာစည်-ရွှေညောင်လမ်း ဆုံတဲ့ နေရာဆိုတော့ အလွန်စည်ကားခဲ့တာ။ အရာရှိငယ်ဘဝက သင်တန်းတက်ဖို့အတွက် ရန်ကုန် – မန္တလေး ရထား ရွှေညောင်တွဲနဲ့ မကြာခဏ ခရီးသွားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်က သာစည်ဘူတာမှာ စောင့်ရတဲ့အချိန်က ကြာတော့ ခရီးသည်တွေ ရေချိုး၊ ညစာ၊မနက်စာ စားကြတယ်။ သာစည် မှာ ရေဘယ်လိုချိုးလို့ ရတယ်ဆိုတဲ့ ယုံတမ်းစကားလိုလိုတွေကြားဖူးပေမယ့် ကိုယ်တိုင်ကတော့ ရိုးရိုးချိုးပဲ ကြုံဖူးပါ တယ်။ (မယုံရင် ပုံပြင်လို့သာမှတ်ပေတော့)

သာစည်ဘူတာပြီးတော့ ရွာပုလဲ၊ ဟံဇား၊ခင်ဘန်း၊ သဲတော၊ စမုံ ၊ အိုးထုတ်ကုန်း၊ သပြေတောင် ၊ ကူမဲ၊ မြစ်သား စတဲ့ ဘူတာငယ်လေးတွေကို ဖြတ်ရတယ်။ ရထားမရပ်ဘူး။ ဘူတာလေးတွေ ကို မြင်ရတာ ခြောက်ခြောက်သွေ့သွေ့၊ စာပို့ရထားမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဘူတာလေးတွေလည်း အိပ် ပျော်နေရပြီပေါ့။ ဘူတာရုံ ဝန်ထမ်းတောင် အပြည့်အစုံရှိသေးရဲ့လား မသိနိုင်ဘူး။နောက်တော့ ကျောက်ဆည်၊ ဘဲလင်း၊ စဉ့်ကိုင်၊ ပုလိပ်ကို ဖြတ်ပြီး မြစ်ငယ်ကို ရောက်တယ်။

ရထားကမြစ်ငယ်ဘူတာမှာမရပ်ဘူး။တွဲပြင် စက်ရုံရှိတဲ့ဘက်အခြမ်းသံလမ်းဝင်း ထဲမှာတော့ ကုန်တင် တွဲတွေ၊ ကျောက်တွဲ တွေ၊ သစ်လုံးတင်တွဲတွေနဲ့ လူစီးတွဲတွေထိုးထားတွေ့တယ်။ ဝန်ထမ်း သုံးလေးယောက် မြန်မာ့မီးရထားလို့ ရေးထားတဲ့ အလံတိုင်အုပ်ခုံ၊ အလံတိုင်နဲ့ ဘေးနား က ကုက္ကိုပင်ကြီးတွေကို ထုံး အဖြူသုတ်နေတာတွေ့တယ်။ တံမြက်စည်းနဲ့ အမှိုက်ပုံးကိုင်ထားတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကတော့ မကြာခင်ကမှ ခုတ်ထားပုံရတဲ့ သစ်ရွက်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ် နေ တယ်။ ပန်းအလှပင်တွေ အခြေမှာလည်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မြေဆွထားတာတွေ့တယ်။

ဌာနဆိုင်ရာသဘောတရားအရတော့ ဒါဟာ မကြာခင် လူကြီးတစ်ယောက် လာရောက်စစ်ဆေး မယ့် သဘောပဲ။ လူကြီးက ဘာတွေကို ကြည့် သွားမှာလဲ။ လှပသန့်ရှင်းအောင်လုပ်ထားတာ တွေကြည့်ပြီး ပြန်သွားမှာလား။ “မမ” ဝန်ထမ်းတွေ ရဲ့ ရင်ထဲကို မြင်အောင်ကြည့်သွားမှာလား၊ မီးရထားမြို့လို့ သိကြတဲ့ မြစ်ငယ်ရဲ့ ယခင်နဲ့ ယခုကို လေ့လာမှာလား။ တွေးလေလေ ဆွေးလေလေပဲ။

မြစ်ငယ်ပြီးတော့ တံခွန်တိုင်၊မြို့ဟောင်း၊ ရှမ်းစု ပြီးတော့ မန္တလေးဘူတာကြီးပေါ့။ မန္တလေး အဝင်မြင်ကွင်း ကလည်း အရင်အတိုင်းပါပဲ။ ရထားလမ်းအနောက်ဘက်ခြမ်းမှာတော့ တစ်ချို့နေရာတွေမှာ အပင်တွေက ရထားနဲ့ အတော်ကပ်နေပြီ။ လမ်းပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးဝန်ထမ်းတွေနည်းနေ တဲ့ သဘောပဲထင်ပါရဲ့။ မန္တလေးဘူတာကြီးအဝင်မှာ ရေသန့်ဘူးစုတဲ့ကလေး၊လူကြီးတွေ တက်လာ တာနဲ့ ရေသန့်ဘူးခွံတွေပေးလိုက်တယ်။ ဝယ်စားလာတဲ့ ထမင်းဘူးခွံတွေကတော့ ပစ်ဖို့ အမှိုက်ပုံးမတွေ့တာနဲ့ အထုတ်ထုတ်ပြီး ထားခဲ့တယ်။ လမ်းဘေးမှာလွှင့်ပစ်ခဲ့တာထက် စာရင် တော့ တော်သေးတာပေါ့လို့ပဲဖြည့်တွေးလိုက်တယ်။

ရန်ကုန်- မန္တလေးရထားလမ်းက ၆၂၀ ကီလိုမီတာရှိတယ်။ ဒီခရီးကို အရင်က ၁၄ နာရီ စီးရတယ်။ အခု တော့ ရန်ကုန်က ညနေ ငါးနာရီထွက်တဲ့ ရထားက နောက်နေ့ မွန်းလဲ ၁၂ နာရီ ၄၅ မိနစ်မှ မန္တလေး ရောက်တော့ ၁၈ နာရီ နီးပါးကြာတယ်။ အဝေးပြေးကားခရီးစဉ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် အချိန် အတော်ကွာသလို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မှုလည်း ကွာသွားပြီ။ လက်မှတ်ဝယ်ရတာ လွယ်ကူ မှုကတော့ ပြောမနေနဲ့တော့။ “မမ” ကို လူကြိုက်နည်း လာတာလည်း မထူးဆန်းဘူး။

ဒီရထားပေါ်ကခရီးသည်တွေထဲမှာ မစီးမဖြစ်လို့ စီးလာရတဲ့ သူတွေပါသလို “မမ”အပေါ်ထားတဲ့ အရင် သံယောဇဉ် ကြောင့် စီမံကိန်း ပြီးသွားရင် ၈ နာရီနဲ့ ခရီး ပေါက်မှာပါဆိုတဲ့ မေ ျှာ်လင့်ချက် နဲ့ အဆင်မပြေတာ တွေကို ဖြေသိမ့်ရင်း ကားမစီးဘဲ ရထား စီးလာတဲ့ သူ တွေလည်း ပါမှာပဲ။

