Author Archives: ye htut

ပဲခူးရိုးမတောင်ခြေက ကြိုးပြင်တောတွေမှာရော၊ ကြိုးဝိုင်းထဲမှာပါ ယာကွက်လေးတွေ ရှိ တယ်။ အဓိကကတော့ ရွာပတ်လည်မှာ လယ်မြေသစ်ထွင်ဖို့ နေရာမရှိတော့တဲ့အတွက် တောထဲ ရောက် လာတာပါပဲ။ တောင်ကြားလွင်ပြင်တွေမှာ ၊ တောင်စောင်းတွေမှာ ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းပြီး လုပ်ကိုင် လာကြတာ နှစ်လေးငါးခြောက်ဆယ်ရှိတော့မယ်။ ဗကပတွေ ချုပ်ငြိမ်းသွားထဲက တစ်ဖြေးဖြေး နဲ့ ရွှေ့လာကြတာပေါ့။ အကို၊ ညီ နဲ့ ညီမ သုံးယောက်ပေါင်း ၁၅ ဧကလောက်ရှိတဲ့ တောင်ကြား လွင်ပြင်ကို ခွဲဝေလုပ်ကိုင်နေတာလည်းတွေ့ရတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ မိသားစုနဲ့ကိုယ် လယ်ထဲမှာ အမြဲနေတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ သွားလိုက်၊ ပြန် လိုက်ပေါ့။ တောင်ကြားရေရတဲ့နေရာမှာ စပါးစိုက်တယ်။ စပါးစိုက်လို့မကောင်းတဲ့နေရာမှာ နှမ်း စိုက်တယ်။ နှမ်းရိတ်ပြီးတာနဲ့ မြေပဲဆက်စိုက်တယ်။ ချောင်းဘေးနေရာတွေကတော့ နှမ်းနဲ့ မြေပဲ အဓိကပေါ့။ တောင်စောင်းတွေကတော့Continue reading “တောနဲ့ တောင်သူ”

မြေပုံမှာက ခြင်ရဲချောင်း ( Chinye Chaung) ၊ ဒါပေမယ့် ဒေသခံတွေက ဆင်လဲချောင်း လို့ပဲ ခေါ်တယ်။ အဲဒီချောင်းမှာ ပဲခူးရိုးမ သဘာဝအပန်းဖြေစခန်းသာဟိုတယ်ကိုလာတည်းတဲ့ ဧည့် သည်တွေ လည်ပတ်လေ့ရှိတဲ့ ရေတံခွန်တစ်ခုရှိတယ်။ ဒီဆင်လဲချောင်းကလည်း ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်နဲ့ပဲ။ ပျူမင်းသားတစ်ပါးက စစ်ရှုံးလို့ ဆင် ကိုးကောင် နဲ့ ရတနာတွေတင်ပြီး ထွက်ပြေးရတယ်။ လမ်းမှာဆင်တွေပင်ပန်းပြီး သေကုန်လို့ ပစ္စည်းတွေ ပြောင်း တင်ရင်းနဲ့ နောက်ဆုံးဆင်တစ်ကောင်ပဲကျန်တော့တယ်။ အဲဒီဆင်ကလည်း ဒီချောင်းကို ရောက် တော့ မသွားနိုင်တော့ပဲ လဲကျသွားတယ်။ ဒါနဲ့ဆင်လဲချောင်း လို့ခေါ်တယ်။ ဆင်နောက်ဆုံး ခေါင်းချတဲ့ ( သေဆုံး) တဲ့ နေရာက ကျောက်ကုတင်ခွက်ကြီးကိုတော့ ဆင်ခေါင်း အိုင်လို့ခေါ်တယ်။ ဒီဒေသကလူတွေက တောင်ကျချောင်းတွေမှာတစ်နှစ်ပတ်လုံး ရေရှိနေတဲ့ ကျောက်အိုင်ကြီးတွေကို ကျောက်ကုတင်ခွက်လို့ခေါ်တယ်။Continue reading “ဆင်လဲ ချောင်း”

နေ့ကလေးထိန်းကျောင်းလား ၊ မကြားဖူးဘူး။ အဖေ နဲ့ အမေ ပဲဆွတ်၊ ကျွန်တော်က တဲနားမှာ ကစား။ ဘာကိုမှ မကြောက် သားကိုထိ ၊ ဓားကြည့်ဆိုတဲ့ အဖေရှိတယ်။