ဒါပေမယ့် စီမံကိန်းလည်း မပြီး၊ စီမံကိန်းပြီး ပေမယ့် ပြောထားသလို ၈ နာရီနဲ့ ခရီး မပေါက်ဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီခရီးသည် တွေ လည်း “ မမ ” ကို သေခန်း၊ ရှင်ခန်းဖြတ်တော့မှာပဲ။ အဲဒီလို လူတွေပါ စွန့်ခွာသွားပြီးဆိုရင် တော့ “မမ” ဟာ ရာဇဝင်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့ တော့မှာသေချာပါတယ်။ အရင်လို လှသွေးကြွယ်၊လူချစ် လူခင် များတဲ့ ဘ၀ ပြန်ရချင်တယ်၊ ရာဇဝင်ထဲမှ မကျန်ခဲ့ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ “မမ” ပြင်သင့်တာ တွေ အချိန်မီ ပြင်ဖို့ လိုပါပြီ။

( ပြီးပါပြီ )

ကျွန်တော်တို့ စီးတဲ့ အမှတ် ၃ အဆန်က အထက်တန်းရော၊ ရိုးရိုးတန်းပါ တွဲဟောင်းတွေဖြစ်ပါ တယ်။ ညနေ သုံးနာရီ လေးဆယ့်ငါး ထွက်တဲ့ အမှတ် ၅ အဆန်က လေအိတ်တွဲ လို့ခေါ်တဲ့ တွဲ သစ်တွေဖြစ်ပြီး ၂၀၁၆ ခုနှစ် အတွင်း မှာ တရုတ်နိုင်ငံကနေ ဝယ်ယူခဲ့တဲ့တွဲတွေလို့ သိရတယ်။ အဲဒီရထားကတော့ ထိုင်ခုံတွေကောင်း၊ မီး တွေ အကုန်လင်း၊ အိမ်သာက အစ သန့်ရှင်း တောက်ပြောင်တယ်လို့ ဆိုတယ်။

ကျွန်တော်က အဲဒီရထားကို မစီးဘဲ အမှတ် ၃ အဆန်ကို စီးရတဲ့ အကြောင်းနှစ်ချက်ရှိတယ်။ ပထမတစ်ချက်က လေအိတ် ရထားမှာ အိပ်ခန်းတွဲမပါဘူး။ ညရထားဆိုရင် အိပ်ခန်းတွဲမှာ စီးရတာက ပိုလွတ်လပ်တယ်။ နောက်တစ်ချက်က လေ အိတ်ရထားက ဈေးသည်တွေအတက် မခံဘူး။ ကျွန်တော်က ရထားဈေးသည်တွေနဲ့ စကားပြော ၊ ကောင်းနိုးရာရာ ဝယ်စားချင်တယ်။

ရထားစီးရတာပျော်တဲ့ ကျွန်တော်က မမ ကို မော်လမြိုင်၊ မြစ်ကြီးနား၊ မန္တလေး၊ ကလော/ ရွှေညောင်၊ ရထားခရီးစဉ်တွေမှာ ရိုးရိုးတန်း၊ အထက်တန်း ၊ သီးသန့်တွဲ မျိုးစုံနဲ့ သွားခဲ့ဖူး တော့ အမှတ် ၃ အဆန် ကို စီးရတာ ပြဿနာမရှိဘူး။ လက်တွေ့မှာလည်း ရေ၊ မီး ၊ မိလ္လာ အခြေ အနေ တွေက အဆိုးကြီးမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနိုင်ငံမှာ ဒီလောက်တော့ရှိမှာပေါ့ဆိုပြီး နှလုံးသွင်း နိုင်ရင် အဆင်ပြေ ပါတယ်။

ဘူတာကြီးက ရထားစထွက်ပြီးတဲ့နောက် ရထားလမ်းဝဲယာ မြင်ကွင်းကတော့ အထပ်မြင့်တိုက် တွေ တိုးလာတာက လွဲပြီး ထူးမခြားနားပါပဲ။ ရထားလမ်းဘေးရပ်ကွက်လေးတွေက လူတွေ အတွက် ရထားလမ်းဟာ နေရာကျယ်ကျယ်နဲ့ အပန်းဖြေလို့ရတဲ့နေရာတစ်ခုဆိုတော့ ညနေစောင်းမှာ စကားထိုင်ပြော နေတဲ့ သူတွေ၊ ပုလင်းလေးတွေနဲ့ ရီဝေနေသူတွေ၊ ရထား ကြီး ဘက်ကို ကြောပေးထိုင်ရင် စကားပြောနေတဲ့ စုံတွဲလေးတွေ၊ ရထားကြီးကို လက်ပြနေတဲ့ ကလေးတွေ ကို မြင်ရတယ်။ တဲအိုတွေ၊ ယိုင်နဲ့နဲ့အိမ်တွေ၊ ကန်စွန်းခင်းတွေ ၊ အမှိုက်ပုံတွေကလည်း အရင် အတိုင်းပါပဲ။

ရထားထွက်ချိန်မှာ ထူးထူးခြားခြား သတိပြုမိတာကတော့ ရထားတွဲတွေ ခုန်ပေါက်မနေတာပါပဲ။ အရင်ကတော့ ရထားစီးရင် ဘေးတိုက်လည်း လှုပ်တယ်၊ အပေါ်အောက်လည်း ခုန်တယ်။ ပစ္စည်း တင်စင်ပေါ်က အိတ်တွေပြုတ်မကျအောင်လုပ်ရတယ်။ အခုတော့ ရထားလမ်းတွေပြင်ထားတဲ့ အတွက် မြင်းဆိုးတစ်ကောင် ခုန်သလိုတော့မခုန်တော့ဘူး။

ရန်ကုန်- မန္တလေးရထားလမ်းအဆင့်မြှင့်တင်မှုတွေက ဂျပန်အစိုးရရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေး အကူအညီ ချေးငွေ တွေနဲ့ ဆောင်ရွက်နေတာပါ။ ဒီစီမံကိန်းက ရန်ကုန် တောင်ငူအပိုင်းကို အဆင့်တစ်၊ တောင်ငူ မန္တ လေးအပိုင်းကို အဆင့်နှစ်ဆိုပြီး ဆောင်ရွက်မှာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီစီမံကိန်းအတွက် ဆွေးနွေးမှုတွေကို ဦးသိန်းစိန်အစိုးရလက်ထက်မှာ စတင်ခဲ့ပြီး အဆင့်တစ်အတွက် ပထမအသုတ် ချေးငွေး ယန်း ဘီလျံ ၂၀ ကို ၅ စက်တင်ဘာ ၂၀၁၄ လက်မှတ်ထိုးတယ်။ဒုတိယ ချေးငွေ ယန်း ၂၅ ဘီလျံကို ၁ မတ် ၂၀၁၇ မှာလက်မှတ်ထိုးတယ်။ ၁၈ မေ ၂၀၁၉ မှာ အဆင့်တစ် စီမံကိန်းစတင်ခြင်း အခမ်း အနားလုပ်တယ်။ အဆင့်တစ်ကို ၂၀၂၃ခုနှစ်၊ စီမံကိန်းတစ်ခုလုံးကို ၂၀၂၅ ခုနှစ်မှ ပြီးစီးမယ်လို့ လျာထားတယ်။

ဒီစီမံကိန်းပြီးသွားရင်တော့ ရန်ကုန် – မန္တလေးကို ရှစ်နာရီနဲ့ ခရီးပေါက်မယ်လို့ ဆိုတယ်။ လက် ရှိ အခြေအနေမှာတော့ ရန်ကုန်က ညနေ ငါးနာရီထွက်တဲ့ ရထားက မန္တလေးကို နောက်နေ့မွန်းလွဲ တစ်နာရီမှရောက်တယ်ဆိုတော့ နာရီ နှစ်ဆယ်ကြာတယ်။ အရင်က ၁၄ နာရီ ကြာပေမယ့် အခု လမ်းပြင်နေတဲ့နေရာတွေမှာ အရှိန်လျော့မောင်းရတာတွေရှိတဲ့အတွက် ပိုကြာနေတာလို့ဆို တယ်။

ရထားက ပဲခူးဘူတာကို ညရှစ်နာရီ မှာရောက်တယ်။ အရင်က ပဲခူးဘူတာဆိုတာ အတက် အဆင်း ခရီးသည်တွေများ၊ဈေးသည်တွေလည်းများပေမယ့် အခုတော့ ခြောက်ကပ်ကပ်၊ ကြားနေကြ ထမင်း ရမယ်၊ ပဲခူးမနီငါးချဉ်၊ ဒိုက်ဦးဘဲကင်၊ ပျဉ်ပုံကြီး ငါးရံ့ခြောက်ဆိုတဲ့ အသံတွေတောင်လွမ်းမိ တယ်။

ပဲခူးကထွက်တော့ ညခင်းလေးမှာ ရီဝေတယ်ပေါ့။ ပြူတင်းပေါက်ကနေ တရိပ်ရိပ်ဖြတ်သန်းနေတဲ့ အပြင်ရှုခင်းကို ငေး၊ တွေး ရင်း ရီေ၀ ရတဲ့ အရသာမျိုးကို ရထားစီးမှ ရနိုင်တာပါ။ တစ်ချိန်က မွန်ပြည်နယ် ဘီလင်းမြို့မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတော့ ရန်ကုန်သွားမယ်ဆိုရင် နှင်းပုလဲ ဘူတာက ဖြတ်စီးရတယ်။ ကြားဘူတာဆိုတော့ အထက်တန်းလက်မှတ်ရဖို့မလွယ်တော့ စာပို့ ရိုးရိုးတန်းက အရပ်ဝတ်နဲ့ လိုက်ရတာများတယ်။ အရပ်ဝတ်ဝတ်ထားပေမယ့် စစ်သားမှန်းသိသွားလည်း ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ အေးဆေးပဲ။

အဲဒီခေတ်က မှောင်ခိုခေတ်ဆိုတော့ ရိုးရိုးတန်း ရထားတွဲတွေက စုတ်ပြတ်၊ လူတွေက ကျပ်သပ်၊ မှောင်ခို ပစ္စည်းထုတ်တွေက ခုံအောက်မှာ၊ လမ်းကြားမှာ အပြည့်၊ လူကိုယ်ပေါ်မှာပတ်လာတဲ့ အထည် စတွေက ရှိသေး။ အဲဒီကြားမှာ ရေဘူးထဲမှာ ကြိုပြီးစပ်လာတဲ့ တပ်မတော်ရမ်အရက်လေး ကို မော့ လိုက်၊ ဘူတာတွေက ရောင်းသမ ျှ အကြော်အလှော်တွေနဲ့မြည်းလိုက်၊ ခရီးသည်ချင်း စကား ပြောလိုက်၊ ကိုယ့်ထိုင်ခုံအောက်မှာ ပစ္စည်းလာထားတဲ့ ကုန်သည်တွေကျွေးတာစား လိုက်နဲ့ အတော်ဇိမ်ကျခဲ့တာ။ တစ်ခါက ဘဝတွေပေါ့။

အခု ရထားလမ်းအခြေအနေ တိုးတက် လာတာကို ပုလင်းတွေ၊ ခွက်တွေ စားပွဲပေါ်မှာ ဒီအတိုင်းတင်ထားလို့ရတာရယ်၊ ခွက်မော့ သောက်တဲ့အခါ ပါးစပ်နဲ့ ခွက်တဲ့အောင် ချိန်ဖို့ မလိုတာရယ်က သက်သေပြနေတယ်။ မရိုသေ့စကား ရေအိမ်ဝင်ရင်လည်း အရင်က လို ကိုယ်ဖော့သိုင်း၊ ဟန်ချက်ထိန်းတိုက်ကွက်၊ ပစ်မှတ်တည့်တည့်ဝင်အောင် ဗုံးကြဲခြင်းတွေ လုပ် ဖို့ မလိုတော့ဘူး။

လူက ရီဝေေ၀၊ ရထားက ဖြေးဖြေးငြိမ့်ငြိမ့်လေးဆိုတော့ ချော့သိပ်သလိုဖြစ်ပြီး စောစော အိပ်လိုက်တာ မနက် နှစ်နာရီခွဲလောက် တောင်ငူဘူတာရောက်မှ တစ်ရေးနိုးတယ်။ ရထားက တောင်ငူဘူတာမှာ နည်းနည်းကြာတယ်။ တွဲတွေကို ရေလိုက်ဖြည့်တာလည်းတွေ့တယ်။ တောင်ငူဘူူတာမှာ ရန်ကုန်- မန္တလေး အစုန်ရထားရော၊ အဆန်ရထားပါ မနက်စောစော ဆိုက်တာဆိုတော့ ဈေးသည် တွေက ဝိရိယကောင်းကောင်းနဲ့ စောင့်ရောင်းတာတွေ့ရတယ်။

ဈေးသည်တွေထဲမှာ ထမင်းသည်ပါသလို ငှက်ပျောခြောက်၊ မင်းဂွတ်သီးရောင်းသူတွေလည်း ရှိ တယ်။ တွဲနားရောက်လာတဲ့ မင်းဂွတ်သီးသည်ကို ရောင်းကောင်းလား လို့ မေးတော့ “ အောင် မယ်လေး ပိုက်ဆံမပါရင် အလကားယူသွားပါလို့ ပြောတာတောင် မယူကြဘူး” လို့ ဖြေတယ်။ ကိုယ်တိုင်လည်း ဝယ်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိတော့ မျက်နှာပူပူနဲ့ ပဲ နေလိုက်ရတယ်။

နေပြည်တော်ကို မနက် ငါးနာရီ လေးဆယ်ငါးမိနစ်လောက်မှာရောက်တယ်။ နေပြည်တော် ဘူတာ က အတက်အဆင်းလည်းနည်းတယ်။လူရှင်းတယ်။ ရန်ကုန်ရထားဆိုရင်တော့ စီးမယ့်လူများ သလား မသိနိုင်ဘူး။ နေပြည်တော်ကနေ ထွက်တော့ စားသောက်တွဲက နံနက် စာ စား မလားလို့မေးတယ်။

စားသောက်တွဲက အစားအသောက်နဲ့ ရထားဈေးသည် အစား အသောက် ယှဉ်စားချင်တာနဲ့ ထမင်းဆီဆမ်း၊ ကြက်ဥမွှေကြော်၊ ကော်ဖီတစ်ခွက်မှာလိုက် တယ်။ ထမင်း ဆီဆမ်း( ဘုရားစူး ဆီပါတယ်ဆိုရုံလေး) အလွတ်တစ်ပွဲက ၁၅၀၀၊ ကြက်ဥမွှေကြော် ( နှစ်လုံး)က ၂၀၀၀ ၊ ကော်ဖီတစ်ခွက် က ငါးရာ။ စားသောက်တွဲ နံနက်စာက လေးထောင် ကုန်တယ်။ ထမင်းကြော် လည်း ၃၅၀၀ ပဲတဲ့။

တပ်ကုန်းရောက်တော့ ရထားဈေးသည်တွေတက်လာတယ်။ ထမင်းဆီဆမ်း ငါးကြော်၊ ကြက်ဥကြော်၊ ကြက်သားကြော် ကြိုက်တာနဲ့ ယူ ၁၀၀၀ ပဲ။ ငရုတ်သီးကြော်သုံးလေး တောင်နဲ့ ချဉ်ပေါင်ကြော်လေးတောင် ပါသေးတယ်။ ( ဓာတ်ပုံတွေမှာကြည့်ပါ။ ) သူတို့ဆီက ငါးကြော်နဲ့ တစ်ပွဲဝယ်စားတယ်။ ထမင်း က စားသောက်တွဲကရောင်းတဲ့ ပွဲလောက်မများတာကလွဲရင် သူတို့ ထမင်းဆီဆမ်း၊ ငါးကြော်၊ ချဉ်ပေါင်ကြော်အတွဲက ပိုတောင်ခံတွင်းပေါက်သေးတယ်။ တစ်ထောင် တန်တယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။ ကော်ဖီသောက်ရင် တစ်ခွက်သုံးရာ။

ဒီဈေးသည်တွေက သာစည်ကနေ အမှတ် ၄ အစုန်နဲ့လိုက်လာ ပြီး ညစာရောင်း၊ တပ်ကုန်းမှာ ဆင်း၊ ထမင်း၊ ဟင်းပြန်ချက်၊ ကျွန်တော်တို့ရထား ( အမှတ် ၃ အဆန်)နဲ့ ပြန်လိုက် ၊ မနက်စာ ရောင်း၊ သာစည်မှာပြန်ဆင်း၊ ခဏနား၊ ထမင်းပြန်ချက်ပြုတ်၊ အမှတ် ၄ အစုန်နဲ့ ပြန်လိုက်။ ဒီလို ပဲ ဂျင်ဂျင်လည်နေတာ။ သီတင်းကျွတ်ရုံးပိတ်ရက်မျိုးဆိုရင် ထမင်းဘူး ငါးဆယ်လောက် ကုန်ပေမယ့် ကြားရက်တွေမှာတော့ ဘူးနှစ်ဆယ် ၊ သုံးဆယ်ကုန်ဖို့ ဖြစ်ဖြစ်မည်အောင်ရောင်းရသတဲ့။

တချို့သူတွေကတော့ ရထားဈေးသည်တွေအပေါ် အမြင်မကြည်ဘူး။ ခရီးသည်တွေ အနှောင့် အယှက်ဖြစ်တယ်လို့ ယူဆသူတွေရှိသလို သူတို့ကြောင့် ပစ္စည်းပျောက်တယ်လို့ ထင်သူတွေ လည်းရှိတယ်။ ကျွန်တော့်အတွေ့အကြုံအရတော့ ပုံမှန်ဈေးရောင်းသူတွေက ရထား ပေါ်မှာ အမှုအခင်းဖြစ်ပြီး စည်းကမ်းတင်းကျပ်ရင် သူတို့ ထမင်း အိုးကွဲမှာ စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ဥပဒေ နဲ့ ငြိစွန်းမယ့်ကိစ္စတွေကို မလုပ်ပါဘူး။ တတ်နိုင်ရင် တားဆီးဖို့တောင်ကြိုးစားကြပါတယ်။

နောက်ပြီး ရထားပေါ်မှာ စားသောက်တွဲပါတယ်ဆိုပေမယ့် စားသောက်တွဲက ဈေးနှုန်းတွေကို လက်လှမ်းမမှီနိုင်တဲ့ ခရီးသည်တွေ၊ အထူးသဖြင့် ရိုးရိုးတန်းခရီးသည်တွေအတွက် ရထား ဈေး သည်တွေဟာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်နေဆဲပါပဲ။ ဒါ့ကြောင့် ရထားဈေးသည်တွေ ကို တားမြစ်မယ့် အစား သူတို့ကို စနစ်တကျ မှတ်ပုံတင်ထားတာ၊ ရောင်းချမယ့်အစားအသောက်တွေ သန့်ရှင်းလတ် ဆတ်ရေးအတွက် လိုက်နာရမယ့် စည်းကမ်းတွေသတ်မှတ်တာ၊ ဈေးသည်တွေရဲ့ တစ်ကိုယ် ရေ သန့်ရှင်းရေးအတွက် ပညာပေးတာမျိုးတွေလုပ်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

အဲဒီလို မလုပ်ချင်ဘူး။ ရထားဈေးသည်တွေကို လုံးဝမမြင်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း စားသောက်တွဲ လေလံပစ်တဲ့အခါ လေလံကြေးများများရဖို့ကို ဦးစားမပေးပဲ ရောင်းချမယ့်အစားအသောက် အမျိုး အစားနဲ့ ဈေးနှုန်း စတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေကို ဦးစားပေးပြီးရွေးချယ်ပေါ့။

ဒါပေမယ့် ရထားဝန်ကြီးတွေ၊ မီးရထားအရာရှိကြီးတွေက ရထားနဲ့သွားရင် သီးသန့်တွဲနဲ့ သွား တာဆိုတော့ ရိုးရိုးတန်းခရီးသည်တွေအတွက် ရထားဈေးသည်တွေ အရေးကြီးပုံကို စာနာမိ မယ် မထင်ဘူး။

“ မမ ” လို့ခေါ်တဲ့ မြန်မာ့မီးရထားနဲ့ ခရီးသွားမယ်ဆိုရင် ပထမဆုံးလုပ်ရမယ့်အလုပ်ကတော့ လက်မှတ်ဝယ်ဖို့အတွက် စုံစမ်းရတဲ့ကိစ္စပဲ။ ဌာနမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန်မှာ ရုံးက ဝယ်ပေး တာဆိုတော့သွားမယ့်နေ့၊သွားချင်တဲ့ရထားပြောရုံပဲပေါ့။ အခုကတော့ “ မမ ” နဲ့တွေ့ဖို့ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစား ရပြီလေ။

ဒီလိုနဲ့ e-Government ခေတ်ပဲဆိုပြီး အင်တာနက်က ရှာဖွေဖို့ လုပ်တယ်။ မြန်မာ့မီးရထား ရဲ့ တရားဝင်ဝက်ဘ်ဆိုက်ကိုဝင်ကြည့်တဲ့အခါ သမိုင်းကြောင်း၊ ဖွဲ့စည်းပုံ၊ သတင်းများ၊ လုပ်ငန်းစဉ်များ၊ ဥပဒေစည်းမျဉ်းများနဲ့ဆက်သွယ်ရန် ဆိုတဲ့ ကဏ္ဍတွေတွေ့တယ်။ လုပ်ငန်းစဉ်များကဏ္ဍအောက် မှာ လက်မှတ်ခနှုန်းထား၊ တန်ဆာခနှုန်းထား၊ ဥပဒေများတွေ့တယ်။ ကြိုတင်လက်မှတ်ရောင်းတဲ့ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက် ရှာ မတွေ့ဘူး။ ( မရှာတတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ )

ကိုယ့်အတွေ့အကြုံအရ အစိုးရ ဝက်ဘ်ဆိုက်အတော်များများရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိနေတော့ အချိန်ကုန်မခံတော့ဘဲ ရထားနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ်စာမျက်နှာတွေကို လိုက်ရှာတယ်။ မြန်မာ့ မီးရထားနဲ့ပတ်သက်တဲ့ စာမျက်နှာအတော်များများက ရပ်နေတာ အတော် ကြာပြီ။ နောက်ဆုံး Myanma Railways ( မြန်မာ့မီးရထား) ဆိုတဲ့ စာမျက်နှာတစ်ခုတွေ့တယ်။ အဲဒီမှာတော့ အထက်တန်း သုံးရက်၊ ရိုးရိုးတန်း တစ်ရက် ကြိုရောင်းမယ်လို့ ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စက်တင်ဘာ ၁၃၊ ၂၀၂၂ ပေါ်ပြူလာသတင်းမှာတော့ အထက်တန်းနဲ့ ရိုးရိုးတန်းလက်မှတ်တွေကို တစ်ရက် ကြို ရောင်းပေးမယ်လို့ ပြောထားပြန်တယ်။

ဒါနဲ့မြန်မာ့မီးရထားဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ နေပြည်တော် နံပါတ်သုံးခု အနက် xxxxx ၆၁ ကို ဆက် တယ်။ ဖုန်းကိုင်တဲ့သူက ဘေးကလူတစ်ယောက်ကို လှမ်းမေးတယ်။ ပြီးတော့ နှစ်ရက် ကြိုရောင်းတယ် လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ သေချာချင်ရင် ရုံပိုင်ချုပ်ရုံးခန်းကို မေးလို့ပြောတယ်။ သူပေးတဲ့ နံပါတ်က နေပြည်တော်ဘူတာရုံနံပါတ်။ ကျွန်တော်က ရန်ကုန်က ဝယ်မှာလို့ ပြောတော့ ဖုန်းနံပါတ် ချက်ခြင်း မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါနဲ့ ရပါပြီခင်ဗျာလို့ပြောပြီး စုံစမ်းမေးမြန်းမှုကို အဆုံးသတ် လိုက်တယ်။ အရင်ခရီးစဉ်တွေမှာ အဝေးပြေးကားလိုင်းလက်မှတ်တွေကို အွန်လိုင်းကပဲ စုံစမ်း ၊ ဖုန်းဆက်ဝယ်၊ Kpay နဲ့ ငွေချေနိုင်ခဲ့တာတွေကို သတိရပြီး “ မမ ” မာနကြီးလိုက်တာလို့တွေးမိတယ်။

အထက်တန်းလက်မှတ်ကို သုံးရက်၊ နှစ်ရက် ၊ တစ်ရက် ကြိုရောင်းတယ်ဆိုပြီး သတင်းအမျိုးမျိုး ဖြစ် နေတာကို အတည်ပြုနိုင်ဖို့အတွက် ခရီးသွားဖို့ ခန့်မှန်းထားတဲ့ရက်ထက် ငါးရက်ကြိုပြီး ဗိုလ် ချုပ် အောင်ဆန်းလမ်းမှာ ရှိတဲ့ မီးရထားလက်မှတ်ကြိုတင်အရောင်းဌာနကို လူကိုယ်တိုင်သွားတယ်။ လက်မှတ်ရုံထဲမှာ ကြေငြာချက် ဆိုတဲ့ ခေါင်း စဉ်နဲ့ ရိုးရိုးတန်း နဲ့ အထက်တန်းလက်မှတ်များကို သုံးရက် ကြိုတင်၍ နံနက် ၇ နာရီမှာ ညနေ သုံး နာရီ အထိ ရောင်းပေးမယ်ဆိုတဲ့ အပြာရောင် ဗီနိုင်းဘုတ်ကို တွေ့တယ်။ သေချာအောင် ဆိုပြီး လက်မှတ်ရောင်းကောင်တာမှာ မေးတော့ အထက်တန်း သုံးရက် ၊ ရိုးရိုးတန်း တစ်ရက် ကြို ရောင်းတယ်တဲ့ ။ “ မမ ” နဲ့ပတ်သက်ရင် လူကိုယ် တိုင်တွေ့မေးတာ အကောင်းဆုံး ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာပဲ။

ဒီလိုနဲ့မန္တလေးကိုအတူခရီးသွားမယ့်မိတ်ဆွေနဲ့အတူသုံးရက်ကြိုဝယ်ရမယ့်နေ့မနက် ခြောက်နာရီ ကျော်ကျော်လေး ကြိုတင်လက်မှတ်ရုံကို ရောက် တယ်။ လူတွေအများ
ကြီးတန်းစီရမယ်ထင်လို့ စောစောသွားပေမယ့် အထက်တန်းလက်မှတ်ရုံရှေ့မှာ လေးငါးယောက်ပဲရှိတယ်။ ရိုးရိုးတန်းဘက် မှာလည်း နည်းနည်းပဲတွေ့တယ်။ သီတင်းကျွတ်ရုံးပိတ်ရက်တွေ မတိုင်ခင်ကတော့ လက်မှတ်ဝယ် သူများတယ်တဲ့။ ကြိုတင်လက်မှတ်အရောင်းဌာန အဆောက်အဦ က ဘူတာစင်္ကြန် လိုပါပဲ။ အမိုး မြင့်မြင့်၊ သံတိုင်တွေနဲ့။ ဒါပေမယ့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ချွေတာရေး လုပ်ထားပုံရတယ်။ အရောင်း ကောင်တာတွေနားလောက်မှာပဲ မီးရောင်ရှိတယ်။ ညစ်ထပ်ထပ် အင်္ဂတေကြမ်းခင်း ၊ မှုန်ကုပ်ကုပ် မီးရောင်နဲ့ ဆိုတော့ ကြိုတင်လက်မှတ်အရောင်းဌာနက ခေတ်မီဘူတာရုံ တစ်ခုထက် ဂိုဒေါင် အဟောင်းကြီးနဲ့ ပိုတူနေတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရောက်တဲ့အချိန်မှာ လက်မှတ်ရုံထဲမှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိသေးဘူး။ လက်မှတ်ရောင်းတဲ့ အပေါက်မှာ ကန့်လန့်ကာ ကာထားတယ်။ ခြောက်နာရီခွဲလောက်မှာ အထဲက စကားပြောသံ၊ လှုပ်ရှားသံတွေကြားတယ်။ခြောက်နာရီလေးဆယ့်ငါးမှာလူတစ်ယောက်ထွက်လာတယ်။ လက်မှတ် ရုံပေါက် အပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ဝှိုက်ဘုတ်မှာ ဒီနေ့ ဘူတာတစ်ခုချင်းအတွက် ရောင်းပေး မယ့် ခုံအရေ အတွက်တွေကို ဖြည့်တယ်။သူ့အရပ်နဲ့မမှီတဲ့အတွက်လူတွေတန်းစီတဲ့သံတန်းပေါ်မှာ ခြေထောက် တစ်ဖက်တင်၊ လက်မှတ်ကောင်တာမှာ ခြေထောက်တစ်ဖက်တင်နဲ့ အပေါ်တက်ပြီး ရေးရတယ်။ အထဲက လူတစ်ယောက်က လက်မှတ်အရေအတွက်ကို အော်ပေးတယ်။

တစ်ချိန် တည်းမှာပဲ အသံချဲ့စက်ကနေ ကြိုတင်လက်မှတ်ရောင်းပေးတဲ့ စနစ်တွေနဲ့ လိုက်နာရမယ့် စည်း ကမ်းတွေကို အသိပေးနေတယ်။ အဲဒီအချက်အလက်တွေကို အွန်လိုင်းမှာ လွယ်လွယ်ကူကူ ရှာ နိုင်အောင်လုပ်ပေးတာက အသံချဲ့စက်နဲ့ အော်တာထက် ပိုထိရောက်မယ်ထင်တာပဲ။ အခု တော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူ တန်းစီတဲ့ အထဲမှာ တစ်ရက်ကြိုရောင်းတယ်လို့ သိထားပြီး လာတန်း စီတဲ့ လူ သုံးလေးယောက်ဟာ သူတို့ သွားမယ့်နေ့အတွက် လက်မှတ် ကုန်နေပြီ ဆိုလို့ လှည့် ပြန်သွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က ဘူတာတွေမှာ ရထားအချိန်ဇယားကို ကျောက်သင်ပုန်းမှာ ဇယား ဆွဲထားပြီး မြေဖြူခဲနဲ့ ရေးတယ်။ ဝှိုက်ဘုတ်တွေပေါ်လာတော့ ဝှိုက်ဘုတ်ပေါ်မှာ ရေးတယ်။ အဲဒီ လို ဝှိုက်ဘုတ်တွေသုံးလာတာ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်လောက် ရှိပြီထင်တာပဲ။ နိုင်ငံတကာက ဘူတာရုံကြီး တွေမှာတော့ လေဆိပ်တွေလိုပဲ ဒစ်ဂျစ်တယ်ဘုတ်တွေနဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ဖော်ပြ နေတာ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြုံခဲ့ရ၊ မီဒီယာတွေ မှာလည်း မြင်နေရတယ်။ မြန်မာ့မီးရထားကတော့ ဝှိုက်ဘုတ်ကနေ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကို ပြောင်းဖို့အတွက် နောက်ထပ် ဘယ်လောက် အချိန်ယူရဦးမလဲ မသိဘူး။ လ ျှပ်စစ်ရထားနဲ့ အတူ ပြောင်းဖို့ စောင့်နေတယ်နေတယ်ထင်ပါရဲ့။

ခုနှစ်နာရီ တိတိမှာ ကန့်လန့်ကာပွင့်ပြီး လက်မှတ်စရောင်းတယ်။ မန္တလေးကို သွားတဲ့ အမြန်ရထား နှစ်စီးရှိတယ်။ အမှတ် ၃ အဆန်က ရန်ကုန်က နေ့စဉ် ညနေ ငါးနာရီ ထွက်တယ်၊ သူက အိပ်ခန်း တွဲပါတယ်။ လေအိတ် ရထားလို့ခေါ်တဲ့ အမှတ် ၅ အဆန်က ရန်ကုန်ကနေ သောကြာ နဲ့ တနင်္ဂနွေ နှစ်ရက် ညနေ သုံးနာရီလေးဆယ့်ငါးမိနစ်ထွက်တယ်။

ကျွန်တော်တို့ကတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စီးလို့ရတဲ့ အိပ်ခန်းတွဲနဲ့ သွားချင်တဲ့အတွက် အမှတ် ၃ အဆန်အတွက် လေးယောက်အိပ်ခန်း လက်မှတ်ဝယ်တယ်။ ရန်ကုန် – မန္တလေး အိပ်စင်က တစ်ယောက်ကို ၂၁၂၅၀ ကျပ်ပေးရတယ်။ ထိုင်ခုံဆိုရင် ၁၅၄၅၀ ကျပ်ပေးရတယ်။ လက်မှတ်ဝယ် ရတာ အခက်အခဲ မရှိပါဘူး။ မှတ်ပုံတင်ပါဖို့ပဲလိုတယ်။ အုပ်စုလိုက်သွားမယ်ဆိုရင် လူတစ်ယောက် ဟာ သူ့မှတ်ပုံတင်အပြင် နောက်ထပ် ခရီးသည်သုံးယောက်ရဲ့ မှတ်ပုံတင်ကို ယူလာပြီးဝယ်လို့ ရတယ်။

လက်မှတ်က တော့ ရှေးရိုးပုံစံဖြတ်ပိုင်း လေးပါပဲ။ စုစုပေါင်းလက်မှတ်ခ နေရာမှာ
နှုန်းထား သစ် “21250Ks” ဆိုတာ နဲ့ “၃- အဆန် ထွက်ချိန်-ညနေ ( ၅း၀၀) နာရီ ဆိုတာ ကို တံဆိပ်တုံး ထု ထားတယ်။ လက်မှတ်ရောင်းတဲ့သူက ဘောပင်တစ်ချောင်းနဲ့ မှတ်ပုံတင်နံပါတ်၊ ရက်စွဲ ဖြည့်တယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်အခန်း ယူချင်လဲလို့မေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အလယ်ကျတဲ့ “ C ” အခန်း လိုချင်တယ် ဆိုတော့ ဇယားကို ကြည့်ပြီး ရတယ်လို့ ပြောတယ်။ အိပ်စင်နံပါတ် တွေကို လက်ရေး နဲ့ဖြည့် တယ်။ ပြီးတော့
ပြန်ရွတ် ပြပြီး မှန် / မမှန်မေးတယ်။ အားလုံးမှန်တယ်ဆိုတော့မှ လက်မှတ် နဲ့ မှတ်ပုံတင် ကို အပေါက်လေး ကနေ ပြန်ထုတ် ပေးလိုက်တယ်။ ဘာကြေး၊ ညာကြေး လုံး၀ မရှိဘူး။ ခုံနေရာ စိတ်ကြိုက်ရွေးချင်ရင် စောစောဝယ်ဖို့ ပဲလိုပါတယ်။

ကြိုတင်လက်မှတ် အဆင်ပြေပြေနဲ့ ဝယ်နိုင်တဲ့အတွက် မီးရထားဝန်ထမ်းတွေကို ကျေးဇူး တင် ပါ တယ်။ဒါပေမယ့်ဝန်ထမ်းတွေရော၊ခရီးသည်တွေအတွက်ပါဒီထက်ပို
အဆင်ပြေစေမယ့် လုပ်ငန်း ခွင် အခြေအနေမျိုးရှိစေချင်တယ်။နိုင်ငံတကာမှာတော့ဘူတာရုံတွေဟာမီးရောင်လင်းလက်၊ ကြွေပြား ကြမ်းခင်း တောက်ပြောင်၊ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကြော်ငြာသင်ပုန်းတွေနဲ့ သတင်း အချက် အလက် တွေ ကြေညာ၊ခရီးသည်တွေ လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ အဆင်ပြေအောင် နည်းပညာ အထောက် အကူ တွေ သုံးနေပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာကတော့ ဝှိုက်ဘုတ်၊ အသံချဲ့စက်၊ မာကာပင်၊ ဘောပင် နဲ့ လူတန်းစီ စနစ်ပဲရှိသေးတယ်။

တကယ်တာ့ “ မမ ” ဟာ အစိုးရ အဆက်ဆက် အများပြည်သူပို့ဆောင်ရေးကဏ္ဍကို လျစ်လျူရှု ထားခဲ့တဲ့အကြောင်း သက်သေပြနေတာပါပဲ။

“ မမ ” လို့ခေါ်တဲ့ မြန်မာ့မီးရထားနဲ့ ခရီးသွားမယ်ဆိုရင် ပထမဆုံးလုပ်ရမယ့်အလုပ်ကတော့ လက်မှတ်ဝယ်ဖို့အတွက် စုံစမ်းရတဲ့ကိစ္စပဲ။ ဌာနမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန်မှာ ရုံးက ဝယ်ပေး တာဆိုတော့သွားမယ့်နေ့၊သွားချင်တဲ့ရထားပြောရုံပဲပေါ့။ အခုကတော့ “ မမ ” နဲ့တွေ့ဖို့ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစား ရပြီလေ။

ဒီလိုနဲ့ e-Government ခေတ်ပဲဆိုပြီး အင်တာနက်က ရှာဖွေဖို့ လုပ်တယ်။ မြန်မာ့မီးရထား ရဲ့ တရားဝင်ဝက်ဘ်ဆိုက်ကိုဝင်ကြည့်တဲ့အခါ သမိုင်းကြောင်း၊ ဖွဲ့စည်းပုံ၊ သတင်းများ၊ လုပ်ငန်းစဉ်များ၊ ဥပဒေစည်းမျဉ်းများနဲ့ဆက်သွယ်ရန် ဆိုတဲ့ ကဏ္ဍတွေတွေ့တယ်။ လုပ်ငန်းစဉ်များကဏ္ဍအောက် မှာ လက်မှတ်ခနှုန်းထား၊ တန်ဆာခနှုန်းထား၊ ဥပဒေများတွေ့တယ်။ ကြိုတင်လက်မှတ်ရောင်းတဲ့ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက် ရှာ မတွေ့ဘူး။ ( မရှာတတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ )

ကိုယ့်အတွေ့အကြုံအရ အစိုးရ ဝက်ဘ်ဆိုက်အတော်များများရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိနေတော့ အချိန်ကုန်မခံတော့ဘဲ ရထားနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ်စာမျက်နှာတွေကို လိုက်ရှာတယ်။ မြန်မာ့ မီးရထားနဲ့ပတ်သက်တဲ့ စာမျက်နှာအတော်များများက ရပ်နေတာ အတော် ကြာပြီ။ နောက်ဆုံး Myanma Railways ( မြန်မာ့မီးရထား) ဆိုတဲ့ စာမျက်နှာတစ်ခုတွေ့တယ်။ အဲဒီမှာတော့ အထက်တန်း သုံးရက်၊ ရိုးရိုးတန်း တစ်ရက် ကြိုရောင်းမယ်လို့ ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စက်တင်ဘာ ၁၃၊ ၂၀၂၂ ပေါ်ပြူလာသတင်းမှာတော့ အထက်တန်းနဲ့ ရိုးရိုးတန်းလက်မှတ်တွေကို တစ်ရက် ကြို ရောင်းပေးမယ်လို့ ပြောထားပြန်တယ်။

ဒါနဲ့မြန်မာ့မီးရထားဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ နေပြည်တော် နံပါတ်သုံးခု အနက် xxxxx ၆၁ ကို ဆက် တယ်။ ဖုန်းကိုင်တဲ့သူက ဘေးကလူတစ်ယောက်ကို လှမ်းမေးတယ်။ ပြီးတော့ နှစ်ရက် ကြိုရောင်းတယ် လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ သေချာချင်ရင် ရုံပိုင်ချုပ်ရုံးခန်းကို မေးလို့ပြောတယ်။ သူပေးတဲ့ နံပါတ်က နေပြည်တော်ဘူတာရုံနံပါတ်။ ကျွန်တော်က ရန်ကုန်က ဝယ်မှာလို့ ပြောတော့ ဖုန်းနံပါတ် ချက်ခြင်း မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါနဲ့ ရပါပြီခင်ဗျာလို့ပြောပြီး စုံစမ်းမေးမြန်းမှုကို အဆုံးသတ် လိုက်တယ်။ အရင်ခရီးစဉ်တွေမှာ အဝေးပြေးကားလိုင်းလက်မှတ်တွေကို အွန်လိုင်းကပဲ စုံစမ်း ၊ ဖုန်းဆက်ဝယ်၊ Kpay နဲ့ ငွေချေနိုင်ခဲ့တာတွေကို သတိရပြီး “ မမ ” မာနကြီးလိုက်တာလို့တွေးမိတယ်။

အထက်တန်းလက်မှတ်ကို သုံးရက်၊ နှစ်ရက် ၊ တစ်ရက် ကြိုရောင်းတယ်ဆိုပြီး သတင်းအမျိုးမျိုး ဖြစ် နေတာကို အတည်ပြုနိုင်ဖို့အတွက် ခရီးသွားဖို့ ခန့်မှန်းထားတဲ့ရက်ထက် ငါးရက်ကြိုပြီး ဗိုလ် ချုပ် အောင်ဆန်းလမ်းမှာ ရှိတဲ့ မီးရထားလက်မှတ်ကြိုတင်အရောင်းဌာနကို လူကိုယ်တိုင်သွားတယ်။ လက်မှတ်ရုံထဲမှာ ကြေငြာချက် ဆိုတဲ့ ခေါင်း စဉ်နဲ့ ရိုးရိုးတန်း နဲ့ အထက်တန်းလက်မှတ်များကို သုံးရက် ကြိုတင်၍ နံနက် ၇ နာရီမှာ ညနေ သုံး နာရီ အထိ ရောင်းပေးမယ်ဆိုတဲ့ အပြာရောင် ဗီနိုင်းဘုတ်ကို တွေ့တယ်။ သေချာအောင် ဆိုပြီး လက်မှတ်ရောင်းကောင်တာမှာ မေးတော့ အထက်တန်း သုံးရက် ၊ ရိုးရိုးတန်း တစ်ရက် ကြို ရောင်းတယ်တဲ့ ။ “ မမ ” နဲ့ပတ်သက်ရင် လူကိုယ် တိုင်တွေ့မေးတာ အကောင်းဆုံး ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာပဲ။

ဒီလိုနဲ့မန္တလေးကိုအတူခရီးသွားမယ့်မိတ်ဆွေနဲ့အတူသုံးရက်ကြိုဝယ်ရမယ့်နေ့မနက် ခြောက်နာရီ ကျော်ကျော်လေး ကြိုတင်လက်မှတ်ရုံကို ရောက် တယ်။ လူတွေအများ
ကြီးတန်းစီရမယ်ထင်လို့ စောစောသွားပေမယ့် အထက်တန်းလက်မှတ်ရုံရှေ့မှာ လေးငါးယောက်ပဲရှိတယ်။ ရိုးရိုးတန်းဘက် မှာလည်း နည်းနည်းပဲတွေ့တယ်။ သီတင်းကျွတ်ရုံးပိတ်ရက်တွေ မတိုင်ခင်ကတော့ လက်မှတ်ဝယ် သူများတယ်တဲ့။ ကြိုတင်လက်မှတ်အရောင်းဌာန အဆောက်အဦ က ဘူတာစင်္ကြန် လိုပါပဲ။ အမိုး မြင့်မြင့်၊ သံတိုင်တွေနဲ့။ ဒါပေမယ့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ချွေတာရေး လုပ်ထားပုံရတယ်။ အရောင်း ကောင်တာတွေနားလောက်မှာပဲ မီးရောင်ရှိတယ်။ ညစ်ထပ်ထပ် အင်္ဂတေကြမ်းခင်း ၊ မှုန်ကုပ်ကုပ် မီးရောင်နဲ့ ဆိုတော့ ကြိုတင်လက်မှတ်အရောင်းဌာနက ခေတ်မီဘူတာရုံ တစ်ခုထက် ဂိုဒေါင် အဟောင်းကြီးနဲ့ ပိုတူနေတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရောက်တဲ့အချိန်မှာ လက်မှတ်ရုံထဲမှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိသေးဘူး။ လက်မှတ်ရောင်းတဲ့ အပေါက်မှာ ကန့်လန့်ကာ ကာထားတယ်။ ခြောက်နာရီခွဲလောက်မှာ အထဲက စကားပြောသံ၊ လှုပ်ရှားသံတွေကြားတယ်။ခြောက်နာရီလေးဆယ့်ငါးမှာလူတစ်ယောက်ထွက်လာတယ်။ လက်မှတ် ရုံပေါက် အပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ဝှိုက်ဘုတ်မှာ ဒီနေ့ ဘူတာတစ်ခုချင်းအတွက် ရောင်းပေး မယ့် ခုံအရေ အတွက်တွေကို ဖြည့်တယ်။သူ့အရပ်နဲ့မမှီတဲ့အတွက်လူတွေတန်းစီတဲ့သံတန်းပေါ်မှာ ခြေထောက် တစ်ဖက်တင်၊ လက်မှတ်ကောင်တာမှာ ခြေထောက်တစ်ဖက်တင်နဲ့ အပေါ်တက်ပြီး ရေးရတယ်။ အထဲက လူတစ်ယောက်က လက်မှတ်အရေအတွက်ကို အော်ပေးတယ်။

တစ်ချိန် တည်းမှာပဲ အသံချဲ့စက်ကနေ ကြိုတင်လက်မှတ်ရောင်းပေးတဲ့ စနစ်တွေနဲ့ လိုက်နာရမယ့် စည်း ကမ်းတွေကို အသိပေးနေတယ်။ အဲဒီအချက်အလက်တွေကို အွန်လိုင်းမှာ လွယ်လွယ်ကူကူ ရှာ နိုင်အောင်လုပ်ပေးတာက အသံချဲ့စက်နဲ့ အော်တာထက် ပိုထိရောက်မယ်ထင်တာပဲ။ အခု တော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူ တန်းစီတဲ့ အထဲမှာ တစ်ရက်ကြိုရောင်းတယ်လို့ သိထားပြီး လာတန်း စီတဲ့ လူ သုံးလေးယောက်ဟာ သူတို့ သွားမယ့်နေ့အတွက် လက်မှတ် ကုန်နေပြီ ဆိုလို့ လှည့် ပြန်သွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က ဘူတာတွေမှာ ရထားအချိန်ဇယားကို ကျောက်သင်ပုန်းမှာ ဇယား ဆွဲထားပြီး မြေဖြူခဲနဲ့ ရေးတယ်။ ဝှိုက်ဘုတ်တွေပေါ်လာတော့ ဝှိုက်ဘုတ်ပေါ်မှာ ရေးတယ်။ အဲဒီ လို ဝှိုက်ဘုတ်တွေသုံးလာတာ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်လောက် ရှိပြီထင်တာပဲ။ နိုင်ငံတကာက ဘူတာရုံကြီး တွေမှာတော့ လေဆိပ်တွေလိုပဲ ဒစ်ဂျစ်တယ်ဘုတ်တွေနဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ဖော်ပြ နေတာ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြုံခဲ့ရ၊ မီဒီယာတွေ မှာလည်း မြင်နေရတယ်။ မြန်မာ့မီးရထားကတော့ ဝှိုက်ဘုတ်ကနေ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကို ပြောင်းဖို့အတွက် နောက်ထပ် ဘယ်လောက် အချိန်ယူရဦးမလဲ မသိဘူး။ လ ျှပ်စစ်ရထားနဲ့ အတူ ပြောင်းဖို့ စောင့်နေတယ်နေတယ်ထင်ပါရဲ့။

ခုနှစ်နာရီ တိတိမှာ ကန့်လန့်ကာပွင့်ပြီး လက်မှတ်စရောင်းတယ်။ မန္တလေးကို သွားတဲ့ အမြန်ရထား နှစ်စီးရှိတယ်။ အမှတ် ၃ အဆန်က ရန်ကုန်က နေ့စဉ် ညနေ ငါးနာရီ ထွက်တယ်၊ သူက အိပ်ခန်း တွဲပါတယ်။ လေအိတ် ရထားလို့ခေါ်တဲ့ အမှတ် ၅ အဆန်က ရန်ကုန်ကနေ သောကြာ နဲ့ တနင်္ဂနွေ နှစ်ရက် ညနေ သုံးနာရီလေးဆယ့်ငါးမိနစ်ထွက်တယ်။

ကျွန်တော်တို့ကတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စီးလို့ရတဲ့ အိပ်ခန်းတွဲနဲ့ သွားချင်တဲ့အတွက် အမှတ် ၃ အဆန်အတွက် လေးယောက်အိပ်ခန်း လက်မှတ်ဝယ်တယ်။ ရန်ကုန် – မန္တလေး အိပ်စင်က တစ်ယောက်ကို ၂၁၂၅၀ ကျပ်ပေးရတယ်။ ထိုင်ခုံဆိုရင် ၁၅၄၅၀ ကျပ်ပေးရတယ်။ လက်မှတ်ဝယ် ရတာ အခက်အခဲ မရှိပါဘူး။ မှတ်ပုံတင်ပါဖို့ပဲလိုတယ်။ အုပ်စုလိုက်သွားမယ်ဆိုရင် လူတစ်ယောက် ဟာ သူ့မှတ်ပုံတင်အပြင် နောက်ထပ် ခရီးသည်သုံးယောက်ရဲ့ မှတ်ပုံတင်ကို ယူလာပြီးဝယ်လို့ ရတယ်။

လက်မှတ်က တော့ ရှေးရိုးပုံစံဖြတ်ပိုင်း လေးပါပဲ။ စုစုပေါင်းလက်မှတ်ခ နေရာမှာ
နှုန်းထား သစ် “21250Ks” ဆိုတာ နဲ့ “၃- အဆန် ထွက်ချိန်-ညနေ ( ၅း၀၀) နာရီ ဆိုတာ ကို တံဆိပ်တုံး ထု ထားတယ်။ လက်မှတ်ရောင်းတဲ့သူက ဘောပင်တစ်ချောင်းနဲ့ မှတ်ပုံတင်နံပါတ်၊ ရက်စွဲ ဖြည့်တယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်အခန်း ယူချင်လဲလို့မေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အလယ်ကျတဲ့ “ C ” အခန်း လိုချင်တယ် ဆိုတော့ ဇယားကို ကြည့်ပြီး ရတယ်လို့ ပြောတယ်။ အိပ်စင်နံပါတ် တွေကို လက်ရေး နဲ့ဖြည့် တယ်။ ပြီးတော့
ပြန်ရွတ် ပြပြီး မှန် / မမှန်မေးတယ်။ အားလုံးမှန်တယ်ဆိုတော့မှ လက်မှတ် နဲ့ မှတ်ပုံတင် ကို အပေါက်လေး ကနေ ပြန်ထုတ် ပေးလိုက်တယ်။ ဘာကြေး၊ ညာကြေး လုံး၀ မရှိဘူး။ ခုံနေရာ စိတ်ကြိုက်ရွေးချင်ရင် စောစောဝယ်ဖို့ ပဲလိုပါတယ်။

ကြိုတင်လက်မှတ် အဆင်ပြေပြေနဲ့ ဝယ်နိုင်တဲ့အတွက် မီးရထားဝန်ထမ်းတွေကို ကျေးဇူး တင် ပါ တယ်။ဒါပေမယ့်ဝန်ထမ်းတွေရော၊ခရီးသည်တွေအတွက်ပါဒီထက်ပို
အဆင်ပြေစေမယ့် လုပ်ငန်း ခွင် အခြေအနေမျိုးရှိစေချင်တယ်။နိုင်ငံတကာမှာတော့ဘူတာရုံတွေဟာမီးရောင်လင်းလက်၊ ကြွေပြား ကြမ်းခင်း တောက်ပြောင်၊ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကြော်ငြာသင်ပုန်းတွေနဲ့ သတင်း အချက် အလက် တွေ ကြေညာ၊ခရီးသည်တွေ လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ အဆင်ပြေအောင် နည်းပညာ အထောက် အကူ တွေ သုံးနေပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာကတော့ ဝှိုက်ဘုတ်၊ အသံချဲ့စက်၊ မာကာပင်၊ ဘောပင် နဲ့ လူတန်းစီ စနစ်ပဲရှိသေးတယ်။

တကယ်တာ့ “ မမ ” ဟာ အစိုးရ အဆက်ဆက် အများပြည်သူပို့ဆောင်ရေးကဏ္ဍကို လျစ်လျူရှု ထားခဲ့တဲ့အကြောင်း သက်သေပြနေတာပါပဲ။